Category Archives: Uncategorized

ਨਾਵਲਿਟ ਡੇਰਾ ਬਾਬਾ ਮੌਜ਼ੀ ਭਾਗ ਵੀਹ

ਰੋਜ ਸ਼ਾਮੀ ਹੀ ਮਾਲਿਕ ਤੇ ਮਾਲਕਿਣ ਬਾਗ਼ ਆਉਂਦੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੇਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ । ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਫ਼ਲ ਛਾਂਟ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਦੇ ਟੋਕਰੀ ਭਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ । ਦੋਂਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸੁਭਾਅ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ ।
ਫਿਰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਜਦੋੰ ਉਹ ਆਏ ਤਾਂ ਦੋ ਨਹੀਂ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਸੀ । ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ,ਰੌਣਕ, ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਿਤੇ ਪੜਦੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਦਿਨ ਕੱਢਣ ਆਈ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਰੱਖੇ ਫ਼ਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜਾਉਣ ਲੱਗਾ ਪਰ ਅੱਜ ਊਹਨੇ ਤੀਂਵੀ ਮਾਲਿਕ ਨਾਲੋਂ ਸਭ ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਫੜਾਏ । ਇਹੋ ਪਲ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਗਹੁ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ।
ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਰੰਗ ਗੋਰਾ ਨਿਸ਼ੋਹ ਸੀ । ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਐਨਕਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਹੇਠ ਪਏ ਕਾਲੇ ਟੋਏ ਉਸਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲੋਂ ਬੰਦੇ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਓਥੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਵੇਖ ਉਹ ਉਮਰੋਂ ਨਿੱਕੀ ਲਗਦੀ ਸੀ। ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਟੋਕਰੀ ਫੜਾਉਂਦੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾ ਟਕਰਾ ਗਈਆਂ । ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਜਤਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਹੇਠ ਦੱਬੀ ਗਈ ਸੀ । ਰੌਣਕ ਮੁਸਕਰਾਈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ । ਜਤਿੰਦਰ ਨੇ ਡਰਦੇ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ । ਤੇ ਹੱਥ ਹਟਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਢੈ ਮੁਆਇਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ । ਜਤਿੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਾਬੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਲਨਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਉਹਨੂੰ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਮੜਚੂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ । ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਰੌਣਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੀ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਢਿੱਲਾ ਜਿਹਾ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਪਜਾਮਾ ਉਸਨੇ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਜਿਵੇਂ ਮੰਡੀ ਸਬਜ਼ੀ ਲੈਣ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਣਾ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਸੀ । ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਵੀ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਉਹ ਸਭ ਸਹੀ ਤੇ ਸਟੀਕ ਸੀ । ਰੌਣਕ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਲੂਕਾ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਵੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਭਰੀ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਹੀ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝ ਰਹੀ ਸੀ । ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਇੰਦਰੀ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਚ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਉਸ ਵੱਲ ਕਿਸ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ।
ਉਹ ਫ਼ਲ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਬਣੇ । ਜਤਿੰਦਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਤੁਰਦੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਰਿਹਾ । ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਅੱਖਰ ਵੀ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਦਾ ਆਕਾਰ ਸੀ । ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਪਜਾਮੇ ਚ ਡੋਲਦੇ ਲੱਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।
ਫਿਰ ਇਹ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਇੰਝ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹਰ ਰੋਜ ਹੀ ਉਹ ਇੰਝ ਫਲ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਰੌਣਕ ਰੋਜ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਦੀ । ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸੰਗ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘਟੀ ਤੇ ਥੋੜੀ ਬੋਲ ਬਾਣੀ ਵੀ ਵਧੀ । ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਉਹਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵਧੀਆ ਲਗਦੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਾ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਨ ਚ ਉਹ ਪੂਰੀ ਪੂਰੀਮਾਹਿਰਤਾ ਦੁਖਾਉਣ ਲੱਗੀ । ਜਿਥੇ ਉਹ ਪੜਦੀ ਸੀ ਓਥੇ ਇਹ ਆਮ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਐਵੇਂ ਦਾ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦਾ ।ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਰੌਣਕ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦੇ ਢੰਗ ਚ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਪਰ ਡਰਦਾ ਸੀ ਕੋਈ ਵੀ ਪਹਿਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ।
ਪਰ ਜਤਿੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਉਸਨੂੰ ਛੇੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ,”ਦੇਖ ਇਹ ਪੱਠੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਲੱਗਣ ਨੂੰ ਫਿਰਦੀ ਏ,ਤੇ ਤੂੰ ਭੌਂਦੂ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਕੋਈ ।
ਜਤਿੰਦਰ ਕੋਲੋ ਯਾਰਾਂ ਦੇ ਧੜੇ ਚੜ ਭਾਬੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹਰਕਤ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਭੁੱਲੀਆਂ । ਇਸ ਲਈ ਬੱਸ ਉਹ ਹੁਣ ਦੂਰੋਂ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਸੁਆਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
ਪਰ ਮਰਦਾਂ ਅੱਗੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ।ਇਸ ਲਈ ਬਹਾਨਾ ਕਰਦਾ ,’ਓਏ ਇਹ ਨਿਆਣੀ ਏ ਮਸੀਂ ਇੱਕੀ ਕੁ ਸਾਲ ,ਉੱਪਰੋਂ ਸਰੀਰ ਜਮਾਂ ਹੀ ਹੈਨੀ , ਇਹਦੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਖੁਰਾਕਾਂ ਆਲਾ ਝੱਲਿਆ ਜਾਣਾ । “
ਭਾਵੇਂ ਉਹਦਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਆਮ ਗਭਰੂਆਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਚੋਬਰ ਮੰਨਦਾ ਸੀ । ਜਿਸਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ ਸਰੀਰ ਚ ਵਜਨ ਨਹੀਂ ਸਗੋ ਜੋਰ ਸੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਘੋੜੇ ਵਰਗਾ ਜੋਰ ਸੀ ਉਸ ਚ ।
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਖ ਮਟੱਕੇ ਕਈ ਦਿਨ ਚਲਦੇ ਰਹੇ । ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ ਮੰਡੀ ਬੰਦ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਉਹ ਤੁੜਾਈ ਨਾ ਕਰਦੇ । ਉਸ ਦਿਨ ਉਹ ਦਰਿਆ ਚ ਨਹਾਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਸੌਂ ਕੇ ਦਿਨ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ । ਇੱਕ ਸਾਈਕਲ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸਤੇ ਸਹਿਰੋਂ ਜਾ ਕੇ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ।
ਉਸ ਦਿਨ ਵੀ ਸਹਿਰੋਂ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜਿਆ ਤਾਂ ਮਾਲਿਕ ਦੀ ਕੋਠੀ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਨਾਲੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨਾਲੇ ਟੋਕਰੀਆਂ ਫ਼ੜਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ । ਕਈ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪਈਆਂ ਸੀ ।
ਉਸਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ ਤਾਂ ਰੌਣਕ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ । ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਵਾਲ ਖਿੰਡਰੇ ਹੋਏ ਸੀ । ਕੱਪਡ਼ੇ ਵੀ ਅਸਤ ਵਿਅਸਤ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਚ ਪਾਏ ਹੋਣ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਵੀ ਲਾਲੀ ਸੀ।ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੇ ਸੁੱਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਅੰਦਰੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸਫੇਦ ਮਾਸ ਉਸਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਦਿਸਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਜਤਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ “ਟੋਕਰੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣੀਆਂ ਸੀ ” । ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਚ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੱਗੀ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਸੋਈ ਕੋਲ ਲਿਜਾ ਕੇ ਪਾਸੇ ਪਈਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਵੱਲ ਹੱਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਘਰ ਪੂਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਜਤਿੰਦਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੀ ਕਿ ਰੌਣਕ ਘਰ ਕੱਲੀ ਹੀ ਹੈ । ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਟ ਵੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ । ਉਸਦੇ ਕੰਬਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ,” ਪਾਣੀ ਪਿਆ ਦਿਓ “।ਉਸਦਾ ਮਨ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹਾਨਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਟੋਕਰੀਆਂ ਚੁੱਕ ਰਸੋਈ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ।
ਜਤਿੰਦਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਰੌਣਕ ਨੇ ਅੱਡੀਆ ਚੁੱਕ ਸਾਹਮਣੇ ਕੰਸ ਤੋਂ ਗਿਲਾਸ ਉਤਾਰਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਾਈ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਕੁਝ ਜਿਆਦਾ ਉਚੀ ਉੱਠ ਗਈ ਤੇ ਪਜਾਮੇ ਦੀ ਇਲਾਸਟਿਕ ਵੀ ਨੀਚੇ ਹੋ ਗਈ ਸੀ.ਰੂੰ ਵਰਗੇ ਸਫੇਦ ਤੇ ਨਰਮ ਉਭਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚਲੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਜਤਿੰਦਰ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਤੱਕ ਵੇਖਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਥਾਣੀ ਸਭ ਨਜ਼ਰ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਫਰਿੱਜ ਚੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਕੇ ਰੌਣਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਿਲਾਸ ਭਰਕੇ ਫੜਾਇਆ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਵੀ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸੀ, ਇਸੇ ਕਾਂਬੇ ਚ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਛੋਹ ਗਈਆਂ ਸੀ। ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਚ ਉਸਨੇ ਪੂਰਾ ਗਿਲਾਸ ਗਟਕ ਗਿਆ ਤੇ ਰੌਣਕ ਦੀਆਂ ਝੁਕੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਵੀ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ । ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਨਜਰ ਮਾਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਰੌਣਕ ਨੇ ਖੁਦ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਖੁੱਲਾ ਹੀ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ ।
ਉਸਨੂੰ ਗਲਾਸ ਫੜਾਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਫਰਿੱਜ ਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ ਗਲਾਸ ਨੂੰ ਸਿੰਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮੁੜੀ ਤਾਂ ਜਤਿੰਦਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਤੇ ਹੀ ਸੀ ।
ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚ ਜਬਰਦਸਤ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ । ਜਿਉਂ ਹੀ ਰੌਣਕ ਨੇ ਗਿਲਾਸ ਰੱਖਿਆ ਜਤਿੰਦਰ ਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ. ਐਨੇ ਪਲਾਂ ਚ ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਮੂੰਹੋ ਨਹੀਂ ਸੀ ਨਿੱਕਲਿਆ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ।
ਇੱਕ ਡਰ ਇੱਕ ਉਤੇਜਨਾ ਤੇ ਇਹੋ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲੇ ਪਈ ਕੁੱਟ ਸਭ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ । ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟ ਕੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਛਾਤੀ ਚ ਭਰੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ । ਬਦਲੇ ਚ ਉਹ ਰੌਣਕ ਦੀ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਉਹ ਰੌਣਕ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਹਰਕਤ ਦਾ ਜੁਆਬ ਉਡੀਕ ਕੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਰੌਣਕ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਾਹ ਨਿਕਲਦਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਇੱਕ ਗਲੇ ਚੋਂ ਨਿਕੱਲੀ ਮਸੀਂ ਨਿੱਕਲੀ ਆਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜਤਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ।ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਆਪੋਂ ਚ ਬਾਹਰ ਸੀ । ਜਤਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਪਲੋਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਸੀ । ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਲੁਕੋ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਜਹੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਰੌਣਕ ਜਤਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਛਾਤੀ ਤੇ ਪੱਟਾਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤਾਈ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜਤਿੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ਿਕੰਜਾ ਲਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ । ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ ਸੀ. ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਮਸੀਂ ਰੋਟੀ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ। ਢਿੱਲੇ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਕਪੜਿਆ ਚ ਜਤਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਚ ਜਰਾ ਜਿੰਨੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ । ਪਰ ਉਸਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਜੰਗਲੀ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਹ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਘੱਟ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਵੱਧ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਇਸ ਸਭ ਚ ਨਵਾਂ ਹੀ ਹੈ । ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ । ਉਸਦੀ ਬੈਚਨੀ ਤੇ ਉਤੇਜਨਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝ ਵੀ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਵੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ।ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲਾਂ ਚ ਜਤਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਾਏ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਤੇ ਪਜਾਮੇ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਸੁੱਟਿਆ । ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਉਤਾਰਨਾ ਪਿਆ । ਜਤਿੰਦਰ ਬੇਹੱਦ ਬੇਕਾਬੂ ਸੀ । ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਹ ਖੁਦ ਦੀ ਬੈਚਨੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰੇ ।ਜੋ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨੰਗਿਆਂ ਵੇਖ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰ ਗਈ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਜਤਿੰਦਰ ਨੇ ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਓਥੇ ਹੀ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਲਿਟਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ । ਰੌਣਕ ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲੋਂ ਅੱਧੀ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਰਮੀ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਮੱਖਣ ਵਰਗੇ ਮੁਲਾਇਮ ਜਿਸਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤਿਲਕ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ । ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰੌਣਕ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਗਏ ਸੀ ।ਹਰ ਗੁਜਰਦੇ ਪਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਰੌਣਕ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਕੋਈ ਵੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸਦੇ ਘੁੱਟੇ ਬੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੱਬੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਬਹੁਤ ਤੇਜੀ ਤੇ ਕਾਹਲੀ ਚ ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਚ ਕਮਾਯਾਬ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੂੰ ਰੌਣਕ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਵ ਬਦਲਦੇ ਨਾ ਦਿੱਸੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਅਵਾਜ ਜੋ ਉਹ ਸੁਣਨ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ ! ਪਰ ਇਸ ਪਲ ਬਾਕੀ ਸਭ ਉਸਦੇ ਲਈ ਦੁਜੈਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਰੌਣਕ ਦੇ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਨਾ ਗਿਆ ।
ਰੌਣਕ ਨੇ ਉਸਨੁੰ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਯਾਦ ਆਇਆ ਇੱਕ ਡਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਛਾ ਗਿਆ । ਉਸਨੇ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾਂ ਹਾਂ ।
ਰੌਣਕ ਉਦੋ ਤੱਕ ਉੱਠ ਕੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਚੁੱਕੀ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਮਹਿਜ਼ ਐਨਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਇਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ !!
ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੌੜ ਉਸਨੇ ਕੁੰਡੀ ਲਗਾ ਲਈ ।ਉਸਨੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਤਾਂ ਡਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ । ਕੀ ਕਰੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰੇ ਸੋਚਦਾ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਈਕਲ ਚੱਕ ਵਾਪਿਸ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ।
ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਲ ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਅੰਜਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੀ ਇਸਦਾ ਡਰ ਉਸਦੇ ਤਨ ਮਨ ਤੇ ਹਾਵੀ ਸੀ । ਗਰਮੀ ਚ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਪੱਖਾ ਛੱਡੇ ਉਹ ਮੰਜੇ ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਕਦਮ ਲੈਣ ਲਈ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ।

ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਪਛਾਣ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਣ ਲਈ ਇਸ ਲਿੰਕ ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ।

ਡੇਰਾ ਬਾਬਾ ਮੌਜ਼ੀ ਭਾਗ ਤੇਰਾਂ

ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਵਿਹਲਾ ਹੋਇਆ ਬਲਦੀਪ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ ਐਨੇ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਲੰਗਰ ਤੋਂ ਵਿਹਲੇ ਹੋਕੇ ਇਹ ਸੋਚ ਬਿਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦੇ ਚਲੇ ਗਈਆਂ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਪ੍ਰੀਤੋ ਬਲਦੀਪ ਨਾਲ ਆਏਗੀ । ਤੇ ਬਲਦੀਪ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਨਿਪਟਾ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਪ੍ਰੀਤੋ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਈ ।
ਪਰ ਅੱਜ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨੇ ਸਫਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਕੁਝ ਜਿਆਦਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ । ਕਿਉਕਿ ਬਲਦੀਪ ਤੇ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਦੀ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਅਕਸਰ ਲੰਮੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ।
ਉਸਨੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਨਿਪਟਾ ਕੇ ਬਿਸਤਰ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਪਾਏ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਅਸਤ ਵਿਅਸਤ ਸੀ । ਉਹ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਵਿਛਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਬੈੱਡ ਤੇ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ । ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਮਜਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੇ ਤਰੀਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ । ਡਰ ਸਹਿਮ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਚ ਕੰਬਣੀ ਛਿੜ ਗਈ ਸੀ । ਉਹ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਚੀਕ ਨਾ ਸਕੀ ਅਵਾਜ਼ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਚ ਹੀ ਅਟਕ ਗਈ ਹੋਵੇ । ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਪਕੜ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚ ਘੁੱਟਕੇ ਪੂਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ ਸੀ । ਸਰੀਰ ਦਾ ਭਾਰ ਨਾ ਝੱਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਬੈੱਡ ਤੇ ਵਜ਼ਨ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਘੁੱਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਇੰਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ ਡਰ ਤੇ ਸਹਿਮ ਤੇ ਭਾਰ ਥੱਲੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਬ ਗਈ ਸੀ । ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੁੜੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਹੈ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਗਨ ਹੈ । ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜੋਗੀ ਜਗਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ । ਤਾਂ ਉੱਪਰਲਾ ਸਰੀਰ ਕੁਝ ਢਿੱਲਾ ਹੋਇਆ । ਉਸਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਿਸਤਰ ਤੱਕ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਸਿੱਧੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਬੈੱਡ ਤੋਂ ਥੋੜੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਪਏ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਲੰਗੋਟ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਹੀ ਹੈ । ਕੀ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤਪੱਸਿਆ ਭੰਗ ਹੋ ਗਈ !!! ਜੋ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਉਲਝਣ ਸੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਸੀ । ਇਸਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਨਾ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਾਉਣ ਦਾ ਵੀ ਹੀਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ ਸੀ । ਆਖਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰੱਬ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪੁੱਜੇ ਇਸ ਸਖ਼ਸ਼ ਦਾ ਉਹ ਕਿੰਝ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ । ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨੇ ਸਹੀ ਗਲਤ ਤੇ ਨੈਤਿਕ ਅਨੈਤਿਕ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਿਆਲ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਖਾਰਿਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਲੰਗਰ ਤੋਂ ਉੱਠਕੇ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਬੈੱਡ ਦੇ ਨੇਡ਼ੇ ਪਹੁੰਚ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨੂੰ ਇੰਝ ਝੁਕਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦੱਬੀ ਇੱਕ ਅੱਗ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਾਂਬੜ ਬਣ ਗਈ ਹੋਵੇ ।ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਉਸਦਾ ਉਭਰਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵਧੇਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਖਿੱਚ ਪਾਊ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਭਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛਿਓਂ ਤੱਕ ਕੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਬਣਤਰ ਸਪਸ਼ਟ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਕੁ ਸਾਲ ਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਚ ਕਰਕੇ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਖੁਦ ਸਾਧ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਪ੍ਰੀਤੋ ਨੂੰ ਵੇਖ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਾਗ ਉਠਦੀਆਂ ਸੀ । ਹਰ ਵਾਰ ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇੰਝ ਇੱਕਲਤਾ ਚ ਪ੍ਰੀਤੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਹੋਵੇ । ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ । ਪਰ ਉਸਦੇ ਭਰਵੇਂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨੈਣ ਨਕਸ਼ ਤੇ ਬਾਕੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਆਪਣੇ ਸਾਧ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਮਨ ਚ ਮੁੜ ਉਹ ਦੱਬੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਗ ਉਠਦੀਆਂ ।
ਤੇ ਅੱਜ ਉਹ ਕੱਲੇਪਣ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਚ ਉਹ ਸਭ ਇੱਕ ਦਮ ਭਾਂਬੜ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ । ਸਿਰਫ ਲੰਗੋਟ ਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਹੁਣ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ,ਕਿਤੇ ਖੁਦ ਹੀ ਨਾ ਉੱਤਰ ਜਾਏ । ਤੇ ਉਸਨੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਓਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ । ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਛੁੱਟਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗੀ । ਪਰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਬਾਹਾਂ ਚ ਭਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਜ਼ਿਸਨੂੰ ਉਹ ਰੱਬ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਸੀ । ਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੁਦ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ । ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਦੇ ਪੂਰੇ ਤਨ ਮਨ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਦੋਂ ਨਸ਼ਾ ਛਾਅ ਗਿਆ ਹੋਵੇ । ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਭਰਕੇ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਚੋਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ । ਤੇ ਅਗਲੇ ਹੀ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਚ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਅਲਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੰਜ ਨਗਨ ਵੇਖਿਆ ਸੀ । ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦੇ ਅੰਗ ਅੰਗ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਚ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਮਨ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਛੋਹ ਕੇ ਮਸਲ ਕੇ ਤੇ ਚੁੰਮ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ । ਉਸਦੀ ਹਰ ਛੋਹ ਹਰ ਚੁੰਮਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦੇ ਸਾਹ ਵੀ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਦੇ ਖੁਦ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਵੇਂ ਸੇਕ ਨਿੱਕਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ । ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਬਾਹਰ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ । ਇਹੋ ਹਾਲ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦਾ ਸੀ । ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਸਮਝ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ । ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਤੋ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ । ਧਰਮ ਅਧਰਮ ਸਹੀ ਗਲਤ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ਦੇਹਲੀ ਤੇ ਲੰਗੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਸੀ । ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਬਾਖ਼ੂਬੀ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਜਿਸ ਚ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਰੰਗੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸੀ । ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਕੇ ਤੇ ਅੰਗ ਅੰਗ ਸਮਾਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਤਪਸ਼ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਸੀਨਾ ਪਸੀਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਕਮਰੇ ਚ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੇ ਸ਼ੀਤਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਬੈੱਡ ਦੀ ਜਿਸ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤੋ ਸਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਉਹ ਬੈੱਡ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਡਿੱਗੀ ਪਈ ਸੀ ਤੇ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ। ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਜੋ ਆਨੰਦ ਦੇ ਪਲ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸੀ ਉਹ ਉਸ ਚ ਗੁਆਚ ਚੁੱਕੇ ਸੀ । ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਨਾ ਉਹਨੂੰ ਕਦੇ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਸੁਣਕੇ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਐਸੇ ਕਿਸੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸਾਧ ਜੀਵਨ ਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ । ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਇਹ ਪਿਆਸ ਉਦੋਂ ਹੀ ਮਿਟੀ ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲੈਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਬਚੀ । ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਢਿੱਲ ਛੱਡ ਕੇ ਉਂਝ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਏ । ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਉਂਝ ਹੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉੰਗਨ ਲੱਗਾ ।
ਤੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਚ ਸੌਂ ਗਿਆ । ਪ੍ਰੀਤੋ ਕੁਝ ਪਲ ਉਂਝ ਹੀ ਲੇਟੀ ਰਹੀ । ਫਿਰ ਉੱਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪਡ਼ੇ ਪਾ ਕੇ ਉਂਝ ਹੀ ਮੁੜ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਅਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਈ ।
…..
ਘਰ ਆਈ ਤਾਂ ਬਲਦੀਪ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਾਕੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤੋ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਈ ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਡੇਰੇ ਦੇਖਣ ਗਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਅੱਗੇ ਡੇਰੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਦਾ ਕਮਰਾ ਸ਼ਾਇਦ ਬੰਦ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਡਿਸਟਰਬ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸੋਚਕੇ ਉਹ ਸੇਵਾਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਸੀ । ਜਿਉਂ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤੋ ਘਰ ਆਈ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਸੀ ਤਾਂ ਚੰਨੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਡੇਰੇ ਦਾ ਕੁਝ ਜਰੂਰੀ ਹਿਸਾਬ ਦੇਖਦੀ ਉਹ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਹੀ ਸੀ । ਬਲਦੀਪ ਦੇ ਮਨ ਚ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਇਹੋ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਵੇ ਕਿ ਨਾ ਇਹੋ ਸੋਚਦਾ ਓਥੋਂ ਵਾਪਿਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਭਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ ਪਰ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ । ਬਲਦੀਪ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰਾਂ ਉਂਝ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ ਅਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ । ਬਲਦੀਪ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਪੁਲਿਸ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਿਲਿਆ ਸੀ । ਕਿਉਕਿ ਉਹਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਖਿਝ ਚ ਆਕੇ ਬਲਵੰਤ ਰਾਜ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਕੋਈ ਅਟੈਕ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਨਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਉਂਝ ਵੀ ਰੱਬ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਦੇ ਇਹਨਾਂ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਬਲਦੀਪ ਦਾ ਮਨ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਲਈ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਪੜੁ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦਾ ਮਨ ਤਨ ਦਿਲ ਤੇ ਦਿਮਾਗ ਸਭ ਹੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਜਤਿਨ ਦਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਛੁਪ ਚਾਪ ਸੌਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ।

नील-रूपमती

neel-roopmati greek erotic story from Olympus Zeus and Europa

ग्रीक मिथिहासक कामुक कहानी का अनुवाद कररहां हूँ। इस में zeus को नील Europa को रूपमती का नाम दिया है। ग्रीक मिथिहास कामुक कहानियों के साथ भरा पड़ा है उस में से एक कहानी का अनुवाद)राजकुमारी रूपमती समुद्र के किनारे अपनी, सहेलियों के साथ खेल रही थी। अपनी ख़ूबसूरती से अनजान और इस बात से अनजान कि कोई उसके उपर पल पल के लिए घात लगाई बैठा है। उसके पिताकी तरफ से उसको इस तरह पाला गया था कि वह अभी तक किसी पराए पुरुष की छू से भी अनजान थी । परंतु आकाश के राजे नील की निगाह उसते बदस्तूर थी । वह सिर्फ़ एक मौका चाहता था। उस बेहिसाब हुसन को भोगने के लिए वह उतावला था। उसकी अपनी बनावट ऐसी था कि रूपमती जैसी कोमल स्त्री उस की तरफ देखकर एकदम डर सकती थी। नील आज के इस मौके को वह ऐसे ही जाने नहीं देना चाहता था. नील ने ख़ुद को एक सफ़ेद रंग के बहुत ही प्यारे दिखाई देते बैल के रूप में बदल लिया। ख़रगोश से भी अधिक सफ़ेद मगर घोड़े से भी ताकतवर और पथर से भी गठीला शरीर परन्तु आँखों में हिरण जैसी मासूमियत। वह समुद्र के पानी में से निकल कर छोटे छोटे कदमों के साथ खेल रही और कुछ फूल पत्तियाँ चुन रही राजकुमारी की तरफ बढ़ा।
नील रूपमती की आँखों में सीधा झांक रहा थी। दोनों की आँखें में मासूमियत भरेएक ही जैसे हाव भाव थे। रूपमती उसके रंग रूप और बनावट तथा आँखें में खो गई थी। बैल बना नील पल पल उस की तरफ बढ़ रहा था । रूपमती ने खुद को एक कदम भी पीछे नहीं किया था । नील ने पैरों के पास आ कर उसके पैरों को स्पर्ष किया। ठंडी रेत के साथ उसके पैर ठंडे था उस पर हल्की गर्म बैल की जीभ के स्पर्ष ने उसके मन को बेकाबू कर दिया था। हाथों के फूलों को उसने बैल के गर्दन के साथ उड़ेल दिया । उसके सींगों को अपने हाथों के साथ छू कर देखा। उसको ये बेहद मुलायम पर सख़्त वस्तु बहुत पसंद आई। अपने हाथ उसकी गर्दन और फिराती हुई उसने शरीर पर फिराने लगी। मुलायम रेशम जैसे बालों की छू ने रूपमती के मन में से डर को पूरी तरह से निकाल दिया था। उसको हाथ फिरातीहु ए उस को अचानक बैल पर सवारी करने का मन किया। उसके मन की बात समझते नील झुक गया।
रूपमती उसके ऊपर सवार हो गई। नील धीरे धीरे पैर बढ़ाता समुद्र की तरफ बढ़ने लगा। पलों में उसकी रफ्तार बढ़ने लगी थी। परन्तु रूपमती को बिल्कुल घबराहट नहीं हुई थी जो भी हो रहा था वह इन पलों का आनंद ले रही थी। उसको महसूस हो रहा था जैसे उसकी जांघों के बीच नील की मुलायम चमड़ी सख़्त हो रही हो।
परन्तु यह सख्ती उसके मन में डर पैदा करन की अपेक्षा उसको ख़ुद को ज़ोर के साथ नील के जिस्म के साथ रगड़ने के लिए फुसला रही थी । उसकी आँखें मूंदने लगी थी । इसी का फ़ायदा उठाते हुए नील ने पलों में समुद्र को पार कर एक टापू पर पहुँच गया। अब उस टापू और नील और राजकुमारी से बिना कोई नहीं था। रूपमती की सहेलियां पीछे छूट गई थी।
इस अचानक रोक से रूपमती चौंकी । परन्तु अपने आस पास की ख़ूबसूरती देख कर वो दंग रह गई। वह नील की पीठ से उत्तरी और अपने पैर से टापू की रेत के साथ खेलने लगी। कुछ पल पहले का आनंदअ भी भी उसके मन पर भारी था। उसने बैल की आँखें की तरफ देखते हुए पूछा कि वह कहाँ है? और वो कौन है और उससे क्या चाहता है।
नील अपना रूप बदल चूका था । परन्तु अपने शरीर को रूपमती के आकार जितना ही रखा । उस की तरफ मुखातिब होते हुए उसने अपनी पहचान बतायी। और बताया कि वह आसमान से ही उसकी सुंदरता को निहारता पता नहीं कब से इस पल को इन्तज़ार कर रहा था । और किसी और ग्रीक देवता से पहले उसे भोगना चाहता था। और वो उसे उसकी सुंदरता के अंदर भरे उस तूफ़ान का एहसास करवाना चाहता है जिससे वो अभी तक अपरिचित है । रूपमती की कुँआरी सुंदरता पहले ही उसके स्पर्ष के साथ खिल चुकी थी। उसके शब्दों का अर्थ वह नहीं जानती थी। परन्तु वह फिर उस की पीठ की छू देखना चाहती थी जो चाहे अब मनुष्य हो चुका था परन्तु उसके शरीर का गठीलापण वैसे बैल जैसा ही था। वह किसी जादू की तरह उसकी बाज़ूएँ में बंध गई। आसमान में अचानक बादल गरजने लगे जो नील के मन में उठे तूफ़ान का ही एक रूप था। उसको छूते ही रूपमती के जिस्म में आए बदलाव नील को महसूस हुए। उसने अपनी एक उंगली उसकी गुलाबी गाल पर घुमाई। जिसका करंट रूपमती के पूरे जिस्म में दौड़ गया और बिल्कुल उसकी टांगों के बीच जा कर इकट्ठा हो गया । इस झटके को सहने के लिए उसको टांगें को और ज्यादा फैलाना पड़ा। उसी समुद्र की रेत पर नील और रूपमती लेट गए।
नील ने उसको अपनी, बाज़ूएँ में कस लिया था। रेत और ठंडी बहती हवा उनके जिस्मों को छू कर गर्म हो रही थी। पहली बार नील ने उसके होंठों को अपने होंठों के साथ छुआ । लंबे चुंबन से पहले कई बार होंठ छू कर अलग करके उसके अनछोहे होंठ में प्यास दौड़ा दी। उसके लंबे चुंबन के साथ जैसे रूपमती मदहोश हो गई हो। आज तक उसके कुंवारे अंगों को किसी मर्द ने सूंघा तक नहीं था और होंठो के मिलन भर से ही इतनी तड़प मुमकिन थी।
वह खुद के जिस्म पर नील की इच्छा को महसूस कर सकती थी जो बढ़ती हुई बिल्कुल बैल के सींगों जैसी सख़्त हो गई थी। परन्तु वह अनजान थी कि वह इस के साथ क्या कर सकती है। नील के मन पर काम पूरी तरह भारी था और उसके दबाव में रूपमती उसके नीचे लेटी उसी अंधेरे में उड़ रही थी। जिसने उसके जिस्म के हर हिस्से में तड़प छेड़ दी थी। और जब नील ने उसको आँखें बंद करने के लिए कहा और उसका पहना नील रंग का वस्त्र उतार दिया। उसकी पूरा जिस्म नील की आँखें के सामने नगन था।
नील के हाथों ने उसके होंठों से लेकर गर्दन से होते हुए उसके उरोजों के बीच तक अपनी, उंगलियें को इस तरीके से घुमाया कि उसकी जांघों ने खुद ही अपने आप को भींच लिया । रूपमती को नहीं पता था कि आगे क्या होने वाला बस वह यह चाहती थी कि जो भी हो बस जल्दी से हो जाए। वह इस दौड़ती बिजली को और नहीं सह सकती थी । उसकी आँखें में लाली उत्तर आई थी जैसे अभी भांग पी हुए। और होंठो पर कंपन थी और जिस्म के हर कोने में अकड़ और पानी ही पानी रिस रहा था।
नील उसकी बेचैनी को समझता था । भला एक कुंवारी और ख़ूबसूरत सुंदर युवती कब तक उसकी प्रेम भरे स्पर्ष को बरदाश्त कर सकती थी? उसने अपने पूरे शरीर को उसके ऊपर जकड़ लिया इस तरह लग रहा था जैसे उसका आकार बढ़ गया हो। रूपमती उसकी बाज़ूएँ में जकड़ी गई। उसकी पीठ पर जकड़े हाथों ने पीठ पर जमी रेत को हटाते हुए पीठ को सहलाया । और हाथ गर्दन के पिछली तरफ़ से कमर तक दौडा दिए । वह उसकी बाज़ूएँ में झूल गई थी। उसकी टांगें अपने आप ही खुल गई जैसे वह नील को अपने अंदर भींच लेने के लिए तैयार हो।
बिजली की एक कड़क के साथ नील को उसने अपने अंदर महसूस किया। इस कड़क की पराकाष्ठा रूपमती को दिल तक महसूस हुई। नील ने ख़ुद को हर तरीके उसके शरीर के बराबर आकार में ढाल लिया था । बादलों की गड़गड़ाहट तेज हो रही थी और उसके साथ हवा भी तेजी से बह रही थी। सिर्फ़ बाहर का मौसम ही नहीं बल्कि अपने शरीर के ऊपर और अपने शरीर के अंदर भी रूपमती इसी तूफ़ान को महसूस कर रही थी। हर गुज़रते पल के साथ वह नये शिखर को चूम रही थी। जब तक एक बदल अचानक नहीं फटा और फिर कोई बांध टूट गया हो। उस पल नील और रूपमती एक दूसरे की बाज़ूएँ में झूल गए। नील ने रूपमती के काँपते शरीर को अपने हाथों में लिया और उंगलियों के साथ उसको सहलाने लगा। जब तक वह शांत न हो गई। सहलाता रहा।
“क्या मैं कभी तुझे दोबारा मिल पाउंगी ? उसने नील की तरफ देखते हुए पूछा।
“जब कभी भी मुझे याद कर कर उस आसमान की तरफदेखोगी तुझे महसूस होगा कि मैं हमेशा तुम्हारे साथ हूँ। ” उसकी आँखें में झांकते हुए नील ने कहा और हवा में लुप्त हो गया।
“अलविदा ” रूपमती के मुँह बरबस से निकला।

PDF of Performance Da Bojh ( ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਦਾ ਬੋਝ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਪੀਡੀਐੱਫ

ਹਰਜੋਤ ਦੀ ਕਲਮ ( HARJOT DI KALAM ) ਦੀ ਰਚਨਾ ਪੰਜਾਬੀ ਲੰਮੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ PDF ਫਾਈਲ ਤੁਸੀਂ ਇਥੋਂ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

YOU MAY DOWNLOAD PDF FILE OF PUNJABI STORY WRITTEN BY HARJOT DI KALAM FROM HERE FREE .

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਭਾਵ ਸੁਹਾਗਰਾਤ ਵੇਲੇ ਦੇ ਡਰ , ਭਾਵ ਪਿਆਰ ਸੈਕਸ ਰੁਮਾਂਸ ਬਾਰੇ ਭਰਮਾਂ ਮਿੱਥਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਇਹੋ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੁੰਡਾ ਕੁੜੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਥੀ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਝ ਤੇ ਸੂਝ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਣੀ ਕਿਉਂ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਹਨੀਮੂਨ ਤੇ ਸੈਕਸ ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਸੈਕਸ ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਲਿਖੀਆਂ ਹਜਾਰਾਂ ਸਟੋਰੀਜ ਤੋਂ ਅੱਲਗ ਹੈ ਇਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੀ ਲਿਖਦਾ ਰਹਾਗਾਂ। ਫਿਲਹਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੜ੍ਹੋਂ।

DOWNLOAD

ਸਾਈਟ ਤੋਂ ਅਪਡੇਟ ਰਹਿਣ ਲਈ

harjot di kalam ਹਰਜੋਤ ਦੀ ਕਲਮ

ਛੜਾ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਚ ਇੱਕ ਲਿੰਕ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਬਹੁਤ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ । ਇਹ ਲਿੰਕ ਇੱਕ ਗੂਗਲ ਫਾਰਮ ਦਾ ਲਿੰਕ ਜਿਸ ਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਈ-ਮੇਲ ਮੁਬਾਇਲ ਤੇ ਹਰਜੋਤ ਦੀ ਕਲਮ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਭਰਕੇ ਸਬਮਿਟ ਕਰਨਾ ਹੈ ।
ਇਸਦਾ ਫਾਇਦਾ ਇਹ ਹੋਏਗਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਈ-ਮੇਲ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਾਈਟ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਬਕਰਾਇਬ ਕਰਨ ਦਾ ਆਪਸ਼ਨ ਸੈਂਡ ਕਰਾਂਗਾ । ਫਿਰ ਉਹ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਹਰ ਨਵੀ ਪੋਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਧੇ ਹੀ ਮੇਲ ਚ ਮਿਲ ਜਾਏਗੀ ।
ਹੁਣ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਕਿਰਪਾ ਇਹ ਭਰਨ ਤੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੋਸਤਾਂ ਤੱਕ ਭੇਜਣ ।
ਅਗਲੀ ਬੇਨਤੀ ਕਈ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਜਾਹਿਰ ਕੀਤੇ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ।
ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਲਿੰਕ ਕੱਲ੍ਹ ਭੇਜਾਗਾਂ
ਜਿਸਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇਗਾ ਬਿਨਾ ਖੁਦ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿਣ ਦਾ ।
ਅੱਜ ਗੂਗਲ ਫਾਰਮ ਦਾ ਲਿੰਕ ਇਹ ਲਵੋ।

Link

ਵਸ਼ੀਕਰਨ

“ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਵਸ਼ ਚ ਕਰਨ ਦਾ ਵਲ ਹੁੰਦਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਭਲੇ ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਉਹ ਕਰ ਬਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਦੇ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ , ਇਹ ਬੰਗਾਲੀ ਤਾਂਤਰਿਕ ਐਵੇਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਚ ਬੈਠੇ ” .
ਆਟੋ ਚ ਬੈਠੀ ਆਫਿਸ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸ਼ੀਤਲ ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਬੰਗਾਲੀ ਦਾ ਬੋਰਡ ਦੇਖਕੇ ਲਲਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਗਈ । ਆਰਤੀ ਤੇ ਬੌਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਆਫ਼ਿਸ ਚ ਹਰ ਇੱਕ ਡਾਊ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤੇ ਸੀ । ਕਿੰਝ ਕਿਵੇਂ ਬੌਸ ਉਸਦੇ ਚੁੰਗਲ ਚ ਆਇਆ ਸਭ ਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਵਿਊ ਸੀ।
ਜੂਨ ਦਾ ਅੱਧ ਸੀ, ਗੌਰਵ ਉਸਨੂੰ ਆਟੋ ਸਟੈਂਡ ਤੋਂ ਆਟੋ ਬਿਠਾ ਆਪਣੇ ਆਫਿਸ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ ।ਆਟੋ ਚ ਇੱਕ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤਰਦੀ ਤੇ ਦੂਸਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ । ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ । ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ ਪਰ ਜਰਾ ਕੁ ਸਕਿੰਟ ਬਾਅਦ ਉਹ ਫਿਰ ਨਾਲ ਨੂੰ ਚਿਪਕ ਜਾਂਦਾ । ਰੋਜ ਦਾ ਕੰਮ ਸੀ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ।ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਚੋਂ ਮੁਬਾਇਲ ਕੱਢਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਜੇਬ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਕੋਲੋ ਹੱਥ ਨੂੰ ਘਿਸਾ ਕੇ ਫਿਰ ਵੱਖੀ ਕੋਲੋ ਫੇਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ । ਤਾਂ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈ ਨਿੱਕਲੀ । ਅੱਖਾਂ ਕੱਢਦੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ।
– ‘ਪਰਾਂ ਹੋਕੇ ਬੈਠ’ , ਯਕਦਮ ਮੁੰਡਾ ਠਿਠਕ ਗਿਆ । ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੜੀ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਮਖਮਲੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਮਾਣ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਐਨਾ ਬੁਰਾ ਜਿਹਾ ਵਿਹਾਰ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਠਠੰਬਰ ਗਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵਿੱਥ ਬਣਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਉਸਦਾ ਇਹੋ ਸੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੀੜ ਚ ਖੁਦ ਨਾਲ ਲਾਹਾ ਲੈਣ ਵਰਗੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਨ ਦਿੱਤੀ । ਬਹੁਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਤਿਉੜੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਫਿਰ ਵੀ ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਂਝਾ ਬਣਦਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਇੰਝ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ ਖਿਸਕਦਾ ।
ਉਸਦੇ ਦੂਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਆਰਤੀ ਪਿੱਛੇ ਫਿਰਦੇ ਆਪਣਾ ਬੌਸ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ ।ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਮੁੜ ਤਾਂਤਰਿਕ ਤੇ ਡੇਰੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ । ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਤੇ ਮੁੱਠੀਕਰਨ ਦੇ ਟੀਵੀ ਅਖਬਾਰਾਂ ਚ ਛਪਦੇ ਵਿਗਿਆਪਨ ਕੀ ਸੱਚੀ ਸੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ? ਕੀ ਉਹ ਵੀ ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਵੇਖੇ ਜੇ ਹਾਂ ਤੇ ਕਿਸਤੇ ? ਗੌਰਵ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵਧੀਆ ਨਿਭ ਰਿਹਾ ਸੀ । 10 ਸਾਲ ਦੇ ਵਿਆਹ ਚ ਦੋ ਬੱਚੇ ਵੀ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਬਹੁਤੀ ਅਣਬਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ । ਘਰ ਗ੍ਰਹਿਸਥੀ ਚੰਗੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ । ਕਿਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾੜ ਘਰ ਦਾ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏ ।
ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਖੁਦ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਪਰ ਖੌਰੇ ਇੰਝ ਕਰਨ ਨਾਲ ਗੌਰਵ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲੋਂ ਉਸਦਾ ਵੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਜਾਣ । ਪੂਰੇ ਆਫ਼ਿਸ ਵਕਤ ਚ ਉਹ ਇਹੋ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ । ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ।
ਸ਼ਾਮੀ ਵਾਪਿਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮੁੜ ਉਹੀ ਵਿਚਾਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਸੋਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਏਗੀ । ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਆਟੋ ਚ ਬੈਠੀ ਓਥੇ ਉੱਤਰੀ ਜਿੱਥੇ ਗੌਰਵ ਛੱਡ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ । ਇਥੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਤੱਕ ਆਟੋ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ । ਗੌਰਵ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਸੀ । ਸਾਹਮਣੇ ਲੱਗੇ ਤਾਂਤਰਿਕਾਂ ਆਲੇ ਬੋਰਡਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦੀ ਸੋਚਦੀ ਆਟੋ ਚ ਬੈਠ ਹੀ ਗਈ ।ਆਟੋ ਪੂਰੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਲਦਾ ਸੀ । ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਭ ਸਵਾਰੀਆਂ ਬੈਠਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ । ਤੇ ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਿਰੀ ਸੀਟ ਖਾਲੀ ਬਚੀ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਅੱਧਖੜ ਜਿਹਾ ਜਿਸਦੀ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੇਵ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਦਾੜੀ ਚ ਕੋਈ ਕੋਈ ਧੌਲਾ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ , ਆਟੋ ਚ ਬੈਠਿਆ । ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੀ ਖ਼ਾਲੀ ਸੀ । ਓਥੇ ਹੀ ਉਹ ਫੱਸ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਐਡਜਸਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੀਤਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਹ ਘੁੱਟਣਾ ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੁੰਗੇੜਨਾ ਪਿਆ । ਪੈਰੀਂ ਚੱਪਲ , ਲਿਬੜੀ ਜਹੀ ਸਲੇਟੀ ਲੋਅਰ ਤੇ ਕਾਲਾ ਕੁੜਤਾ ਉਸਨੇ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । 
ਸ਼ੀਤਲ ਨੂੰ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ । ਗਰਦਨ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਪਰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਹੀ ਦੇਖ ਸਕੀ ਸੀ । ਮੁੜ ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ । ਆਟੋ ਦੇ ਵੱਜਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਚ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਚ ਕਈ ਵਾਰ ਟਕਰਾਏ ਸੀ । ਖਹਿੰਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਜੂਨ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਣ ਲੱਗੀ ਸੀ । ਉਸ ਸਖਸ਼ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਜੇਬ ਵਿੱਚੋ ਕੁਝ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕੱਢਿਆ । ਹਰ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਸ਼ੀਤਲ ਨੂੰ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਵੱਖੀ ਕੋਲੋਂ ਛੂਹ ਕੇ ਲੰਘਦਾ ਸੀ । ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੇ ਬੈਗ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੇ ਊਸਦੀ ਕੂਹਣੀ ਦੀ ਨੋਕ ਕਈ ਵਾਰ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ ਸੀ । ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਾਂ ਅੰਜਨਪੁਣੇ ਚ ਇਸਦਾ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ । ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਿੜਕਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੀਤਲ ਇੱਕ ਦਮ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ । ਕਿਸਨੇ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਚ ਇੰਝ ਉਸਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਣ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਹਿੱਲਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਸੀ । ਉਸਦੀ ਕਾਲੋਨੀ ਕੋਲ ਪੁੱਜਣ ਤੱਕ ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਛੇੜਛਾੜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਸਨੇ ਕੀਤੀ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖੇ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਥੋਂ ਕਿਥੋਂ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ । ਤੇ ਕਿੰਝ ਉਸ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਤੂੰਬੀ ਦੀ ਤਾਰ ਵਾਂਗ ਟੁਣਕਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਚ ਝੁਣਝੁਨੀ ਜਿਹੀ ਛਿੜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚ ਸੁੰਗੇੜ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਘੁੱਟ ਲੈਂਦੀ । ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਉਸਦਾ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਦਾ ਜਾਂ ਆਖਣ ਦਾ ਹੀਆ ਨਾ ਪੈ ਸਕਿਆ । ਮਾਨੋ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਸੈਂਸ ਜ਼ੀਰੋ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ । ਤੇ ਉਹ ਪੱਥਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ । ਬੱਸ ਜੋ ਜਿਸਮ ਚ ਸੀ ਉਹ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਘੁੱਟਦੀਆਂ ਘੁੱਟਦੀਆਂ ਬੰਦ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸੀ । ਸਮਾਂ ਮਾਨੋ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਚਾਨਕ ਆਟੋ ਦੀ ਬ੍ਰੇਕ ਨਹੀਂ ਵੱਜੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਆਖ਼ਿਰੀ ਛੂਹ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਥੱਲੇ ਉਤਰਨ ਲੱਗਾ । ਆਟੋ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਆਖਣ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰਨਾ ਯਾਦ ਆਇਆ ।ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ ਜੰਮਿਆ ਬਾਕੀ ਸੈਂਸਜ ਇੱਕ ਦਮ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਉਹ ਉੱਤਰ ਕੇ ਕਿਰਾਇਆ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਉਸਦੇ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਆਟੋ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਰਾਇਆ ਫੜਾਇਆ ਸੀ । ਉਹ ਤੁਰਨ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮਗਰੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ ।
-“ਮੈਡਮ ,ਇਹ ਐਡਰੈੱਸ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਇਸ ਕਾਲੋਨੀ ਚ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ?”
ਕੁਝ ਪਲ ਉਸ ਵੱਲ ਇੱਕਟੱਕ ਵੇਖਕੇ ਉਹ ਜਿਵੇੰ ਜਾਗੀ ,” ਉਸ ਕੋਲੋ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਐਡਰੈੱਸ ਵੇਖ ਇੱਕ ਦਮ ਚੌਂਕ ਗਈ ਜਿਵੇੰ ਕੋਈ ਅਣਹੋਣੀ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੋਵੇ ।
-“ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦਾ ਹੀ ਐਡਰੈੱਸ ਹੈ ,ਤੂਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ “. ਕਹਿਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗੀ ।

“ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਮਿਸਟਰ ਗੌਰਵ ਨੇ ਆਰ.ਓ ਦੀ ਸਰਵਿਸ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ. ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਨਿਤਿਨ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਅਹੂਜਾ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਲ ਵਰਕਸ ਚ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਹਾਂ । ਨਿਤਿਨ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਸਿੱਧੇ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ।
ਸ਼ੀਤਲ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਚੇਤਾ ਆਇਆ ਕਿ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਤਾਂ ਆਟੋ ਚ ਬੈਠੀ ਨੂੰ ਗੌਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਰ ਓ ਦੀ ਸਰਵਿਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੇਜੇਗਾ ।ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੀ ਸੁਰਤੀ ਕਾਇਮ ਹੋਈ ।ਆਟੋ ਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਤਿਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚ ਐਂਟਰੀ ਕੀਤੀ । ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਹਲੇ ਤੱਕ ਇੱਕ ਆਬੋ ਹਵਾ ਉਂਝ ਹੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ ।
ਕਿਚਨ ਵਿਖਾ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਪਰਸ ਰੱਖ ਆਈ ,ਵਾਪਿਸ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ । ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਕਣਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਰ ਓ ਦਾ ਮੁਆਇਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ । ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਸਹਾਰ ਨਾ ਸਕੀ । ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾਉਣ ਤੇ ਕੋਈ ਜਰੂਰਤ ਹੋਣ ਤੇ ਬੁਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕਹਿਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਆ ਗਈ। ਓਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲ ਲੈਣ ਦੀ ਸੋਚੀ । ਕਿਚਨ ਤੇ ਲੌਬੀ ਚ ਸਿਰਫ ਹਾਲ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਸੀ ।
ਪਰਦੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਾ ਕੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲਣ ਲੱਗੀ । ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿਚਨ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸੁੰਨ ਆਵਾਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ । ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਸਵੇਰ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਏ ਖਿਆਲ ਮੁੜ ਇੱਕ ਦਮ ਉਭਰ ਆਏ । ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੋਲਣ ਚੱਲਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਹਰਕਤਾਂ ਵਾਂਗ । ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕਮਰੇ ਦੇ ਪਰਦੇ ਹੁਣੇ ਜਿਹੇ ਕੰਬੇ ਹੋਣ । ਹਵਾ ਦਾ ਇੱਕ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਕਮਰੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਚੋਂ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਹੋਵੇ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਪਰਦੇ ਚਲਦੇ ਪੱਖੇ ਕਾਰਨ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸੀ ਜਾਂ ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਸੀ ।
ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ । ਕੱਲੀ ਘਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਚ ਬਿਨਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤੇ ਕਿੰਝ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸਲਵਾਰ-ਕਮੀਜ਼ ਉਤਾਰ ਕੇ ਸਾਈਡ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ । ਖਿਆਲ ਦੇ ਮਨ ਚ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਹ ਦੱਬੇ ਪੈਰੀਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਓਥੇ ਤੱਕ ਗਈ ।
ਮਨ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਲਈ ਉਸਨੇ ਜਰਾ ਕੁ ਪਰਦਾ ਹਟਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ । ਪਰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਅਚਾਨਕ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ ਜਿਵੇੰ ਹਨੇਰੇ ਚ ਬਿੱਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਣ । ਉਹ ਇੱਕਦਮ ਠਿਠਕ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ । ਜਿਸਮ ਇੱਕ ਦਮ ਕੰਬ ਗਿਆ । ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਜਿਵੇੰ ਹੀ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਨਿਹਾਰਨ ਲੱਗੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਾਲਾਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੋਇਆ । ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗੀ । ਪਰ ਉਸਦੇ ਵੇਖਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੇ ਜਿਵੇੰ ਉਸਦੇ ਸਭ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀਲ ਲਿਆ ਹੋਵੇ । ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਿਛਾਹ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਓਨਾ ਹੀ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਸੋਫ਼ੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਉਹ ਪਿਛਾਂਹ ਜਾਣ ਜੋਗੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ । ਤੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸਦੇ ਇੰਨੇ ਕਰੀਬ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵੀ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ । ਨਿਤਿਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ,ਡੌਲੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਘੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ,ਵੱਖੀ ਕੋਲੋਂ ਦੋਂਵੇਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ । ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚਕੇ ਦੋਵਾਂ ਚ ਮੌਜੂਦ ਉਸ ਆਖ਼ਿਰੀ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ । ਚਿਹਰੇ ਕੋਲ ਖਿਸਕਦੇ ਗੁਏ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੀ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਤਾਪ ਅਲੱਗ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਇੱਕਦਮ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਚ ਲੱਗਪੱਗ ਖੋਕੇ ਉਹ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਦੇ ਆਲਮ ਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਸੀ । ਆਟੋ ਦੀ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਉਸਦੇ ਜਾਦੂਮਈ ਮੌਜੂਦਗੀ ਚ ਸ਼ੀਤਲ ਉਲਝ ਗਈ ਸੀ । ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈ ਜਿਵੇੰ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਕਿਸੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਸ ਚ ਹੋਵੇ । ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਗਰਦਨ ਤੇ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਂਦੇ ਨਿਤਿਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਅੰਤਿਮ ਭਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਾਰ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ । ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹਨਾ ਹਰਕਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੀਤਲ ਬੇਚੈਨ ਹੁੰਦੀ ਹੋਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕਲਾਵੇ ਚ ਘੁੱਟਦੀ ਚਲੀ ਗਈ । ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਂਵੇਂ ਬੈੱਡ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਬੇਤਰਤੀਬ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਦ ਵੀ ਵਿਖਰ ਨਾ ਗਏ । ਸ਼ੀਤਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਸ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰਕਰਣ ਚ ਬੰਦ ਸੀ । ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਤਾਂ ਮੋਟੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਤੱਕਦੇ ਦੇਖ ਮੁੜ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ।ਹਰ ਵਾਰ ਹੀ ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਕਿਵੇਂ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਹੀ ਜੁਆਲਾਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਫ਼ੈਲਣ ਲੱਗੇ । ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰਦਾ ਚੁੰਮਦਾ ਤੇ ਛੇੜਦਾ ਊਸਦੀ ਗਰਦਨ ਛਾਤੀ ਤੇ ਢਿੱਡ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਚ ਤਰੰਗ ਛੇੜਦਾ ਗਿਆ । ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਅਗਲੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਦੀ ਐਂਡਵਾਸ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ । ਕਦੋੰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਾਸੇ ਦਾ ਵੀ ਫ਼ਰਕ ਨਾ ਰਿਹਾ ਸ਼ੀਤਲ ਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਾ । ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਇਸ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਇਸ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤਰੀਕਾ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਥਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ । ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋੰ ਤੋਂ ਉਹ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਜੀਅ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਸਭ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੇ ਜਿਸਮ ਤੱਕ ਇੱਕ ਚਿਰੰਜੀਵੀ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਨਿਤਿਨ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦੀ ਤੇ ਕੱਸਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਤੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਤਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲ ਗਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਇੰਝ ਉਸਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਹਰ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਸਿਸਕੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਖੁਦ ਦੀ ਹਰ ਮੂਵਮੈਂਟ ਨੂੰ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿਵਾਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਉਸ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੂ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਪਲਾਂ ਚ ਸ਼ਿਖਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਤਨ ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ । ਥੱਕ ਕੇ ਦੋਂਵੇਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲੁੜਕ ਗੁਏ । ਗਰਮੀ ਧੁੱਪ ਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਪੱਖੇ ਦੀ ਹਵਾ ਚ ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ ਸ਼ੀਤਲ ਇੱਕ ਦਮ ਦ
ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ । ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ । ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲੋ ਨਿਤਿਨ ਦੇ ਉੱਠਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸਨੂੰ ਹੋਇਆ । ਸਿਰਫ ਇਹ ਕਹਿਕੇ ਕੇ ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਏ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਵੇ ਉਹ ਉਂਝ ਹੀ ਲੇਟੀ ਰਹੀ ।
ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਘੂੜੀ ਨੀਂਦ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ । ਜਦੋਂ ਵੱਜਦੀ ਡੋਰ ਬੈੱਲ ਨਾਲ ਉਹ ਤ੍ਰਬਕ ਕੇ ਉੱਠੀ । ਫਟਾਫਟ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੀ। ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਕਿਚਨ ਚ ਨਿਗ੍ਹਾ ਮਾਰੀ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਹੇ ਕਿੱਧਰ ਚਲਾ ਗਿਆ । ਉਸਦਾ ਮਨ ਚ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ।
ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਅੱਗਿਓ ਸੇਲਜ਼ਮੈਨ ਲਗਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ,” ਮੈਡਮ ਮੈਂਨੂੰ ਮਿਸਟਰ ਗੌਰਵ ਨੇ ਆਰ ਓ ਦੀ ਸਰਵਿਸ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ “।
ਸ਼ੀਤਲ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਇੰਝ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇੰ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ । ਜੇ ਇਹ ਮਕੈਨਿਕ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ । ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੋਚਾਂ ਚ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਸੀ । ਦੂਸਰੀ ਵਾਰ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੋਝੀ ਆਈ ।
ਕਿਚਨ ਚ ਆਰ ਓ ਵਿਖਾ ਕੇ ਤੇ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਜੋ ਸਭ ਉਸਨਾਲ ਹੋਇਆ ਮਹਿਜ਼ ਸੁਪਨਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਕਮਰੇ ਚ ਪਹੁੰਚ ਉਸਦੇ ਖਿੱਲਰੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਬਿਸਤਰ ਦੇ ਹੋਏ ਬੁਰੇ ਹਾਲ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਹੋਇਆ ਅਸਲ ਸੀ । ਪਰ ਜੇ ਅਸਲ ਚ ਅਚਾਨਕ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਚ ਹੀ ਕੋਈ ਸ਼ਖਸ ਇੰਝ ਆਟੋ ਤੋਂ ਬੈੱਡ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੌਰਵ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ।
ਤੇ ਊਸਦੀ ਸ਼ਕਲ ਸੂਰਤ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਇੰਝ ਉਸਨੂੰ ਕੀਲ ਲੈਣਾ । ਕਿਤੇ ਉਹ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈ । ਕਿਤੇ ਉਹ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਤਾਂਤਰਿਕ ਵਗੈਰਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਚੋਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ !!
ਉਸਦੇ ਸੋਚ ਦਾ ਘੋੜਾ ਪਲ ਪਲ ਦੌੜ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਸਨੇ ਕਮਰੇ ਚ ਆਸ ਪਸ ਤੱਕਿਆ ਕੀਮਤੀ ਦਿਸਦਾ ਹਰ ਸਮਾਨ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਸੀ । ਸੋਚਦੀ ਸੋਚਦੀ ਉਹ ਲੇਟ ਗਈ । ਕਦੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਕਿਰਿਆ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਦੌੜਨ ਲਗਦੀ ਕਦੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਉਸਦਾ ਗਾਇਬ ਹੋਣਾ ।ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਨੇ ਆਰ ਓ ਦੀ ਸਰਵਿਸ ਮੁਕਾ ਕੇ ਮੈਡਮ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਸਰਵਿਸ ਦਾ ਬਿਲ ਉਸਨੂੰ ਫੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ । ਉਸ ਵੱਲ ਬਿਨਾਂ ਦੇਖੇ ਤੱਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਸ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਪੈਸੇ ਦੇਣ ਲਈ ਕੱਢਣ ਲੱਗੀ । ਇੱਕ ਬੜੇ ਹੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਗਜ਼ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗਿਆ । ਉਸਨੇ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਨੂੰ ਤੋਰਨ ਮਗਰੋਂ ਕਾਗਜ਼ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ।
“ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਮੇਰੇ ਅਚਾਨਕ ਇੰਝ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਵਾਲ ਮਨ ਚ ਆਉਣਗੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਮੇਰੇ ਮਗਰੋਂ ਆ ਵੀ ਗਿਆ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਵੇਗੀ । ਪਰ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਹਸਬੈਂਡ ਨੇ ਭੇਜਿਆ । ਅਸਲ ਚ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸੇ ਚੌਂਕ ਤੋਂ ਰੋਜ ਆਟੋ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸਖਸ਼ ਹਾਂ । ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਰੋਜ ਤੇਰੇ ਹਸਬੈਂਡ ਨਾਲ ਆਉਣ ਜਾਣ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤੱਕਦੇ ਹੀ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਅਚਾਨਕ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਕਈ ਕੁਝ ਪਲੈਨ ਕੀਤਾ । ਪਰ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਹਸਬੈਂਡ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਬਣ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਟੋ ਚ ਆਉਣ ਦਾ ਪਲੈਨ ਬਣਾਇਆ ।ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ । ਪਰ ਜੋ ਵੀ ਸਮਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੀਤਿਆ ਇਹ ਅਲਹਿਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਖ਼ਿਰੀ ਵੀ । “
ਤੇਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ “ਗੁੰਮਨਾਮ “
ਅੱਖਰ ਪੜਦੀ ਪੜਦੀ ਸ਼ੀਤਲ ਜਿਵੇੰ ਗੁਆਚ ਗਈ ਹੋਵੇ । ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾ ਹੋਇਆ ।ਪਰ ਸੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਡਰ ਵਹਿਮ ਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਵਰਗੇ ਫਜ਼ੂਲ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਐਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਨਿੱਕੀ ਜਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਤਨ ਤੇ ਮਨ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਸੀ ।

(ਸਮਾਪਤ )

ਨੀਲ ਤੇ ਰੂਪਮਤੀ

(ਗ੍ਰੀਕ ਮਿਥਿਹਾਸ ਕਾਮੁਕ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾਂ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ zeus  ਨੂੰ ਨੀਲ Europa ਨੂੰ ਰੂਪਮਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।  ਗਰੀਕ ਮਿਥਿਹਾਸ ਕਾਮੁਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ  )
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰੂਪਮਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।  ਆਪਣੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਤੇ ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਅਣਜਾਣ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਪਲ ਪਲ ਲਈ ਘਾਤ ਲਗਾਈ ਬੈਠਾ ਹੈ।  ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਕਿਸੇ ਪਰਾਏ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਛੋਹ ਤੋਂ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਸੀ। ਪਰੰਤੂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੀਲ ਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਉਸਤੇ ਬਦਸਤੂਰ ਸੀ।  ਉਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।  ਉਸ ਬੇ ਹਿਸਾਬ ਹੁਸਨ ਨੂੰ ਮਾਨਣ ਲਈ ਉਹ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਦਿੱਖ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ ਰੂਪਮਤੀ ਵਰਗੀ ਕੋਮਲ ਇਸਤਰੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਕੇ ਇੱਕਦਮ ਡਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਉਹ ਅਜਾਂਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਨੀਲ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਦਿਸਦੇ ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਚ ਢਾਲ ਲਿਆ।  ਖਰਗੋਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਿੱਟਾ , ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਗਠੀਲਾ ਸਰੀਰ ਪਰ ਆਖਣ ਵਿੱਚ ਹਿਰਨ ਵਰਗੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ।  ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਤੇ ਕੁਝ ਫੁਲ ਪੱਤੀਆਂ ਚੁਗ ਰਹੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਨੀਲ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।  ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਾਵ ਭਾਵ ਸੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਭਰੇ।  ਰੂਪਮਤੀ ਉਸਦੇ ਰੰਗ ਰੂਪ ਅੱਖਾਂ ਚ ਗੁਆਚ ਗਈ ਸੀ।  ਬਲਦ ਬਣਿਆ ਨੀਲ ਪਲ ਪਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ।  ਰੂਪਮਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਲ ਵੀ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ।  ਨੀਲ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਪਰਸ਼ ਕੀਤਾ। ਠੰਡੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਠੰਡੇ ਸੀ ਉਸ ਉੱਪਰ ਜੀਭ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।  ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਬਲਦ ਦੇ ਗਰਦਨ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ।  ਉਸਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੋਹ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।  ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਬੇਹੱਦ ਮੁਲਾਇਮ ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਵਸਤ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਈ।  ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਫੇਰਦੀ ਹੋਈ ਉਸਨੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ।  ਮੁਲਾਇਮ ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨੇ ਰੂਪਮਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਡਰ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।  ਉਸਨੂੰ  ਹੱਥ ਫੇਰਦੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝਦਿਆ ਨੀਲ ਝੁਕ ਗਿਆ।  ਰੂਪਮਤੀ ਉਸਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ।  ਨੀਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੈਰ ਪੱਟਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ।  ਪਲਾਂ ਚ ਉਸਦੀ ਤੇਜੀ ਵਧਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਪਰ ਰੂਪਮਤੀ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸਗੋਂ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਰਹੀ ਸੀ।  ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੁਲਾਇਮ ਨੀਲ ਦੀ ਮੁਲਾਇਮ ਚਮੜੀ ਸਖਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।  ਪਰ ਇਹ ਸਖਤੀ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਉਸਨੂੰ ਖੁਦ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨੀਲ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।  ਇਸੇ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਨੀਲ ਨੇ ਪਲਾਂ ਚ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਟਾਪੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।  ਹੁਣ ਉਸ ਟਾਪੂ ਤੇ ਨੀਲ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਅਚਾਨਕ ਰੋਕ ਤੋਂ ਰੂਪਮਤੀ ਤ੍ਰਬਕੀ।  ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਈ।  ਉਹ ਨੀਲ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਟਾਪੂ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ।  ਕੁਝ ਪਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੇ ਭਾਰੂ ਸੀ।  ਉਸਨੇ ਬਲਦ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ?ਨੀਲ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ।  ਪਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਐਨਾ ਕੁ ਹੀ ਰਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰੂਪਮਤੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਰਹੇ। ਉਸ ਵੱਲ ਮੁਖਾਤਿਬ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਛਾਣ ਦੱਸੀ।  ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ਇਸ ਪਲ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।  ਤੇ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਇਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰੇ ਉਸ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੇ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸਨੂੰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਰੂਪਮਤੀ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਖਿੜ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।  ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ  ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਪਿੰਡੇ ਦੀ ਛੋਹ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜੋ ਭਾਵੇਂ ਹੁਣ ਇਨਸਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਗਠੀਲਾਪਣ ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੀ।  ਉਹ ਕਿਸੇ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਬੱਝ ਗਈ। ਅਸਮਾਨ ਚ ਅਚਾਨਕ ਬੱਦਲ ਗੜਕਣ ਲੱਗੇ ਜੋ ਨੀਲ ਦੇ ਮਨ ਚ ਉੱਠੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਛੋਹਂਦੇ ਹੀ ਰੂਪਮਤੀ ਦੇ ਜਿਸਮ ਚ ਆਏ ਬਦਲਾਅ ਨੀਲ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਏ।  ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਉਸਦੀ ਗੁਲਾਬੀ ਗੱਲ ਤੇ ਘੁਮਾਈ।  ਜਿਸਦਾ ਕਰੰਟ ਰੂਪਮਤੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਚ ਦੌੜ ਗਿਆ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ।  ਉਸਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਫੈਲਾਉਣਾ ਪਿਆ।  ਉਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੇਤ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਲੇਟ ਗਏ।  ਨੀਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਚ ਕੱਸ ਲਿਆ ਸੀ।  ਰੇਤ ਤੇ ਠੰਡੀ ਵਗਦੀ ਹਵਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਗਰਮ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨੀਲ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛੋਹਿਆ।  ਲੰਮੇ ਚੁੰਮਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਛੋਹ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਬੁੱਲਿਆਂ ਚ ਪਿਆਸ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤੀ।  ਉਸਦੇ ਲੰਮੇ ਚੁੰਮਣ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਰੂਪਮਤੀ ਮਦਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਕੁਆਰੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੋਹਿਆ ਇਥੇ ਬੁਲਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਦੀ ਤੜਪ ਮੁਮਕਿਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਨੀਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸਦੇ ਵੱਲੋਂ ਛੋਹੇ ਬਲਦ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਰਗੀ ਸਖਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।  ਪਰ ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।  ਨੀਲ ਦੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰੂ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦਬਾਅ ਥੱਲੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਹਨੇਰੇ ਚ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ।  ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਰ ਪੋਰ ਵਿੱਚ ਟੱਸ ਛੇੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।  ਤੇ ਜਦੋਂ ਨੀਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਉਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪਾਇਆ ਨੀਲ ਵਸਤਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।  ਉਸਦੀ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।  ਨੀਲ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੱਕ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸਤਰਾਂ ਘੁਮਾਇਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੱਟ ਖੁੱਦ ਹੀ ਕੱਸੇ ਗਏ।  ਰੂਪਮਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕਿ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਬੱਸ ਉਹ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ ਬੱਸ ਛੇਤੀ ਹੋਏ।  ਉਹ ਇਸ ਦੌੜਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਹਾਰ ਸਕਦੀ।  ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਲਾਲੀ ਉੱਤਰ ਆਈ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹੁਣੇ ਭੰਗ ਪੀਤੀ ਹੋਏ।  ਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਚ ਕਾਂਬਾਂ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਚ ਆਕੜ ਤੇ ਪਾਣੀ। ਨੀਲ ਉਸਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।  ਭਲਾ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀਅਣਜਾਣ ਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਮੁਟਿਆਰ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦੀ ਸੀ ?ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਜਕੜ ਲਿਆ ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਆਕਾਰ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।  ਰੂਪਮਤੀ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਜਕੜੀ ਗਈ।  ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਜਕੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਜੰਮੀ ਰੇਤ ਨੂੰ ਝਾੜਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ।  ਤੇ ਹੱਥ ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਿਛਾਂਹ ਤੋਂ ਲੱਕ ਤੱਕ ਦੌੜ ਗਏ।  ਉਹ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਝੂਲ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਖੁੱਲ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੀਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ।  ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਕੜਕ ਨਾਲ ਨੀਲ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।  ਇਹ ਕੜਕ ਉਸਨੂੰ ਧੁਰ ਦਿਲ ਤੱਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।  ਨੀਲ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਉਸਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਫਿੱਟ ਕਰ ਲਿਆ।   ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇਜ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵੀ ਸ਼ਾਂ ਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ।  ਸਿਰਫ ਬਾਹਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਰੂਪਮਤੀ ਇਸੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।  ਹਰ ਲੰਘਦੇ ਪਲ ਨਾਲ ਉਹ ਨਵੇਂ ਸ਼ਿਖਰ ਛੋਹ ਰਹੀ ਸੀ।  ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਬਦਲ ਅਚਾਨਕ ਫਟਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੰਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।  ਨੀਲ ਤੇ ਰੂਪਮਤੀ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਝੂਲ ਗਏ। ਨੀਲ ਨੇ ਰੂਪਮਤੀ ਦੇ ਕੰਬਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪਲੋਸਣ ਲੱਗਾ।  ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਨਾ ਹੋ ਗਈ। “ਕੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲੇਗੀ” ਉਸਨੇ ਨੀਲ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਪੁੱਛਿਆ। “ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕੇਗੀ ਤੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਏਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ। ” ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਨੀਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਹਵਾ ਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ। “ਅਲਵਿਦਾ ” ਰੂਪਮਤੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਨਿੱਕਲਿਆ। 

ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਇਥੇ ਦਵੋ।

ਨਾਵਲਿਟ ਧੱਕ ਧੱਕ ਸੀਨਾ ਧੜਕੇ

ਹਾੜ ਮਹੀਨੇ ਦੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਸਨ । ਲਾਗੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਟਲ ਚ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ।ਰਾਤੀ  ਪਿੰਡ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਮਿਲਣ ਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਫੜੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਜਰੂਰ ਸੀ । ਕਿਉਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕੀ ਪਿੰਡਾਂ ਚ ਕੋਠਿਆ ਤੇ ਵਿਹੜਿਆਂ ਚ ਸੌਂਦੇ ਸਨ । ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਅਜੇ ਏ ਸੀ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ।
ਅਖੀਰ ਪਰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਡੰਗਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਰਾਤੀ ਮਿਲਣ  ਦਾ ਪਲੈਨ ਕੀਤਾ । ਡੰਗਰਾਂ ਤੇ ਤੂੜੀ ਤੇ ਦੇਖ ਰੇਖ ਲਈ ਨਿੱਕੀ ਬੈਠਕ  ਵੀ ਸੀ ਓਥੇ । ਇਹ ਅਮਨ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਚ ਸਪਤਰਿਸ਼ੀ ਤਾਰੇ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ ਅੱਧ ਅਸਮਾਨੇ ਚ ਪੁੱਜੇ । ਅਮਨ ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲੀ ਧੱਕ ਧੱਕ ਕਰਦੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲੀ । ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਕੰਨ ਨੂੰ ਈਅਰ ਫੋਨ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਆਸ ਪਾਸ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਹ ਤਿਆਰ ਸੀ । ਦੋ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਮੋੜ ਕੱਟਕੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਫਿਰਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ।
ਅੱਗਿਓ ਪਰਮ ਉਸਦੀ ਪੈਡਚਾਲ ,ਤੇ ਫੋਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ।ਉਸਦੇ ਓਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ ।
ਦਰਵਾਜੇ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟਿਆ । ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੀ । ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਪਲ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ । ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਇੰਝ ਧੜਕ ਰਹੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਬਾਹਰ ਹੀ ਹੋਣ ।ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਹਾੜ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰੇ ਤਪਦੇ ਟਿੱਬੇ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਨੂੰ ਮਾਤ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟਦਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆ ਹੀ ਦੋਂਵੇਂ ਬੈਠਕ ਚ ਪਏ ਪਏ  ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਪਏ ਢਿੱਲੇ ਵਾਣ ਦੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ । ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਐਨੀ ਕੁ ਜਗਾਹ ਬਥੇਰੇ ਸੀ ।ਪਰਮ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਹਿਕ ਰਹੇ ਹਰ ਅੰਗ ਦਾ ਜਾਇਜ਼ਾ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੱਥ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਬੇਰੋਕ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ।  ਬੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਫਿਸਲਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਗਰਦਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗੇ ਸੀ। 
ਐਨੇ ਟਾਈਮ ਚ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਜ਼ੁਬਾਨੋ ਸਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ । ਜਦੋਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਵੇਗ ਇਨਸਾਨ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਜੀਭ ਨਾਲੋਂ ਬਾਕੀ ਸਰੀਰ ਵਧੇਰੇ ਵਧੀਆ ਨਾਲ ਇਜਹਾਰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ।
ਪਰਮ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਟਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸੇ ਵੇਗ ਵਿੱਚ ਕਦੋਂ ਦੋਂਵੇਂ ਕਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਗਏ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ।ਦੋਂਵੇਂ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਖਿਲਾੜੀ ਸੀ ।ਅਮਨ  ਨੇ ਉਪਰਲੇ ਨਾਈਟ ਸੂਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਥੱਲੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਇਆ । ਪੂਰਾ ਮੈਦਾਨ ਪਰਮ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਿੱਜੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਪਰਮ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਛੋਹੰਦੀਆਂ ਅਮਨ ਤੜਪ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲੈਂਦੀ। ਪਿਆਰ ਕਹੋ ਜਾਂ ਹਵਸ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਾਮ ਦਵੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵੀ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਬੱਸ ਉਹ ਤੇ ਉਹੀ ਕਿਰਿਆ ਦੂਹਰਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੰਮਿਆ ਹਰ ਜੀਵ ਮੁੱਢ-ਕਦੀਮ ਤੋਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਜਦੋ ਉਸ ਦਿਨ ਮੋੜ ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਅਮਨ ਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਤੱਕਿਆ ਸੀ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਤੋਰ ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਲੱਕ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਗਰ ਗਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਿਰਫ ਉਹ ਜਾਂ ਹੀ ਭਰਦਾ ਸੀ ਉਹ ਮੁਟਿਆਰ ਅੱਜ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਪਰਦੇ ਤੋਂ । ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।  ਉਸਦੇ ਭਰੇ ਭਰੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਚ ਘੁੱਟ ਕੇ ਮਸਲਿਆਂ। ਫਿਰ ਉਸੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਉਸ ਹਿੱਲਦੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਤੇ ਬਾਕੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।  ਤੇ ਪਲ ਪਲ ਉਸਦੇ ਤਨ ਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਮਨ ਚ ਵੀ ਸਮਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।  ਅਮਨ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਜੋ ਸੀ ਉਹ ਇਹ ਕਿ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਜੋ ਸਕਸ਼ ਹੈ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਸਗੋਂ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਬਣਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ । ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਇਸ ਮਿਲਣ ਗੜੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਪਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਇਹ ਖਿਆਲ ਵੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਵੀ ਓੰਨੇ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ।
ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਜਿਸਮ ਦੀ ਛੋਹ ਨੂੰ ਤਰਸੇ ਦੋ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇਸ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋਕੇ ਅਸੀਂ ਰੱਜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਅਫਰੇਵਾ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ । ਕਈ ਘੰਟੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਰ ਕੇ ,ਇੱਕੋ ਕਿਰਿਆ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੂਹਰਾ ਕੇ ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਰੱਜ ਨਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਭਾਦੋਂ ਦੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਵੀ ਵਰਸਦਾ ਮੀਂਹ ਲਈ ਖਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਮਿਲਣੀਆਂ ਕੁਝ ਇੰਝ ਦੀਆਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ । ਜਿੱਥੇ ਹੁੰਮਸ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਬੰਦਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਬੱਸ ਮੀਂਹ ਵਰਦਾ ਰਹੇ । ਪਰ ਬੱਦਲ ਆਪਣੀ ਤੋਰੇ ਚਲਦਾ ਹੈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇ ਘੜੀ ਮੁੜੀ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ । ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੱਕ ਇੰਝ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ ।

ਪਰ ਵਸਲ ਦਾ ਹਰ ਪਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ਰੂਰ ਆਉਂਦਾ । ਤੇ ਅੰਤ ਅਮਨ ਨੇ ਪਰਮ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚੋ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਫਟਾਫਟ ਪਾਏ ਤੇ ਕਿੱਸ ਦੇਕੇ ਓਥੋਂ ਮਲਕੜੇ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਗਈ । ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇੱਕ ਈਅਰਫੋਨ ਕੰਨ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਕਾਲ ਲਾ ਕੇ । ਕਦਮ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੁੱਟਦੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ ।ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਸ਼ਕੁਰ ਕਰਦੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ।
ਦੋਂਵੇਂ ਉਸ ਰਾਤ ਇੰਝ ਸੁੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਉੱਠਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ।ਪਿਆਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਨਾ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਢਲਣ ਮਗਰੋਂ ਨੀਂਦ ਇੰਝ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ।
ਪਰ ਗੁੜ ਤੇ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਮਹਿਕ ਕਦੋਂ ਛੁਪੀ ਹੈ ।ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਣ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਆਉਣ ਤੱਕ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਅੱਖੀਂ ਤੱਕਿਆ ਸੀ । ਬੱਸ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਸੀ ਹਨੇਰੇ ਚ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਅਮਨ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ । ” ਯਾਰੀ ਲੱਗੀ ਦਾ ਢੋਲ ਬੱਸ ਹੁਣ ਵੱਜਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸੀ ” .

ਵਾਰਿਸ਼ ਸ਼ਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ” ਵਾਰਿਸ਼ ਸ਼ਾਹ ਛੁਪਾਈਏ ਜੱਗ ਕੋਲੋਂ ਭਾਂਵੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਗੁੜ ਖਾਈਏ ਜੀ। ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਪਾਂਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦਿਨ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰੇ ਰਾਹ ਖੜੇ ਮਿਲਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਗੱਲ ਖੰਬਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਬਣ ਜਾਵੇ ਓਥੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਇੱਕ ਘਰੋਂ ਨਿੱਕਲ ਦੂਜੇ ਘਰ ਵੜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਉੱਡਣੀ ਹੀ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਸੱਤਾ ਖੇਤੋਂ ਕੱਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਤੇ ਅੱਜ ਦਾ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਖੇਤ ਦੀ ਨੁੱਕਰੇ ਟਰੈਕਟਰ ਖੜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਂਝੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਰੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹਦੇ ਚਾਚੇ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਉੱਚੀ ਦੇਣੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲੋਂ ਬੋਲਦਾ ਲੰਘਿਆ ” ਮੈਂ ਤਾਂ ਭਾਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਹਲ ਨੀ ਜੋੜਦਾ ,ਮਖੇ ਮੈਂ ਇਥੇ ਵਾਹੀ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਘਰ ਦੀ “ਜਮੀਨ ” ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਾਹੀ ਜਾਵੇ। ਕਹਿਣ ਮਗਰੋਂ ਉਸਨੇ ਸੱਤੇ ਵੱਲ ਕਾਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਜਤਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੱਤਾ ਤਾਂ ਅੱਗ ਬਬੂਲਾ ਹੋ ਗਿਆ. ਤੁਰੰਤ ਟਰੈਕਟਰ ਦੀ ਚਾਬੀ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਰਹੇ ਜਾਂਦੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਹੋਣ।

ਸ਼ਰੀਕ ਪੇਂਡੂ ਸਮਾਜ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਅੰਗ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਇੱਕੋ ਖੂਨ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖੂਨ ਚੋਣ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤੇ ਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਬੀਰੇ ਨੇ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਰਾਤ ਦੀ ਅੱਖੀਂ ਦੇਖੀ ਇੰਝ ਉਦੈ ਸੀ ਪਿੰਡ ਚ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਸੱਤਾ ਘਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਵਿੰਨੀ ਤੇ ਵਰ ਪਿਆ। ਘਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹੀ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਚ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਕੇ ਮਾਰ ਕੁੱਟ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਗਈ। ਤੇ ਅਖੀਰ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਤੇ ਤਲਾਕ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ।

ਤੇ ਇਥੇ ਵਿੰਨੀ ਫਿੱਸ ਗਈ। ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖੋਲ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਨ ਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚ ਹੀ ਅਖੀਰ ਸੱਚਾਈ ਖੁੱਲ ਗਈ। ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਸੱਤਾ ਤਿਲਮਿਲਾ ਉੱਠਿਆ ” ਉਸ ਕੁੱਤੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਪੈਣ ਨੂੰ ਬੱਸ ਆਹੀ ਜਾਤ ਮਿਲੀ ਸੀ “. ਉਸਦਾ ਪਾਰਾ ਬੇਕਾਬੂ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਰੀਕ ਉਸਤੇ ਹੱਸ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਘਰ ਘਰ ਉਸਦੀਆਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।

ਉਸਨੇ ਕੇਰਾਂ ਤਾਂ ਅਮਨ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਪਰ ਮਗਰੋਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਪਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਉਸਨੇ ਮਨ ਚ ਧਾਰ ਲਈ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਪਰਮ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਣ ਦੀ।


ਅਮਨ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ  ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਹੀ ਸਾਥੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ ।ਔਕੜ ਸਮੇਂ ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਝੂਠਾ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਦਵੇ ਐਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਥੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ  ।ਪਰ ਅਮਨ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮ ਸੱਚਾ ਹੈ । ਪਰਮ ਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜੋ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ਅਮਨ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਜੇਕਰ ਐਵੇਂ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਦੋਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈਣਗੇ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਲਵੇਗੀ ਉਹ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦਵੇਗਾ ।
ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਨੌਬਤ ਨਾ ਆਈ ।ਉਸੇ ਦਿਨ ਅਮਨ ਦੇ ਪੀਰੀਅਡ ਆ ਹੀ ਗਏ ।
ਇਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਮਿਲਣ ਦਾ ਪਲੈਨ ਕੀਤਾ.

ਦਿਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੰਘਿਆ ਅਜੇ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨ ਹੋਏ ਸੀ । ਚੰਨ ਆਪਣੇ ਆਕਾਰ ਚ ਵਧਦਾ ਵਧਦਾ ਥਾਲੀ ਦੇ ਅੱਧ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ ।ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਹੀ ਘੂਕ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ । ਅਮਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸੱਚੀਂ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਏ । ਜਾਂ ਐਵੇਂ ਰਾਤ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹੀ ਹੈ ।ਖੌਰੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਜਣੇ ਉਹਦੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਜਾਗ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ ? ਤੇ ਸੱਚ ਵਿਆਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਜੋਰ ਏ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ! ਨਵੇਂ ਵਿਆਹਿਆ ਜੋੜੀਆ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁੱਤਿਆ ਹੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਨੇ .ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਉਹਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਰੁਮਾਂਚ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ । ਪਰਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਭਾਰੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਗਈ ।ਉਹ ਬੱਸ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਦੋਂ ਉਸਦਾ ਤੇ ਪਰਮ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਏਗਾ ਕਦੋਂ ਇਹ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦਿਨ ਚ ਲੁਕ ਲੁਕ ਕੇ ਮਿਲਣ ਝੰਜਟ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੁ ।ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਮੇਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹਦਾ ਸੀਨਾ ਧੱਕ ਧੱਕ ਵੱਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ।ਡਰ ਤੇ ਚਾਅ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਦਿਲ ਹੀ ਨਾ ਬਾਹਰ ਜਾ ਡਿੱਗੇ ।ਪਰ ਵਿਆਹ ਚ ਕਿਹੜਾ ਮਸਲੇ ਅਜੇ ਘੱਟ ਨੇ । ਪਿੰਡ ਭਾਵੇਂ ਵੱਖਰੇ ਸੀ ਪਰ ਜਾਤ ਵੀ ਅੱਡ ਸੀ ।ਜੇ ਦੋਨੋ ਆਪਣੇ ਮਿਥੇ ਟੀਚੇ ਪੁੱਜ ਜਾਣ ਫਿਰ ਤਾਂ ਹਰ ਹੀਲੇ ਘਰਦੇ ਮਨ ਹੀ ਜਾਣਗੇ ।ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਸੀ ।ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਿਤੇ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ । ਜਾਪਿਆ ਪਰਮ ਹੀ ਹੋਊ ।ਨਾਲ ਹੀ ਫੋਨ ਚ ਮੈਸੇਜ ਦੀ ਵਾਈਬਰੇਸ਼ਨ ਹੋਈ ।ਪਰਮ ਦਾ ਹੀ ਸੀ ।ਫੋਨ ਦੀ ਕੰਬਣੀ ਨਾਲੋਂ ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧੇਰੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਠੰਡ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਰੇਲੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਸੀ ਉਸਨੂੰ । ਪੈੜਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਉਂਦਾ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਭਾਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । । ਉਸਨੇ ਉੱਠਕੇ ਮਲਕੜੇ ਜਿਹੇ ਬਾਕੀ ਕਮਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੱਕੀ ਵਿਹੜੇ ਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਚ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਉਠਿਆ ਤਾਂ ਨੀ ਮਿਸ ਕਾਲ ਕਰਕੇ ਮਲਕੜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ ਦਿੱਤਾ । ਪਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਸੀ ਉਹ ਫਟਾਫਟ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ ਤੇ ਅਮਨ ਨੇ ਉਸੇ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਘਰਲਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ।ਦੱਬੇ ਪੈਰੀਂ ਦੋਨੋ ਕਮਰੇ ਚ ਘੁਸ ਗਏ ।ਅਮਨ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਸੀ ਤੇ ਪਰਮ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ।ਘੁੱਪ ਹਨੇਰੇ ਚ ਅਮਨ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ ਜਿਉਂ ਹੀ ਬੈੱਡ ਕੋਲ ਪੁੱਜੀ ਪਰਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਚ ਭਰ ਲਿਆ ।ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੋਂਵੇਂ ਬੈੱਡ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ ।ਪਰਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਠੰਡਕ ਨੂੰ ਅਮਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਰਾਹਤ ਜਿਵੇਂ ਰਾਹਤ ਦਿੱਤੀ ।ਪਰਮ ਦੇ ਠੰਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਨੰਗੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਅਮਨ ਨੇ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਅਸਫਲ ਤੇ ਬੇਮਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ।ਪਰ ਅਮਨ ਦੀ ਮਜਬੂਤ ਪਕੜ ਚੋਂ ਨਿੱਕਲ ਨਾ ਸਕੀ ।ਹਾਰ ਕੇ ਮਲਕੜੇ ਜਿਹੇ ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ,” ਪਹਿਲਾਂ ਰਜਾਈ ਦੁਆਲੇ ਲੈ ਲਾ ,ਠੰਡ ਚੋ ਆਈਐ ,ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਭਖ ਜਾਊ ।”@ਤੇਰੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਗਰਮੀ ਲਈ ਰਜਾਈ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ” ਆਖਦਿਆਂ ਪਰਮ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟਿਆ ।ਅਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਢੇ ਹਰ ਅੰਗ ਦੀ ਸਖਤੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ।ਥੋੜੀ ਮੇਹਨਤ ਨਾਲ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਬੈੱਡ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਹੋਕੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਰਜਾਈ ਪਾ ਲਈ ।ਪਰਮ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ,ਗੱਲਾ ਤੇ ਕਿੱਸ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਚ ਕੱਸ ਲਿਆ ।ਦੋਂਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਜਿਵੇ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਕਰੰਟ ਦੌੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ।ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕਿਥੇ ਸਨ ।ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਇਵੇਂ ਰਹੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ।ਅਜੇ ਪਰਮ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੱਕ ਹੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੜਾਕ ਕਰਕੇ ਖੁੱਲਿਆ ।ਲਾਈਟ ਜਗੀ ।ਦੋਂਵੇਂ ਡੌਰ ਭੌਰ ਹੋ ਗਏ ।ਕਮਰੇ ਚ ਅਮਨ ਦਾ ਭਰਾ,ਪਿਤਾ ਤੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਦੋਂਵੇਂ ਮੁੰਡੇ ਦਾਖਿਲ ਹੋਏ ।ਮਗਰੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ ਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਦੋਂਵੇਂ ਕੁਝ ਸਮਝ ਪਾਉਂਦੇ ਅਮਨ ਦੇ ਭਰਾ ਤੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆ ਨੇ ਰਜਾਈ ਚ ਖਿੱਚਕੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ ।ਅਮਨ ਨੇ ਬੋਲਣ ਲਈ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ,” ਜੇ ਬੋਲੀ ,ਚੀਕੀ ਜਾਂ ਰੋਈ ,ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਏਥੇ ਹੀ ਮਾਰ ਕੇ ਗੱਡ ਦਿਆਂਗਾ ।” “ਤੈਨੂੰ ਥੱਲੇ ਪੈਣ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਲੀ ਕੁੱਤੀ ਜਾਤ ਮਿਲੀ ਸੀ “ਪਰਮ ਨੇ ਛੁੱਟਣ ਦੀ ਅਸਫ਼ਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਬਥੇਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਪਰ ਤਿੰਨ ਜਣਿਆਂ ਅੱਗੇ ਉਹਦੀ ਕੋਈ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚੱਲ ਰਹੀ । ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਥੱਪੜਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਮਾਰ ਬੌਂਦਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।ਇੱਕ ਜਣਾ ਭੱਜ ਕੇ ਪਤਾ ਨੀ ਕਦੋਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਰਾਡ ਬਾਹਰੋਂ ਚੱਕ ਲਿਆਇਆ ਸੀ ।ਉਦੋਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਜਦੋ ਰਾਡ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਤਾੜ ਦੇਣੇ ਵੱਜੀ ।ਉਸਦੀ ਚੀਕ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਚ ਕੱਪੜਾ ਥੁਨ ਕੇ ਘੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ।ਚੀਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਅਮਨ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਵੀ ਪੱਟੀ ਬੰਨ ਦਿਤੀ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਬੰਦੀ ਹੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ ।ਅਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਰਤ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਲਫ਼ ਨੰਗੀ ਹੀ ਸੀ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਕਣ ਤੋਂ ਵੀ ਅਸਮਰਥ ਸੀ ।

ਐਸੀ ਕਾਵਾਂਰੌਲੀ ਚ ਕਿਸਨੂੰ ਇਸ ਸਭ ਦੀ ਪਈ ਸੀ ।ਜੋ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਪਰਮ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਦੀ ।ਪਿਛਲੇ ਪੰਦਰਾਂ ਵੀਹ ਮਿੰਟਾਂ ਚ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਦੇ ਪਏ ਰਹੀ ਕੁਟਾਈ ਬੰਦ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ।ਉਸਦਾ ਬਾਪੂ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਵੀ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਨਾਲੇ ਸਮਝਾਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀਤੇ ਕਸੂਤੀ ਥਾਂ ਨਾ ਮਾਰ ਦਿਓ ਐਵੇਂ ਗਲ ਪੈਜੁ । ਅਮਨ ਦੀ ਭਾਬੀ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਟੋਕਦੀ ਬੱਸ ਕਰੋ ਹੁਣ ਬਥੇਰੀ ਹੋਗੀ ,ਛੱਡ ਦਵੋ ।ਮਾਂ ਵੀ ਰੋਣ ਹੱਕੀ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ ਨਾ ਮਾਰ ਮਰਜ਼ੂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲਈ ਬੰਨੇ ਜਾਵਾਂਗੇ । ਪਰ ਸੱਤੇ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਨਫਰਤ ਉਸਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਰੁਕਣ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ ।ਐਨੇ ਜਣਿਆ ਦੇ ਸਮਝਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਿੰਨੋ ਕੁੱਟਣ ਤੋਂ ਹੱਟ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਸੀ । ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਣੀ ਕਿੱਥੇ ਟਲਦੀ ਹੈ ,ਸ਼ਾਇਦ ਹੋਣੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਲਾਵੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਢ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਅਮਨ ਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ,”ਦੱਸ ,ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲੇਗਾ ਅਮਨ ਨੂੰ ? ਪਰਮ ਨੇ ਬੇਸੁਰਤੀ ਚ ਹੀ ਹਾਂ ਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ।”
“ਸਾਲ ਕੁੱਤਾ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਤ ਨੀ ਛਡਦਾ”ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਸੱਤੇ ਨੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੀ ਰਾਡ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ।ਖੂਨ ਦਾ ਫੁਹਾਰਾ ਛੁਟਿਆ ਤੇ ਪਰਮ ਓਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ।ਚੀਖ ਵੀ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਨਾ ਆਈ ।ਅਮਨ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਗਸ਼ ਪੈ ਗਈ ।
ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਮਗਰੋਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਸੂਰਤ ਆਈ ਕਮਰੇ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤਾਜੇ ਖੂਨ ਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਠੰਡਕ ਦੇਖਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਭਾਣਾ ਵਰਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ।
ਸੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਬੋਰੀ ਚ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੇ ਸੀ ।ਅਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੇ ਪਥਰਾ ਗਈਆਂ ।ਨਾ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਨਾ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਮੂੰਹ ਤੇ ਬੰਨੀ ਪੱਟੀ ਨੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਅਜਾਦੀ ਜਿਵੇ ਖੋ ਹੀ ਲਈ ਸੀ ।ਅਜੇ ਵੀ ਮਾਂ ਤੇ ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ।ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਐਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੀ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਘੰਟੇ ਕੁ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਣਾ ਵਰਤ ਗਿਆ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨੀ ਲੱਗਾ ਇਹ ਸੋਚਕੇ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਪਰਮ ਉਸ ਕੋਲ ਕਦੇ ਵਾਪਿਸ ਨਹੀਂ ਆਏਗਾ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਗਸ਼ੀ ਪੈ ਗਈ ।ਉਵੇਂ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹ ਡਿੱਗ ਗਈ ।
ਜਦੋ ਉਹ ਉੱਠੀ ਉਦੋਂ ਸਵੇਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ।ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਹੀ ਝਾਕ ਰਹੀ ਸੀ।ਪਰ ਅਮਨ ਲਈ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਜ਼ੀਰੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ।ਦਿਨ ਚੜਦੇ ਹੀ ਖ਼ਬਰ ਫੈਲ ਗਈ ,ਪਿੰਡ ਰੌਣੇ ਦੇ ਸੂਏ ਦੇ ਪੁੱਲ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਹੈ । ਇਹ ਪੁਲ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਰੌਣਾ , ਸਹੇੜੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਕਲਾਂ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ । ਇਹੋ ਰਾਹ ਅੱਗੇ ਖੇੜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਨ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤਿੰਨੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਇਸੇ ਸੂਏ ਦੇ ਪੁੱਲ ਤੋਂ ਲੰਗਦੇ ਸੀ ।
ਅੱਜ ਉਸੇ ਸੂਏ ਦੀ ਪੁੱਲ ਦੀ ਜੂਹ ਤੇ ਉਸ ਅਧਨੰਗੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਸੀ ।ਪਲਾਂ ਛਿਣਾਂ ਚ ਪਹਿਚਾਣ ਹੋ ਗਈ । ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਨਾਮ ਪਰਮਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸੀ ਤੇ ਪਿੰਡੋਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਪਰ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ ।
ਯਾਰ ਦੋਸਤ ਕੋਲ ਅੱਗੇ ਵੀ ਉਹ ਘਰ ਦੱਸਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਸਵਖਤੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਬਚਨ ਕੌਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੱਜ ਸਵੇਰ ਦਾ ਹੀ ਧੂੜਕੂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਮਨ ਨੂੰ । ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਵੀ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ ਉਸਦੀ ਹੀਆ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਪਿਆ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ।
ਪਤਾ ਉਦੋਂ ਲੱਗਾ ਜਦੋਂ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੀ ਬੇਬੇ ਨਾ ਆਕੇ ਪਿੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਪਰਮ ਦਾ ਉਸ ਬੇਬੇ ਨਾਲ ਵਾਹਲਾ ਮੋਹ ਸੀ ।
ਬਚਨੀ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਲੱਤੇ ਦੀ ਸੂਰਤ ਕੇ ਸੂਏ ਦੇ ਪੁੱਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਦੌੜੀ ।ਮਗਰੇ ਹੋਰ ਬੁੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੌੜ ਪਈਆਂ ।ਰਾਹ ਚ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਹ ਛੁਡਾ ਕੇ ਫਿਰ ਭੱਜ ਤੁਰਦੀ । ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਲੋਕ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਸਦਾ ਮੁੰਡਾ ਕਿਵੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਉਹ ਤਾਂ ਅਜੇ ਰਾਤੀ ਉਸ ਕੋਲੇ ਚੰਗੀ ਭਲੀ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕਿ ਗਿਆ ।
ਸੂਏ ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਹੁੰਚੀ । ਪੁਲਿਸ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ।ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰਵਾਲਾ ਦੂਰ ਸਿਰ ਸੁੱਟੀ ਪੱਗ ਹੱਥ ਚ ਫੜੀ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ
। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂ ਵੀ ।ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਲਾਏ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਉਹ ਤੋੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਪਰ ਪਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਦੋਸਤ ਨਿੰਮੇ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ ।
“ਨਿੰਮੇ ਇਹ ਕਿਵੇ ਹੋ ਗਿਆ ,ਹਾਏ ਮੈਂ ਪੱਟੀ ਗਈ !! ਉਹ ਤਾਂ ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰੁਕਿਆ ਸੀ ਮੋਟਰ ਤੇ । ਵੇ ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਕਰਮ ਫੁੱਟ ਗਏ । ਮੈਂ ਤਾਂ ਔਤਰਿਆ ਚ ਹੋਗੀ ।”
ਉਸਦੇ ਵੈਣ ਸੁਣਕੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਦਿੱਲ ਡੁੱਲਣ ਲੱਗਾ ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂ ਪਰਲ ਪਰਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ । ਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕੋਲ ਆਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ।ਦੋਂਵੇਂ ਗਲ ਲੱਗ ਕੇ ਰੌਣ ਲੱਗੇ । ਤੇ ਬਚਨੀ ਓਥੇ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਕੇ ਡਿੱਗ ਗਈ ।
ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਸੀਂ ਮਸੀਂ ਸੰਭਾਲਿਆ । ਪਾਣੀ ਦੇ ਛੱਟੇ ਮਾਰੇ ।ਹੱਥ ਪੈਰ ਮਲੇ ।ਹੋਸ਼ ਚ ਆਈ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਹੰਝੂ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹੋਣ ਬੱਸ ਇੱਕ ਟੱਕ ਝਾਕ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਪਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ।ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਮਾਰਿਆ ।ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਨੈਣ ਨਕਸ਼ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ ਅਲੱਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਐਨੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵੇਖੀ ਸੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ।
ਉਸਨੇ ਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਹੋਕੇ ਪੁੱਛਿਆ” ਸਰਦਾਰ ਸੀ ,ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਚ ਲਾਗ ਡਾਟ ਸੀ ?”
ਜਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਆਖਿਆ “ਥਾਣੇਦਾਰ ਸਾਬ, ਮੇਰਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਸੁਭਾ ਐਦਾਂ ਸੀ ਸਭ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੇ ਸੀ ।” ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਸਰਕਾਰੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ।”
ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੂੰ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆਗੀ ।ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਗੁਝੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਐਵੇਂ ਦਾ ਬੇਰਹਿਮ ਕਤਲ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ ।ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ ।ਉਹ ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਕਿ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੁੱਛਦਾ ।ਨਿੰਮੇ ਨੇ ਮਲੜਕੇ ਸੈਨਤ ਮਾਰਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ । ਥਾਣੇਦਾਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ।ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ ।
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਪਿੰਡ ਚ ਫੈਲ ਗਈ । ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੇ ਸਭ ਦੇ ਸੀ । ਪਰ ਕੋਈ ਬੋਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀ ਸਭ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ ” ਕੱਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ ਆਪਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ।”
ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਫਿਲਣ ਹੀ ਪੋਸਟ ਮਾਰਟਮ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਕੇ ਲਾਸ਼ ਵਾਪਿਸ ਆਈ । ਘਰ ਲਿਆਉਣ ਜੋਗਾ ਉਹ ਹੈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੋਈ ਅੰਤਿਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਸਿੱਧਾ ਮੜੀਆਂ ਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ । ਓਥੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਟੁੱਟਿਆ ਭੱਜਿਆ ਮੂੰਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਬਾਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤੇ ਅਖੀਰ ਅਗਨ ਭੇਂਟ ਹੋ ਗਿਆ ।ਉਸਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਤੇ ਆਂਢ ਗੁਆਂਢ ਲਈ ਅਜੇ ਹੀ ਸਭ ਸਪਨੇ ਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ । ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਚੁੱਪ ਪਿੰਡ ਚ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਦਾਗ ਲੱਗਦੇ ਹੀ ਪਿੰਡ ਚ ਖਬਰ ਫੈਲ ਗਈ ਕਿ ਸਹੇੜੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਘਰ ਛਾਪਾ ਪਿਆ ।ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਐਕਪਰਟ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿੱਕ ਸੁੱਕ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਘਰ ਚ ਮੌਜੂਦ ਟੱਬਰ ਦੇ ਜੀਆਂ ਠਾਣੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਬਿਆਨ ਕੱਠੇ ਕੀਤੇ । ਸੱਤੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ । 
ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬਿਆਨ ਤਾਂ ਅਮਨ ਦੇ ਹੀ ਸੀ ।ਕਮਰੇ ਚ ਬੈਠੀ ਉਹਨੂੰ ਘੁਸਰ ਮੁਸਰ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਹੀ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਕੀ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ।ਕੱਲੀ ਕੱਲੀ ਖਬਰ ਕੰਧਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਚ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ ਦਾਗ ਲੱਗਣ ਤੱਕ , ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਨਾਲ ਹੀ । ਪਰ ਦੂਜੇ ਹੀ ਪਲ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਕਿ ਨਹੀਂ ਉਸਨੇ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ ,ਉਹ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪਰਮ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਕਲ ਦਿਖਾਏਗੀ ।
ਉਸਨੇ ਜਦੋਂ ਬਚਨੀ ਦੇ ਵੈਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਸੂਏ ਦੇ ਉਸੇ ਪੁੱਲ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ ।ਬਾਂਹਾਂ ਚ ਚੂੜਾ ਪਾਈ ਤੇ ਚੀਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਅੱਜ ਸੁਹਾਗਣ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੰਡੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ ।
ਠਾਣੇ ਬਿਆਨ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ , ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ ਉੱਪਰੋਂ ਥੱਲੇ ਜੋਰ ਪਵਾ ਕੇ ਬੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਲੈ ਆਂਦਾ ਪਰ ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਬਾਪ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਸੱਤੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਭਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੀ ਹੀ ।
ਐਡੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਕਤਲ ਕਾਰਨ ਮੀਡੀਆ ਚ ਵੀ ਮਸਲਾ ਉੱਛਲ ਜਾਣਾ ਸੀ ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਤਾਂ ਉਸਤੇ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਸੀ ਹੀ ।ਟੀਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਚ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਹੀ “ਆਨਰ ਕਿਲਿੰਗ” ਹੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ।ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਅਫਸਰਾਂ ਤੇ ਉਸਦਾ ਜਿਉਣਾ ਦੁੱਭਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ।
ਪਰ ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੂੰ ਜੋ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਅਮਨ ਦੇ ਬਿਆਨ । ਉਸਨੇ ਜੋ ਵੀ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤੇ ਸੀ ਉਹੀ ਇਸ ਕੇਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਐਧਰ ਜਾਂ ਓਧਰ ਕਰਨ ਚ ਸਮਰੱਥ ਸਨ ।
ਐਦਾਂ ਹੀ 8 ਕੁ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੇ ਘੇਰੇ ਚ ਵੱਸੇ ਇਹ ਪਿੰਡ ਮਾੜੇ ਹੋ ਗਏ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਘੂਕ ਸੋ ਗਏ । ਨੀਂਦ ਉੱਡੀ ਸੀ ਕੁਝ ਕੁ ਟੱਬਰਾਂ ਦੀ ਕਈਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਹਨੇਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਪਰਮ ਓਧਣ ਇਸੇ ਸੂਏ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਆਲੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਪਾ ਕੇ ਮੁੜਨ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਐਨੇ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਆਲੀ ਅਖਰੀਲੀ ਬੱਸ ਚੋਂ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਉੱਤਰੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਪੀ ਸੀ । ਐਨਾ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਚ ਜਿੰਨੀਆਂ ਕੁ ਕੁੜੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸੀ । ਪਰਮ ਸਭ ਦੀ ਤੋਰ ਪਛਾਣਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਇਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਨਾ ਸਿਰਫ ਟਰ ਵੱਖਰੀ ਸੀ ਸਗੋਂ ਸਲਵਾਰ ਸੂਟ ਛੱਡ ਜੀਨ ਟਾਪ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਕਈ ਮਿੰਟ ਉਸਦੇ ਡੋਲਦੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਦੋ ਉਹ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਤਾਂ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਪੱਕੇ ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਮੋੜ ਲਈ 200 ਮੀਟਰ ਅਗਾਂਹ ਰੋਕਕੇ ਉਹਨੇ ਮੋਬਾਈਲ ਕੱਢ ਕੇ ਫੋਨ ਸੁਣਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਉਹਨੇ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ । ਦੋ ਚਾਰ ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਉਹ ਪਛਾਣ ਗਿਆ । ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਅਮਨ ਹੈ!!
ਕਰੀਬ 5-6 ਮਗਰੋਂ ਓਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਸੀ ।ਬਾਰਵੀਂ ਤੱਕ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੜੀ ਸੀ ।ਪਰ ਮਗਰੋਂ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ । ਉਹ ਇਸ ਜੱਕੋ ਤੱਕ ਚ ਸੀ ਅਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵੇ ਜਾਂ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਚਲਾਵੇ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਏ ਜਾਂ ਉਹਦੀ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ ।
ਅਮਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਰੁਕੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ ।ਉਹਨੇ ਐਨੇ ਸਾਲਾਂ ਚ ਅਜਿਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੁੰਡਿਆ ਨੂੰ ਇੰਝ ਬਹਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋਗੀ ।ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਤਾਂ ਪਰਮ ਨੇ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ।
ਬੜੇ ਬਤਕਲੂੱਫ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਹਾਲ ਇੰਝ ਪੁੱਛਿਆ ਜਿਵੇਂ ਨਿੱਤ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣ । ਤੇ ਜਿਸ ਮਾਹੌਲ ਚ ਉਹ ਰਹਿ ਕੇ ਆਈ ਸੀ ਓਥੇ ਇੰਝ ਕਿਸੇ ਜਾਣ ਪਛਾਣ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲੈਣਾ ਆਮ ਸੀ ।
ਮਿੰਟਾਂ ਚ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿਛਲੇ 5-6 ਸਾਲ ਦਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ।ਪਰਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਬੈਂਕ ਚ ਲੱਗਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਅਮਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਐੱਲ ਐੱਲ ਬੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਜੱਜ ਦੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ।
ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨੰਬਰ ਵੀ ਸ਼ੇਅਰ ਹੋਏ ਤੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਣਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ ਦੋਨੋਂ ਤੁਰ ਪਏ ।
ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਅਮਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕ ਸਕਿਆ । ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਠੰਡਕ ਨੇ ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਸੇ ਕੋਸੇ ਜਿਹੇ ਅਹਿਸਾਸ ਜਗਾ ਦਿੱਤੇ ਸੀ । ਉਸਤੋਂ ਕਿਤੇ ਸੋਹਣੀ ,ਉੱਚ ਜਾਤ ,ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਕੂਲ ਸਮੇਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਮੁੰਡਿਆ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੱਜ ਨਾਲ ਬੁਲਾ ਸਕਣ ਦਾ ਹੀਆ ਵੀ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਉਦੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਐਨੀਆਂ ਕੁ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਗਈ ਕਿ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਪੁਰਾਣੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਕੇ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਬਣ ਕੇ ਧੜਕ ਉਠੇ । ਘਰ ਤੱਕ ਉਹ ਬੱਸ ਗੀਤ ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦਾ ਹੀ ਗਿਆ ।
………..
ਅਮਨ ਦੇ ਮਨ ਚ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇ ਉਸਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਹੋਈਆਂ ਫੋਨ ਜਾਂ ਮੈਸੇਜ ਰਾਹੀਂ ਗੱਲਾਂ ਚ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ । ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰਮ ਇੱਕ ਪੜਾਕੂ ਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੱਕ ਮਤਲਬ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ।
ਉਸਦੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਧੂ ਦੋਸਤ ਸੀ ।ਇਸ ਲਈ ਪਰਮ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਸੀ ।
ਪਰ ਪਰਮ ਦੀ ਜੋ ਗੱਲ ਅਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਉਸਦੀ ਸਾਦਗੀ ਸਾਫ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦੇਣ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ । ਤੇ ਉਸਦੀ ਕੇਅਰ ਵੀ !! ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਛੇ ਕੁ ਮਹੀਨਿਆਂ ਚ ਡੀਪੈਂਡ ਜਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ।ਉਸਦਾ ਜਦੋ ਵੀ ਚਿੱਤ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦਾ ਉਹ ਪਰਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਚਿੱਤ ਹੌਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ । ਉਹਨੇ ਕਦੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਮਨਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ।ਪਰਮ ਵੀ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਉਸਦਾ ਮੂਡ ਸਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਾਸੇ ਠੱਠੇ ਚ ਉੜਾ ਦਿੰਦਾ ।
ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਝ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਉਹਨਾਂ ਉਸੇ ਹਾਸੇ ਦੇ ਪਲਾਂ ਚ ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਅਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਇੱਕ ਦਮ ਰੁੱਕ ਗਿਆ । ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦਵੇ । ਪਰਮ ਮੈਂ ਫੇਰ ਗੱਲ ਕਰੂ । ਕਹਿਕੇ ਉਹਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ । ਮਗਰੋਂ ਪਰਮ ਦਾ ਸੌਰੀ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਵੀ ਆਇਆ ਕਿ ਜੇ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਖੁਸ਼ ਹੈ ।
ਪਰ ਅਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿ ਕਹੇ ਕੀ ਨਾ ਕਹੇ । ਉਹ ਫੋਨ ਬੰਦ ਕਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸੌਂ ਗਈ ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉੱਠੀ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਵਾਲ ਤੋਂ ਬੱਚਦੀ ਉਹ ਕੰਮਾਂ ਚ ਰੁੱਝੀ ਰਹੀ । ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਫਿਰ ਪਰਮ ਦੀ ਕਾਲ ਆਈ ਤਾਂ ਉਹ ਇਗਨੋਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ । #HarjotDiKalam
ਉਹ ਪਰਮ ਦੇ ਜਜਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਚ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮ ਲਈ ਹੈ । ਪਰ ਉਹ ਪਰਮ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਭੁਲੇਖੇ ਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਚੱਕਕੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੀਤੇ ਬਾਰੇ ਸਭ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ । ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਾਸਟ ਰਹਿ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਰਿਲੇਸ਼ਨ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਉਹਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਆਹ ਪਿਆਰ ਵਗੈਰਾ ਚੋ ਉੱਡ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਪਰਮ ਦੇ ਇਕਰਾਰ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਸ਼ੰਕਟ ਚ ਪਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਹ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾ ਰਹੀ ।
ਪਰਮ ਨੇ ਕੇਵਲ ਐਨਾ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਾਸਟ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ ਅੱਜ ਨਾਲ ਮਤਲਬ ਹੈ ।
ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਅਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ “ਕੀ , ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ‘ਵਰਜਨ’ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਇਸ ਸਵਾਲ ਤੇ ਇੱਕ ਪਰਮ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਲ ਹੀ ਸੀਤੇ ਗਏ ਹੋਣ ।ਪਰ ਪਰਮ ਨੇ ਜੋ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਦਾ ਦਿਲ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ।
“ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ,ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਏ । ਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਰੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਆਰੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ । ਜਿਸਮ ਦਾ ਕੀ ਏ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕੱਲ ਮਿੱਟੀ ਹੀ ਹੋ ਜਾਣਾ ।” ਤੇ ਨਾਲੇ ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੁਆਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ । ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ?”
ਅਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਪਰਮ ਦੇ ਐਸੇ ਦਲੇਰ ਉੱਤਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਮਾਹੌਲ ਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਥੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਸੂਹ ਲੈਣ ਦੀ ਅਫਵਾਹ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ।
ਉਸਦੇ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨਾਂ ਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੇਅਰ ਹੋ ਗਿਆ । ਹਰ ਗੱਲ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਕੱਢਿਆ ਸੀ । ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀਂ ਚੜੀ ਕੱਤਕ ਦੀ ਗਰਦ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੱਛੋਂ ਦਾ ਮੀਂਹ ਲਾਹ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ ਉਂਵੇ ਹੀ ਪਿਆਰ ਦੇ ਇਸ ਇਕਰਾਰ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਦੁੱਖ-ਤਕਲੀਫ ,ਰੋਣੇ ਧੋਣੇ ,ਧੋ ਛੱਡੇ ।
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਣਾ ਕਿਸੇ ਨੌਕਰੀ ਜਾਂ ਕੰਮ ਚ ਸੈਟਲ ਹੋਏਗਾ । ਦੋਂਵੇਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਘਰ ਕਰ ਲੈਣਗੇ । ਅਮਨ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਜਾਤ ਅਲਗ ਹੈ ਪਰ ਨੌਕਰੀ ਲੱਗ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਘਰਦੇ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਣਗੇ । ਐਨਾ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦਾਰ ਮੁੰਡਾ ਜ਼ਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕੀ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ । ਜਰੂਰ ਮੰਨਣਗੇ ।
ਉਸਦੇ ਜਮਾਤੀ ਮੁੰਡੇ ਦੋਸਤ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਘਰ ਕਦੇ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ / ਨੋਟਸ ਲੈਣ ਦੇਣ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘਰ ਚ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਇਤਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਉਸਦੇ ਘਰ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਦੇਣ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ ਪਰ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ । “ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਬਾਕੀ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕਿ ਕਿਸ ਜ਼ਾਤ ਦੇ ਨੇ । ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਏਥੇ ਜਾਣਦਾ । ਪਰ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਬਾਰੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੋਕੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਗੇ । ਬਈ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਉ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ । “
ਉਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਰਾਹ ਉਸਤੋਂ ਕਿਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ।ਇਸ ਚ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਾਥ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ ਦਾ ,ਜੋ ਸਡੁ ਰਾਜਦਾਰ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਸਹੇਲੀ ਵੀ,ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਐਨਾ ਤੇਜ਼ ਨਾ ਚੱਲੋ ਹਲੇ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਚਿਰ ਦੱਬ ਕੇ ਰਹੋਗੇ ਵਧੀਆ । ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਸਭ ਸਹੀ ਹੋਜੂ ।#HarjotDiKalam
ਪਰ ਤੇਜੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਜਹਾਰ ਮਗਰੋਂ ਆ ਹੀ ਚੁੱਕੀ ਸੀ । ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਕਦੋਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹੀ ਲੈਵਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ ਸਨ । ਜੱਫੀ ,ਕਿੱਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨ-ਕਪੜੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਭੇਜਣ ਤੱਕ ਦਾ ਕੰਮ ਬੱਸ ਦਿਨਾਂ ਚ ਹੋ ਗਿਆ । ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲਹੂ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ । ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ । ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਤੇ ਐਸਾ ਵੀ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੇ ਚਾਹੇ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇ ਚਾਹੇ ਦੁਪਹਿਰ ਚਾਹੇ ਰਾਤ । ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੇ ਭੇਦ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਵੇਂ ਸਾਥੀ ਸੰਗ ਉਹਦੀ ਉਹ ਜਗਿਆਸਾ ਓਨੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲ ਸੀ । ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਦੋਂਵੇਂ ਪਹਿਲਾ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚ ਰਹਿ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹੁਣ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫਰੋਲਣ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬੜਾ ਹੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਰਮ ਨੇ ਆਖਿਰ ਪਹਿਲ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛ ਹੀ ਲਿਆ ।
” ਆਪਾਂ ਕਿਤੇ ਕੱਲੇ ਮਿਲੀਏ ? ਦਿਨੇ ਜਾਂ ਰਾਤੀ “।
ਉਸਦੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਤੇ ਅਮਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਈ ਪਰ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਜਵਾਬ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ । 

ਪਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਚ ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਅਮਨ ਸੰਗੀ ਜਰੂਰ ਪਰ ਹਿਚਕੀ ਨਹੀਂ । ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾਂਝਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ।ਇਹ ਦਿਨ ਵੀ ਅਉਣਾ ਹੀ ਸੀ । ਅਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਪਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਬੱਸ ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦਾ ਵਸਲ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਵੀ ਬਣ ਹੀ ਗਿਆ ।

ਜਿਸਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਪਿਛਲੇ  ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਪੜਿਆ।

ਪਿਛਲੇ ਛੇ ਕੁ ਮਹੀਨੇ ਚ ਦੋਵੇਂ ਜਦੋ ਵੀ ਮਿਲੇ ਪਿੰਡੋਂ ਬਾਹਰ ਮਿਲੇ ਸੀ । ਉਸ ਰਾਤ ਬੀਰੇ ਦੇ ਦੇਖਣ ਮਗਰੋਂ ਘਰ ਵਾਧੂ ਕਲੇਸ਼ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਸੱਤੇ ਦਾ ਦਿਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ।ਅਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗਰਮਾ ਗਰਮ ਬਹਿਸ ਹੋਈ ਸੀ ।ਅਮਨ ਨੇ ਦੋ ਟੁੱਕ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵਿਆਹ ਕਰਾਏਗੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਪਰਮ ਨਾਲ । ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਆਦਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਉਹ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਜਾਊ ਤੇ ਓਥੇ ਰਹਿਕੇ ਆਪਣਾ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖਕੇ ਜਾ ਵਕੀਲ ਦੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਕਰਕੇ ਕਮਾ ਲਵੇਗੀ ।ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਮੀਨ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਉੱਪਰੋਂ ਸੱਤੇ ਨੇ ਵੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇ ਉਹਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਕੇ ਫਾਹੇ ਲੱਗ ਜਾਊ ।ਮਾਂ ਬਾਪ ਤੇ ਤੇ ਵਿੰਨੀ ਚੱਕੀ ਦੇ ਦੋ ਪਿੜਾਂ ਚ ਪਿਸ ਰਹੇ ਸੀ । ਕਿਸ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਕਿਸ ਦਾ ਨਹੀਂ ।
ਉਸ ਰਾਤ ਪਲੈਨ ਸੀ ਕਿ ਸੱਤੇ ਨੇ ਕਿਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਸੀ । ਤੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸਨ । ਉਪਰੋਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਫੀ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ।ਸਰਦੀ ਚ ਵੈਸੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਬੁੱਕਲ ਦੀ ਨਿੱਘ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ । ਇਹੋ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਪਰਮ ਤੇ ਅਮਨ ਨੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਪਲੈਨ ਕੀਤੀ ਸੀ । ਪਰ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ ।ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਸੱਤੇ ਨੇ ਜਾਣਾ ਸੀ ਉਸਦਾ ਕੀਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਨਿੱਕਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਹ ਗੱਡੀ ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ।ਘਰ ਦੇ ਮੋੜ ਤੋਂ ਪਰਾਂ ਉਹਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਬੂਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਤੱਕਿਆ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਣ ਚ ਜਰਾ ਵੀ ਚਿਰ ਨਾ ਲੱਗੀ ਕਿ ਓਪਰਾ ਬੰਦਾ ਕੌਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ।ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਸਕੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ । ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਘਰੋਂ ਹੀ ਕੋਠੇ ਉੱਪਰੋਂ ਜਾ ਕੇ ਦੋਂਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੇਹੜੇ ਚ ਆ ਕੇ ਪਿਛਲੀ ਬੈਠਕ ਚੋਂ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਆਕੇ ਰਾਡ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕਿਆ । ਓੰਨੇ ਚਿਰ ਸੀਰੇ ਨੇ ਕਮਰੇ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੀ ਤੇ ਮੇਨ ਗੇਟ ਤੇ ਜਿੰਦਾ ਜੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕਮਰੇ ਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਅਵਾਜ ਤੋਂ ਤਸੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ ਫਿਰ ਕਿਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਰਵਾਜੇ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ । ਤੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਲਾਵੇ ਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ ।ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਕੋਈ ਗੈਰ ਮਰਦ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦਾ ਇਹ ਸੋਚਕੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕੋਈ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰਿਹਾ । ਤੇ ਉਸਨੇ ਉਹ ਗੁਨਾਹ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸੋਚਕੇ ਕੋਈ ਨਾ ਕਰਦਾ । ਪਰ ਜਜਬਾਤਾਂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਚ ਵਹਿ ਕੇ ਇਨਸਾਨ ਐਸਾ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਗਰੋਂ ਪਛਤਾਵੇ ।
ਤੇ ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਠਾਣੇ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਆਕੇ ਅਮਨ ਇਹੋ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ । ਕਿ ਕਿੰਝ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਸੰਦ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਬ ਦਾ ਹੱਕ ਖੋ ਸਕਦਾ । ਤੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਮੌਤ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ । ਪਰਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਸੱਤੇ ਦੇ ਮਨ ਚ ਜਰ ਜਿੰਨਾ ਅਫਸੋਸ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਪਰ ਅਮਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚਕੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਆਪਣਾ ਖੂਨ ਹੈ ।
ਪਰ ਅਮਨ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਜਰੂਰ ਦਿਵਾਏਗੀ ਭਾਵੇਂ ਸਮਾਜ ਪਿੰਡ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਆਖਣ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬਿਆਨ ਚ ਇੱਕ ਇੱਕ ਗੱਲ ਉਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਸਹੀ ਸਹੀ ਲਿਖਵਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਾਫ ਸਾਫ ਕਤਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੱਤੇ ਤੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਸੀਰੇ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖਵਾ ਦਿੱਤਾ ।
ਪਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਰਾਰ ਹੀ ਸਨ । ਅਮਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਅਗਲੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਾਰੀ ਅਦਾਲਤ ਚ ਕੇਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਘਰ ਛੱਡਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ।ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਦੋਂ ਉਹਦੇ ਘਰ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਭਾਬੀ ਹੀ ਸਨ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕੇ ਬੈਗ ਚ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਗਈ । ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਤੇ ਭਾਬੀ ਦੇ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕੱਲੇ ਰਹਿਕੇ ਹੀ ਕੇਸ ਲੜਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ।
ਸੱਤੇ ਤੇ ਸੀਰੇ ਤੇ ਅਮਨ ਦੇ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਟਰਾਇਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ । ਹਾਲਾੰਕਿ ਬਿਆਨ ਮੁਤਾਬਿਕ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਕੇਸ ਸਿਰਫ ਸੱਤੇ ਤੇ ਸੀਰੇ ਖਿਲਾਫ ਹੀ ਸੀ ਕਤਲ ਦਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਜਮਾਨਤ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।
ਪਰ ਇਸ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਨੇ ਕਈ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਜਾਂਈ ਰੋਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਪਰਮ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ।ਅਮਨ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੀ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ।ਵਿੰਨੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਹਨੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸੀ ।ਇਹੋ ਹਾਲ ਸੀਰੇ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸੀ । ਅਮਨ ਦੇ ਮਾਂ -ਬਾਪ ਲਈ ਵੀ ਘਰ ਜਮੀਨ ਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦਾ ਰੁੱਲ ਜਾਣਾ ਦਰਦਾਂ ਦਾ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਦਰਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਲਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦੋ ਪਿਆਰ ਨਾ ਭਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਲ੍ਹਣਾ ਕਿਸੇ ਵਖਰੇਵੇਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਕੇ ਬੁਣਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਤੇ ਉਹ ਆਲਣਾ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੀਲਾ ਤੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਆਲ੍ਹਣੇ ਤੋੜ ਗਿਆ ।
ਅਮਨ ਹਰ ਗਵਾਹੀ ਤੇ ਹਰ ਟਰਾਇਲ ਵੇਲੇ ਘਰੋਂ ਇਹੋ ਸੋਚਕੇ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਕਦੀ ਇਹ ਸਮਾਜ ਸੱਚੀ ਵਰ ਚੋਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਜੰਗੀਰੂ ਸੋਚ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਕੇ ਸੋਚ ਸਕੇਗਾ ।
ਪਰ ਜੋ ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਹਰ ਤਰੀਕ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਸੀ ਸੱਤੇ ਤੇ ਸੀਰੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਬਦਲੇ ਤੇਵਰ ਸ਼ਾਇਦ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਵਜੋਂ ਜਾਂ ਜੇਲ੍ਹ ਚ ਕੈਦ ਕੱਟਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਜਬਾਤਾਂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਤਲ ਵਰਗਾ ਗੁਨਾਹ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਕਿਸੇ ਜਿਉਂਦੇ ਜਾਗਦੇ ਸਖਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥੀਂ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਿਸਮ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗੁਨਾਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਹਰਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸੀ ।
ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਉਹ ਲੰਮੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਣ ਇਸਦੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਦਬਾਅ ਪਵਾਏ । ਪੁਲਿਸ ਸਰਕਾਰੀ ਵਕੀਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਖਵਾ ਕੇ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੇਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜੋ ਜਾਵੇ ।
ਪਰ ਇੱਕ ਤਾਂ ਅਮਨ ਨੇ ਕੋਈ ਬਿਆਨ ਨੀ ਬਦਲਿਆ ਉਸਨੇ ਹਰ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਉਹੀ ਬਿਆਨ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦੁਹਰਾਇਆ । ਤੇ ਦੂਜਾ ਬਚਾਅ ਪੱਖ ਦੇ ਵਕੀਲ ਦੇ ਹਰ ਪੁੱਠੇ ਸਿੱਧੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ।ਉਹ ਖੁਦ ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕੋ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਕੇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰੱਖੇਗਾ । ਬਚਾਅ ਦੇ ਵਕੀਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕੁਝ ਨੀ ਪੁੱਛਿਆ ।
ਜਿਵੇਂ ਜਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਿਆ ਤੇ ਪਰਮ ਉੱਪਰ ਸੀ ਜਾਂ ਉਹ ?
ਕਿੰਨੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ ਕਿੰਨਾ ਦੋਂਵੇਂ ਨੰਗੇ ਸੀ ?
ਕਿਸ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਸੀ ?
ਤੇ ਉਸਨੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਘਰ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ ?
ਉਸਦੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ?
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਿਲੇਸ਼ਨ ਕਿਥੋਂ ਤੱਕ ਸੀ ।
ਅਜਿਹੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਬੇਲੋੜੇ ਤੇ ਫਾਲਤੂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸਿਰਫ ਉਸਨੂੰ ਅਟਕਾਉਣ ਤੇ ਭਾਵੁਕ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਸੀ ।
ਪਰ ਉਸਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਤੇ ਪਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ।ਤੇ ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਜਵਾਬ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਉਵੇਂ ਦਿੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਰੂਰੀ ਸੀ ਮ ਜਿਥੇ ਵੀ ਲਗਦਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਉਹਨੇ ਉੱਤਰ ਲਿਖਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ।
ਪਰ ਕੋਰਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੀ ਸਨ ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮਕਾਨ ਮਾਲਿਕ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਕਤਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹਦੇ ਭਰਾ ਤੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਕੇਸ ਚਲ ਰਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਸਜਾ ਲਈ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ ।ਉਹ ਮਕਾਨ ਮਾਲਿਕ ਉਸਨੂੰ ਚਾਲੂ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ।ਕੁਝ ਉਸਨੂੰ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਣ ਦਾ ਨੋਟਿਸ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਭਰਾ ਖਿਲਾਫ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ । ਕਈ ਉਸਨੂੰ” ਚਾਲੂ” ਮੰਨਕੇ ਉਸਤੇ ਡੋਰੇ ਪਾਉਂਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਰਾਤੀ ਮਿਲਣ ਦੇ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ।ਅਜਿਹੇ ਘਰ ਉਹ ਖੁਦ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ । ਪਿਛਲੇ ਡੇਢ ਕੁ ਸਾਲ ਚ ਉਹ ਦਰਜਨ ਦੇ ਕਰੀਬ ਘਰ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ।
ਉਸਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਲਗਦੀ ਕਿ ਆਨਰ ਕਿਲਿੰਗ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਲੂਸ ਕੱਢਦੀ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਤੇ ਟੀਵੀ ਚ ਇਹਨੂੰ ਭੰਡਦਾ ਇਹ ਸਮਾਜ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਉ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਹੰਡਾਇਆ ਸੀ ।ਤੇ ਹੰਢਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਹ ਬੱਸ ਉਸ ਵਕਤ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਜੱਜ ਫੈਸਲਾ ਦਵੇ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਖੌਟਿਆ ਵਾਲਾ ਸਮਾਜ ਨਾ ਹੋਵੇ । ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਕੁਝ ਕੁ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾ ਐਸੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੈਸਲੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ ।

ਉਸ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਅਮਨ ਕਚਹਿਰੀ ਚੋਂ ਪੇਸ਼ੀ ਮਗਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ ਅਜੇ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਗੋਲੀ ਦੀ ਦੇ ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਫਾਇਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਤੇ ਚਾਰੇ ਹੀ ਪਾਸੇ ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਮੱਚ ਗਈ । ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਛਾਂਤ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਸਭ ਉਸ ਪਾਸੇ ਗਏ ਜਿਧਰੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਸੀ । ਅਮਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਨਵਾਂ -ਵਿਆਹਿਆ ਜੋੜਾ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਬਿਲਕੁਲ ਛਾਂਤ ਪਿਆ ਸੀ । ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭੀੜ ਨੂੰ ਘੇਰਕੇ ਹਸਪਤਾਲ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਜ਼ਾਰੀ ਸੀ । ਪਰ ਨੇੜਿਓਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਚ ਕਾਨਾਫੂਸੀ ਸੀ ਕਿ ਦੋਂਵੇਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ।
ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਚ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਦੋਂਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਕਿਤੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸੀ । ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਮੁੰਡਾ ਬੇਦਖਲ ਕਰ ਰਖਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੋਰੀ ਛੁਪੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਇੰਝ ਸਰਕਾਰੀ ਕੋਰਟ ਚ ਰਜਿਸਟਰ ਕਰਾਉਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਾ ਪਸੰਦ ਆਇਆ । ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਧਮਕੀ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਦਿਆਂ ਭਰੀ ਅਦਾਲਤ ਚ ਗੋਲੀ ਮਾਰਕੇ ਕਤਲ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ।
ਅਮਨ ਲਈ ਇਹ ਪੀੜ ਅਸਹਿ ਸੀ । ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਕਤਲ ਦੇਖ ਚੁੱਕੀ ਸੀ । ਹੁਣ ਇਹ ਦੋ ਹੋਰ !!! ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਕੀਲ ਦਾ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕੌਣ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੀ ਅਨਵਿਆਹੀ ਧੀ/ ਭੈਣ ਦਾ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਰੰਗ ਰਲੀਆਂ ਸਹਿਣ ਕਰ ਲਵੇਗਾ । ਪਰ ਏਥੇ ਤਾਂ ਇਸ ਜੋੜੇ ਨੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਣ ਦੇ ਸਬੂਤ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮਾਜਿਕ ਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦਵਾਈ ਸੀ । ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਕਤਲ ਹੋ ਗਏ ! ਇੱਜਤ ਲਈ !!
ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਮਗਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੰਦਗੀ ਜੀਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਇਹ ਜਿੰਦਗੀ ਕੁਝ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਜਾਨ ਬਚਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਕੁਝ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ।ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਰਮ ਬੱਚ ਜਾਏ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜੋੜਾ ਇੰਝ ਭਰੇ ਦਿਨ ਚ ਸਮਾਜ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾ ਬਣੇ ।
ਉਸਨੇ ਇੰਝ ਹੀ ਕੀਤਾ,ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਅਗਾਂਹਪੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਸ ਕਤਲ ਹੋਏ ਜੋੜੇ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਬਣਾਈ ।
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਈਕੋਰਟ ਚ ਰਿੱਟ ਦਾਖਿਲ ਕਰਕੇ ਇੰਝ ਸਮਾਜ/ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਲਈ ਕੋਰਟ ਤੋਂ ਇਜਾਜਤ ਲਈ । ਫਿਰ ਲੋਕਲ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਵੀ ਬਣਾ ਲਿਆ । ਪੈਸੇ ਤੇ ਜਮੀਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਮਰੇ ਜੋੜੇ ਵਿਚੋਂ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕਾਫੀ ਮਦਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ।ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਆਪਣਾ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਗਵਾ ਕੇ ਸਮਝ ਲੱਗੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਧਰਮ / ਜਾਤ ਦੇ ਅਖੌਤੀ ਢਾਂਚੇ ਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਖੜਦੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦਾ ਇੰਝ ਹਸ਼ਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ।
ਅਮਨ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਖੂਬ ਸੰਭਾਲਿਆ । ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਛੱਡਕੇ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਕੇਸ ਲੜਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ । ਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਦੀ ਕੇਅਰ ਟੇਕਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ।
ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਮੁਤਾਬਿਕ ਬਹੁਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਹੋਈਆਂ ।ਵਕੀਲ ਇਸ ਆਧਾਰ ਤੇ ਕਿ ਕਤਲ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਗੋਂ ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਚ ਸੁੱਧ ਬੁੱਧ ਖੋ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਸੀ । ਇਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਤਕਨੀਕੀ ਕਾਨੂਨੀ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਸੱਤੇ ਨੂੰ ਜੱਜ ਨੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਕੁੱਲ 5 ਸਾਲ ਦੀ ਸਜਾ ਸੁਣਾਈ ।
ਪਰਮ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਜਰੂਰ ਐਨੀ ਘੱਟ ਸਜਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ । ਅਮਨ ਵੀ ਹੁਣ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਚ ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਵਾਪਿਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ । ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ -ਬਾਪ ਦਾ ਕਚਹਿਰੀ ਚ ਰੁਲਦਾ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਰੁਲਦੀ ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ । ਜਿਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੁੱਕ ਜਾਂ ਮਿਹਣੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ ਸੀ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਕਬਜੇ ਦੀਆਂ ਵਿਉਂਤ ਗੁੰਦ ਰਹੇ ਸੀ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਕਦੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਤੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ । ਨਾ ਉਹ ਪਰਮ ਦੇ ਕਤਲ ਚੋ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਪਾਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕਰ ਸਕੀ । ਉਪਰੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਤਾਅਨੇ ਮੇਹਣੇ ਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਫਿਕਰੇ ਉਸਨੂੰ ਚੈਨ ਨਾ ਲੈਣ ਦਿੰਦੇ ।
ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਕੇ ਬੰਦਾ ਭਾਵੇਂ ਜਿੰਨਾਂ ਮਰਜ਼ੀ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਆਖੇ । ਪਰ ਓਥੇ ਕੱਟੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਹਰ ਤਰਾਂ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਨੂੰ ਟਿਕਾਣੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ । ਤੇ ਜਦੋਂ ਜਜਬਾਤਾਂ ਚ ਵਹਿ ਕੇ ਕੀਤੇ ਜ਼ੁਰਮਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਬੰਦਾ ਕਰਨ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖੁਦ ਦੀ ਬੇਵਕੂਫੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ । ਉਹ ਘੜੀ ਪਲ ਉਸ ਪਲ ਨੂੰ ਕੋਸਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਪਲ ਉਸ ਹੱਥੋਂ ਜੁਰਮ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜੇਲ੍ਹ ਦਾ ਸਮਾਜ ਵੀ ਕੋਈ ਅਲਗ ਨੀ ਮਿਹਣੇ ਤੇ ਟਿੱਚਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਓਥੇ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਕਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ । ਪਰ ਇਕੱਲਤਾ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਭੋਰ ਭੋਰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ ।
ਸੱਤੇ ਤੇ ਬੀਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਰੀਬ ਕਰੀਬ ਸਾਲ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੱਲੇ ਇਸ ਮੁਕੱਦਮੇ ਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੇਲ੍ਹ ਚ ਇਹੋ ਸਹਿਣ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਅਫਸੋਸ ਭਾਵੇਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਅਹਿਸਾਸ ਤਾਂ ਸੀ ਹੀ । ਤੇ ਪਰਮ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਦੀਆਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਵੇਖਕੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਹੋਰ ਵੀ ਪਸੀਜ ਜਾਂਦਾ । ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿੱਡਾ ਵੀ ਕਠੋਰ ਪੱਥਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਖੋਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਨ ਇਹ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਸੱਤੇ ਤੇ ਬੀਰੇ ਦਾ ਦਿਲ ਸੀ । ਉਪਰੋਂ ਇੱਕਲਤਾ ਚ ਆਉਂਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਡਰ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਜਗਾ ਦਿੱਤੇ ਸੀ ।
ਅਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਵੱਲੋਂ ਅਗਾਂਹ ਕੋਈ ਵੀ ਅਪੀਲ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ । ਪਰ ਪਰਮ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਕੋਲ ਤਾਂ ਹੁਣ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ ਵੀ ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਮੁੜ ਕੇਸ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕਾਤਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਹੋ ਸਕੀ ਸਜਾ ਦਿਵਾਉਣੀ ਸੀ ।
ਅਮਨ ਦੇ ਜੀਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ । ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਸੀ ਪਰਮ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ । ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦੀ ਸਾਥਣ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈ ਆਈ ਤੇ ਉਸੇ ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਘਰ ਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ ।
ਜੁਆਨ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੌਤ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਹੰਡਵੇ ਸਰੀਰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ।ਇਹੋ ਹਾਲ ਪਰਮ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਦਾ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ -ਨੁੱਕਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਅਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ । ਵੈਸੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦਾ ਵੀ ਕੌਣ ? ਅਮਨ ਦੇ ਸਮਝਾਉਣ ਤੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਅਪੀਲ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਸਜਾ ਮਿਲ ਗਈ ਓਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੋਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ । ਅਦਾਲਤਾਂ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਜਿੰਨਾਂ ਤੋੜਿਆ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ,ਓਥੇ ਹਰ ਸੁਣਵਾਈ ਚ ਹੀ ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਘਟਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਹੀ ।
ਤੇ ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਹੋਏ ਦੋ ਸਾਲ ਹੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੀ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਬਰਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੋਗ ਉਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਾਇਆ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੂਸਰੀ ਬਰਸੀ ਲਈ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਭੋਗ ਪਾਉਣ ਲਈ ਗਏ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਅਜ਼ੀਬ ਜਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ ਸਭ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਹੀ ਉੱਡ ਗਏ ।

ਇਸ ਸਾਲ ਦੀ ਬਰਸੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੂਏ ਦੇ ਇਸ ਪੁੱਲ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਹਨ । ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਚ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਅਜ਼ੀਬ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸੁਣਦੀਆਂ ਸਨ । ਕਈਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਇਸ ਪੁੱਲ ਤੇ ਆਕੇ ਅਚਾਨਕ ਪੈਂਚਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ । ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਹਨੇਰੇ ਚ ਕਿਸੇ ਸਾਏ ਨੂੰ ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਵੀ ਕਰਦੇ । ਡਰਦੇ ਲੋਕੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਉਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਕਤਰਾਉਂਦੇ । ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਏ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਾਰੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਉਹ ਵੀ ਉੱਪਰੋਂ ਵਾਟ ਪਾ ਕੇ ਜਾਣਾ ਬੇਹਤਰ ਸਮਝਦੇ । ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਚ ਉਸ ਕਤਲ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਪ੍ਰੇਤ ਚ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ ।
ਅਮਨ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਵਹਿਮ ਹੈ । ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਸੁਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇਸ ਡਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਏ ਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ । ਗੱਲ ਗੱਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀਆਂ ਫੜਾਂ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿੰਨੇ ਡਰਪੋਕ ਹਨ । ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ।
ਇਸ ਵਾਰ ਬਰਸੀ ਦੇ ਭੋਗ ਮਗਰੋਂ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੋਹਤਤਬ ਬੰਦਿਆ ਨੇ ਕੱਠੇ ਹੋਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕਤਲ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਪਰਮ ਦੀ ਆਤਮਾ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ” ਸਿਆਣੇ” ਤੋਂ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ । ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਦੋ ਤੱਕ ਇਹ ਭਟਕੁ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਇਸ ਰਸਤਿਓਂ ਲੰਗਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰੂ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ।
ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਡੇਰੇ ਦੇ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕਿ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ । ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕੇ ।
ਪਰਮ ਦੇ ਡੈਡੀ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰਤਬ ਬੰਦੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਜਾ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਡੇਰੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ । ਅੱਗਿਓ ਬਾਬੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਸੀ । ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਟਕਣ ਹੈ । ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਉਮਰ ਦੇ ਉਸ ਪੜਾਅ ਤੇ ਕਤਲ ਉਸ ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਥੋਂ ਬੰਦੇ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਭਟਕਣ ਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਵ-ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੀ ਉਸ ਰਸਤਿਓਂ ਲੰਗਦੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦਾ ਸੱਜ ਕੇ ਲੰਗਣਾ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ । ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਚ ਵਿਘਨ ਪਾ ਰਿਹਾ । ਇਸ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮਾਧ ਬਣਾ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਭਟਕਣ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕੇ ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਬਾਬੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਜਹੇ ਕਾਫਲੇ ਨਾਲ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਆਕੇ ਮੁਆਇਨਾ ਕੀਤਾ । ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲਗਦੀ ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸ਼ਾਖਾ ਖੋਲਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗੀ ।
ਕਹੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਉਸਨੇ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਪੁੱਛ ਕੇ ਜਿਥੇ ਪਰਮ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਮਿਲੀ ਸੀ ਮਿੱਟੀ ਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਸੰਗਮਰਮਰ ਦਾ ਇੱਕ ਚਬੂਤਰਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ । ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕੱਚੀ ਲੱਸੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ । ਨਾਲ ਹੀ ਬਾਬੇ ਨੇ ਹੁਕਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਰ ਬਰਸੀ ਤੇ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕੱਚੀ ਲੱਸੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਜਾਏਗਾ ।ਤੇ ਹਰ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੀ ਦਾ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕੱਚੀ ਲੱਸੀ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣਾ ਜਰੂਰੀ ਸਮਝੇ ।
ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਓਥੇ ਪੂਜਾ ਪਾਠ ਲਈ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਬਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਚਲਾ ਗਿਆ । ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਕਿਸੇ ਬੁਰੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਗੇ ।
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਸਮਾਧ ਦਾ ਘੇਰਾ ਵੱਧਦਾ ਵੱਧਦਾ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲਾਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਪੇਟੇ ਚ ਲੈ ਗਿਆ । ਆਸ ਪਾਸ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਚੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਜਗ੍ਹਾ ਉਸੇ ਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਗਈ । ਲੋਕੀ ਕਿਸੇ ਕਰੋਪੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਚੁੱਪ ਰਹੇ । ਵੈਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਕਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਚ ਲੋਕੀ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਚ ਚੁੱਪ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ।
ਕੁਝ ਵਿਸਵਿਆ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਇਹ ਡੇਰਾ ਕੁਝ ਕੁ ਚ ਹੀ ਕਨਾਲਾਂ ਚ ਫੈਲ ਗਿਆ । ਨਾਮਕਰਨ ਵੀ ਪਰਮ-ਦਸੇਰਾ ਕਰ ਲਿਆ । ਤੇ ਇੰਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਡਰ ਨੇ ਇੱਕ ਕਤਲ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਧਰਮ ਦਾ ਧੰਦਾ ਉਸਾਰ ਦਿੱਤਾ । ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਜ ਤੇ ਲੋਕ ਵਿਰੋਧੀ ਸੀ ਅੱਜ ਉਸੇ ਨੂੰ ਲੋਕ ਪੂਜ ਰਹੇ ਸਨ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਦੁਆ ਮੰਗ ਰਹੇ ਸੀ । ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਪਸੰਦ ਸੀ ਚਾਹੇ ਨਾ ਪਸੰਦ ਪਰ ਕਰ ਸਾਰੇ ਹੀ ਰਹੇ ਸੀ । ਮਗਰੋਂ ਡੇਰੇ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਮਗਰੋਂ ਇਸਦੀ ਪਹੁੰਚ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਹੋ ਗਈ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ।
ਪਰ ਇਸ ਸਭ ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੀ ਉਹ ਅਮਨ ਨੂੰ ਕਿ ਪਰਮ ਦਾ ਨਾਮ ਰਹਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ । ਨਾ ਇਹ ਲੋਕ ਕਦੇ ਡਰ ਚੋ ਨਿਕਲਣਗੇ ਤੇ ਨਾ ਉਹਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਡੇਰਾ ਚਲਦਾ ਰਹੇਗਾ । ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸੱਭਿਅਕ ਤੇ ਸਮਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖਵਾ ਕੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਉਕਰਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਰੂਹਾਨੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਜਿਸਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੱਸ ਕੇ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਹੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ । ਤੇ ਨਸੀਹਤਾਂ ਲਿਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਕਿ ਕਿੰਝ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ । ( ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿੰਝ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਵਲ ਚ )
ਇਥੇ ਸਿਰਫ ਉਸਦਾ ਸਾਲ ਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਆਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
ਇਸ ਪਾਸਿਉਂ ਥੋੜਾ ਸੁਰਖਰੂ ਹੋਕੇ ਅਮਨ ਨੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਜੋ ਕੰਮ ਦੇਖਣਾ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਦਾ ਜਿਥੇ ਨਿੱਤ ਹੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਪੰਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੀ ਸੀ । 

Harjot Di Kalam ਵਟਸਐਪ : 70094-52602

Facebook Instagram ਤੇ Telegram : Harjot Di Kalam

ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਇਸ ਪੇਜ਼ ਤੇ ਜਾਓ

Mohini (Punjabi Story of a transgender )

……….ਕੁੜੀ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਫੋਨ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਡੈਡੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਹੋਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਆਲਾ ਮੇਕਅੱਪ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾ ਪਾਇਆ ਕਰ , ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬੌਸ ਨੇ ਪੰਜਵੀ ਮੰਜਿਲ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੋਣੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਮਨ ਨਾਲ ਵੀ ਇਵੇਂ ਹੀ ਹੈ ।”
ਦਮਨ ਨੇ ਆਫ਼ਿਸ ਦੇ ਚ ਕਦਮ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਠਹਾਕੇ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਚ ਪਈ । ਪ੍ਰਵੀਨ ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਮੋਹਿਨੀ ਉੱਤੇ ਢੁੱਕਦਾ ਅਸ਼ਲੀਲ ਟੋਟਕਾ ਛੱਡਿਆ ਸੀ ,ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਮੋਹਿਨੀ ਲੰਘੀ ਸੀ । ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਉਹ ਹੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਾਰ ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਫਿਸ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ ।
ਉਸਦੇ ਤੇ ਮੋਹਿਨੀ ਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਪੱਗ ਹਰ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਤੇ ਹੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਫੱਬਤੀਆਂ ਕੱਸੀਆਂ ਜਾਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸੀ ,ਜਿਉਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਆਫ਼ਿਸ ਦੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਉੱਠਣਾ ਬੈਠਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਮੋਹਿਨੀ ਤੇ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਤਿੱਖੇ ਕਮੈਂਟ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ।
ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਜਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਜੋ ਹੁਸਨ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਪਤਲੇ ਤੇ ਗੜਵੇ ਵਰਗੇ ਲੱਕ ਦੀ ਤੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ । ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਰੇ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਸੀਨੇ ਤੇ ਟਿੱਕ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੁਕਦੀ ਹੋਵੇ । ਪਤਲੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਗਰਦਨ ਗੋਲ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਮੋਟੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚੌੜਾ ਮੱਥਾ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਤੇ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਥੋੜਾ ਥੋੜਾ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਦਿਖਦੀ ਤੇ ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨਕਸ਼ ਬੰਦਿਆ ਵਰਗੇ ਜਾਪਦੇ ।
ਜਦੋਂ ਬੋਲਦੀ ਉਦੋਂ ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਊਸਦੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਰਦਾਂ ਵਰਗੀ ਲਗਦੀ । ਪਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਵੇਖਣ ਤੇ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਤੈਰਦਾ ਸਰੀਰ ਦਿਖਦਾ ਜਿਸਦੀ ਲਚਕ ਦਿਲਾਂ ਚ ਖਲਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਦੌਰੇ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ।
ਆਫਿਸ ਚ ਨਿੱਤ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸਤੇ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਤੰਜ ਕੱਸ ਦਿੰਦਾ । ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਛੇੜਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਜਰਾ ਕੁ ਝੁਕਣ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੱਡ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹਨੇ ਕੋਈ ਭਾਅ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਚੁਟਕਲੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉਸਤੇ ਵੱਧਣ ਲੱਗੇ ।
ਜਿਹੜੀਆਂ ਬਾਕੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਉਸਦੇ ਆਮ ਤੋਂ ਵਾਧੂ ਹੁਸਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਉਸ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ ਸੀ ।ਐਸੇ ਵੇਲੇ ਜੋ ਸਕਸ਼ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਸਿਰਫ ਦਮਨ ।
ਦਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉੱਠਦੀ ਬੈਠਦੀ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਆਫ਼ਿਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ।ਪਰ ਚੁਟਕਲੇ ਕਦੇ ਬੰਦ ਨਾ ਹੋਏ । ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਹ ਦੋਂਵੇਂ ਇਸ ਤੋਂ ਅਵਾਜ਼ਾਰ ਹੁੰਦੇ ਗਏ । ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਤੇ ਕਠਿਆਂ ਤੇ ਵੀ ਜ਼ੋਕ ਬਣਨ ਲੱਗੇ ।ਪਰ ਦਮਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਜਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਮਰਦਾਵਾਂ ਸੀ ਉਹੀ ਦਮਨ ਨੂੰ ਹੁਣ ਖਿੱਚ ਪਾਉਣ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਉਸ ਨਾਲ ਵਕਤ ਬਿਤਾਉਣਾ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਮੀ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਪ ਕਰਨ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਛਾਏ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ । ਸਵੇਰ ਦੀ ਗੁੱਡ ਮਾਰਨਿੰਗ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗੁੱਡ ਨਾਈਟ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਝੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਉਹ ਪਲ ਪਲ ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਅ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
ਆਫਿਸ ਦੇ ਮਜ਼ਾਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸੀ ,ਬਹੁਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੰਗ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਈ ਵਾਰ ਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵੀ ਲਗਦਾ ।ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜਿਆਦਤੀ ਤਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦੇ ਬਦਲੇ ਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਲਈ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਵੀ ਸੀ ।ਦਮਨ ਦੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੱਧਦੇ ਝੁਕਾਅ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਸਮਝਦੀ ਵੀ ਸੀ । ਪਰ ਇਹ ਊਸਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਚ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਦਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਚ ਜੋ ਕੋਈ ਆਇਆ ਜਿਵੇੰ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ । ਸਭ ਨੇ ਇਸ਼ਕ ਕੀਤਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਭਰਮ ਵੀ ਸਿਰਜਿਆ ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਮੁਕਾਮ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਸਭ ਇਸ਼ਕ ਪਿਆਰ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ । ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦਮਨ ਤੋਂ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੀ । ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਹ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਇਗਨੋਰ ਵੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ । ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਨੇ ਦਮਨ ਤੋਂ ਲਿਫਟ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਖੁਦ ਦੀ ਸਕੂਟੀ ਤੇ ਆਫਿਸ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।ਆਫਿਸ ਚ ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਦਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਬੈਠਣਾ ਪੈਂਦਾ । ਇਹ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੈਠਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਦਮਨ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿਵਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਦਾ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸਦੀ । ਦਮਨ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿ ਕੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਚ ਹੈ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾਂਹ ਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ । ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਖ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਕਿ ਉਸਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਕਰੀਬ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ ।
ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਉਹ ਡੋਰ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਓਨਾ ਹੀ ਦਮਨ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ । ਪੂਰੇ ਸਟਾਫ ਅੱਗੇ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦਮਨ ਊਸਦੀ ਜਿੱਦ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਕਈ ਵਾਰ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਰੋਣਹਾਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ । ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਨੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਇਸ ਪਿਆਰ ਚ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦੀ । ਐਸੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀ । ਉਸ ਨਾਲ ਆਫਿਸ ਕਾਰ ਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀ। ਆਫਿਸ ਮਗਰੋਂ ਮਾਰਕੀਟ ਘੁੰਮਣ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ਾਮੀ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਕੱਠੇ ਵਕਤ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ ਵੀ । ਉਸ ਦਿਨ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਝੀਲ ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਟਾਈਮ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਹੱਥ ਪਕੜ ਕੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ । ਦਮਨ ਦੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਬਿਤਾ ਲੈਣ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਸੀ ਤੇ ਪਰ ਮੋਹਿਨੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਚੇਤਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਦੋਸਤ ਹਨ ਇਸਤੋਂ ਵੱਧਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ । ਪਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਲੋਰ ਚ ਮਸਤ ਦਮਨ ਮੂੰਹ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਸੁੰਨਸ਼ਾਨ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕ ਉਸਨੂੰ ਕਿੱਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਮੋਹਿਨੀ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਤੇ ਉਸਤੋਂ ਪਰਾ ਹਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝਟਕਾ ਦੇਕੇ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠ ਕਿਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਕਸ਼ ਚ ਜਾ ਟਕਰਾਈ ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਡਿੱਗਦਾ ਸੰਭਲ ਗਿਆ ਪਰ ਮੋਹਿਨੀ ਕੰਕਰੀਟ ਦੇ ਫ਼ਰਸ ਤੇ ਫਿਸਲ ਗਈ । ਪੈਰ ਚ ਤਾਂ ਕੋਈ ਮੋਚ ਆਈ ਹੀ ਸੀ । ਸਗੋਂ ਕੂਹਣੀਆਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਵਕ ਰਗੜਾਂ ਵੱਜ ਗਈਆਂ ਸੀ । ਦਮਨ ਨੇ ਉਠਾਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਚੱਲਣ ਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ।ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਦਮਨ ਉਸਨੂੰ ਗੱਡੀ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ । ਜੋ ਹੁਣ ਅਜੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵੀ ਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਦਮਨ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਢਿੱਲਾ ਸੀ । ਦਮਨ ਉਸਨੂੰ ਤੋਰ ਕੇ ਲਿਜਾ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪੋਲੀਆਂ ਪੋਲੀਆਂ ਚੂੰਢੀਆਂ ਵੀ ਭਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਮੋਹਿਨੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਰੂਮ ਤੱਕ ਜਾਵੇ । ਪਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਪਸ਼ਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ।ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰੂਮ ਤੇ ਬੈੱਡ ਤੱਕ ਉਸਨੇ ਬਿਠਾਇਆ ।ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਆਈ ਮੋਚ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਕੂਹਣੀਆਂ ਤੇ ਆਈਆਂ ਰਗੜਾਂ ਤੇ ਮਰਹਮ ਲਾਉਣ ਦੀ ਜਿੱਦ ਵੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ । ਮੋਹਿਨੀ ਸਭ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਇਹ ਸਭ ਬਹਾਨਾ ਸੀ ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਕੁਦਰਤੀ ਹੀ ਦਮਨ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ । ਦਮਨ ਦੇ ਮਨ ਚ ਜੋ ਖਿਆਲ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਨੀ ਹਰ ਹਾਲ ਪੁੰਗਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਖੇਡ ਜਿਹਾ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਚ ਲਗਾਤਾਰ ਘੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਹ ਰੋਕਦੀ ਤਾਂ ਦਮਨ ਜਿੱਦ ਕਰਦਾ । ਦਮਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਗਿੱਟੇ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਗੋਂ ਇੰਝ ਛੇੜ ਰਹੇ ਸੀ ਕਿ ਤਰੰਗਾਂ ਜਿਹੀਆਂ ਛਿੜਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਬਣ ਜਾਏ । ਉਸਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਮੂਹਰੀਆਂ ਉਤਾਂਹ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਐਕਸਪਰਟ ਵਾਂਗ ਘੁਮਾਉਣ ਲੱਗਾ । ਮੋਹਿਨੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀਆਂ ਪਰ ਨਰਮ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੈਣ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੇ ਹੀ ਉਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਸਾਹ ਚ ਬੇਅਰਾਮੀ ਲਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉਤਾਂਹ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹਰ ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਥਾਂ ਤੱਕ ਫਿਰ ਸਕਣ । ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੁਝ ਉਸਨੇ ਕੂਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਰਹਮ ਲਗਾਉਣ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਮਿਣਨ ਤਨੋਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਸੀਨਾ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਪਰ ਇਥੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਮੋਹਿਨੀ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਜਾਬਤੇ ਚ ਸੀ । ਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਮਰਹਮ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਡਰਾਮੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਮਗਰੋ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਟਾ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਦਮਨ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਉਹ ਖੇਲ੍ਹ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਇੱਥੇ ਮੋਹਿਨੀ ਕੋਲ ਬੱਚ ਜਾਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਘੱਟ ਹੀ ਸੀ ।

ਮੋਹਿਨੀ ਚਾਹੁਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਕੋਲੋ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹਟ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਅਧੂਰੇ ਜਿਹੇ ਜਜਬਾਤਾਂ ਚ ਵੀ ਛੱਲਾਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸੀ । ਦਮਨ ਦਾ ਇੱਕ ਖਿਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਹੱਥ ਊਸਦੀ ਕੂਹਣੀ ਤੋਂ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਜਕੜਨ ਲੱਗਾ । ਦੂਸਰਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਅਣਕੱਜੇ ਗੋਡੇ ਤੋਂ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਉਪੱਰ ਫਿਰਨ ਲੱਗਾ । ਉਸਦੇ ਸਫੇਦ ਪੱਟ ਉਸਨੂੰ ਚਿੱਟੀ ਬਰਫ ਦੀ ਗੇਲੀ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸੀ । ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਖਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਰਹੱਸਮਈ ਕੋਨਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਸੀ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਮੋਹਿਨੀ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੁਕ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ । ਪਰ ਦਮਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਕਬਜਾ ਇੰਝ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇ ਰਿਹਾ । ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਤੇ ਫੁੱਟ ਫੁੱਟ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗੀ । ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਰੋਣ ਨੂੰ ਦਮਨ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ।
-“ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾਂ ਹਾਂ , ਤੇ ਸਦਾ ਕਰਦਾ ਰਹਾਗਾਂ । “ਦਮਨ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।
-ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ,ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ ਦਿਖਾਵਾ ਸੀ ,ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਰਦਾ ? ਮੋਹਿਨੀ ਦਾ ਉੱਤਰ ਸੀ ।
-ਪਰ ਮੈਂਨ ਕਰਦਾਂ ਹਾਂ ਤੇ ਇਹ ਜੁਅਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਸਕਾਂ ,ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਸਵੀਕਾਰ ਹੈ । ਦਮਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਸੀ ।
-ਮੇਰੀ ਕਮੀ ! ਸ਼ਾਇਦ ਤੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿੱਡੀ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਕੀਤੀ ਹੈ । ਗੁਲਾਬ ਵਰਗਾ ਹੁਸਨ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ । ਸ਼ਾਇਦ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਅਧੂਰਾਪਣ ਸਿਰਫ ਬਾਹਰੋਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ । ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੈੰ ਇਹਨਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਇਸਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਅਧੂਰੀ ਹਾਂ ।
-“ਮਤਲਬ “ਦਮਨ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ ।
-ਹਾਂ ਦਮਨ ਮੈਂ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ,ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਮਰਦ ਹਾਂ । ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ ਕੁਝ ਅੱਧ ਜਿਹੇ ਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ । ਤੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ “ਹਿਜੜਾ” ਕਹਿਣ ਜੋਗਾ ਹੀ ਬਣਾ ਛੱਡਿਆ ।
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਦਮਨ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ । ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਭੰਬੂਤਾਰੇ ਛਾ ਗਏ । ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ । ਕੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕੀ ਝੂਠ ਹੈ । ਉਹ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੋਹਿਨੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ । ਜਿਵੇੰ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ।ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਆਏ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਕੇ ਬਰਫ਼ ਦੀਆਂ ਗੇਲੀਆ ਵਰਗੇ ਆਪਣੇ ਪੱਟ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ।
ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੱਚ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ । ਸੱਚਾਈ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਭ ਰੰਗੀਨ ਜਿਹੇ ਸੁਪਨੇ ਇੱਕੋ ਝਲਕ ਚ ਖੋ ਗਏ ਸੀ । ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਧਰਵਾਸ ਦਵੇ ਜਾਂ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲ਼ੋਂ ਬੋਲ ਸਕਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਦਮ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਲਦਖੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਕਾਰ ਚਲਾ ਕੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ ।
ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਪਰ ਉਹ ਉਦਾਸ ਸੀ । ਆਪਣੀ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਪੂਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਰੂਮਮੇਟ ਨੂੰ ਕਹਿ ਹੋ ਗਈ । ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਤੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਉਹ ਦੋਂਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ।ਪਰ ਗੱਲ ਉੱਡਦੀ ਉੱਡਦੀ ਸਭ ਕਿਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ।
ਮੋਹਿਨੀ ਰਾਤ ਦੇ ਲੰਘੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਮਗਰੋਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇਹ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਦਮਨ ਦੇ ਮਨ ਚ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਭੁਲੇਖਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋ ਹੁਣ ਕੋਈ ਇੰਝ ਪਿਆਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ । ਸੱਚ ਭਾਵੇਂ ਕੌੜਾ ਸੀ ਪਰ ਸੀ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਲਾਹੇਵੰਦ । ਪਰ ਉਸਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਜੋ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਉਹ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮੁਸ਼ਕੜੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਹਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਟਾਫ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲਗਦੀ ਸੀ ।
“ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਸਲਿਓ ਕਿ ਕੱਪੜੇ ਉੱਤਰੇ ਤਾਂ ਅੰਦਰੋ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਨਿਕਲਣਾ ।” ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਤਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਸੀ ।
ਉਸਨੂੰ ਦਮਨ ਦੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਤਾਂ ਸੀ ਪਰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇੰਝ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਪੂਰੇ ਆਫਿਸ ਚ ਉਡਾ ਦੇਵੇਗਾ । ਤੇ ਉਸਦਾ ਜਿਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਏਗਾ । ਉਸਨੇ ਦਮਨ ਵੱਲ ਕੀ ਵਾਰ ਤੱਕਣ ਦੀ ਤੇ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ । ਪਰ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ।
ਫਿਰ ਇਹ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਡਰਾਮਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ । ਉਸਨੂੰ ਹਿਜੜਾ ਆਖ ਆਖ ਕੇ ਚਿੜਾਇਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ । ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਫਲਾਣੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਮੁੰਡਾ ਹੋਇਆ ਵਧਾਈ ਮੰਗ ਲਿਆਓ । ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਲਕੜੇ ਜਿਹੇ ਪੁੱਛਦਾ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਦੱਸ ਕਿ ਲਵੋਗੇ ਭਾਜੀ.
ਉਸਦਾ ਦਮ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗਾ ,ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੱਠ ਜਾਣ ਦੀ ਪਲੈਨਿੰਗ ਕਰ ਲਈ । ਇੰਝ ਹੀ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਕੱਢੀ ਸੀ ।
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਉਹ ਜੰਮੀ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਡੇਰੇ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ,ਕਿ ਮੂੰਹ ਹਨੇਰੇ ਹੀ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਡੇਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਛੱਡ ਗਿਆ । ਇਹਨਾਂ ਸੋਹਣਾ ਰੰਗ ਤੇ ਆਮ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਕੜਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਸ਼ੀਤ ਸਵੇਰ ਚ ਵੀ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ । ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਚ ਭਰਕੇ ਨਿੱਘ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਚੁੰਘਦੇ ਹੋਏ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਸੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਹੁੰਦੀ । ਇਸੇ ਲਈ ਉਸਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਮੋਹਿਨੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਵਚਨ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਡੇਰੇ ਦੇ ਸਭ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਸੁੰਦਰੀ ਹੋਏਗੀ ।
ਤੇ ਉਸਦਾ ਵਚਨ ਸੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਊਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ । ਇਹ ਉਦੋਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਔਰਤ ਮਰਦ ਤੇ ਹਿਜੜਾ ਹੋਣ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਵਧਾਈਆਂ ਮੰਗਦੇ ਮੰਗਦੇ ਕਦੋੰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਜਾਗ ਗਿਆ ਸੀ ।ਡੇਰੇ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ । ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ । ਕਿਵੇਂ ਸਕੂਲ ਚ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਤਕਰਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਕੁੜੀਆਂ ਉਸਦੀ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਿਠਾਉਣਾ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਹ ਲਗਦੀ ਛੇੜਖਾਨੀਆਂ ਕਰਦੇ । ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਅਲਗ ਹੀ ਬੈਠਣਾ ਪੈਂਦਾ ।ਉਸਦੇ ਹਿਜੜਾ ਹੋਣ ਤੇ ਫਿਕਰੇ ਕੱਸੇ ਜਾਂਦੇ । ਕੱਲਿਆਂ ਘੇਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਕੂਲੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਲੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਹੁੰਦੀ ।
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਸ਼ਣ ਨੂੰ ਝਲਦੀ ਉਹ ਪੜਦੀ ਰਹੀ । ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਵਧਾਈਆਂ ਵੇਲੇ ਡੇਰੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਟੋਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਂਦੀ । ਜੋ ਲੋਕ ਬਾਹਰ ਉਸਤੇ ਫਿਕਰੇ ਕੱਸਦੇ ਸੀ,ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਸੀ ।ਉਹੋ ਹੀ ਵਧਾਈਆਂ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ਼ੋਂ ਅਸ਼ਰੀਵਾਦ ਮੰਗਦੇ ,ਕੋਈ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਜੰਮਣ ਦਾ । ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਇੱਜਤ ਦਿੰਦਾ ਇਹ ਸਮਾਜ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਦੋਗਲਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ । ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਤੋਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਘਿਰਣਾ ਜਹੀ ਹੋ ਗਈ ।
ਜਵਾਨੀ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜਦੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸੇ ਪਾਸੇ ਇਸ਼ਕ ਵਿਖਰਦਾ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਤੇ ਔਰਤ ਮਰਦ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਬੇਲੋੜੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਤੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਖੂੰਹਦਾ ਪਿਆਰ ਘੱਟ ਗਿਆ । ਭਲਾ ਉਸ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਜਿਸਨੂੰ ਨਾ ਮਾਂ ਬਾਪ ਦਾ ਪਿਆਰ ਮਿਲਿਆ ਨਾ ਭੈਣ ਭਰਾ ਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਹੀ ਅਪਣਾਏਗਾ । ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੰਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਝੋਲੀ ਖਾਲੀ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸਕੂਲ ਮਗਰੋਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਮਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਉਸ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਚ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਸੁਣਿਆ ਸੀ । ਹੁਣ ਉਹ ਇਸ ਲਾਇਕ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਭਰਵੇਂ ਕੱਠ ਚ ਜਾ ਸਕੇ।

ਮੋਹਿਨੀ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਵਿਲੁਪੁਰਮ ਜਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕੂਵਾਗਾਮ ਪਿੰਡ ਚ ਹਰ ਸਾਲ ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਚਲਦੇ 18 ਦਿਨ ਲੰਮੇ ਇਸ ਅਰਾਵਨੀ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਬਾਰੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ । ਤੇ ਇਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਈ ਸੀ ।
ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਚ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਊਸਦੀ ਨਾਗਾ ਰਾਣੀ ਊਲੂਪੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਾਵਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਖੁਦ ਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਜਿਸਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਕੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ । ਪਹਿਲਾ ਪੂਰੀ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਨੂੰ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਦਾ ,ਦੂਸਰਾ ਯੁੱਧ ਚ ਇੱਕ ਹੀਰੋ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ,ਤੇ ਤੀਸਰਾ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਸਕੇ ( ਕਿਉਕਿ ਕੁਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਬਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ) .ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਪੱਕਿਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਤਰੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ “ਮੋਹਿਨੀ” ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਕੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਇਸ ਆਖ਼ਿਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਬਲੀਦਾਨ ਮਗਰੋਂ ਵਿਰਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਇਸ ਉਤਸਵ ਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ 18 ਦਿਨ ਇਸ ਉਤਸਵ ਦੇ 16ਵੇਂ ਦਿਨ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਹੀ ਹਿਜੜੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ ਰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ । ਤੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵਿਰਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ।
ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਢਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮੁੜ ਜਾਗਿਆ ਸੀ । ਜਦੋਂ ਸਮਾਜਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਇੱਕ ਭਰਮ ਸਿਰਜ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਣ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਉੱਛਲ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਚ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਉੱਤਰ ਭਾਰਤ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਗਰਮ ਸੀ । ਉੱਪਰੋਂ ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਦੀਆਂ ਬੋਲ਼ੀਆਂ ਬੋਲਦੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹਜਾਰਾਂ ਹੀ ਅਧੂਰੇ ਜਾਪਦੇ ਲੋਕਾਂ ਚ ਵਿਚਰ ਕੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਚ ਪਨਪੇ ਸੀ । ਹਰ ਦਿਨ ਅਲੱਗ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਸਵ ਸੀ ,ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਸੀ ,ਸਰਕਾਰੀ ਤੇ ਗੈਰ ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ ਸਭ ਬਾਰੇ ਦਸ ਰਹੇ । ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਜੋ ਸੀ ਉਹ ਹਿਜੜਿਆ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ,ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ,ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਹਤ ਨੌਕਰੀ ਤੇ ਸਕਿੱਲ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਤੇ ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਏਡਜ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸੈਕਸੂਲ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ।
ਤੇ ਉਤਸਵ ਤਾਂ ਜਾਰੀ ਹੀ ਸੀ । ਰੋਜ਼ ਹੀ ਅਰਾਵਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਧੜ ਤੋਂ ਮੂਰਤੀ ਅੱਗੇ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੂੰਦੀਆਂ ਸੀ ।ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਹੋਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਤੇ ਆਪਸੀ ਗਾਉਣ ਬਿਊਟੀ ਵਰਗੇ ਮੁਕਾਬਲੇ । ਪਰ ਮੋਹਿਨੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਡੀਕ ਵਾਲੀ ਜੋ ਘਟਨਾ ਸੀ ਉਹ ਵਿਆਹ ਹੀ ਸੀ । ਉਸ ਦਿਨ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਚਹਿਲ ਪਹਿਲ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ । ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੇਕਅੱਪ ,ਚੂੜੀਆਂ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰੀਰ । ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੋਹਣਾ ਦਿਸਣ ਦਾ ਚਾਹਵਾਨ ਸੀ । ਹਜਾਰਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੈਂਟ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿਕਾਂ ਆਪਸ ਚ ਰਲਗੱਡ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸੀ । ਮੋਹਿਨੀ ਤਾਂ ਵੈਸੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਪੱਖੋਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮੋਹਰੀ ਸੀ ।ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ,ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਮੇਕਅੱਪ ਦਾ ਰੰਗ ਉਸਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਮਾ ਗਈ ਸੀ । ਤੇ ਸਭ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਚ ਖੜ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਅਰਾਵਨ ਦੀ ਮੂਰਤ ਨਾਲ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵਿਆਹ ਰਚਾਉਂਦੇ ਗਏ । ਪੁਜਾਰੀ ਸਭ ਦੇ ਮੱਥੇ ਚ ਅਰਾਵਨ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸੰਧੂਰ ਭਰਦਾ ਗਿਆ । ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾ ਦੀ ਛੋਹ ਤੇ ਭਰੇ ਸੰਧੂਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਚ ਬਣਿਆ ਸੀ ।
ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸ ਇੱਕ ਰਾਤ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਚ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਜਾਗਦਾ । ਜਿਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਤਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਉਭਾਰਦੇ ਹਨ । ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਔਰਤ ਦੇ ਵਾਂਗ । ਅਧੂਰੇ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿੰਨਾ ਬੁਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਇਨਸਾਨ ਹਜਾਰਾਂ ਹੀ ਭਰਮ ਰਚਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਭਰਮ ਨੂੰ ਮੋਹਿਨੀ ਵੀ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਉਸ ਰਾਤ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਚ ਜਦੋਂ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾ ਰਹੇ ਸੀ । ਉਦੋਂ ਉਸ ਉਤਸਵ ਚ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀ ਦਾਖਿਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸੀ । ਹਰ ਨਵੀ ਵਿਆਹੀ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੇ ਨੌਂਜਵਾਨ ਨਾਲ ਮਸਤੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਭ ਪੰਡਾਲ ਵਿਚੋਂ ਗਾਇਬ ਹੁੰਦੇ ਗਏ । ਮੋਹਿਨੀ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਅਖੀਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਇੰਝ ਖੁੱਭੀਆਂ ਕਿ ਉਸਦਾ ਨੱਚਣਾ ਗਾਉਣਾ ਤੇ ਮਸਤੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਦੋੰ ਉਹਵੀ ਹੱਥ ਪਕੜ ਕਿਸੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਕੋਨੇ ਚ ਦੁਬਕ ਗਈ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ।ਵਿਆਹ ਦੀ ਮਸਤੀ ਜਸ਼ਨ ਤੇ ਸਰੂਰ ਉਸਤੇ ਪੂਰਾ ਭਾਰੂ ਸੀ । ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਕਾਹਦਾ ਡਰ ? ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਇਹ ਡਰ ਨਿੱਕਲ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ । ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਸਕਸ਼ ਨਾਲ ਰਭ ਬਿਤਾ ਲੈਣ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਕਦੋੰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਸ ਸਖਸ਼ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦਾ ਪਹਿਨਿਆ ਇੱਕ ਇੱਕ ਗਹਿਣਾ ਉੱਤਰਦਾ ਗਿਆ ।ਤੇ ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਸੱਜੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਉੱਤਰਨ ਦੀ ਵਾਰੀ ਸੀ । ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਤੇ ਮੇਕਅੱਪ ਰਚੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਅਲੱਗ ਹੀ ਸੀ । ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਮਾਈ ਕਿਸੇ ਅਗਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਐਨਾ ਪ੍ਰਤੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਸੀ ।ਮਰਦ ਦੀ ਛੂਹ ਔਰਤ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਬਸ਼ਰਤੇ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਧੁਰ ਤੱਕ ਇੱਕ ਔਰਤ ਹੀ ਸੀ।ਉਸ ਸਖਸ਼ ਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਜਜ਼ਬਾਤ ਭੜਕ ਉੱਠੇ ਸੀ।
ਇੱਛਾ ਜਾਗਦੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਤਵੇ ਵਾਂਗ ਤਪਣ ਲੱਗਾ ਸੀ.ਲੂੰ ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਸਾਹਾਂ ਚ ਤੇਜੀ ਤੇ ਗਰਮਾਹਟ ਸੀ।ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਗਲੇ ਚ ਅਟਕ ਗਏ.ਲਚਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਉਸਦੇ ਰੂੰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਨਰਮ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਹੱਥ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸੀ.ਉਸ ਦੀ ਲਚਕ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਮ ਪਥਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ.ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਚ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਛੋਹੇ ਸਖ਼ਤੀ ਤੇ ਉਭਾਰਾਂ ਦੇ ਫੈਲ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਹੱਥਾਂ ਮੱਖਣ ਤੋਂ ਤਿਲਕਵੇ ਢਿੱਡ ਉਪਰੋਂ ਖਿਸਕ ਕੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ,ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਖਿਸਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਮਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆ ਗਿਆ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪੱਟਾਂ ਤੋਂ ਨਗਨ ਵੇਖ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ.ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਪਰ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬਦਸ਼ਗਨੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇੰਝ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛੋਹਿਆ ਕੇ ਉਸਨੇ ਉਸ ਛੂਹ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।ਊਸ ਸ਼ਖ਼ਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ.ਪਹਿਲੇ ਚੁੰਮਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਪੂਰਨ ਔਰਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਜਾਗਿਆ.ਉੱਪਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰੁਕੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਜੀਭ.ਉਸਨੇ ਜਿਵੇੰ ਵੀ ਉਹ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਉਂਵੇ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।ਦਮਨ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਕਿ ਬਾਹਰੋਂ ਤੱਕ ਅੰਦਰੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਕਿਤੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗੀ.ਨਿੱਕੀਆ ਨਿੱਕੀਆ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਊਸਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੀ ਤਾਰੀਫ ਕਰਦੇ ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਗਾਏ ਰਖਿਆ।ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਰਦ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਵੇਖਣਾ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਪ ਸੀ।ਉਹ ਸਖਸ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੇ ਪਰ ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਕਿੰਨਾ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ!ਜਦੋਂ ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸਖਤੀ ਵੱਧ ਗਈ ਸੀ.ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਆਖ਼ਿਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਇਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬੇਸ਼ੱਕ ਮੋਹਿਨੀ ਲਈ ਦਰਦਭਰੀ ਸੀ.ਪਰ ਉਹ ਤਨ ਮਨ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਸੀ।ਉਸਨੂੰ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਤਕਲੀਫ ਲਈ ਪੂਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪਲ ਦਰਦ ਭਰੇ ਤਾਂ ਸੀ ਹੀ ਉਸ ਸਖਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਪਿਆਰ ਤੇ ਛੇੜਛਾੜ ਨੇ ਬੜੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਸ ਦਰਦ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾ ਹੀ ਲਿਆ ਸੀ।ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਸੀਨੇ ਤੱਕ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਉਸ ਦਰਦ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਹਰ ਬੀਤਦੇ ਪਲ ਨਾਲ ਉਹ ਸਖਸ਼ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵੱਧਦੀ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਊਸ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਨਾ ਗਿਆ ਇੰਝ ਉਸਦੇ ਪੁੱਠੇ ਪਏ ਹੀ ਊਸ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਗਿਆ.
ਰਾਤੀ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਦਰਦ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਰੇਸ ਚੱਲੀ ਹਰ ਵਾਰ ਹੀ ਇਥੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋਈ । ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦਾ ਥੋੜਾ ਦਰਦ ਸੀ ਪਰ ਬਾਕੀ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਅੱਗੇ ਉਹ ਦਰਦ ਉਸਨੂੰ ਨਿਗੂਣਾ ਲੱਗਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਉਸ ਦਰਦ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਆਉਣਾ ਸੀ ।
ਉਸ ਦਿਨ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਉਲਟ ਸੀ ਸਭ ।ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਚ ਆਏ ਸਭ ਸਿਰਫ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਵਿਰਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਸੀ । ਸੱਚਮੁੱਚ ਲੱਗਪੱਗ ਹਰ ਕੋਈ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਕਿ ਕਿਸ ਲਈ ਰੋ ਰਹੇ ਸੀ । ਉਸ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੇ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਉਸ ਅਧੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਚਾਅ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਜਾਣ ਤੇ ਜਾਂ ਇਸ ਉਤਸਵ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਮੁੜ ਉਸ ਦੁਨੀਆਂ ਚ ਜਾਣ ਤੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ,ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਹਿਜੜਾ ਆਖ ਦੁਰਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ । ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਬਖਸ਼ਦਾ ਇਹ ਉਤਸਵ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਮੋਹਿਨੀ ਵੀ ਰੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋ ਸੀ ਪਰ ਕਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ।
ਪਰ ਇਸ ਉਤਸਵ ਚ ਉਸਦੇ ਢਹਿੰਦੇ ਹਰ ਖਿਆਲ ਨੂੰ ਬਲ ਮਿਲਿਆ ।ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਹਿਜੜਿਆ ਚ ਉਹ ਇੱਕਲੀ ਨਹੀਂ । ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਪੜ੍ਹਕੇ ਇਸ ਦੁਰਕਾਰੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਬਰਾਬਰੀ ਲਈ ਤੇ ਸੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ । ਇਸ ਹੌਂਸਲੇ ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਅਧੂਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਕਾਲਜ਼ ਚ ਦਾਖਿਲਾ ਲੈ ਹੀ ਲਿਆ ਸੀ।
ਇੱਛਾ ਜਾਗਦੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਤਵੇ ਵਾਂਗਤਪਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ।ਲੂੰ ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਸਾਹਾਂ ਚ ਤੇਜੀ ਤੇ ਗਰਮਾਹਟ ਸੀ। ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਗਲੇ ਚ ਅਟਕ ਗਏ । ਲਚਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਉਸਦੇ ਰੂੰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਨਰਮ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਹੱਥ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਲਚਕ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਮ ਪਥਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਚ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਛੋਹੇ ਸਖ਼ਤੀ ਤੇ ਉਭਾਰਾਂ ਦੇ ਫੈਲ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਹੱਥਾਂ ਮੱਖਣ ਤੋਂ ਤਿਲਕਵੇ ਢਿੱਡ ਉਪਰੋਂ ਖਿਸਕ ਕੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ,ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਖਿਸਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਮਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਆ ਗਿਆ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪੱਟਾਂ ਤੋਂ ਨਗਨ ਵੇਖ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਪਰ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬਦਸ਼ਗਨੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇੰਝ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛੋਹਿਆ ਕੇ ਉਸਨੇ ਉਸ ਛੂਹ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਊਸ ਸ਼ਖ਼ਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ।ਪਹਿਲੇ ਚੁੰਮਣ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਪੂਰਨ ਔਰਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਜਾਗਿਆ । ਉੱਪਰ ਉਸ ਸਖਸ਼ ਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰੁਕੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਜੀਭ । ਉਸਨੇ ਜਿਵੇੰ ਵੀ ਉਹ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਉਂਵੇ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।ਦਮਨ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਕਿ ਬਾਹਰੋਂ ਤੱਕ ਅੰਦਰੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਕਿਤੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗੀ । ਨਿੱਕੀਆ ਨਿੱਕੀਆ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਊਸਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੀ ਤਾਰੀਫ ਕਰਦੇ ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਗਾਏ ਰਖਿਆ।
ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਰਦ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਵੇਖਣਾ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਪ ਸੀ। ਉਹ ਸਖਸ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੇ ਪਰ ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਕਿੰਨਾ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ!ਜਦੋਂ ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸਖਤੀ ਵੱਧ ਗਈ ਸੀ ।ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਆਖ਼ਿਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਇਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬੇਸ਼ੱਕ ਮੋਹਿਨੀ ਲਈ ਦਰਦਭਰੀ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਤਨ ਮਨ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਸੀ।ਉਸਨੂੰ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਤਕਲੀਫ ਲਈ ਪੂਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪਲ ਦਰਦ ਭਰੇ ਤਾਂ ਸੀ ਹੀ ਉਸ ਸਖਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਪਿਆਰ ਤੇ ਛੇੜਛਾੜ ਨੇ ਬੜੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਸ ਦਰਦ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾ ਹੀ ਲਿਆ ਸੀ। ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਸੀਨੇ ਤੱਕ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਉਸ ਦਰਦ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਅੰਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਹਰ ਬੀਤਦੇ ਪਲ ਨਾਲ ਉਹ ਸਖਸ਼ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵੱਧਦੀ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਊਸ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਨਾ ਗਿਆ ਇੰਝ ਉਸਦੇ ਪੁੱਠੇ ਪਏ ਹੀ ਊਸ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਗਿਆ ।

ਇਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬੇਸ਼ੱਕ ਮੋਹਿਨੀ ਲਈ ਦਰਦਭਰੀ ਸੀ ਪਰ ਬਾਕੀ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਅੱਗੇ ਉਹ ਦਰਦ ਉਸਨੂੰ ਨਿਗੂਣਾ ਲੱਗਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਉਸ ਦਰਦ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਆਉਣਾ ਸੀ ।
ਉਸ ਦਿਨ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਉਲਟ ਸੀ ਸਭ ।ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਚ ਆਏ ਸਭ ਸਿਰਫ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਵਿਰਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਸੀ । ਸੱਚਮੁੱਚ ਲੱਗਪੱਗ ਹਰ ਕੋਈ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਕਿ ਕਿਸ ਲਈ ਰੋ ਰਹੇ ਸੀ । ਉਸ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦੇ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਉਸ ਅਧੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਚਾਅ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਜਾਣ ਤੇ ਜਾਂ ਇਸ ਉਤਸਵ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਮੁੜ ਉਸ ਦੁਨੀਆਂ ਚ ਜਾਣ ਤੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ,ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਹਿਜੜਾ ਆਖ ਦੁਰਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ । ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਬਖਸ਼ਦਾ ਇਹ ਉਤਸਵ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਮੋਹਿਨੀ ਵੀ ਰੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋ ਸੀ ਪਰ ਕਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ।
ਪਰ ਇਸ ਉਤਸਵ ਚ ਉਸਦੇ ਢਹਿੰਦੇ ਹਰ ਖਿਆਲ ਨੂੰ ਬਲ ਮਿਲਿਆ ।ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਹਿਜੜਿਆ ਚ ਉਹ ਇੱਕਲੀ ਨਹੀਂ । ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਪੜ੍ਹਕੇ ਇਸ ਦੁਰਕਾਰੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਬਰਾਬਰੀ ਲਈ ਤੇ ਸੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ । ਇਸ ਹੌਂਸਲੇ ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਅਧੂਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਕਾਲਜ਼ ਚ ਦਾਖਿਲਾ ਲੈ ਹੀ ਲਿਆ ਸੀ ।

ਕਾਲਜ਼ ਦੇ ਦਾਖਲੇ ਮਗਰੋਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਸ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰੀਆ ਕੁਝ ਖਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਦਲਿਆ । ਬਦਲਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਉਸਦਾ ਖੁਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਜ਼ਰੀਆ । ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਤਾਅਨੇ ਮਿਹਣੇ ਤੇ ਫੱਬਤੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰਦੀਆਂ । ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਮਹਿਜ਼ ਖੁਦ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੱਲ ਸੀ । ਜੋ ਚੀਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਦੀ ਉਹ ਸੀ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਕ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ ਪਾਸ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਪੀਂਘਾਂ ਝੂਟਦੇ ਦੇਖਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਮਨ ਭਰ ਆਉਂਦਾ । ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਤੇ ਉਹ ਚਿੜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੀਣ ਭਾਵਨਾ ਚ ਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਲਈ ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਵਰਗਾ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਖੁਦ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਫਰੋਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਇਥੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਅਮੁੱਕ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ । ਆਪਣੇ ਪਿਛੋਕਡ਼ ਨੂੰ ਜਾਨਣ ਦੀ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ,ਇਤਿਹਾਸਕ , ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸਭ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫਰੋਲਣ ਦੀ ।
ਮਿਥਿਹਾਸ ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਵਿਚੋਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਾ । ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਜੀ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਦੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲਈ ਅਲੋਪ ਸੀ । ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਆਏ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਕੰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ । ਜਿਸਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਣਨ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਇੰਝ ਉਸਦਾ ਸੰਬੰਧ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ । ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਅਰਧ-ਨਾਰਿਸ਼ਵਰ ਸਰੂਪ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇ ਸਿਰਜਣ ਹਾਰੇ ਨੇ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਘੜਿਆ ਸੀ ।
ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਚ ਖੁੱਬਦੀ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਅਛੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਊਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ । ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜਾ ਤਾਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਹਿਜੜਿਆ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਮੀਨਲ ਜਾਤੀਆਂ ਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਕੇ ਆਮ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤੇ ਇਸਦੇ ਕਰਕੇ ਦੋ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਕਰੀਬ ਜ਼ੁਲਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੱਕਿਆ । ਮਗਰੋਂ ਦੇਸ਼ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਕ੍ਰਿਮੀਨਲ ਵਾਲਾ ਟੈਗ ਭਾਵੇਂ ਹਟ ਗਿਆ ਪਰ ਇਸਤਰੀ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤੀਸਰਾ ਜੈਂਡਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਲਈ 70 ਸਾਲ ਲੱਗੇ । ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਲਈ ਲੜਿਆ ਫਿਰ ਕਿਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਨੌਕਰੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਐਨੀ ਸੀ ਕਿ ਹਲੇ ਵੀ ਟ੍ਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਲਿਖਵਾਉਣ ਚ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਮਾਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਲੋਕ ਜੀਅ ਰਹੇ ਸੀ । ਤੇ ਹਰ ਜਜਮਾਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮੰਗ ਰਹੇ ਸੀ । ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਉਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਆਈ ਸੀ । ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਤੀਸਰਾ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਵਰ੍ਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਕਤ ਬਿਤਾ ਲੈਣ ਦਾ ਮਨ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਲੀ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਝਟਪਟ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਅੰਜਲੀ ਸੀ । ਕਿਸੇ ਡੇਰੇ ਚ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਕੇ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਕਲਿਆ ਜਿਉਂਦੀ ਸੀ । ਉਸ ਮੇਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦਾ ਰਹਿਣ ਸਹਿਣ ਕਿਸੇ ਅਮੀਰ ਕੁਡ਼ੀ ਵਰਗਾ ਸੀ ।ਆਪਣਾ ਘਰ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਤੇ ਨੌਕਰੀ ਉਸ ਕੋਲ ਸਭ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੀ ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਆਪਣਾ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਲੋਚਦੀ ਸੀ । ਪਰ ਡੇਰੇ ਚ ਆਉਣ ਨਾਲੋਂ ਛੱਡਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ । ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਮਾਈ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਫੜ ਲੈਣ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਡੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜਕੇ ਵਧਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਸਕਦੀ । ਉਹ ਗੱਦੀਦਾਰ ਦੀ ਲਾਡਲੀ ਸੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਵੀ । ਤੇ ਇੰਝ ਸੋਹਣੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਹਰ ਕੋਈ ਨੋਚ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਤੇ ਉਸਦੇ ਨੋਚ ਲੈਣ ਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਜੁਰਮ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਨਾ ਸੋਸ਼ਣ । ਉਸ ਲਈ ਇਥੋਂ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਖਤਰੇ ਪਲ ਪਲ ਸੀ । ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਮਨ ਚ ਠਾਣ ਹੀ ਲਈ ਤਾਂ ਪਿਛਾਹ ਨਹੀਂ ਤੱਕਿਆ ।
ਤੇ ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਕਦੇ ਉਹ ਮੁੜ ਡੇਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਈ । ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਅੰਜਲੀ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੀ । ਮੁਫ਼ਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਉਹ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅੰਜਲੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਤੌਰ ਤਰੀਕੇ ਵੇਖ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਚ ਉਹ ਉਸਦੇ ਅਸਲ ਧੰਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ । ਮਹਿਜ਼ ਦੇਹ ਵਪਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਸਤੋਂ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਉਸਨੂੰ ਭਲੇ ਚ ਲੱਗਾ । ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵਕਤ ਬਿਤਾਕੇ ਉਸਨੇ ਅੰਜਲੀ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ । ਫਿਰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਲੱਭਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਿਲਸਿਲਾ ਚੱਲ ਪਿਆ । ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਡੁੱਲਦੇ ਹੁਸਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਹਰ ਕੋਈ ਜੌਬ ਲਈ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ।ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਜੈਂਡਰ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਤਾਂ ਚਪੜਾਸੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਵਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ।ਜੇ ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲੀ ਵੀ ਤਾਂ ਮਾਲਿਕ ਜਾਂ ਨਾਲ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਪਲ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦੇ । ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੋਈ ਹੱਥ ਪੱਲਾ ਨਾ ਫੜਾਉਂਦੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਿਜੜਾ ਕਹਿ ਕੇ ਖਿਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ । ਗਾਲਾਂ ਅਸ਼ਲੀਲ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ । ਬਹੁਤੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਸ ਗੱਲ ਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ । ਕੁਝ ਦੋਸਤ ਬਣਦੇ ਵੀ ਪਰ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਦਿਨ ਭੋਗਕੇ ਆਪਣੀ ਹਵਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ । ਇਸ ਲਈ ਉਹਦੀ ਕੋਈ ਨੌਕਰੀ ਜਾਂ ਦੋਸਤੀ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਨਾ ਚਲਦੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬਦਲਦੀ ਰਹੀ।
ਇਹ ਨੌਕਰੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦਮਨ ਨਾਲ ਸੀ ਓਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਜੈਂਡਰ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਓਥੇ ਵੀ ਅਖੀਰ ਉਸਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡਣੀ ਪਈ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਦਮਨ ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦਾ । ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉ ਉਸਨੇ ਵੀ ਜ਼ਲੀਲ ਕਰਨ ਚ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡੀ । ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਸਖਸ਼ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮਨ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ !!!!

ਪਰ ਦੁਨੀਆਂ ਬੜੀ ਅਜ਼ਬ ਏ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਿਊਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਸਾਥ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦਾ ਮੋਹ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਉਦੋਂ ਹਰ ਮੁੜ ਲੀਹੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਲੀਹ ਤੇ ਮੁੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦੇਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।
ਮੋਹਿਨੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਆਲਮ ਚ ਸੀ ,ਇੱਕ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਵਾਂਗ ਜਿਊਣ ਦੀ ਉਸਦੀ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ ਬੇਕਾਰ ਗਈ ਸੀ । ਉਸ ਕੋਲ ਮੁੜ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਡੇਰੇ ਮੁੜ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ । ਉਸਦੇ ਪੱਲੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਿਆ । ਡੇਰੇ ਦੀ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਅੱਜ ਵੀ ਪਿਆਰ ਸੀ । ਪਰ ਆਪਣੀ ਜਮਾਤ ਦੇII ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਅਸੂਲ ਉਹ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ । ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਰ ਧੰਦਾ ਕਰ ਲੈਣ ਮਗਰੋਂ ਮੁੜ ਡੇਰੇ ਚ ਜੁੜਨਾ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਸੀ ।ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਡੇਰਾ ਸ਼ਰਾਪਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੰਡਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬੁਰੀ ਨੀਅਤ ਬਣ ਸਕਦੇ ਸੀ ।
ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਜਵਾਬ ਹੀ ਮਿਲਿਆ । ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਢੇਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।
ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਪਹਿਲ ਬੱਚਤ ਦੇ ਪੈਸਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਟਲ ਚ ਰੁਕਦੀ ਰਹੀ ,ਫਿਰ ਸਰਾਂ ਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਮ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ । ਉਸਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਬਦਲੀ ਜੋ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉਸ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰ ਤੱਕ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ । ਕੋਈ ਉਮਰ ਧਰਮ ਜਾਤ ਕਿੱਤੇ ਦਾ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਿਆ ਜਿਹੜਾ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ । ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਗੱਲ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਮੁੱਕਦੀ ਸੀ । ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਰਦ ਕਹਿੰਦੀ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਕਿਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਡਿੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ ।ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਅਖੀਰ ਜਦੋਂ ਖਾਣੇ ਦੇ ਵੀ ਲਾਲੇ ਪੜ੍ਹ ਗਏ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਭ ਅਸੂਲ ਗੱਲਾਂ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗਣੀਆ ਪਈਆਂ । ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਇਕੋ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਿਆ ਅੰਜਲੀ । ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਆਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਬਲੀਅਤ ਨਾਲੋਂ ਜਿਸਮ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵੱਧ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਵਸੂਲਣ ਚ ਭਲਾਂ ਹਰਜ ਕੀ ?
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਅੰਜਲੀ ਦਾ ਰਾਹ ਅਪਣਾ ਲਿਆ । ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤੁਰਨ ਲੱਗਿਆ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧੱਕਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਮਨ ਕਚਿਆਣ ਜਹੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ । ਉਸ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਚ ਬਿਤਾਏ ਪਲ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਰਗੇ ਲਗਦੇ ਸੀ ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਕੇ ਕਿਸੇ ਪੂਜਾ ਵਰਗੇ ਜਾਪਦੇ ਸੀ । ਓਥੇ ਅੱਜ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਪਰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਉਸ ਬੋਝ ਦੇ ਥੱਲੇ ਦੱਬੀ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਸੌਣ ਲਗਦੀ ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਜਾਗਦੇ । ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਸੁੰਨਸਾਨ ਰਸਤੇ ਸੱਜੀਆਂ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਤੇ ਹਿਜੜਿਆ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਉਹ ਤੇ ਅੰਜਲੀ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਕਿਸੇ ਪਾਰਕ ਦੇ ਇੱਕ ਹਨੇਰੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਖੜ ਗਈਆਂ ਸੀ । ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਮਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਖਹਿ ਖਹਿ ਕੇ ਲੰਗਦੀਆਂ ਸੀ । ਉਸ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖਾਸੀਅਤ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਸ਼ਾਇਦ ਓਥੇ ਖੜੀਆਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੋਹਣਾ ਜਵਾਨ ਤੇ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕੇ ਤੇ ਰੇਟ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ ਲੰਘੀ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਰੇਟ ਤੇ ਹਿਜੜੇ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣਿਓਂ ਅਗਲਾ ਨੱਕ ਬੁੱਲ੍ਹ ਵੱਟਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ । ਇਸੇ ਅਧੂਰੇਪਣ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੇਟ ਘੱਟ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ । ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਬਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਉਹ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੀ ਵਸੂਲਦੀ ਸੀ । ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੀ ਭਾਅ ਸਹੀ ਬੈਠਦਾ । ਉਹ ਹੱਥ ਨੂੰ ਪਕੜ ਪਾਰਕ ਦੇ ਕਿਸੇ ਸੁੰਨੇ ਹਿੱਸੇ ਚ ਕੋਈ ਬੇੰਚ ਲੱਭਦਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਟੇਢਾ ਰੁੱਖ । ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ । ਸਿਰਫ ਸਾਹਮਣੇ ਆਲੇ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਜਿੰਨੇ ਕੁ ਕੋਈ ਬੋਲਦਾ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਗ੍ਰਾਹਕ ਆਪਣੀ ਲਪਟਦੀ ਹਵਸ਼ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪੰਜਾਂ ਦਸਾਂ ਮਿੰਟਾਂ ਚ ਉਤਾਰਕੇ ਤੁਰਦਾ ਬਣਦਾ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ।
ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਬਹਿਸ ਹੁੰਦੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈਆਂ ,ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੂੰ ਡਿਸਕਾਊਂਟ ਦੇਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ । ਭੁੱਖ ਤੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਮਾਰਾਮਾਰੀ ਇਥੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ । ਕਸਟਮਰ ਨਾਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਲੜਾਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ।ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੜਾਈ ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਟੈਕਸ਼ਨ ਨਾ ਵਰਤਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹੁੰਦੀ । ਸੇਕਸੂਅਲ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਦੌਰ ਚ ਵੀ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਪ੍ਰੋਟੈਕਸ਼ਨ ਨਾ ਵਰਤਣ ਦੇ ਵੱਧ ਪੈਸੇ ਦਿੰਦੇ ਸੀ । ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਲੜਾਈ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਕਈ ਵਾਰ ਬਹਿਸ ਵੀ । ਕੁਝ ਇੱਕ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵਿਚੋਂ ਪੈਸੇ ਦੇ ਲਾਲਚ ਚ ਹਾਂ ਵੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸੀ । ਪਰ ਹਰ ਕੋਈ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਬੱਚ ਨਿੱਕਲੇ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਚ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਏਡਜ਼ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਮਾਰ ਕੁਟਾਈ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੋਟੈਕਸ਼ਨ ਨਾ ਵਰਤਣ ਲਈ ਮਨਾਉਣਾ ਓਥੇ ਆਮ ਸੀ । ਜਿਥੇ ਓਥੇ ਖੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਤੇ ਹਿਜੜੇ ਵੀ ਸਹਿਣ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਸੀ ।
ਪਰ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਦ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਰਾਹ ਹੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ।ਸੁੰਨੀ ਤੇ ਠੰਡੀ ਰਾਤ ਸੀ ,ਧੁੰਦ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ ਸੀ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂਬਾ ਚੜ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਇਸ ਠੰਡ ਚ ਵੀ ਲੋਕੀ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਸੁੰਨੇ ਕੋਨਿਆਂ ਤੇ ਜਿਸਮ ਖਰੀਦਦੇ ਤੇ ਵੇਚਦੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸੀ । ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਧੂਆਂ ਕੇ ਉਹ ਠਰਦੇ ਮੁੜ ਘਰ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਕੋਈ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਰਾਤ ਭਰ ਲਈ ਹੀ ਸੌਦਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ । ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੱਫੀ ਦਾ ਨਿੱਘ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਿੱਘ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਨਿੱਘਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਚ ਮਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਭਰਦਾ । ਐਸੇ ਵੇਲੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਭਾਰੇ ਲਚਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਿੱਘੇਪਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਇੰਝ ਜਾਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੀ । ਇੱਕ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਫਿਰ ਸ਼ਰਾਬ ਕਬਾਬ ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕੀ ਬਹੁਤਾ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਸਹਿਣ ਵੀ ਕੀਤਾ । ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬੜੀ ਸਿਆਣਪ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਉਸ ਦਿਨ ਉਹ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਓਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇੰ ਹਰ ਇੱਕ ਹਨੇਰੇ ਚ ਖੜੇ ਹੱਡ ਮਾਸ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਦਾ ਮੇਚ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ।ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਆਦਮੀ ਨਾ ਹੋਵੇ । ਲੋਕਲ ਪੁਲਿਸ ਨਾਲ ਹਫਤਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਓਥੋਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੀ ਆਈ ਡੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ । ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਵੱਲ ਵੱਧ ਸੀ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਮਾਂ ਮੁਬਾਇਲ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੇ ਦੇਖ ਦਖੀਏ ਮਗਰੋਂ ਅਖੀਰ ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਹੀ ਗਿਆ ।

ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਰੇਟ ਪੁੱਛਿਆ , ਉਸਦੇ ਕਹੇ ਰੇਟ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਹੇ ਸਹਿਮਤ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ । ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਦਾਲ ਚ ਕੁਝ ਕਾਲਾ ਲੱਗਿਆ ।ਇਸ਼ਾਰੇ ਚ ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ ਪਾਸ ਖੜ੍ਹੇ ਬਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਸਲਾਹ ਮੰਗੀ । ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਪਾਰਕ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਈ । ਮਗਰ ਹੀ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਵੀ ਨੇੜੇ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਪਾਰਕ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਤੱਕ ਅੰਜਲੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ । ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਭਾਂਪ ਕੇ ਵਾਪਿਸ ਆ ਗਈ ।
ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਦੇ ਹੀ ਉਹ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ । ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਦੁਆਲੇ ਵਲ ਲਿਆ । ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੰਝ ਹਵਸ਼ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟਿਆ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਪੰਘਰਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ । ਉਸਦੀ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ ਚਾਲ ਧੀਮੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ । ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ । ਹੋਰ ਤੁਰ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਜਿਥੇ ਉਹ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ ਓਥੇ ਹੀ ਬੈਠ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਖੁਦ ਦਾ ਭਾਰ ਪੂਰਾ ਹੀ ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ । ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਦਮਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਝੀਲ ਤੇ ਵੱਜੀ ਊਸਦੀ ਸੱਟ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਾਕਿਆ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਸਕ੍ਰੀਨ ਤੇ ਫਲੈਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ । ਕੋਸਾ ਜਿਹਾ ਹੰਝੂ ਅੱਖ ਤੇ ਬੋਝ ਬਣ ਗਿਆ ਤਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਹਵਾ ਚ ਰਲਾ ਦਿੱਤਾ । ਅੱਖਾਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬੰਦ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸੀ । ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਜਾਦੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ ਵਾਪਰ ਗਈ ਸੀ । ਜਿਵੇੰ ਪਰੀ ਕਥਾ ਚ ਅਚਾਨਕ ਕੋਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆ ਕੇ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਦੈਂਤ ਦੇ ਕਬਜੇ ਤੋਂ ਪਰੀ ਛੁਡਵਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ।
ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਜਿਆਦਾ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰੇ ਚ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਬੈਠਿਆ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਓਥੇ ਹੀ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਪੈਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ ਨਾ ਹੀ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੇਤਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਜੋ ਭਾਰੂ ਸੀ ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਸੀ । ਚੜ੍ਹਦੀ ਰਾਤ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਚੰਦ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਪਲ ਪਲ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਗਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਰੁਮਕਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਰਹੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਠੰਡਕ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਨੇਰੇ ਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਛਾਵੇਂ ਪੂਰਨ ਨਗਨ ਹੋ ਜਾਣਾ ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਨੁਭਵ ਸੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਸ ਲੈਵਲ ਤੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਸਭ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਨਿਪਟਾ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਦੀ ਪਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਜਿਉਂ ਹੀ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਹੁਸੀਨਤਾ ਦੇ ਦੌਰ ਚ ਪੁੱਜਿਆ । ਅਚਾਨਕ ਦੈਂਤਾਂ ਦੀ ਦਸਕਤ ਹੋਈ । ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਬੰਦੇ ਪਾਰਕ ਦੀ ਇੱਕ ਸਾਈਡ ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਟੱਪਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜ ਗਏ । ਇੱਕ ਪਲ ਡਰ ਨੇ ਗ੍ਰਸ ਲਿਆ । ਇੱਧਰ ਓਧਰ ਹੱਥ ਮਾਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੱਭਣ ਲੱਗੀ । ਪਰ ਉਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸਤੋਂ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਘਬਰਾਕੇ ਚੀਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ । ਪਰ ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਉਸਨੇ ਚੀਕਣ ਲਈ ਦੰਦੀ ਵੱਢੀ । ਪਰ ਫਿਰ ਦੂਸਰੇ ਹੱਥ ਨੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਦਬੋਚਿਆ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਰੁਮਾਲ ਤੁੰਨ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ । ਡਰ ਚ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਰੁਮਾਂਸ ਤੇ ਰੁਮਾਂਸ ਮਗਰੋਂ ਮੁੜ ਡਰ ਤੇ ਪੀੜ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ।
ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਤੱਕ ਜਿਵੇੰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ । ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ ਸਾਰੇ ਅਹਿਸਾਸ ਮਰ ਜਿਹੇ ਗਏ ਸੀ । ਦੰਦਾਂ ਸਿਗਰਟਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਬਣ ਗਏ ਸੀ । ਬਾਕੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਲੂਕ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਉਹ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਖੁਦ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ । ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਪੁੱਠੀ ਸਿੱਧੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਰਚਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ।
ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਭਰ ਗਿਆ ਕੱਪਡ਼ੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਸੁੱਟਕੇ ਉਹ ਚਲਦੇ ਬਣੇ ।
ਓਥੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਉਹ ਪੂਰੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗੀ । ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਰੋਂਦੀ ਹੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅੰਜਲੀ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾ ਲੱਗੀਆਂ । ਉਹ ਵੀ ਰੋਣ ਦੀ ਅਵਾਜ ਸੁਣ ਉਸ ਵੱਲ ਆਈ । ਉਸਦੇ ਰੋਣੇ ਤੇ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਨਾ ਪਿਆ ਸਗੋਂ ਮੋਢੇ ਲੱਗਕੇ ਉਹ ਵੀ ਰੋਣ ਲੱਗੀ ਸੀ ।
ਐਨੇ ਸਾਲ ਦੇ ਇਸ ਧੰਦੇ ਚ ਇਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰੋਕੇ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੋਸ ਉਹ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਚੁੱਪ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ।
ਪਰ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬਿਲਕੁੱਲ ਵੀ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਾ । ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਤੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸਲੂਕ ਕਰੇ । ਆਪਣੇ ਉਸ ਪੂਰੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚੋਂ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਅਣਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਖਿਲ਼ਾਫ ਪੁਲਿਸ ਚ ਕੇਸ ਦਰਜ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ । ਸਭ ਦੇ ਸਮਝਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਠਾਣੇ ਚ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਨ ਗਈ ।
ਉਸਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਐਨੀ ਕੁ ਸਮਝ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਇਆ । ਉਹ ਗੈਂਗਰੇਪ ਚ ਜਰੂਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ । ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਤਾਂ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕੇਸ ਦਰਜ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਸੈਕਸ ਵਰਕਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝਗੜਿਆਂ ਦਾ ਕੇਸ ਜੇ ਪੁਲਿਸ ਦਰਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਗੇ । ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਧੰਦਾ ਕਰਨ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਜੇਲ੍ਹ ਭੇਜਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਮਿਲੀ । ਪਰ ਉਹ ਧਮਕੀ ਤੋਂ ਡਰੀ ਨਹੀਂ । ਦੂਸਰਾ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੇ ਸਭ ਸੰਗੀ ਸਾਥੀ ਓਥੇ ਹੀ ਮਜਮਾ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ ।ਰਾਤ ਤੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਈ । ਲੋਕੀਂ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ।ਅਫ਼ਸਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਉਣਾ ਜਾਣਾ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਮਾਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਗਿਆ ਉਹ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਗਏ । ਮਾੜੇ ਲੀਡਰ ਜਿੱਡੀ ਰੈਲੀ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਕੱਠ ਹੋ ਗਿਆ ।
ਥੱਕ ਹਾਰ ਕੇ ਨਵੇਂ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਆਏ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਨੇ ਊਸਦੀ ਰਿਪੋਟ ਦਰਜ ਕਰਨ ਲਈ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ । ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ ਉਹ ਰੇਪ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਿਰਫ ਗੈਰ ਕੁਦਰਤੀ ਸੈਕਸ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ( ਇਹ ਕਹਾਣੀ 2009 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਹੈ ). ਕਿਉਕਿ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ ਮਰਦ ਦੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤੀ ਸੈਕਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸੈਕਸ ਮੰਨਦਾ ਹੈ । ਬਾਕੀ ਸਭ ਨੂੰ ਗੈਰ ਕੁਦਰਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਸੈਕਸ ਹੀ ਗੈਰ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ ਉਸ ਚ ਰੇਪ ਦਾ ਨਹੀਂ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ 377 ਦੇ ਅਧੀਨ ਗੈਰ ਕੁਦਰਤੀ ਸੈਕਸ ਦਾ ਕੇਸ ਦਰਜ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ।
ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੋਏ ਧੱਕੇ ਮਗਰੋਂ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਚੋਰ ਮੋਰੀਆਂ ਦਾ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ । ਕੀ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਧੱਕੇ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਉਸ ਵਰਗੇ ਇਸ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਇਨਸਾਫ ਹੋ ਸਕੇ ?
ਪਰ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਵਿਚਾਰਾ ਜੋ ਕਾਨੂੰਨ ਮੁਤਾਬਿਕ ਸੀ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ । ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣਾ ਜਾਂ ਬਦਲਣਾ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਸੀ ਤੇ ਗੈਰ ਬਰਾਬਰੀ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਬਦਲਣਾ ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਪੁਲਿਸ ਇਸ ਚ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਐਨਾ ਕੁ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਮੋਹਿਨੀ ਲਈ ਲੜਾਈ ਐਨੀ ਸੌਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿੰਨੀ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗੀ ਸੀ । ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੋਸ਼ਣ ,ਧੱਕਾ , ਬੋਲ ਕੁਬੋਲ ਝੱਲ ਕੇ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕੋ ਹੀ ਲਾਟ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪੜੀ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਅਗਾਂਹ ਕਿਸੇ ਧੱਕੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕੇ। ਉਸਦੇ ਇਸ ਜਜ਼ਬੇ ਚ ਉਸ ਨਵੇਂ ਭਰਤੀ ਹੋਏ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਚਮਕ ਦਿਸੀ ।ਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਸੰਸਥਾ ਦਾ ਪਤਾ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਦਦ ਤੇ ਰਾਏ ਚ ਊਸਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ।
ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਸੰਸਥਾ ਦਾ ਪਤਾ ਕਿਸੇ ਕੌਰੂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਾ ਸੀ ।
ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਊਸਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਸੀ।
(ਸਮਾਪਤ )
( ਇੱਕਲੀ ਮੋਹਿਨੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ,ਜਦੋਂ ਮੈਂ LGBTQ ਉੱਤੇ ਪੋਸਟ ਲਿਖੀ ਸੀ ਉਦੋਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਚ ਹਰ ਇੱਕ ਵਰਗ ਤੇ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੂਗਾ , ਤਾਂ ਟ੍ਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਖ਼ਤਮ ਹੈ ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਬਾਕੀ ਚਾਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਲਿਖਾਂਗਾ ਜੋ ਆਖਰ ਚ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਚ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣਗੀਆਂ ਤੇ ਅਖੀਰ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਵਰਗ ਦੀ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਚ ਮੁਕੱਦਮੇ ਤੱਕ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਦੀ ਆਖਰੀ ਕਹਾਣੀ ਹੋਏਗੀ ਇੰਝ ਪੰਜ ਅੱਲਗ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਕੱਠੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੋਏਗੀ , ਅਗਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲੇਜਬਿਅਨ , ਗੇ ,ਬਾਈਸੇਕਸੁਲ,ਤੇ ਕੁਈਰ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਹੋਣਗੀਆਂ ਕਿਹੜੀ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਆਏਗੀ ਤੇ ਕਦੋੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ,ਪਰ ਜੇਕਰ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਖਿਆਲ ,ਅਨੁਭਵ, ਸਮੱਸਿਆ ਜਾਣਕਰੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ ਸਵਾਗਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀ ਹੋਰ ਵੀ ਰੀਅਲ ਹੋ ਸਕੇ । ਪਛਾਣ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਪਤ ਹੀ ਰਹੇਗੀ :ਧੰਨਵਾਦ )
ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ
ਹਰਜੋਤ( Facebook Page Harjot Di Kalam )

ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਪਛਾਣ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਣ ਲਈ ਇਸ ਲਿੰਕ ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ।

Osho and Sex Guru in Punjabi why people follow him

ਨੈੱਟ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋਗੇ ਹਰ ਦੂਜੀ ਤੀਜੀ ਪੋਸਟ ਓਸ਼ੋ ਦੀ ਹੈ । ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਸਤਰੀ ਮਰਦ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਉਹ ਪੋਸਟਾਂ ਓਸ਼ੋ ਦੀਆਂ ਹੀ ਮਿਲਣਗੀਆਂ ।
ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਲਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਦੇਸ਼ ਚ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਰਾਤ ਤੱਕ ,ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ ,ਇੱਕਲੇ ਤੋਂ ਸਮਾਜ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਹੈ । ਜੋ ਲੋਕ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਦਾ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਉਹੀ ਓਸ਼ੋ ਦੀਆਂ ਸਭ ਅਧਿਆਤਮਕ ਗੱਲਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ ਸਮਾਧੀ ਤੇ ਸੀਮਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਓਸ਼ੋ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੈਕਸ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇਖ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ।
ਜਦਕਿ ਓਸ਼ੋ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ । ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੇ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚਾਰ ਰੱਖੇ ਹਨ । ਬੇਹੱਦ ਤਰਕਪੂਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਓਸ਼ੋ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਲੋਕ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸੈਕਸ ਗੁਰੂ ਕਿਉਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ?
ਇਸਦਾ ਉੱਤਰ ਅਸਲ ਚ ਇਸੇ ਗੱਲ ਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿ ਓਸ਼ੋ ਦਾ ਸੱਠਵੇਂ ਤੇ ਸੱਤਰਵੇ ਦਹਾਕੇ ਚ ਇੱਕਦਮ ਛਾ ਜਾਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ ।
ਓਸ਼ੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਇਆ ਜਦੋੰ ਅਮਰੀਕੀ ਤੇ ਯੂਰਪੀ ਸਮਾਜ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਕਾਲ ਦੀਆਂ ਬੰਦਿਸ਼ਾਂ ਚੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਅਸਲ ਚ ਸੱਠਵੇਂ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ ਅਮਰੀਕਾ ਤੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਮਰਦ ਦਾ ਸਬੰਧ ਸਿਰਫ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਿਤ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਵਿਆਹ ,ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਬੰਧ ਚ ਉਹ ਸਮਾਜ ਵੀ ਕੱਟੜ ਸੀ । ਜਿੱਥੇ ਓਵਰ ਐਕਟਿਵ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਚਕਲੇਘਰ ਸ਼ਰੇਆਮ ਸਨ । ਘਰੇਲੂ ਔਰਤ ਦੀ ਤੇ ਬਾਕੀ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਸੈਕਸੁਲ ਜਿੰਦਗੀ ਮਹਜ਼ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਸੀ ।
ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਿਸਤਰ ਵੀ ਅਲਗ ਅਲਗ ਹੁੰਦੇ ਸਨ । ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਧਨ ਵਿਕਸਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਤੇ ਉਹ ਸਮਾਜ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਆਬਾਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਇਸ ਲਈ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਥੋੜੇ ਬਹੁਤ ਘਰੇਲੂ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤ ਕੇ ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਚ ਰੱਖਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਪ੍ਰੈਗਨੈਂਸੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ।
ਫਿਰ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਚ ਮਿਲਣ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵੀ ਸੀਮਿਤ ਸੀ ਜੇ ਮਿਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਘਰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ । ਤੇ ਤੀਸਰਾ ਵਿਆਹ ਐਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ਲੰਮੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਬਾਕੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਸੀ ।
ਪਰ ਫਿਰ ਉਸੇ ਦਹਾਕੇ ਚ ਕੁਝ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਜ਼ਿਸਨੂੰ “ਸੇਕਸੂਲ ਇਨਕਲਾਬ” ਤੇ “ਅਮੈਰੀਕਨ ਡ੍ਰੀਮ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।
ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਉਦੋਂ ਇੱਕ ਲੋਕਤੰਤਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵੱਜੋ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸਗੋਂ ਰੂਸ ਦੇ ਬੰਦਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਰਾਜ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ।ਰੂਸ ਤੇ ਉਸਦੇ ਢਾਂਚੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਚ ਨਗਰ ਤੇ ਸਖਤ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਸਨ ।
ਪਰ ਇਹ ਇਨਕਲਾਬ ਰੇਵੋਲਿਊਸਨ ਆਇਆ ਕਿਥੋਂ ?
1. ਪ੍ਰੈਗਨੈਂਸੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਆਏ ਗਰਭ ਨਿਰੋਧਕ ਗੋਲੀ ਤੇ ਕੰਡੋਮ ।
2. ਆਉਣ ਜਾਣ ਤੇ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਣ ਜਾਣ ਲਈ ਕਾਰ ।
3. ਸੰਚਾਰ ਚ ਟੈਲੀਫੋਨ ਤੇ ਬਾਅਦ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ
4. ਤੇ ਸਿਨੇਮਾ ਤੇ ਵੀ ਸੀ ਆਰ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਤਾਂ ਪ੍ਰੈਗਨੈਂਸੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਸੀ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਸੈਕਸ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਗਾਂਹ ਇੱਕ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤ ਬਣਿਆ ।
ਫਿਰ ਆਮ ਅਮਰੀਕੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਚ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਕਾਰ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਜੋੜੇ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ,ਮਿਲਣ ਤੇ ਕੱਲੇ ਚ ਪਲ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣ ਗਈ ।
ਟੈਲੀਫੋਨ ਇਸ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਫਿਕਸ ਕਰਨ ਲਈ ।
ਤੇ ਅਖੀਰ ਚ ਸਿਨੇਮਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿਨੇਮੇ ਵਾਲਿਆ ਨੇ ਪੋਰਨ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ।
ਤੇ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਆਮ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ ਤਰਾਂ ਦੇ ਪਰਦੇ ਤੇ ਫਿਲਮਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ । ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਪਰਦੇ ਤੇ ।
ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਫਿਲਮ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ “ਬਲਿਯੂ ” (blue movies )ਸੀ ।
ਅਜ ਵੀ ਭਾਰਤ ਚ ਬਹੁਤੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪੋਰਨ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕੀ ਬਲਿਯੂ ਜਾਂ ਨੀਲੀ ਫਿਲਮ ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ।
ਪਰ ਇੱਜਤਦਾਰ ਲੋਕ ਐਸੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮ ਸਿਨਮੇ ਚ ਦੇਖਣ ਜਾਣ ਤਾਂ ਇੱਜਤ ਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਸੀ । ਤੇ ਘਰਵਾਲੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ ਦੇਖਣੀ ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੀ ਸੀ ।
ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਸੀ ਆਰ ਦੀ ਖੋਜ ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਤੇ ਯੂਰਪੀ ਸਮਾਜ ਦੀ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।
ਇੰਝ ਇਹ ਖੋਜਾਂ ਅਮਰੀਕੀ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢਕੇ ਅਲਗ ਸਮੱਜ ਚ ਲੈ ਆਇਆ ।
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੈਰੀਅਰ ਤੇ ਖੋਜਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲੱਗੇ ।
ਪਰ ਇਸ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਸਮੇਂ ਚ ਸਮਾਜ ਦੁਚਿੱਤੀ ਚ ਫੱਸ ਜਾਂਦਾ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਸਹੀ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਗਲਤ ਕੀ ਹੈ ?
ਐਸੇ ਵਕਤ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਦਸੇਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਤੇ ਪੱਛਮ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਦਸੇਰਾ ਮਿਲਿਆ ਓਸ਼ੋ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ । ਓਸ਼ੋ ਨੇ ਇਸਤਰੀ ਮਰਦ ਦੇ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਉਹ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਦੀ ਪੀੜੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਕੱਟਡ਼ਤਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸੈਕਸ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਮਾਨਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ । ਤੇ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਤਿਆਗ ਕੇ ਰੱਬ ਪਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ।
ਇਹ ਤਾਂ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜੀ ਦੀ ਸੋਚ ਸੀ । ਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਓਸ਼ੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਸ਼ਨੀ ਚ ਘੋਲ ਕੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ।ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਚ ਲਾਜਿਕ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਵੀ ਤੇ ਮੂਲ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ।
ਇਸ ਲਈ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰੇ ਯੂਰਪ ਚ ਓਸ਼ੋ ਓਸ਼ੋ ਹੋ ਗਈ ।
ਤੇ ਭਾਰਤ ?
ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਓਸ਼ੋ ਉਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜੋ ਅਮਰੀਕੀ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ।
ਜਿਵੇਂ ਉੱਚ ਸ੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਅਮੀਰ , ਪੜੇ ਲਿਖੇ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਫ਼ਿਲਮੀ ਕਲਾਕਰ ਤੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ।
ਬਾਕੀ ਭਾਰਤੀ ਗਰੀਬ ,ਅਨਪੜ ਤੇ ਭੋਲੇ ਲੋਕ ਸੀ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ 77 ਤੋਂ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਚ ਜਨਸੰਖਿਆ ਕਟ੍ਰੋਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਮਜਬੂਰੀ ਕਹਿ ਲਵੋ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕੁਝ ਵੀ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੱਕ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਇਸ ਲਈ ਉਦੋਂ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਉਹ ਵਰਗ ਜੋ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਦਾ ਸੀ ਪੜਦਾ ਸੀ ਅਮਰੀਕੀ ਅਖਬਾਰ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਫਿਲਮਾਂ ਵੇਖਦਾ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਓਸ਼ੋ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਉਹਦੇ ਚਰਣੀ ਜਾ ਬੈਠੇ । ਕਾਰਨ ਉਹੀ “ਕਾਮ “.
ਤੇ ਹੁਣ ਅਚਾਨਕ ਓਸ਼ੋ ਦਾ ਇੰਜ ਆ ਜਾਣਾ ?
ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜੇ ਆਪਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਪੜੀਏ ਜੋ ਓਥੋਂ ਦੇ ਸਮਾਜ ਚ ਸੇਕਸੂਲ ਰੇਵੋਲਿਊਸਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣੇ । ਉਹ ਲਗਭੱਗ ਐਥੇ ਵੀ ਹਨ ।
ਜਿਵੇਂ ਅਜੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਚ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਸਿਰਫ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਮਕਸਦ ਸੀ । ਹੁਣ ਲੋਕ ਇਸਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ । ਗਰਭ ਰੋਕੂ ਤਰੀਕੇ ਆਪਣਾ ਕੇ ।
ਫਿਰ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਕ ਸੀ ਸਮਾਜ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖੀ ਖੜਾ ਸੀ ।
ਪਰ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਨੇ ਸਭ ਬੰਦਿਸ਼ਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਹੁਣ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਐਨੀ ਕੁ ਆਸਾਨ ਹੋਗੀ ਕਿ ਪੱਛੋਂ ਨਾ ।
ਤੇ ਘਰੋਂ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਚ ਫਿਰ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹੀ ਸੋਚ ਜੋ ਪੱਛਮ ਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਹੈ ਉਹ ਹਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਮਨ ਚ ਏਕ ਗਈ ਹੈ ।
ਵਿਆਹ ਦੀ ਉਮਰ ਚ ਹੋਏ ਵਾਧੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਸੈਕਸ ਲਈ ਵੇਟ ਕਰੇਗਾ । ਉਹਦੇ ਲਈ ਜੋ ਜਰੂਰਤ 18 ਸਾਲ ਚ ਹੈ 30 ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਰੋਂਕੁ ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਚ ਗੰਢ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬਾਕੀ ਨੁਕਸਾਨ ।
ਮਿਲਣ ਗਿਲਣ ਲਈ ਵੀ ਹੁਣ ਕੋਈ ਛੋਟ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ।
ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਹੈ ਇੱਕ ਐਥੇ ਵੀ ਪੀੜੀਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ,ਲੋੜ ਚ ਜੋ ਫਰਕ ਹੈ ਉਹ ਵਿਚਾਰਾਂ ਚ ਇੱਕ ਟਕਰਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਤਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਇੱਕ ਸਹਾਰੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ ।
ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਜਸਟੀਫਾਈ ਕਰ ਸਕੇ ।
ਤੇ ਓਸ਼ੋ ਉਹ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ । ਤੇ ਉਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਤੋਂ ਹਿੰਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾ ਚ ਅਨੁਵਾਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ।
ਪਰ ਪੜਿਆ ਉਹੀ ਜਾਂਦਾ ਉਸਦਾ ਜੋ ਕਾਮ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਖ ਦੇ ਸਬੰਧ ਬਾਰੇ ਹੈ ।
ਕਿਉਕਿ ਅੱਜ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕੰਫੁਇਜ ਹੈ । ਸਮਾਜ ਜੋ ਕਾਮ ਨੂੰ ਗੰਦਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਰ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਦੀ ਵਸਤ ਹੈ ।
ਤੇ ਓਸ਼ੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਓਸ਼ੋ ਠੀਕ ਹੈ ।
ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਓਸ਼ੋ ਨੂੰ ਪੜਦੇ ਹਨ ।
ਓਸ਼ੋ ਦੇ ਸਾਹਨਣੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕੇ । ਭਾਵੇਂ ਪੱਛਮ ਨੇ ਓਸ਼ੋ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰਕ ਲਿਆ ਕੇ ਕਾਮ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪਰਪੱਕ ਕਰ ਲੈ ਹਨ ।ਪਰ ਭਾਰਤ ਚ ਅਜੇ ਓਸ਼ੋ ਹੀ ਚੱਲੇਗਾ ਤੇ ਵਿਕੇਗਾ । ਪੜਿਆ ਜਾਏਗਾ ।
ਸ਼ਾਇਦ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਸਮਾਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਮ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਝ ਖੁਦ ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਬਹਿ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ ਜਾਂ ਸਮਝੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਪੱਛਮ ਚ ਹੈ ।
ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਲੋਕੀ ਓਸ਼ੋ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਸਿਰਫ ਕਾਮ ਨੂੰ ਪੜਣਗੇ । ਲੁਕ ਕੇ ਛੁਪ ਕੇ ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਤਮ ਕਾਮ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਗੰਦਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ।
#HarjotDiKalam
(ਕੋਈ ਪੋਸਟ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਤੋਂ ਕਰੋ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ )
(ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਕੀ ਪੋਸਟਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ hashTag ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰ ਕੇ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੋਫ਼ਾਈਲ ਜਾਂ ਪੇਜ਼ Harjot Di Kalam ਤੇ ਵੀ ਪੜ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ follow /add ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ)