ਕਹਾਣੀ: ਬਰਫ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਭਾਗ ਪਹਿਲਾ

ਕਨੇਡਾ ਚ ਲੱਕੜ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਚ ਜਰਾ ਜਿੰਨੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਦੂਜੇ ਕੋਨੇ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।ਲੜਦੇ ਗੁਆਂਢੀ ਤਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣੇ ਹੀ ਸਨ । ਪਵਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਚ ਕੋਈ ਗੋਰਾ ਕਪਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਲੜਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਨੀਂਦ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ । ਉਹ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਨੂੰ ਝੱਲ ਗਈ ਪਰ ਉਸਦੀ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦੀ ਬੱਚੀ ਲਈ ਇਹ ਅਸਹਿ ਸੀ ।
ਉਹਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉੱਪਰ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਲੜਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਾਪਿਸ ਆ ਗਈ ।
ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਏਥੇ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਟਿਕਣਾ । ਹਲੇ ਇੱਕ ਵਰ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ । ਉਦੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਗੋਰੀ ਹੀ ਉਸ ਮਕਾਨ ਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ । ਗੋਰਾ ਸਿਰਫ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਉਂਦਾ । ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਇੰਡੀਆ ਗੇੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ । 
ਗੋਰੀ ਬਹੁਤ ਹੁੱਬ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਸਦੀ ਸੀ । ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮਰਦ ਔਰਤ ਦੇ ਭੇਦ ਦੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿਜ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ । ਵਿਆਹੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇ ਚੰਗੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਵਨ ਕੋਲ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕੁਝ ਖਾਸ ਨਾ ਹੁੰਦਾ । ਉਹ ਬੱਸ ਸੁਣਦੀ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ । ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅਨੁਭਵੀ ਸਹੇਲੀਆਂ ਜਾਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਸਾਥਣਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ । 
ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਗੋਰੀ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਰਸ਼ਕ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਇਹ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਸੀ ਇਸਦਾ ਜਿਸਦਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ । ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਸਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਰੂਰਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਸੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ ਆਏ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖਲੋਂਦੇ । ਉਸਦਾ ਇਥੇ ਕਨੇਡਾ ਦਿਲ ਨਾ ਲਗਦਾ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਗੁਰਜੀਤ ਨੂੰ ਵਾਪਿਸ ਇੰਡੀਆ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਜਿੱਦ ਕਰ ਲਈ ਇਥੇ ਦੋ ਕੁ ਸਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋ ਹੀ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਪੀ ਆਰ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ । ਹੁਣ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਿਸ ਆ ਸਕਦੇ ਸੀ । ਪਰ ਇੱਥੇ ਦੀ ਇੱਕਲਤਾ ਤੇ ਤੇਜ ਰਫ਼ਤਾਰ ਜਿੰਦਗੀ ਉਹਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਤੰਗ ਕਰਦੀ । ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਗੁਰਜੀਤ ਦੇ ਮੰਮੀ ਪਾਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਤੇ ਰਹਿੰਦੀ । ਉਹ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕਿੱਥੇ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿੱਥੇ ਆ ਜਾ ਰਹੀ ਏ । ਸਭ ਚੈੱਕ ਹੁੰਦਾ ।ਉਸਦੀ ਕਾਲ ਡਿਟੇਲ ਨੈੱਟ ਦੀ ਹਿਸਟਰੀ ਸਭ ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀ । ਇਸ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਹੀ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਪਰ ਉਹ ਭੱਜਦੀ ਤੇ ਭੱਜਦੀ ਕਿੱਥੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੇ ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦਿੱਤੇ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹਰੇ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਦਰਦ ਦਿੰਦੇ ।
ਪਵਨ ਨੂੰ ਅਜੇ ਸੋਝੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਮਰ ਗਈ ਸੀ । ਨਿੱਕੀ ਉਮਰੋਂ ਉਸਨੇ ਸਿਵਾਏ ਝਿੜਕਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ । ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰ ਚ ਉਸਨੂੰ ਲਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਘਰ ਚ ਨਿੱਕੀ ਉਮਰੇ ਹੀ ਵਿਆਹੀ ਗਈ ਹੋਵੇ । ਘਰ ਦਾ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਚ ਉਹ ਹੱਥ ਵਟਾਉਂਦੀ । ਧਾਰਾਂ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚੁਲ੍ਹੇ ਚੌਂਕੇ ਤੱਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਉਸਦੀਆਂ ਚਾਚੀਆਂ ਤਾਈਆਂ ਉਸ ਕੋਲੋ ਕਰਵਾਉਂਦੀਆਂ ।ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੁਆਕ ਜਾਂ ਖੇਡਦੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ । ਉਸਨੂੰ ਛੇੜਦੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਦੇ । ਰੋਂਦੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ । ਉਸਨੂੰ ਲਗਦਾ ਕਿ ਮਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉ ਉਸਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਚ ਛੱਡਕੇ ਚਲੀ ਗਈ । 
ਉਸਦਾ ਬਾਪ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦੇ ਬੋਲਣ ਦਾ ਵੀ ਫਾਇਦਾ ਨਾ ਹੋਇਆ । ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਭੱਠਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ । ਇਥੇ ਹੀ ਸਹੀ ਚਲੋ ਰੁਲ ਖੁਲ ਕੇ ਪਲ ਜਾਏਗੀ । ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਤੇ ਚਲੋ ਬੇਗਾਨੇ ਘਰ ਹੀ ਜਾਣਾ ਹੈ ।ਇਹੋ ਸੋਚਕੇ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਧਰਵਾਸ ਦਿੰਦਾ ।
ਪਵਨ ਚ ਜੋ ਗੁਣ ਚੰਗਾ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਕਿ ਪੜ੍ਹਨ ਚ ਹੱਦ ਦਰਜੇ ਦੀ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਸੀ । ਕੰਮ ਦੇ ਬੋਝ ਥੱਲੇ ਦੱਬੀ ਵੀ ਹਰ ਕਲਾਸ ਚ ਅਵੱਲ ਰਹੀ । ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦਾ ਇਵੇਂ ਬੋਲਣਾ ਸਿੱਖ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਘਰ ਜੰਮੀ ਹੋਵੇ । ਮੱਝਾਂ-ਕੱਟੀਆਂ ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲ਼ੀ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਲਈ ਇਹ ਅਸਚਰਜ ਹੀ ਸੀ । 
ਦਸਵੀਂ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਪੂਰਾ ਨਾਮ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।ਜਦੋੰ ਕਾਲਜ ਵੀ ਗਈ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਲਿਆਕਤ ਦੇ ਚਰਚੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਚ ਸੀ ਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ ਖੁੱਲ ਕੇ ਖਾਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਐਸਾ ਜੋਬਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜਿਆ ਕਿ ਨਾਲ ਦੀਆਂ ਸਾਥਣਾਂ ਵੀ ਤਰਾਹ ਤਰਾਹ ਕਰਦੀਆਂ । ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਮੁੰਡੇ ਰਾਹਾਂ ਚ ਮਿਲਦੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਜਣਿਆ ਉਹਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਪਿਆਰ ਲਈ ਸੁਲਾਹ ਮਾਰੀ।ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਅਜਿਹਾ ਅਜੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਨਾ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਉਸਦੀ ਸਮਝ । ਉਂਝ ਇੰਝ ਭੌਰਾਂ ਵਾਂਗੂ ਮੰਡਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਤਰਲੇ ਕੱਢਦੇ ਗੱਬਰੂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲਗਦੇ । ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਨਾ ਫਟਕਣ ਦਿੰਦੀ । ਉਸਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣਾਉਂਦੀਆਂ ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੁਣਦੀ । ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ । ਉਸਦੀ ਘੱਟ ਅਕਲ ਤੇ ਉਹ ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤਾਬੀ ਕੀੜਾ ਆਖ ਕੇ ਖਿਝਾ ਦਿੰਦੀਆਂ । 
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਦਿਨ ਵੀ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕਾਲਜ ਦਾ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਭੋਲਾ ਤੇ ਸ਼ਰੀਫ ਜਿਹਾ ਦਿਸਣ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਪਸੰਦ ਆ ਗਿਆ । ਬਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਅਲਗ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਭੱਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਾ ਕੀਤਾ । ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹਥੀਂ ਸਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ।ਉਹ ਬੱਸ ਦੇਖਦਾ ਉਸ ਵੱਲ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪੈਂਦਾ । ਉਹ ਨਜਰਾਂ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਪਰਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ । 
ਉਸ ਦਿਨ ਜਦੋੰ ਤੱਕ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਨਾ ਪਈ 
। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ । ਪਰ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੱਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਹੀ ਜਾ ਕੇ ਮੁੱਕੀ । ਜਦੋ ਉਸਨੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਸੱਚੀ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਮਿਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਮਾਰਦਾ ਪੁਰਾ ਵਗਣ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ । 
ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਠੰਡੇ ਬੁੱਲ੍ਹਿਆ ਦੀ ਉਮਰ ਥੋੜੀ ਹੀ ਸੀ । ਅਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਹਫਤੇ ਹੀ ਲੰਘੇ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਐਸੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ ਜਿਸਨੇ ਪਵਨ ਦਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਹੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।

ਬਰਫ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਭਾਗ ਦੂਸਰਾ

ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਤੀਲੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੀ ਉਹ ਅੜਕ ਗਈ ਤੇ ਉੱਬਲਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸਦੇ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਾ ਪਿਆ । ਮੂੰਹ ਤੇ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਧੜ ਤੇ ਲੱਤ ਤੱਕ ਸਾੜ ਪੈ ਗਿਆ । ਜਿਹੜਾ ਸੁਣਦਾ ਆਖਦਾ ਚੰਨ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਗਿਆ । ਉਸਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਚਾਚੀਆਂ ਤਾਈਆਂ ਉਸਦੇ ਭਰਵੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਹੁ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀਆਂ ਫਿਰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਰੱਬ ਨੂੰ ਉਲਾਬਾਂ ਦਿੰਦੀਆ ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਸੰਗਮਰਮਰ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਇਹ ਦਾਗ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । 
ਪਵਨ ਖੁਦ ਕਦੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਚ ਕਈ ਘੰਟੇ ਨਹਾਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਹੁਣ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਹੀ ਭੁੱਲ ਗਈ । ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਚਲੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਰੋਣਾ ਨਿੱਕਲ ਆਉਂਦਾ । 
ਸਾੜ ਕਰਕੇ ਕਈ ਹਫਤੇ ਕਾਲਜ਼ ਨਾ ਗਈ । ਮਗਰੋਂ ਉਸਦਾ ਉਂਝ ਹੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਜੀਅ ਟੁੱਟ ਗਿਆ । ਇਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੀ ਕੀ ਸੀ ਉਮਰ ਭਰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਇੱਕ ਜਵਾਨੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਨਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਦਾਗਦਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।
ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਉਸਦੀ ਖਬਰ-ਸਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ । ਉਸਨੂੰ ਐਨਾ ਕੁ ਤਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਸਾੜ ਪਿਆ । ਪਰ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ । ਉਸਨੇ ਹਰ ਹੀਲੇ ਢਾਰਸ ਦਿੱਤੀ । ਹਰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲਦਾਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ । ਇਸੇ ਦੀ ਪਵਨ ਨੂੰ ਜਰੂਰਤ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਇੱਕ ਨਵੀ ਉਮੀਦ ਜਗਦੀ ਦਿਸੀ । ਕੋਈ ਸਕਸ਼ ਤੇ ਸੀ ਜ਼ਿਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪਰਵਾਹ ਸੀ ।ਜੋ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਜਦੋਂ ਇਲਾਜ਼ ਨਾਲ ਕੁਝ ਬੇਹਤਰ ਹੋਈ ਤਾਂ ਵਾਪਿਸ ਕਾਲਜ਼ ਜਾਣਾ ਆਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਬਾਹਰੋਂ ਦੇਖੇ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਫਤਿਆਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ ਉਸਨੂੰ ਢੱਕ ਰਖਿਆ ਸੀ ।ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਚੜਨ ਲੱਗਾ । ਕਈ ਕਈ ਘੰਟੇ ਕਾਲਜ ਦੀ ਕਿਸੇ ਬੈਂਚ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਰੇਸਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿੰਨੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਯਾਦਾਂ ਬੁਣਦੇ ਰਹਿੰਦੇ । 
ਫਿਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਕੱਲੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਵੀ ਜਿੱਦ ਵੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ । ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਛੂਹ ,ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਗਲਵੱਕੜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਡ ਹੀ ਪਿਆਸ ਜਗਾ ਦਿਤੀ ਸੀ । ਜਿਸਨੂੰ ਦੋਂਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ । ਪਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਸਨ । ਜਿਸਦੇ ਬਾਰੇ ਪਵਨ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਤੋਂ ਕਈ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਕਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ।ਪਵਨ ਨੂੰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਤਨ ਵੀ ਸੌਂਪ ਦੇਣ ਚ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਅੜਚਨ ਸੀ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਪਵਨ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਆਖਦਾ ਸੀ ਕਿਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਪੈ ਸਾੜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਤੇ ਉਹਦਾ ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਹੀ ਨਾ ਬਦਲ ਜਾਏ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਸਾੜ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਹੈ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਚ ਉਸ ਲਈ ਆਏ ਕਈ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਿਰਫ ਸਾੜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਗੱਲ ਕਰਨੋਂ ਮਨਾ ਕਰ ਗਏ ਸੀ । ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਚਲੋ ਵਧੀਆ ਹੋਇਆ ਘਟੋ ਘੱਟ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਚ ਬਦਲਣ ਚ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅੜਚਣ ਨਹੀਂ ਬਣਨਗੇ ।
ਪਰ ਕੀ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ । ਇਸਦਾ ਉੱਤਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਕਦੇ ਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ।ਇਸੇ ਲਈ ਡਰਦੀ ਕਦੇ ਉਸਨੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾੜ ਦਿਖਾਇਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਮਿਲੀ । 
ਪਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੀ ਵਧਦੀ ਜਿੱਦ ਤੇ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਜੁੜਾਵ ਤੇ ਧਿਆਨ ਜੀਉ ਜਿਉਂ ਇਸ ਪਾਸੇ ਵਧਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਖੁਦ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ । ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਘਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਲੈਣ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ।
ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋਂਵੇਂ ਦੋਸਤ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ । ਚਾਬੀ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਲੈ ਰੱਖੀ ਸੀ । ਪਵਨ ਦੇ ਮਨ ਚ ਰੋਮਾਂਚ ਸੀ ਡਰ ਸੀ ਤੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਚਾਅ ਤੇ ਜੋਸ਼ । 
ਕਮਰੇ ਚ ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨੇ ਪਵਨ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਕੱਸ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੜਿਆ ਕੋਈ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ । ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਸੁਪ੍ਰਿੰਟ ਲਾਉਂਦੇ ਧਾਵਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ । ਬਾਹਾਂ ਚ ਲਿਪਟੇ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਕਦੋ ਬੈੱਡ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਕਦੋਂ ਉੱਪਰਲੇ ਕੱਪਡ਼ੇ ਉੱਤਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ । 
ਉਦੋਂ ਹੀ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੇ ਨੰਗੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਪਈ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਕਈ ਘੜੇ ਠੰਡਾ ਪਾਣੀ ਪੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ । ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਇੱਕ ਦਮ ਠੰਡੀ ਪੈ ਗਈ ।
ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਮਾਮੂਲੀ ਜਹੀ ਸਾੜ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਉਹ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਹੋਏਗੀ ਕਿ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਕਾਲਿਖ ਮਲੀ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ । ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਟੋਹ ਕੇ ਵੇਖਿਆ । ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗੋਡੇ ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾੜ ਸੀ । ਜਿਵੇਂ ਸਤਵੀਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੀਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਚੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । 
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ । ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿੱਡਾ ਗੁਨਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । 
ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇ ਇਸ ਭੁਲੇਖੇ ਦੇ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਉਸਦਾ ਜੋਸ਼ ਉਸਦੀ ਪਿਆਸ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਪਿਆਰ ਵੀ ਕਿਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ । ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਪਵਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ । ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਅਛੂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਇਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ । ਉਸਨੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਤੇ ਪਵਨ ਨੂੰ ਵੀ ਕਪੜੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ ।
ਪਵਨ ਰੋਂਦੀ ਰਹੀ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੋਸਦੀ ਵੀ ਰਹੀ । ਕਦੇ ਸੋਚਦੀ ਜੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਕੀ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਚ ਸਕਦਾ ਸੀ ? ਜੇ ਉਹਨੂੰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਫਿਰ ਉਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਇੰਝ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ । ਕਸਮਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਆਸ਼ਿਕ ਦੱਸਦੇ ਲੋਕ ਐਨੇ ਝੂਠੇ ਕਿਉਂ ਹਨ । 
ਕਾਲਜ ਵਾਪਿਸ ਆਉਣ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੇ । ਪਵਨ ਨੂੰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ।ਉਸ ਜਖਮ ਕਰਕੇ ਜਿਸ ਚ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਤੇ ਇਹ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਖ਼ਿਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ । 
ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਫੈਸਲਾ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬੱਸ ਗੱਲ ਮੁਕਾ ਛੱਡੀ ,” ਮੈਂ ਇੱਕ ਅੱਧ-ਸੜੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ,”। ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇਰੀ ਇੱਜਤ ਖਰਾਬ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਕੁਝ ਕਰਾਂ ਵੀ ਨਾ । ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਮੌਕਾ ਸੀ ਮੈਂ ਬਾਕੀਆਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ।।”
ਪਵਨ ਉਸਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਇੱਜਤ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਚ ਸਿਰਫ ਜਿਸਮਾਨੀ ਪਿਆਰ ਹੀ ਹੈ ? ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਘੁੰਮਿਆ ,ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਰਾਤ ਰਾਤ ਭਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਸੁਪਨੇ ਜਗਾਏ। ਕੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਖਾਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ । ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਹਾਦਸਾ ਵਿਆਹ ਮਗਰੋਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦਾ ? 
ਪਰ ਉਹ ਪੁੱਛ ਨਾ ਸਕੀ । ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਹੀਣ ਭਾਵਨਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਹੀ ਸੀਅ ਦਿੱਤੇ। ਤੇ ਇੰਝ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਹੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ।
ਕਾਲਜ ਦੀ ਬਾਕੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਉਸਨੇ ਰੋ ਰੋ ਹੀ ਕੱਟੀ । ਰਾਤ ਭਰ ਰੋਂਦੀ । ਭੁੱਖ ਪਿਆਸ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ । ਕਾਲਜ ਚ ਸਭ ਦੇਖਦੇ ਤਰਸ ਕਰਦੇ । ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਉਸ ਵੱਲ ਅਪਰੋਚ ਕਰਨਾ ਘੱਟ ਨਾ ਹੁੰਦਾ । ਉਸਨੂੰ ਸੁਨੇਹੇ ਮਿਲਦੇ । ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਹੀ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਮੁੰਡਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਿੱਘ ਮਾਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤਾਂ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਨਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ । ਪਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਪਿਹਰ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦੀ ਪੇਟ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਜਿਸਮ ਦੀ ਭੁੱਖ ਵੀ ਮਰ ਹੀ ਗਈ ਸੀ । ਇਵੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਚਿਆ ਜਾਂਦਾ । ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਪਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ । 
ਪੜ੍ਹਾਈ ਚ ਉਸਨੇ ਚੰਗਾ ਜੋਰ ਲਾਇਆ । ਵਧੀਆ ਤੇ ਚੰਗੇ ਨੰਬਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਸ ਹੋਈ । ਫਿਰ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੀ ਰੀਸੋ ਰੀਸ ਤੇ ਕੁਝ ਘਰ ਦੀ ਇੱਕਲਤਾ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਆਇਲੈਟਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਈ । ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਉਸਦੀ ਵਾਹਵਾ ਵਧੀਆ ਸੀ । ਮਹੀਨੇ ਕੁ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ 7 ਬੈਡ ਖਰੇ ਕਰ ਲੈ । 
ਕਨੇਡਾ ਜਾਣ ਦੇ ਮਨ ਸੀ ਫਾਇਲ ਵੀ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਲਈ ਲਗਾਉਣੀ ਸੀ । ਪਰ ਗੱਲ ਪੈਸੇ ਤੇ ਅਟਕ ਗਈ । ਪੜ੍ਹਾਈ ਜੋਗੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਤੇ ਪੀ ਆਰ ਲਈ ਕਿਸੇ ਸਪਾਂਸਰ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ । 
ਮਨ ਮਸੋਸ ਕੇ ਉਸੇ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਚ ਪੜਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤਾ ਜਿੱਥੇ ਆਇਲੈਟਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ । ਘਰਦਿਆਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਪਤਾ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਮਿਲ ਜਾਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਬੱਲਡ ਰਿਲੇਸ਼ਨ ਬਣਾ ਕੇ ਪੀ ਆਰ ਬਣ ਜਾਏ । ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਉਂਦਾ ਉਸਦੇ ਸਾੜ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਕੋਈ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿੰਨਾ ਏ ਕਿਥੇ ਹੈ ।
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਤੇ ਰੌਣਕ ਸੀ । ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਤਸਵੀਰ ਦੇਖਕੇ ਤੇ ਸਾੜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਵੀ ਹਾਂ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ । ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਭੈਣ ਬਾਹਰ ਸੀ ਮਾਂ ਬਾਪ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ਪੀ ਆਰ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ । ਸਿਰਫ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਹੀ ਇੱਧਰ ਸੀ । ਜਿਆਦਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਇਲੈਟਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਸਕਦਾ । ਖੇਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਸੀ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਹਾਣੀ ਇੰਹ ਸੀ ਕਿ ਪਵਨ ਦੀ ਆਇਲੈਟਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਬਾਹਰ ਆਉਣਾ। 
ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਮੰਮੀ ਡੈਡੀ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ । 
ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਰੌਣਕ ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਵੱਧ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਉਸਨੂੰ । ਫਿਰ ਵੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਐਨੇ ਦੁੱਖਾਂ ਚ ਉਸਨੂੰ ਲਗਾ ਇਕ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਆਇਆ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇਥੋਂ ਨਿਕਲੂ ਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਊ । ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਤਰਸ ਭਰੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਕੇ ਕੀਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇਗੀ ।
ਉਸਨੇ ਹਾਂ ਕਰ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦਿਨਾਂ ਚ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ । ਐਨੇ ਦਿਨਾਂ ਚ ਉਸਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਜਿਆਦਾ ਗੱਲ ਨਾ ਕੀਤੀ । ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਹਾਏ ਹੈਲੋ ਹੋਈ ਉਦੋਂ ਵੀ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਭੈਣ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੱਲ ਕਰਦੀ । ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਗੱਲਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕਿ ਖੱਟਿਆ ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੋਊ ਵਿਆਹ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਕਰੂ । 
ਤੇ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ । ਕਨੇਡਾ ਦੀ ਫਾਇਲ ਉਸਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਸਿਰਫ ਵਿਆਹ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣੇ ਸੀ । 
ਪਰ ਇਹ ਵਿਆਹ ਵੀ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ।

ਬਰਫ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਭਾਗ ਚੌਥਾ

ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਕਨੇਡਾ ਚ ਪੀ ਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਗੁਰਜੀਤ ਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਨਫਿੱਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਭੱਤਾ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ । ਜਿਉਂ ਹੀ ਕੁੜੀ ਕੁਝ ਸੰਭਲਣਯੋਗ ਹੋਈ ਉਸਨੂੰ ਗੁਰਜੀਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਸਾਰਾ ਹੀ ਟੱਬਰ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੇ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਗੁਰਜੀਤ ਪਿਛੋਂ ਕੁੜੀ ਸਾਂਭਦਾ । ਪਵਨ ਬ੍ਰਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਵਰਗੀ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਚ ਕਿਚਨ ਦੀ ਸਫਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ । ਕਦੇ ਦਿਨੇ ਸ਼ਾਮੀਂ ਕਦੇ ਦੁਪਹਿਰੇ ਤੇ ਕਦੀ ਰਾਤੀ । ਆਪਣੀ ਇਸ ਨੀਰਸ ਜਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਖਿਝਦੀ ਰਹਿੰਦੀ । ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਿਫਟ ਲਗਾ ਕੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ । ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਲਈ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ । ਇੰਝ ਹੀ ਸ਼ਿਫਟ ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਜਾਂਦੀ । ਗੁਰਜੀਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਉਹਨੂੰ ਗੱਲ ਔੜਦੀ ਨਾ । ਉਹ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ । ਉਵੇਂ ਬੋਲਦਾ । ਜਾਂ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਇੱਕ ਟੱਕ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦਾ । 
ਕਦੇ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਬਾਪੂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ । ਆਪਣੇ ਪੇਕੇ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਦੀ । ਬਹੁਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਸ ਆਸ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਕਿ ਕਦੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਕਾਰਜ ਕਰੇਗੀ । 
ਉਹ ਖਿਝਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਰੋਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ । ਇੱਕ ਬੱਚੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਲੈਂਦੀ । ਉਹਨੀਂ ਦਿਨੀ ਇਹ ਗੋਰੀ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਤੇ ਲੱਗੀ ਸੀ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਕਾਨ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਹਨੇ ਹੀ ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਦੱਸ ਉਸਨੂੰ ਪਾਈ ਸੀ ।
ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਇੱਕੋ ਸੀ ਕੰਮ ਤੇ ਆਉਣ ਜਾਣ ਦਾ ਟਾਈਮ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ । ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾ ਬਾਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤਾਂ ਉਹ ਗੋਰੀ ਦੀ ਖੁੱਲੀ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਸੁਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ।ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਐਨਾ ਕੁ ਖੁਲ ਗਈ ਕਿ ਕੁਝ ਨਾ ਲੁਕਾਉਂਦੀ । ਆਪਣੇ ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ ਬਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਉਹ ਸਭ ਖੁਲ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ । ਪਵਨ ਕੋਲ ਤਾਂ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕੁਝ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ । ਪੱਲਾ ਚੱਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਢਿੱਡ ਹੀ ਨੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
ਪਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੁਰਜੀਤ ਦੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਘਰ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਗੜਵੜ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪੁੱਛਣਾ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ।
ਸ਼ਿਫਟ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਗੋਰੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦਾ ਚੰਗਾ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ।ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਗੋਰੀ ਦਾ ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ ਆ ਜਾਂਦਾ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਕੱਲੀ ਨੂੰ ਕੱਢਣਾ ਪੈਂਦਾ ।
ਇਹ ਇੱਕਲਤਾ ਉਸਨੂੰ ਵੱਢ ਵੱਢ ਖਾਂਦੀ । ਹਰਲੀਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਗੁਰਜੀਤ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚਲਾ ਫਾਸਲਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਆ ਸੀ । ਹੁਣ ਤੱਕ ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਚ ਖੁਦ ਪਹਿਲ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਅੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੀ ਗਲਤਾਨ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ । ਉਸਨੂੰ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਘਟਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੋਵੇ । ਇਥੋਂ ਦਾ ਬਰਫਿਲਾ ਮੌਸਮ ਉਸਦੀ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ । ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰ ਉਹ ਹਰਕਤ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਜਿਸਦੇ ਬਾਰੇ ਗੋਰੀ ਉਸਨੂੰ ਦਸਦੀ ਸੀ । ਪਰ ਐਥੇ ਉਸਦੇ ਜਜਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਮਨ ਤੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਸ਼ਿਖਰ ਦੁਪਿਹਰਾ ਸੀ ।
ਸ਼ਿਫਟ ਤੋਂ ਘਰ ਤੱਕ ਤੇ ਸ਼ਿਫਟ ਤੇ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮਰਦ ਉਸਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਭੌਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਡਰਾਉਂਦੇ ਸੀ । ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਬਚਦੀ ਫਿਰਦੀ । ਕਨੇਡਾ ਦਾ ਹਾਲ ਇੰਡੀਆ ਤੋਂ ਵੀ ਮਾੜਾ ਸੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਵੀ ਪਲਾਂ ਚ ਹਰ ਕਿਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ । ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਦੇ ਮਾਲਿਕ ਦੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਘਰ ਡਰਾਪ ਕਰਨ ਤੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਸੱਸ ਨੇ ਹੰਗਾਮਾ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਟੱਬਰ ਦੇ ਮਨ ਚ ਹੀ ਚੋਰ ਹੋਵੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਿਆ ਪੈਰ ਵਾਪਿਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ । ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਫਿਜ਼ਾ ਹੀ ਐਸੀ ਹੈ ।
ਪਰ ਪਵਨ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸ ਗੱਲੋਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬੱਚਦੀ ਆਪਣੀ ਬੱਚੀ ਲਈ ਖੁਦ ਲਈ ਜਾਂ ਸਮਾਜ ਚ ਇੱਜਤ ਲਈ ।
ਉਹਨੀ ਦਿਨੀ ਹੀ ਗੋਰੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁਆਫਰੈਂਡ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ । ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਮਕਾਨ ਚ ਆ ਗਏ । ਪਵਨ ਕੋਲ ਟਾਈਮ ਕੱਢਣ ਦਾ ਆਖ਼ਿਰੀ ਵਸੀਲਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ । ਪੰਜਾਬੀ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਚ ਬੈਠਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਚੁਗਲੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ । ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜਾਬ ਵਾਲੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਏਥੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡੀਆਂ । 
ਹੁਣ ਤੱਕ ਹਰਲੀਨ ਵੀ ਸਾਲ ਕੁ ਦੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ । ਪਵਨ ਨੇ ਸਿਆਲ ਚ ਜਿੱਦ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਇੰਡੀਆ ਜਾਏਗੀ । ਏਥੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ । ਉਸਨੇ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ । ਹਰ ਗੱਲ ਤੇ ਖਿਝਦੀ ਤੇ ਲੜਦੀ।ਅਖੀਰ ਹਾਰ ਮੰਨਕੇ ਗੁਰਜੀਤ ਹਰਲੀਨ ਤੇ ਪਵਨ ਤਿੰਨੋ ਵਾਪਿਸ ਪੰਜਾਬ ਆ ਗਏ । ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਛੇ ਕੁ ਮਹੀਨੇ ਇੱਧਰ ਕੱਟਕੇ ਵਾਪਿਸ ਆ ਜਾਣਗੇ ।
ਪਹਿਲਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤਾਂ ਦੋਂਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀਆਂ ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ । ਮਗਰੋਂ ਦੋਂਵੇਂ ਪੂਰੀ ਕੋਠੀ ਚ ਕੱਲੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ । ਕਨੇਡਾ ਵਾਲੀ ਨੀਰਸਤਾ ਏਥੇ ਵੀ ਤੰਗ ਕਰਦੀ । ਬੱਸ ਫਰਕ ਸੀ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਾਮ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਗੁਆਂਢਣ ,ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਦਿਲ ਲਾਈ ਰੱਖਦੀ । ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਐਕਟਿਵਾ ਵੀ ਖਰੀਦ ਲਈ । ਗੁਰਜੀਤ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣੀ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਸਹਿਰੋਂ ਸਮਾਨ ਵੀ ਖਰੀਦ ਲਿਆਉਂਦੀ । ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕੀ ਮੂੰਹ ਚ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਦੇ ਕੇ ਗੱਲਾ ਕਰਦੇ ਕਿ “ਲੋਹੜਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਆ ਗਿਆ ।” ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਨੂੰਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਮ ਚਕਤੀ । ਗੁਰਜੀਤ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਹੁਣ ਗ਼ੁੱਸਾ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀ ਸੀ । ਜੇਕਰ ਕਿਤੇ ਹਰਲੀਨ ਦੀ ਕੇਅਰ ਚ ਉਹਨੂੰ ਕਸਰ ਲਗਦੀ ਤਾਂ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਦੌੜਦੀ ।
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਟਾਈਮ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿਉਂ ਨਾ ਟਿਊਸ਼ਨਾਂ ਹੀ ਪੜਾ ਦਿਆ ਕਰੇ । ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ ਪਿੰਡ ਚ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਬੱਚੇ ਉਸ ਕੋਲ ਪੜਨ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ।
ਇਹਨਾਂ ਚੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਨੌਜਵਾਨ ਗੱਬਰੂ ,ਜਿਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਮੀਤ ਦੱਸਿਆ ਆਪਣੇ ਚੌਥੀ ਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਟਿਊਸ਼ਨ ਲਈ ਆਇਆ । ਉਸਦੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ । ਪਿੰਡੋਂ ਬਾਹਰ ਉਹ ਮੋਟਰ ਤੇ ਹੀ ਘਰ ਬਣਾ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ । ਗੁਰਜੀਤ ਦੇ ਲਾਣੇ ਤੋਂ ਅੱਡ ਸੀ। ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਵੀ ਲਿਖਵਾ ਗਿਆ । ਜਦੋਂ ਵੀ ਟਿਊਸ਼ਨ ਖਤਮ ਹੋਵੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰ ਦੇਣ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ । 
ਇੰਝ ਇੱਕ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ । ਉਹ ਟਿਊਸ਼ਨ ਮਗਰੋਂ ਕਾਲ ਕਰਦੀ ਤੇ ਮੀਤ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ । ਫਿਰ ਹਲਕੇ ਹਲਕੇ ਮਜਾਕ ਤੋਂ ਚੈਟ ਰਾਹੀਂ ਗੱਲਾਂ ਦੂਰ ਤੱਕ ਪੁੱਜਦੇ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੀ । ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਜਿਸਮਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਪਵਨ ਗੱਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ । ਪਰ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ? 
ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੀਤ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਤਾਅਨਾ ਮਾਰਿਆ ਕਿ ਗੁਰਜੀਤ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਹੀ ਬਿੱਜੂ ਕਹਿੰਦਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਬੱਚਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ ।ਤਾਂ ਪਵਨ ਫਿੱਸ ਗਈ । ਆਪਣੇ ਹਰ ਰਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਇੱਕ ਸਫ਼ਰ ਉਸਨੇ ਮੀਤ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਇੱਕ ਧੋਖਾ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ । ਜਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ ਵੇਲ੍ਹ ਬਿਨਾਂ ਪਰਖੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੁੱਖ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੋਵੇ । ਉਸਨੇ ਇਹ ਧਿਆਨ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੋਂਵੇਂ ਹੀ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਹਨ । ਸਮਾਜ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦਾ ਕੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਦੋਂਵੇਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣਦੇ । ਪਰ ਸਮਾਜ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪਵਨ ਨੇ ਖੱਟਿਆ ਵੀ ਕੀ ਸੀ ??
ਲੋਹੜੀ ਚ ਅਜੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਨ । ਉਸ ਦਿਨ ਸਰਦੀ ਅੰਤ ਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਹੀ ਧੁੰਦ ਪੈ ਗਈ ਸੀ । ਬਾਕੀ ਬੱਚੇ ਸਭ ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ । ਮੀਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੈਣ ਆਇਆ । ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਫੋਨ ਆਇਆ ਕਿ ਗੁਰਜੀਤ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਘੱਲ ਦਵੇ । ਗੁਰਜੀਤ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਹਰਲੀਨ ਨੂੰ ਅਜੇ ਸੰਭਾਲ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਿਆ । ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਕੁੰਡੇ ਨੂੰ ਖੋਲ ਕੇ ਮੀਤ ਸਿਧਾ ਹੀ ਅੰਦਰ ਆ ਵੜਿਆ । ਡੌਰ ਭੌਰ ਹੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਝ ਪਾਉਂਦੀ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਅਜੇ ਕਹਿਣ ਲਈ ਮੂੰਹ ਖੋਲਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮਨਵੀਰ ਨੂੰ ਗੁਰਜੀਤ ਛੱਡਣ ਚਲਾ ਗਿਆ । ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਚ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਾਮੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਪਵਨ ਦਾ ਦਿਲ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ । ਐਨੀ ਠੰਡ ਚ ਵੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਚ ਪਸੀਨਾ ਸੀ । ਮੀਤ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵੀ ਸਾਹਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ !! ਇਹ ਸੋਚਕੇ ਉਹ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ । ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ । ਉਸਦਾ ਪਾਇਆ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕੱਪੜਾ ਸੋਫ਼ੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਰਿਹਾ । ਠੰਡ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ਾਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੋਂਵੇਂ ਹਾੜ ਚ ਤਪਦੀ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਹੇ ਸੀ । ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਦੀ ਲਾਈਟ ਆਫ ਸੀ ਸਿਰਫ ਪਿਛਲੇ ਕਮਰਿਆਂ ਚ ਮਿੰਨਾ ਮਿੰਨਾ ਚਾਨਣ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਇਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚ ਦੋਂਵੇਂ ਦੇ ਜੁੜੇ ਜਿਸਮ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀ ਕਥਾ ਲਿਖ ਰਹੇ ਸੀ । 15-20 ਮਿੰਟਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਚ ਮੀਤ ਨੇ ਪਵਨ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਸਹਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ । ਉਹ ਹਰ ਕਿਰਿਆ ਜੋ ਉਹ ਕਦੇ ਗੁਰਜੀਤ ਕੋਲੋ ਚਾਅ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਕਰਵਾ ਸਕੀ । ਪਵਨ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਹੀ ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਹੋਵੇ । ਬੈੱਡਰੂਮ ਤੱਕ ਜਾਣ ਦੀ ਜਿਹਮਤ ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਕਿਤੇ ਗੁਰਜੀਤ ਨਾ ਮੁੜ ਆਏ ਇਹ ਸੋਚਕੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਕਰਨਾ ਜਲਦੀ ਕਰੋ ! ਮੀਤ ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਸੀ । ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਤੱਕ ਦੋਵਾਂ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਸ਼ਿਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਰਾ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਹਫ਼ ਨਾ ਗਏ । 
ਪਵਨ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਐਸਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ । ਜੋ ਉਹ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ ਸੀ । ਜਿਸਦੇ ਕਿੱਸੇ ਗੋਰੀ ਕੋਲੋ ਸੁਣਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇੰਝ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ? 
ਪਰ ਹਰ ਕਦਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਨਵੇਂ ਰਾਹ ਖੋਲ ਦਿੰਦਾ । ਉਸਦੇ ਇੰਝ ਵਿਆਹੋਂ ਬਾਹਰ ਸਬੰਧ ਨੇ ਹਲੇ ਕੀ ਕੀ ਭਾਣਾ ਵਰਤਾਣਾ ਸੀ ।ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦੀ ਉਸਦੇ ਬੁਲਾ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ । ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੀਤ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ । ਗੁਰਜੀਤ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ । ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਬੋਲਿਆ । “ਹਾਅ ਚੋਰ ਆ ਗਿਆ “।
ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਤੇ ਹਲਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਚ ਬੋਲੀ । ਚੋਰ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਬੇਸ਼ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਲੁੱਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ । ਗੁਰਜੀਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਪਈ ਉਹ ਇੱਕ ਟਕ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ਫਿਰ ਹਰਲੀਨ ਕੋਲ ਬੈੱਡਰੂਮ ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ।