Category Archives: Uncategorized

ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਸੂਝ ਜਾਂ ਸਿਆਣਪ Emotional Intelligence in Punjabi

ਨਾਵਲ ਵਲੈਤਣ

ਸੂਰਜ ਠਰਦੇ ਪਿੰਡਿਆ ਨੂੰ ਕੋਸੇ ਕੋਸੇ ਸੇਕ ਨਾਲ ਨਿੱਘਾ ਕਰਦਾ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਓਹਲੇ ਲੁਕਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਛਾਂ ਕੰਨਟੀਨ ਦੇ ਬੈਂਚਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀ ਸੀ।ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਧੁੱਪ ਦੇ ਨਾਲ ਖਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਦੇਰ ਹੋਰ ਧੁੱਪੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ।ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਧੁੱਪ ਦਾ ਤੇ ਕਾਲਜ਼ ਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦਾ ਨਿੱਘ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ, ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ।ਮਨਜੀਤ ਤੇ ਛਿੰਦਾ ਦੋਵੇਂ ਆਹਮੋ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ ਇਸ ਦੌੜ ਭੱਜ ਤੋਂ ਜਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਸੀ।ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਸਾਥ ਦਾ ਹੀ ਐਨਾ ਨਿੱਘ ਸੀ ਕਿ ਧੁੱਪ ਦੀ ਛਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੇਜ਼ ਦੇ ਥੱਲਿਓਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਜਾਣੇ ਅਣਜਾਣੇ ਚ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਤਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਛਿੜਦੀ ਝਰਨਾਟ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੋਨੇ ਕੋਨੇ ਚ ਛਣ ਛਣ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸੀ।ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੁੱਪ ਨਾਲ ਚਾਹ ਦੇ ਗਲਾਸ ਹੱਥਾਂ ਚ ਘੁੱਟੀ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸੀ। ਮਸਲਾ ਕਾਫ਼ੀ ਗੰਭੀਰ ਸੀ।ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਮਤਰੇਏ ਤਾਏ ਨਾਲ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਸੱਟਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਸੀ।ਲੱਗੀਆਂ ਭਾਵੇਂ ਤਾਏ ਦੇ ਵੀ ਸੀ ਪਰ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਤਾਏ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਝੋਰਾ ਸੀ ਉਹ ਇਕਦਮ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੜਾਈ ਚ ਭੇਦ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਸੀ ਕਿ ਕਰਜ਼ੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਭੋਰ ਭੋਰ ਕੇ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਨ ਬੈਂਕ ਵਾਲੇ ਨਿਲਾਮੀ ਕਰਨ ਆ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਇਸ ਸਭ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਉਹਦੇ ਤਾਏ ਦਾ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਿਗ੍ਹਾ ਸੀ।ਅੜ੍ਹਦੇ ਥੁੜ੍ਹਦੇ ਪੈਸੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਫੜਿਆ ਕਰਦੇ ਸੀ। “ਹੋਵੇ ਨਾ ਹੋਵੇ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਬੈਂਕ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤਾਏ ਨੇ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇਗੀ” । ਮਨਜੀਤ ਪੂਰੀ ਗੰਭੀਰ ਸੀ।”ਹੁਣ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇਂ ਆਂ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਬਚ ਜਾਏ””ਹੁਣ ਦੇਖਣਾ ਹੀ ਪੈਣਾ, ਖੌਰੇ ਇੱਕ ਦੋ ਕੀਲੇ ਵੇਚਣੇ ਹੀ ਪੈਣ , ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਬੈਂਕ ਤਾਏ ਤੇ ਆੜ੍ਹਤੀਆਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਮੁੱਕੇਗਾ। ” “ਫ਼ਿਰ ਪਿੱਛੇ ਜੀਤੇ ਲਈ ਕੀ ਬਚੂ ?””ਇਹੋ ਸੋਚ ਕੇ ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੁਖਦਾ , ਬਚਦੇ ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਡੰਗ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਲ੍ਹਿਆ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਾਕ ਕਰੂ, ਉੱਪਰੋਂ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਵੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਚਾਅ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਨੇ “।”ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਕਿ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ?”ਛਿੰਦੇ ਨੇ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੋਲਾ ਧੱਫਾ ਮਾਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘੂਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।”ਆਪਣੇ ਹੀ ” ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਮਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ ਸੀ। ਕਿੰਨੇ ਰੰਗੀਨ ਸੁਪਨੇ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੈਰਨ ਲੱਗੇ ਸੀ।”ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਹਾ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਜਮਾਂ ਸਾਦਾ ਹੋਊ ,ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ “ਬਾਬਿਆਂ ” ਦਾ ਡਰ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ “ਬਾਬਿਆਂ” ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ ਪਰ ਆਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਸਾਦਾ ਕਰਵਾ ਕੇ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਬਣਨਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਪੰਝੀ ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਹੋਊ” ਛਿੰਦੇ ਨੇ ਮੋੜਵਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਮਨਜੀਤ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸੁਹਾਵਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੋ ਜਾਂਦੀ। ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਨਾਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਰੱਬ ਨੇ ਐਨਾ ਸੂਝਵਾਨ ਤੇ ਏਨਾ ਟੁੱਟ ਕੇ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਮਿਲਿਆ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਇਹ ਚਾਰ ਸਾਲ ਦਾ ਕਿੱਸਾ ਕਿਸੇ ਪਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ।ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹ ਰਹੇ ਸੀ ਜੀਅ ਰਹੇ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੋੜ ਰਹੇ ਸੀ।”ਬਾਕੀ ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਚ ਜਰੂਰਤ ਹੋਈ ਤਾਂ ਦੱਸੀਂ, ਕਈ ਯਾਰ ਬੇਲੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਇਸ ਕੰਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰ,ਜਰੂਰ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ।”ਕਾਲਜ਼ ਦੀ ਵੈਨ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਪਾਂ ਪਾਂ ਵਜਾ ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।”ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਆਉਣਾ ਤੇ ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਛੁੱਟੀਆਂ,ਸੋਚ ਰਹੀ ਆ ਨਾ ਆਵਾਂ ਕਾਲਜ”।ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।”ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਵੀਂ, ਆਪਾਂ ਕਾਲਜ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮਿਲ ਲਵਾਂਗੇ,ਨਾਲੇ ਤੇਰਾ ਲਹਿਜ਼ਾ ਬਦਲ ਜਾਏਗਾ ,ਨਾਲੇ ਛੁੱਟੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਣਗੀਆਂ।” ਛਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿਹਾ।ਮਨਜੀਤ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਹੱਸੀ। “ਜਨਾਬ ਇਹ ਬਾਹਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹੀ”।”ਬੇਸ਼ਕ, ਤੇਰਾ ਨਸ਼ਾ ਹੀ ਐਸਾ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਤੋੜ ਛੇਤੀ ਜਾਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਹਨਾ ਕੀ ਰਖਿਆ ਇਹਨਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ ਚ ਐਸ ਸਿਆਲ ਆਪਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਹੀ ਲੈਂਦੇ ਆਂ”.ਛਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿਹਾ।”ਨਹੀਂ ਹਲੇ ਨਹੀਂ , ਇੱਕ ਵਾਰ ਬੀਐੱਡ ਪੂਰੀ ਹੋਜੇ, ਆਪਾਂ ਦੋਵੇਂ ਜੌਬ ਚ ਆਈਏ ,ਫਿਰ ਹੀ ਕੁਝ ਕਰਵਾਈਏ,ਭੋਰਾ ਭਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਐਡੀ ਕਬੀਲਦਾਰੀ , ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਰੋਟੀ ਕਿਵੇਂ ਖਾਵਾਂਗੇ ?” ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਸਿਆਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।”ਚੱਲ ਜਾ ਮਾਰਕਸ ਦੀ ਚੇਲੀਏ ਤੇਰੀ ਸਵਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਏ , ਪਰਸੋਂ ਸਵੇਰ ਪਰਮ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਮਿਲਾਗਾਂ।” ਛਿੰਦੇ ਨੇ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੋਵੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।ਕਾਲਜ਼ ਚ ਸਭ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਝਾਕ ਰਹੇ ਸੀ।ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਪਤਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹਸਮੁੱਖ ਜੋੜੀ, ਐਨੀਂ ਚੰਗੀ ਲਗਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲ ਚ ਸਤਿਕਾਰ ਸੀ।ਇਸ਼ਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਏ ਤਾਂ ਬੇਈਮਾਨ ਲੋਕ ਵੀ ਚੁੱਪ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।ਮਨਜੀਤ ਵੈਨ ਚ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਆਖਿਰੀ ਕੁੜੀ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਉੱਤੇ ਉਹ ਜਾ ਬੈਠੀ।ਸ਼ਿੰਦਰਪਾਲ ਉਰਫ਼ ਛਿੰਦਾ ਉਸਨੂੰ ਕਾਲਜ਼ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਐਡਮਿਸ਼ਨ ਕੱਠਿਆ ਹੀ ਕਰਵਾਈ ਸੀ। ਕੋ-ਐਡ ਕਾਲਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਛਿੰਦੇ ਦੀ ਮਿਲਣੀ ਤੋਂ ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਦਮ ਇਹ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਹੁਣ ਤਾਂਈ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਉਹ ਗਲਤ ਸੀ। ਕੁਝ ਕੁ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨੇ ਹੀ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਭਰਮ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਏ। ਕਦੋਂ ਦੋਸਤੀ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਲੰਘੀ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ।ਕਾਲਜ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਗਏ।ਉਹ ਵੀ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਲਾਸਰੂਮ,ਲਾਇਬਰੇਰੀ,ਕੰਟੀਨ ਜਾਂ ਕਾਲਜ਼ ਦੇ ਬੈਂਚਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਸੀ। ਛੋਹਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮਹਿਜ਼ ਅਸਲ ਚ ਹੱਥ ਪਕੜਨ ਤੱਕ ਸੀ ਜਾਂ ਖਤਾਂ ਰਾਂਹੀ ਇੱਕ ਕਾਲਪਨਿਕ ਰੁਮਾਂਸ ਤੱਕ । ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਾਲਜ਼ ਚ ਚੋਰੀ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਪੇਜ਼ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਨਾਮ ਕਰਨ ਤੱਕ। ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈਣ। ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਾਤ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਸੀ। ਇਹ ਇਕ ਅਟੱਲ ਸੱਚ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝਦਾ ਸਮਾਂ ਉਹਦੇ ਅੱਗੇ ਹਾਲਾਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੀ ਕਰਦਾ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜੋੜਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦਾ। ਘਰਦੇ ਨਾ ਮੰਨਦੇ ਚੋਰੀਓ ਕਰਵਾ ਲੈਦਾ। ਆਸ ਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਵਿਆਹਾਂ ਦਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਸਫ਼ਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਕਾਰਨ ਇੱਕੋ ਕਿ ਪਿਆਰ ਵਾਧੂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਡੀ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਤੋਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।ਇਸ ਲਈ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾ ਕੇ ਬੀਐਡ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਪੰਜਾਬ ਚ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਰਹੇ ਹਾਲਤਾਂ ਚ ਸਰਕਾਰ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੀਹ ਤੇ ਲਿਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀਆਂ ਨਿੱਕਲਣ ਦੇ ਆਸਾਰ ਸੀ। ਸੋਚਦੇ ਸੀ ਦੋਵੇਂ ਟੀਚਰ ਲੱਗੇ ਆਪਣੇ ਜੋਗੇ ਹੋ ਹੀ ਜਾਣਗੇ।ਘਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਿੱਘਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਛਿੰਦੇ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਕੇ ਤਾਏ ਦੇ ਸੱਦੇ ਤੇ ਜਰਮਨੀ ਚਲਾ ਜਾਏ।ਕੁਝ ਵਰ੍ਹੇ ਰਿਫਊਜੀ ਕੱਟ ਕੇ ਪੱਕਾ ਹੋਏ ਤਾਂ ਬਾਪੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਬੀਲਦਾਰੀ ਨਜੀਠੀ ਜਾਏ। ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਸਿਰਫ ਮਨਜੀਤ ਲਈ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਸੀ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਪਦਾ ਦੀ ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਹੀਲੇ ਲੱਗ ਗਈ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਘਰ ਦੀ ਕਬੀਲਦਾਰੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਕਰਜ਼ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੇ ਇਸ ਬੋਝ ਥੱਲੇ ਦੋਵੇ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਣ ਲਈ ਹਰ ਕਦਮ ਫੂਕ ਫੂਕ ਧਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਨਾ ਤਾਂ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੋਂ ਭੱਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖਿਲਾਫਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ।ਬੀਐਡ ਚ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਕਾਫ਼ੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਤਾਂ ਕਾਲਜ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦਾ ਮਿਲਣਾ ਉੱਪਰੋਂ ਘੁੰਮਣਾ ਤੇ ਟੂਰ , ਸਕੂਲਾਂ ਚ ਮੌਕ ਕਲਾਸਾਂ ਸਭ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਵਿਚਰਦੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨਸਾਥੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ।ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਕਾਲਜ ਦੇ ਬਾਹਰ ਮਿਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਪਰਮਜੀਤ ਦੇ ਘਰ ਉੱਤਰਦੀ ਤੇ ਓਥੋਂ ਹੀ ਬਾਹਰੋਂ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਮਰਾਂ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਹੋ ਹੀ ਗਏ ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਬੱਸ ਇੱਕ ਸਮਾਜ ਦੀ ਮੋਹਰ ਹੀ ਲੱਗਣੀ ਏ। ਜਿਹੜੀ ਛਿੰਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦਾ ਕਿ ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਬੰਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹੋਣਗੇ। ਇੱਕ ਪੈਸੇ ਦਾ ਵੀ ਵਾਧੂ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਹੈ..ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਲਈ ਮਣਾ ਮੂੰਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ। ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੇ 6 ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੈਨ ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਤਰਦੀ ਤਾਂ ਤੁਰਕੇ ਘਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ।ਇੱਕ ਘਰੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ,” ਛੇ ਵੱਜ ਗਏ ,ਦੇਖ ਕੁੜੀ ਕਾਲਜ਼ ਤੋਂ ਆਗੀ “. ਕਦੀ ਉਹ ਘਰ ਲੇਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਹੀ ਘੜੀ ਸਮਝ ਰਖਿਆ ਸੀ। ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਮਾਂ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਕੁਝ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਾਪੂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਹੀ ਸਖਸ਼ ਬੈਠਾ ਸੀ। “ਲੈ ਭਾਈ,ਕੁੜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸੀ ਕੁੜੀ ਆ ਗਈ, ਬੜੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਆ ਜਸਵੰਤ ਸਿਆਂ ਟਰੀ ਧੀ ਦੀ।” ਆਪਣੀ ਇਸ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲੋਂ ਉਡੀਕ ਤੇ ਉਹਦਾ ਮੱਥਾ ਠਣਕਿਆ।ਉਹਨੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਲਾਏ। ਤੇ ਬਾਹਰ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੇਬੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਈ। ਬੇਬੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣੀ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਤੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਸੱਟ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਇੰਝ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖ ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹੀ ਧੁਕਧੁਕੀ ਹੋਈ ।

ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਕਬੀਲਦਾਰੀ ਸੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਹੀ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਖੁਦ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ, ਨਿੱਕੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ, ਮਗਰੋਂ ਬੁੱਢਾ ਬੁੱਢੀ ਦੇ ਹੰਗਾਮੇ ਉਹਨੇ ਸਰੀਰ ਝੋਕ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੀ ਕਬੀਲਦਾਰੀ ਨਜਿੱਠ ਲਈ।ਭਰਾ ਅੱਡ ਹੋ ਗਏ , ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੁੰਦੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੈਣ ਦੇਣ ਸਾਰਾ ਉਹਦੇ ਕੱਲੇ ਸਿਰ ਮੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।ਜਦੋਂ ਵੰਡ ਹੋਗੀ ਫਿਰ ਕਿਹਨੇ ਹੱਥ ਧਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਵਿਆਜੂ ਪੈਸਾ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹਦੇ ਆਪਣੇ ਡਿਓ ਜੁਆਕ ਸੀ, ਕੁੜੀ ਮਨਜੀਤ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਬਲਵੰਤ । ਉਹਨੂੰ ਸੀ ਖੇਤੀ ਚ ਬਚਿਆ ਕੀ ਏ ਕਬੀਲਦਾਰੀ ਨਜਿੱਠ ਹੋ ਗਈ ਉਹੀ ਬਹੁਤ ਹੈ,ਦੋਵੇਂ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖ ਕਿਧਰੇ ਸੈੱਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਰਹਿੰਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚੋਂ ਐਨਾ ਹੀ ਹੋ ਜਾਏ,ਵਾਧੂ ਹੋ ਜਾਊ।ਇਸ ਲਈ ਉਹਨੇ ਮਨਜੀਤ ਤੇ ਬਲਵੰਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਚ ਨਾ ਲਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਲੈਣ ਦੇਣ ਮੁਕਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਫ਼ਿਰ ਉਹਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਹਰਬੰਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਪੈਸੇ ਲੈਣ ਦੀ ਮੰਗ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ।ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਸੁੱਝੇ ਨਾ ਪੈਸੇ ਸੀ ਨਾ ਜਮਾਂਪੂੰਝੀ।ਫਿਰ ਹਰਬੰਸ ਨੇ ਹੀ ਬੈਂਕ ਤੋਂ ਕਰਜ਼ਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।ਬੈਂਕ ਹੁਣ ਕਰਜ਼ਾ ਲਾਹੁਣ ਲਈ ਕਰਜ਼ਾ ਤਾਂ ਦੇਣੋਂ ਰਿਹਾ।ਉਹਨਾਂ ਕਾਰ ਖਰੀਦ ਲਈ, ਮਗਰੋਂ ਲਿਜਾ ਕੇ ਕਾਰ ਨੂੰ ਘਾਟੇ ਵਿੱਚ ਵੇਚ ਵੱਟ ਕੇ ਪੈਸੇ ਲਾਹ ਦਿੱਤੇ।ਬਹੁਤਾ ਕਰਜ਼ ਉੱਤਰ ਗਿਆ ਥੋੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।ਆੜਤੀਆਂ ਤੇ ਸਹਿਕਾਰੀ ਲਿਮਟ ਹਲੇ ਵੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਫਸਲ ਵਿਚੋਂ ਤਾਂ ਇਹੋ ਨਾ ਭੁਗਤਦੇ ਫਿਰ ਘਰਦਾ ਖਰਚ ਅਲੱਗ, ਫਿਰ ਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਘਰ ਗੱਲ ਉਦੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜਦੋਂ ਬੈਂਕ ਵਾਲੇ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ਲਈ ਘਰ ਗੇੜੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਗਵਾਹੀ ਹਰਬੰਸ ਦੀ ਹੀ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਘੜੀਸਦੇ। ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਹੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਗੱਜਣ ਦੇ ਸੱਟਾਂ ਲੱਗੀਆਂ।ਸੱਟਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਸੀ ਹੁਣ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਉਹਦੀ ਟੁੱਟੀ ਹਾਲਾਤ ਸਮਝ ਗਏ ਸੀ।ਆਨੀ ਬਹਾਨੀ ਸ਼ਰੀਕ ਤੇ ਮੋਹਰਤਬ ਬੰਦੇ ਇਹੋ ਸੂਹਾਂ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਸੀ ਬਈ ਜੇ ਰਹਿੰਦੀ ਜਮੀਨੇ ਉਹ ਵੇਚਦਾ ਕਿ ਨਹੀਂ।ਜਦੋਂ ਵੀ ਸ਼ਰੀਕ ਵਿਹੜੇ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਗੱਜਣ ਦਾ ਦਿਲ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉਹਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਜਰੀਬ ਨਾਲ ਮਿਣਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਲੋਕੀਂ ਲੱਖ ਚੰਗੇ ਬਣਨ ਧਰਮੀ ਦਿਸਣ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੇ ਝੰਬੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਸ ਚ ਇੱਲ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਡਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਮਗਰੋਂ ਗਿਰਝਾਂ ਵਾਂਗ ਝਪਟਦੇ ਹਨ।ਇਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਰਥਿਕ ਪੱਖੋਂ ਟੁੱਟੇ ਲੋਕ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਵਧੀਆ ਮੁੱਲ ਵੱਟਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਭੋਰ ਭੋਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਪਾਸੋਂ ਅੱਧ ਪਚੱਦ ਚ ਵੇਚ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।ਵੇਚਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਉਹਨੇ ਅੱਜ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੇਚਣ ਮਗਰੋਂ ਉਹਦਾ ਸਾਰਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਭੁਗਤਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਦੋ ਕਿਲ੍ਹਿਆ ਦੀ ਕਮਾਈ ਵਿੱਚੋ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰੂ, ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਇਹ ਵੀ ਵਿਕਣਗੇ ਹੀ ! ਸ਼ਾਮ ਹੁੰਦੇ ਜਦੋਂ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿਉਂ ਉਹਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਆਇਆ ਤਾਂ ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਚ ਹੀ ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਰੱਬ ਨੇ ਜੇ ਇੱਕ ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਕਈ ਹੋਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।ਜਦੋਂ ਮਨਜੀਤ ਆਈ ਤਾਂ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿਉਂ ਹੀ ਗੱਜਣ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਦੋਹਵੇਂ ਉਸੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਬਚਿੱਤਰ ਤੇ ਗੱਜਣ ਦਾ ਆੜ੍ਹਤੀਆ ਸਾਂਝਾ ਸੀ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੁਲਾਹਜਾ ਸੀ।ਮੰਡੀ ਫਸਲ ਦੀ ਢੇਰੀ ਕੋਲ ਕੋਲ ਲਾਉਂਦੇ, ਇੰਝ ਕਬੀਲਦਾਰੀ ਦੇ ਭੇਤ ਸਾਂਝੇ ਸੀ।ਬਚਿੱਤਰ ਖੇਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਿਚੋਲਾ ਵੀ ਸੀ।ਖੇਤੀ ਨਾਲੋਂ ਵਿਚੋਲਗਿਰੀ ਉਹਨੂੰ ਖਰਾ ਸੌਦਾ ਲਗਦਾ।ਉਹਨੇ ਮਨਜੀਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। #harjot ਇਹਨਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨਜੀਤ ਹੀ ਐਸੀ ਕੁੜੀ ਸੀ ਉਹਨੀਂ ਦਿਨੀ ਜੋ 15-16 ਜਮਾਤਾਂ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਰੰਗ ਰੂਪ ਤੇ ਕੱਦ ਕਾਠੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸੂਹ ਸੀ।ਮਨਜੀਤ ਦੀ ਫੋਟੋ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਗੱਜਣ ਕੋਲੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਹੀ ਫੜ੍ਹ ਰੱਖੀ ਸੀ। ਐਨੀਂ ਪੜ੍ਹੀ ਲਿਖੀ ਕੁੜੀ ਲਈ ਮੁੰਡਾ ਲੱਭਣਾ ਕੋਈ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਬਹੁਤੇ ਮੁੰਡੇ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਨਾ ਮਿਲਦੇ , ਵੱਧ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਬਰੋਬਰ ਦਾ ਲੱਭਦੇ ਤਾਂਹੀ ਲੈਣ ਦੇਣ ਜੋਗਾ ਹੁੰਦਾ।ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਉਹਨੂੰ ਤਕੜੀ ਅਸਾਮੀ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਮੁੰਡਾ ਬਾਹਰੋਂ ਸੀ।ਉਹਦੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋ ਸੀ।”ਦੇਖ ਗੱਜਣ ਸਿਆਂ, ਹੈਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਧਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੇ ਬਾਪੂ ਕੋਲ ਟੱਕ ਜਮੀਨ ਦਾ ਸੀ , ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਡਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚੇ , ਕੁੜੀ ਬਾਹਰ ਤੁਰਗੀ,ਮਗਰੋਂ ਤੇਰਾ ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਵਗਜੂ ,ਫਿਰ ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਐਧਰ ਸਵਰਗ ਕੱਟੀ ਚਾਹੇ ਓਧਰ।””ਪਰ ਬਾਹਰਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ , ਉਹਨੇ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਕਿੱਥੇ ਲੱਗਣ ਦੇਣੇ ਆ , ਉਹ ਤਾਂ ਚੋਖਾ ਦੇਣ ਲੈਣ ਭਾਲਣਗੇ ਹੀ”.”ਨਾ ਨਾ ਦੇਣ ਲੈਣ ਆਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ,ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਖੋਲੀ ਹੋਈ ਆ , ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੱਸ ਕੁੜੀ ਚਾਹੀਦੀ ਆ ,ਖਾਨਦਾਨੀ ਪੜ੍ਹੀ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੁਨੱਖ, ਬੱਸ ਬਰਾਤ ਚ ਗਿਣਵੇਂ ਬੰਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਬਰਾਤ ਤੇ ਖਰਚਾ ਕਰਨਾ ਉਹੀ ਆਪਣੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਾਂ ਦੇਵੀ।”ਗੱਜਣ ਆਖਿਰੀ ਗੱਲ ਤੇ ਫ਼ਿਰ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਿਆ।”ਪਰ ਕਿੰਨਾ ,ਕੁਝ ਪਤਾ ਤਾਂ ਲੱਗੇ ?”” ਦੇਖ ਮਹਿੰਗਾਈ ਨੇ ਵੱਟ ਕੱਢੇ ਪਏ ਨੇ, ਡੀਜ਼ਲ 15 ਰੁਪਏ ਲੀਟਰ ਹੋਣ ਨੂੰ ਆ,ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ 2 ਲੱਖ ਤੱਕ ਚੱਕੀ ਫ਼ਿਰਦੇ ਨੇ। ਪਰ ਮੈਂ ਕੁੜੀ ਦੀ ਸ਼ਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਸਵਾ ਲੱਖ ਤੱਕ ਗੱਲ ਨਿਭੜ ਗਈ।”” ਐਨੇ ਚ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਿਹੜੇ ਦੋ ਬਚਦੇ ਉਹ ਵੀ ਵਿਕ ਜਾਣਗੇ।” #harjotdikalam ” ਪੂਰਾ ਕੈਸ਼ ਨਾ ਦਿਓ, ਥੋੜਾ ਬਹੁਤਾ ਸੋਨਾ ਪਾ ਦਿਓ 5 ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਲਾ ਐਨੇ ਕੁ ਤਾਂ ਧੀ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਹੋਊ , ਬਾਕੀ ਕੱਪੜਾ ਲੀੜਾ ਹੋਜੂ ,ਲੱਖ ਨਕਦ ਦੇ ਦਿਓ, ਇਹ ਵੀ ਸੋਚ ਜੇ ਦੋ ਕਿਲ੍ਹਿਆ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਬਣਦਾ ਤਾਂ ਕੀ ਮਾੜਾ। ਇਥੇ ਦੇ ਹਾਲਤਾਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਕੀ ਏ ਮੁੜ ਕਦੋਂ ਵਿਗੜ ਜਾਣ,ਇਹ ਤਾਂ ਧੀ ਪੁੱਤ ਲੈਕ ਨੇ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਵਲੈਤ ਚ ਸੈੱਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।”” ਪਰ ਤੂੰ ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ ਤਾਂ ਦੇਖ ਲਿਆ ਨਾ, ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਅੱਗਾ ਪਿੱਛਾ “”ਸੁਣ ਲੈ ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਕਪੂਰਥਲੇ ਕੋਲ ਪਿੰਡ ਮਲ੍ਹਣਾ,ਓਥੋਂ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਪਿਉ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਸੀ ਮਗਰੋਂ ਪੱਕਾ ਹੋਕੇ ਏਹਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ,ਮਸੀ 10-12 ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਓਥੇ ਜ਼ਾ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਕਹਿੰਦਾ ਵਿਆਹ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਕਰਾਉਣਾ, ਓਥੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਵਲੈਤ ਦਾ ਭਾਈ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਕੀ ਵਿਆਹੀਆਂ ਕੀ ਸੌ ਥਾਈ ਮੂੰਹ ਮਾਰਦੀਆਂ । ਇਸ ਲਈ ਚੰਗੇ ਪਰਿਵਾਰ ਇਧਰੋਂ ਵਿਆਹ ਕੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ।””ਹੁਣ ਵਿਆਹੁਣ ਕੌਣ ਕੌਣ ਆਇਆ?””ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਮਾਂ ਮਰੇ ਨੂੰ ਕਈ ਸਾਲ ਹੋਗੇ,ਹੁਣ ਇਹਦਾ ਪਿਉ ਆ,ਭੂਆ ਫੁੱਫੜ ਆ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਆ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਚਾਚੇ ਤਾਏ ਤੇ ਸ਼ਰੀਕ ਨੇ ਪਿੰਡੋਂ ,ਇਹ ਆਪ ਜਲੰਧਰ ਕੋਠੀ ਖ਼ਰੀਦ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਨੇ”ਜਲੰਧਰ ਕੋਠੀ ਸੁਣਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਚਮਕ ਆਗੀ।ਉਹ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ। ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਪਰਸਿਨੀ ਵੱਲ ਝਾਕਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਿੱਤਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਸਮਾਨ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।”ਕਹੋ ਤਾਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੁੰਡਾ ਦਿਖਾ ਦਿੰਨੇ ਆ ,ਕੁੜੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੋਟੋ ਤੋਂ ਹੀ ਪਸੰਦ ਆ ਗਈ ਆ ,ਤੁਸੀਂ ਫੋਟੋ ਦੇਖਣੀ ਤਾਂ ਦੇਖ ਲਵੋ ਮੁੰਡੇ ਦੀ”ਆਖਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਮੁੰਡੇ ਫੀ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਗੀਜੇ ਚੋ ਕੱਢ ਕੇ ਗੱਜਣ ਤੇ ਪਰਸਿੰਨੀ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਧਰ ਦਿੱਤੀ।ਮੁੰਡਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸੁਨੱਖਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਟਿਕਾ ਕੇ ਪੱਗ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦਾੜੀ ਬੜੀ ਸ਼ੁਕੀਨੀ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ। ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋੜੀ ਪੂਰੀ ਜਚੇਗੀ।ਜੇ ਪਸੰਦ ਆ ਭਾਈ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਦੱਸੋ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਰੁਪਈਆ ਤੇ ਛੁਹਾਰਾ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਲੋਹੜੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹ ਰੱਖਣਾ ਪੈਣਾ ,ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਪਿਸ ਮੁੜਨਾ ,ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਕੇ ਹੋਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਟਿਕਟਾਂ ਬੁੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ,ਕੁੜੀ ਦੇ ਤਾਂ ਭਾਗ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਣਗੇ ਪੂਰੇ ਭਾਈ ” ਬਚਿੱਤਰ ਬੋਲਿਆ। ਆਖਰੀ ਗੱਲ ਉਹਨੇ ਦੁਹਰਾਈ ਜਿਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਚ ਵਿਆਹ ਲੈਣ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਨੂੰ ਉਹ ਭੁੱਲ ਜਾਣ।ਦੋਵੇਂ ਤੀਂਵੀ ਮਾਲਿਕ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਏ। “ਤੂੰ ਦੁੱਧ ਲਿਆ ਦੇ ਲਾਣੇਦਾਰ ਨੂੰ,ਸੋਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸਦੇ ਉਹਨਾਂ ਟੈਮ”.ਪਰਸਿੰਨੀ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕਰਦੀ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂਹਰੇ ਜਾ ਬੈਠੀ ,ਜਦੋਂ ਮਨਜੀਤ ਆਈ ਉਹਨੇ ਬਚਿੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਲਾਏ। ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠੀ ।”ਮਾਂ ਇਹ ਕੌਣ ਨੇ “ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।”ਇਹ ਲਾਮ ਆਲਾ ਬਚਿੱਤਰ ਸਿਉਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਲੈਤ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ” ਪਰਸਿੰਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ।” ਪਰ ਮਾਂ ਹਲੇ ਵਿਆਹ ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੋਰਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੌਕਰੀ ਤੇ ਲੱਗਣਾ” ਉਹ ਬੋਲੀ।”ਹੈਂ ਵਾਜੀ , ਵਲੈਤ ਚ ਜਾ ਕੇ ਕਾਹਦੀ ਨੌਕਰੀ,ਇਹ ਤਾਂ ਹੁਣ ਇਥੇ ਹੀ ਛੱਡਣਾ ਪਊ,ਉਹ ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਚ ਵਿਆਹ ਮੰਗਦੇ “.”ਲੈ ਆ ਦੁੱਧ ਦੇ ਆ ” ਪਰਸਿੰਨੀ ਨੇ ਗਲਾਸ ਭਰਕੇ ਫੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।ਉਹ ਸਹਿਮੇ ਤੇ ਬੈਠੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਲੈ ਕੇ ਗਈ। “ਕਿਸੇ ਸ਼ਰੀਕ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੋਲ ਬਹੁਤਾ ਭੇਤ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਭਾਨੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਰਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ,ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਉਂਝ ਹੀ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਲੋਕ ” ਆਖਰੀ ਗੱਲ ਬਚਿੱਤਰ ਨੇ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਧੀਮੇ ਬੋਲ ਚ ਕਹੀ।ਉਹ ਦੁੱਧ ਫੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਅੰਦਰਲੀ ਬੈਠਕ ਚ ਜ਼ਾ ਡਿੱਗੀ ।ਅਚਾਨਕ ਆਈ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਕੀ ਕਰੇ। ਕੀਹਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ। ਉਹਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ। ਉਹਨੇ ਇਸ਼ਕ ਜਰੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ,ਪਰ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਜੋ ਹਿੰਮਤ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ ਉਹਦੇ ਪੱਲੇ ਅਜੇ ਤਾਂਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਬਚਿੱਤਰ ਘਰੋਂ ਮੁੰਡੇ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਰੁਪਈਆ ਤੇ ਛੁਹਾਰਾ ਪੱਗ ਦੇ ਲੜ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਨਿੱਕਲਿਆ।ਪੇਜ਼ : Harjot Di Kalam ਵਟਸਐਪ : 70094-52602

ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਰੋਟੀ ਨਾ ਖਾਧੀ,ਮਾਂ ਦੇ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂਹਰੇ ਬੈਠ ਕੇ ਬੁਰਕੀ ਮੂੰਹ ਚ ਧਰਦੀ ਪਰ ਗਲਿਓਂ ਪਾਰ ਨਾ ਨਿਕਲਦੀ।ਗਲੇਡੂ ਭਰ ਆਏ ਸੀ,ਬੱਸ ਉਹ ਇੱਕ ਰੋ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ।ਪਰਸਿੰਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਮਗਰੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਸਦੀ ਸੀ,ਜਿਸਨੇ ਉਮਰ ਭਰ ਕਬੀਲਦਾਰੀ ਚ ਘੁੱਟ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜਿਉਂ ਲਿਆ,ਤੰਗੀਆਂ ਤੁਰਸ਼ੀਆਂ ਕੱਟ ਲਈਆਂ,ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਘੁਲਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਮੂੰਹੋ ਸੀਅ ਨਾ ਆਖਿਆ। ਬੱਸ ਇੱਕੋ ਸ਼ੁਕਰ ਮਨਾਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰ ਦਾ ਸਾਂਈ ਨੂੰ ਕੋਈ ਐਬ ਵੈਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਦੋ ਜੁਆਕ ਰੱਬ ਨੇ ਝੋਲੀ ਧਰੇ,ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਲਾਇਕ ਸੀ।ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਰੀਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਜਰਦੀ ਰਹੀ।ਹੁਣ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਐਸਾ ਚਮਕਾਰਾ ਵੱਜਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰੱਬ ਨੇ ਛੱਪੜ ਫਾੜ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।ਉਹਨੂੰ ਦੋਵੇ ਧੀ ਪੁੱਤ ਵਲੈਤ ਵਾਲੇ ਜਹਾਜ਼ ਚ ਉੱਡਦੇ ਦਿਸਦੇ। ਉਹ ਜਹਾਜ ਜਿਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਗਦੀਆਂ ਬੁਝਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਪਏ ਤੱਕਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਚਿਰ ਮਨਜੀਤ ਦੀ ਰਜਾਈ ਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ,ਸੱਸ ਬਚਪਨ ,ਵਿਆਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਸਭ ਉੱਪਰੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਉਹ ਸੁਣ ਜਰੂਰ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਕੰਨ ਜਿਵੇਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਕਹੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਹੇ,ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਇਥੋਂ ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਹੀ ਭੱਜ ਜਾਏ। ਐਨਾ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਵੀ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਜੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹਨੂੰ ਉਹਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾ ਪੁੱਛੀ ਗਈ। ਇਹ ਤਾਂ ਇੰਝ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮੱਝ ਦਾ ਸੰਗਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵਪਾਰੀ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। “ਰਾਜ ਕਰੇਗੀ ਧੀਏ ,ਬਚਿੱਤਰ ਤਾਂ ਇਹੋ ਦੱਸ ਕੇ ਗਿਆ, ਐਦਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਨੇ, ਮੁੰਡਾ ਸੋਹਣਾ ਸੁਨੱਖਾ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਰੰਗ ਦੇ ਮੇਚ ਦਾ,ਹੋਰ ਭਲਾਂ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ “.”ਬੇਬੇ ਹਲੇ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਬਾਹਰ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁੱਲ ਨਹੀਂ, ਰੋਜ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਨੇ ਹੀ ਧੋਖੇ ਵਾਲੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਇਹਨਾਂ ਚੱਕਰਾਂ ਚ ….”” ਨਾ ਧੀਏ ,ਸ਼ੁਭ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ,ਬਚਿਤ੍ਰ ਆਪਣਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਆ, ਕੱਲ ਭਲਕ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਬਾਪੂ ,ਤੇਰੇ ਮਾਮੇ ਨਾਲ ਲਿਜਾ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਭ ਪੱਕਿਆ ਕਰ ਆਉਣਗੇ। ਫਿਰ ਹੀ ਬਚਿੱਤਰ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪੱਗ ਦੇ ਲੜ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਛੁਹਾਰਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਐਂਵੇ ਤਾਂ ਤਸੱਲੀ ਕਰਾਂਗੇ।””ਪਰ ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਉਣਾ …..””ਨਾ ਮੇਰੀ ਧੀਏ ,ਇੰਝ ਨਾ ਬੋਲ , ਇਸਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਚਿਆ ਕੀ ਏ ,ਜੇ ਤੂੰ ਵਲੈਤ ਵਗ ਜਾਏ,ਮਗਰ ਤੇਰੇ ਬਲਵੰਤ ਚਲਿਆ ਜਾਊ, ਉਹਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਣ ਜਾਊ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਹੈਥੇ ਕੀ ਧਰਿਆ ਪਿਆ,ਨਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰ ,ਬੀਏ ਐਮ ਏ ਆ ਕਰੀ ਮੁੰਡੇ ਕੱਛਾ ਵਜਾਉਂਦੇ ਫ਼ਿਰਦੇ ਨੇ।”ਉਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਲਵੇਗੀ … ਪਰ ਬੇਬੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਹੀ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨਜੀਤ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕਰੇ ਕੀ।ਰਾਤ ਭਰ ਉਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕੁਝ ਵਿਉਂਤ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਸੋਚਦੀ ਜੇ ਉਹ ਛਿੰਦੇ ਨਾਲ ਕਿਧਰੇ ਵਗ ਜਾਏ !! ਜਾਂ ਉਹਨੂੰ ਆਖ ਦੇਵੇ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਘੱਲ ਦੇਵੇ ਖੌਰੇ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੰਨ ਹੀ ਲੈਣ। ਜੇ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੀ ਨਾ ਆਵੇ ਫ਼ਿਰ,ਰਾਤ ਭਰ ਰੱਬ ਅੱਗੇ ਇਹੋ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।……….ਅੱਧ ਸੁੱਤੇ ਹੀ ਉਹਦੀ ਰਾਤ ਨਿੱਕਲੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉੱਠੀ ਬੇਬੇ ਕਾਫ਼ੀ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਮੁੜ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਆ ਬੈਠੀ।ਚੁੰਨੀ ਵਿੱਚੋ ਫੋਟੋ ਕੱਢਕੇ ਉਹਦੇ ਮੂਹਰੇ ਧਰ ਦਿੱਤੀ।”ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਦੇਖ ਲੈ ” ਪਰਸਿੰਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।ਉਹਨੇ ਉਨੀਂਦਰੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝਲਕ ਦੇਖਿਆ।ਉਹਦਾ ਦਿਮਾਗ ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਛਿੰਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।ਮੁੰਡਾ ਪੂਰਾ ਜਚਦਾ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਛਿੰਦੇ ਨਾਲੋਂ ਉਨ੍ਹੀ ਇੱਕੀ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਸੀ।”ਸਾਡੇ ਵੇਲਿਆਂ ਚ ਤਾਂ ਭਾਈ ,ਵਿਆਹ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਘੁੰਡ ਵਿੱਚੋ ਮਸੀਂ ਅੱਖ ਚੱਕ ਕੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸੀ।ਹੁਣ ਇਹ ਜ਼ਮਾਨਾ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਫੋਟੋਆਂ ਭੇਜਣ ਲੱਗ ਗਏ,ਚੰਗੇ ਵੇਲੇ ਜੰਮੇ ਹੋ ਭਾਈ।”ਪਰਸਿੰਨੀ ਨੇ ਉਹਦੇ ਮਨੋਂ ਹੌਲ ਨੂੰ ਲਾਹੁਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਤਸਵੀਰ ਵੇਖਦੇ ਵੇਖਦੇ ਮੁੜ ਮਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਬੇਬੇ ਦੇ ਮੋਢੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਧਰਵਾਸ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।………ਗੱਜਣ ਸਿਉਂ ਦੇ ਸੱਟ ਅਜੇ ਭਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ,ਪਰ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਹੌਂਸਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਦੇਹਾਂ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਨਿੱਤ ਕਰਮ ਤੋਂ ਵੇਹਲਾ ਹੋਕੇ ਉਹਨੇ ਘੁੱਟ ਚਾਹ ਦੀ ਪੀਤੀ ਨਾਲ ਪਰਸਿੰਨੀ ਤੋਂ ਪਰੌਂਠੇ ਬਣਵਾਏ ਤੇ ਅਚਾਰ ਰਖਵਾ ਕੇ ਝੋਲੇ ਚ ਪਾ ਕੇ ਮੋਢੇ ਚ ਪਾ ਲਿਆ।ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਚਾਦਰਾ ਕੁੜਤਾ ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਧੁੰਦ ਵਿਚੋਂ ਹਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੱਥ ਦਿਸਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੀ ਜੂਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਨਿੱਕਲਿਆ।ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਦੀ ਵਾਟ ਉਹਨੇ ਦੋ ਕੁ ਘੰਟੇ ਚ ਮੁਕਾ ਛੱਡੀ। ਟਾਂਵੀ ਟਾਂਵੀ ਗੱਡੀ ਖਿਸਕਣ ਲੱਗੀ ਸੀ।ਪਹਿਲੀ ਬੱਸ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹੁਰੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੇ ਗੁਰਭੇਜ ਕਿਧਰੇ ਇਧਰ ਓਧਰ ਨਾ ਚਲੇ ਜਾਏ।ਬੱਸ ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਹੀ ਉਹਨੇ ਪਰੌਂਠੇ ਖਾਧੇ।ਰਾਹ ਟਾਬੇ ਤੇ ਬੱਸ ਰੁਕੀ ਤਾਂ ਚਾਹ ਪੀਤੀ। ਜਖਮਾਂ ਚ ਉਹਦੇ ਭਾਵੇਂ ਹਲੇ ਤਕਲੀਫ ਸੀ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨੇ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਮੰਨੀ।ਛਾਹ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਉਹ ਸਹੁਰੇ ਪਿੰਡ ਜ਼ਾ ਉੱਤਰਿਆ ਸੀ।ਗੁਰਭੇਜ ਹਲੇ ਘਰ ਹੀ ਸੀ।ਐਨੀਂ ਸਾਜਰੇ ਉਹਨੂੰ ਆਏ ਵੇਖ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਾਰੇ ਟੱਬਰ ਦੇ ਸਾਹ ਸੂਤੇ ਗਏ।ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਹਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਤਾਂ ਕੇਰਾਂ ਸਭ ਦੀਆਂ ਵਾਛਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ । ਗੁਰਭੇਜ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਖੋਟੇ ਪੈਸੇ ਵਾਂਗੂ ਵਾਪਿਸ ਮੁੜ ਪਿਆ।ਸਿੱਧਾ ਬੱਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਲਈ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆੜਤੀਏ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਬਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਲੰਧਰ ਲਈ ਬੱਸ ਫੜ੍ਹ ਲਈ।ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਬਚਿੱਤਰ ਬੱਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਫਤਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ,ਉਹਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਪਿਛੋਕੜ ਦੀਆਂ ਸਭ।ਇੱਕ ਵੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੂੰਜੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗਣ ਦਿੱਤਾ।ਜਲੰਧਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੋਠੀ ਤੱਕ ਰਿਕਸ਼ਾ ਕੀਤਾ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਘਰ ਦੇ ਜੀਅ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਦਰਅਸਲ ਬਚਿੱਤਰ ਨੇ ਸਵਖਤੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲਾਗੀ ਨੂੰ ਮੂਹਰੇ ਲਾ ਕੇ ਘੱਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਉ ਤੇ ਮਾਮੇ ਨਾਲ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਉਣਗੇ। #HarjotDiKalam ਇਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਟੱਬਰ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਤਿਆਰ ਸੀ।ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਪਾਸ਼ ਕਲੋਨੀ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕੋਠੀ ਬਣੀ ਲਗਦੀ ਸੀ।ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੱਚ ਹੀ ਕੱਚ ਸੀ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਨੌਕਰ ਚਾਕਰ ਇਧਰ ਉਧਰ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸੀ। ਇੱਕ ਮੋਟਰ ਕਾਰ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਸੀ ਦਿਸਦਾ ਸਾਫ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਧੁੱਪ ਨਿਕੱਲ ਆਈ ਸੀ ਧੁੱਪੇ ਹੀ ਕੁਰਸੀਆਂ ਡਾਹ ਕੇ ਚਾਹ ਦੇ ਮੇਜ਼ ਲਗਾ ਰੱਖੇ ਸੀ। ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿੱਕ ਸੁੱਕ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੁੰਡਾ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹੁਣੇ ਵਟਣਾ ਮਲਕੇ ਨਹਾਤਾ ਹੋਵੇ।ਪਰ ਵਲੈਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰੰਗ ਨਿੱਖਰ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਲਾਲ ਭਾਹ ਵੀ ਮਾਰਦਾ। ਇਹ ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ।ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਨੂੰ ਨਾ ਨੁੱਕਰ ਕੀਤੀ ਕਿ ਐਵੇਂ ਭਾਈ ਕੁੜੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਈਦਾ।”ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਉਦੋਂ ਨਾ ਖਾਈਂ ਲਾਣੇਦਾਰਾ ,ਹਲੇ ਤਾਂ ਮੁੰਡਾ ਵੇਖਣ ਆਇਆ,ਨਾਲੇ ਭਾਈ ਇਹ ਤਾਂ ਹੁਣ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ,ਹੁਣ ਤਾਂ ਜੁਆਈ ਪੁੱਤਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਹੋਗੇ ,ਸੱਸ ਸਹੁਰੇ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦੇ,ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਭਰਜਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਵਲੈਤ ਦਿਖਾਉਗਾ ਭਾਈ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਪੁੱਛ ਲਵੋ “.ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਪਿਉ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿਆਹ ਪੱਕਾ ਹੋਣ ਤੇ ਬਣਨਾ ਸੀ,ਵਲੈਤ ਚ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਕੱਲਿਆ ਆਇਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਫੁੱਫੜ ਭੂਆ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਹੀ ਸਨ।ਉਹ ਬਾਹਰ ਕੰਮ ਦੇਖਦਾ ਸੀ ਸਾਰਾ ਹੀ ਟੱਬਰ ਦਾ।ਫੁੱਫੜ ਬੱਸ ਲੋੜ ਪਿਆ ਬੋਲਦਾ,ਭੂਆ ਤਿੱਖੀ ਸੀ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੰਦ ਕੱਢ ਕੇ ਦਿੰਦੀ।ਪੂਰਾ ਮੂੰਹ ਮੱਥਾ ਪਾਉਡਰ ਨਾਲ ਲਿਬੜਿਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਇੰਝ ਸਜੀ ਬੈਠੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਹੀ ਵਿਆਹ ਹੋਵੇ।ਜਿਨ੍ਹੀ ਕੁ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸੀ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ।ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਆਮ ਵਰਗੇ ਲੱਗੇ। ਬੱਸ ਵਿਚ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੱਲ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਚ ਬੋਲ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਸਮਝ ਨਾ ਲਗਦੀ।ਮੁੰਡਾ ਸਹੀ ਸੀ ਟੱਬਰ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ ਘਰ ਕੋਠੀ ਬਾਕੀ ਸਭ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ,ਮੁੰਡਾ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੁਆਬ ਦਿੰਦਾ। ਉਹਦੇ ਚ ਕੋਈ ਊਂਣ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਗੁਰਭੇਜ ਨੇ ਅੱਖੀਆਂ ਚ ਹੀ ਗੱਜਣ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨੇ ਬਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਬਚਿੱਤਰ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਚਾਹ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਹਿ ਕੇ ਅੰਦਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।ਬਚਿੱਤਰ ਫੁੱਫੜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ,”ਲੈ ਬਈ ਲਾਣੇਦਾਰਾ ਤੁਸੀਂ ਭਾਈ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋ ਦੇਣ ਲੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਲੋ ਭਾਈ,ਕੱਲ ਨੂੰ ਨਾ ਅਖਿਓ ਬਈ ਵਿਚੋਲੇ ਨੇ ਲੁਕੋ ਰੱਖਿਆ”ਫੁੱਫੜ ਦੀ ਥਾਵੇਂ ਭੂਆ ਬੋਲੀ ,” ਨਾ ਭਾਈ ਜੋ ਬਚਿੱਤਰ ਤੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ,ਸਾਡੇ ਭਾਈ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਤਾਂ ਪਾਟੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ,ਸਾਡਾ ਬੱਸ ਇਹ ਆ ਕਿ ਆਉਣ ਜਾਣ ਦਾ ਖਰਚਾ ਨਿਕਲਜੇ ਤੇ ਕੁੜੀ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਓਧਰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਾਰ ਸੈੱਟ ਕਰਨ ਲਈ ਚਾਰ ਛਿੱਲੜ ਹੋਣ ਤੇ ਬੱਸ ਇਥੇ ਵੀ ਥੋੜਾ ਹੋ ਜਾਏ ਕਿ ਵਲੈਤ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਕੋਈ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਗਿਆ, ਬਰਾਤ ਥੋੜੀ ਹੋਊ ਪਰ ਕੋਈ ਗਾਉਣ ਆਲਾ ਜਰੂਰ ਬੁਲਾ ਲਿਓ,ਬਾਕੀ ਭਾਈ ਆਪਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਗਹਿਣਾ ਗੱਟਾ ਹਰ ਕੋਈ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਪਿਉ ਤੇ ਫੁੱਫੜ ਨੂੰ ਛਾਪ ਪਾ ਦੇਣ”। ਨਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੀ ਭੂਆ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡਿਆ।”ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਕੱਲ੍ਹ ,ਸਭ ਤੇ ਰਾਜੀ ਨੇ,ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਏ ਤਾਂ ਦੱਸ ਭਾਈ” ਬਚਿੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।”ਹੋਰ ਬੱਸ ਭਾਈ, ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਰੱਜ ਆਉਣਾ ਕੁੜੀ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਦੇਖਣਾ” ਭੂਆ ਆਪਣੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਚ ਮੁੜ ਹੱਸੀ।”ਠੀਕ ਏ ਭਾਈ ਗੱਜਣਾ ?” ਬਚਿੱਤਰ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।ਗੱਜਣ ਹਰ ਗੱਲ ਤੇ ਪੈਸੇ ਪੈਸੇ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਲਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ । ਉਹਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਆੜਤੀਏ ਦੀ ਵਹੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜਹਾਜ਼ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਇਹ ਮੁੜ ਬਨਜੂ ਉਹਨੇ ਖਿਆਲ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ।”ਸਭ ਮਨਜ਼ੂਰ ਆ ਭਾਈ “.ਗੱਜਣ ਨੇ ਪੱਗ ਦੇ ਲੜ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਜਦੇ ਕਿਹਾ।”ਲਿਆਓ ਭਾਈ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਛੁਹਾਰਾ ਲਵਾਓ ਤੇ ਆਹ ਫੜੋ ਰੁਪਈਆ”ਬਚਿੱਤਰ ਨੇ ਲੜ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰੁਪਈਆ ਫੁਫੜ ਦੇ ਹੱਥ ਧਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਕੋਲ ਸੱਦ ਕੇ ਛੁਹਾਰਾ ਖਵਾ ਦਿੱਤਾ । ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਨਵੇਂ ਜੁੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਅਸ਼ਰੀਵਾਦ ਲਿਆ। ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਪਤਾ ਤੇ ਬਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਲਿਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੀਜੇ ਚ ਪਾ ਲਈਆਂ।ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਚਰਨਜੀਤ। ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਉਹਨਾਂ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਕਿਸੇ ਟਾਬੇ ਤੇ ਕੀਤਾ। ਬਥੇਰਾ ਜੋਰ ਲਾਇਆ ਪਰ ਰਿਵਾਜ ਦੇ ਪੱਕੇ ਗੱਜਣ ਸਿਉਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਾ ਮੰਨੀ।…….ਜਦੋਂ ਗੱਜਣ ਤੇ ਗੁਰਬੇਜ਼ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਰਾਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪਹਿਰ ਅੱਧ ਕੁ ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਮਕ ਰਹੇ ਸੀ। ਪਰਸਿੰਨੀ ਕੋਲੋ ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਂਭੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾ ਰਹੀ। ਲਾਗਣ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਬੁਲਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਤੇਲ ਚੁਆਇਆ। ਉਹਨੂੰ ਸ਼ਗਨ ਦਿੱਤਾ।ਮਨਜੀਤ ਲਈ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਸੁਪਨੇ ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਤਾਂ ਹੁਣ ਇਹ ਵੀ ਭੈਅ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਛਿੰਦੇ ਨੂੰ ਆਖਿਰੀ ਵਾਰ ਮਿਲ ਵੀ ਸਕੇਗੀ ਕਿ ਨਹੀਂ ?ਘਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਇੱਕ ਦਮ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦਾ ਵੀ । ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਦੇ ਸੁਪਨੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਝੋਲੀ ਜਾ ਡਿੱਗੀ ਸੀ।ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਖੀਰ ਕਿਸੇ ਹੀਲੇ ਜਰੂਰ ਕਾਲਜ਼ ਜਾਏਗੀ। ਭਾਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਕਰੇ।ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਗਿਣਵੇਂ ਬੰਦਿਆ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਦਿਨ ਮਿੱਥ ਕੇ ਚਿੱਠੀ ਤੋਰ ਦਿੱਤੀ।ਅਚਾਨਕ ਹੋਏ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੇ ਸ਼ਰੀਕ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਵੀ ।ਸਭ ਉਪਰੋਂ ਉੱਪਰੋਂ ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸੀ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਸੂਹਾਂ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸੀ।ਪਰ ਜਦੋਂ ਬਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮੋਹਰੀ ਬਣਿਆ ਤੱਕਿਆ ਤਾਂ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਆ ਮਿਲਿਆ।”ਊਠਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਯਾਰੀਆ ਲਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜੇ ਛੋਟੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ।” ਇਹ ਜਿਹੜੀ ਬਾਕੀ ਬਚੀ ਇਹ ਵੀ ਵਿਕੂ ਆਊ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ।ਉਹ ਸਗੋਂ ਦੂਹਰੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ ।ਦਿਨ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ,ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਚ ਲੋਹੜੀ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਹੀ ਵਿਆਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।ਹੁਣ ਤਾਂ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਹੀ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਦਿਨ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਕੁੜੀ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਬਲਾ ਚਿੰਬੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਬੇਬੇ ਨੂੰ ਮਨਾ ਹੀ ਲਿਆ।ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੀ ਇਸ ਹਫਤੇ ਦਾ,ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਕਾਲਜ਼ ਵੈਸੇ ਵੀ 15 ਦਿਨ ਲਈ ਬੰਦ ਹੋਕੇ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਚ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਖੁਲ੍ਹਣਾ ਸੀ।ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਕਾਲਜ਼ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸਨ।ਤੇ ਕਾਲਜ਼ ਤੋਂ ਨਾਮਾ ਕਟਵਾਉਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਵੀ ਸੀ। ਪਰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਛਿੰਦੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸੀ,ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਵੀ ਆਖਿਰੀ ਵਾਰ!ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ਼ੋਂ ਠੰਡ ਵੀ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ ਤੇ ਧੁੰਦ ਵੀ। ਵਜੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੈਨ ਚੜ੍ਹੀ ਸੀ ਉਦੋਂ ਹਲੇ ਵੀ ਮੂੰਹ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਵੈਨ ਤੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਦੇ ਘਰ ਕੋਲ ਉੱਤਰ ਗਈ ਸੀ। ਪਰਮ ਦੇ ਮੰਮੀ ਡੈਡੀ ਉਦੋਂ ਵੀ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਗਰਮੀ,ਸਰਦੀ ਜਾਂ ਬਾਰਿਸ਼ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧੁਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸਹੀ ਵੇਲੇ ਕੰਮ ਤੇ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਘਰ ਉੱਤਰ ਉਹਨੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫ਼ਿਰ ਛਿੰਦੇ ਦੇ ਸਕੂਟਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਮਗਰਲੇ ਗੇਟ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਸਕੂਟਰ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਫ਼ੁਰ ਹੋ ਗਏ। ਖੁਦ ਨੂੰ ਭੂਰੀ ਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਇੰਝ ਬੈਠ ਗਈ ਕਿ ਕੋਈ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ ਕਿ ਬੈਠਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਕੌਣ? #harjotdikalam ਵੈਸੇ ਵੀ ਧੁੰਦ ਤੇ ਠੰਡ ਚ ਹਲੇ ਵੀ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿਸਦਾ।ਜੱਫੀ ਮਾਰ ਕੇ ਕਲਾਵੇ ਚ ਘੁੱਟ ਕੇ ਉਹਨੇ ਛਿੰਦੇ ਨੂੰ ਇੰਝ ਜਕੜ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰੋਂਦਾ ਬੱਚਾ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਲਾਵੇ ਚ ਘੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੋਏ।15 ਕੁ ਮਿੰਟ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਟਿਕਾਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁੱਲ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮੋਟਰ ਸੀ। ਨਵੇਂ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਮਿਲਣ ਮਗਰੋਂ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਲਗਵਾਈ ਸੀ। ਡੇਢ ਕੁ ਕਮਰਾ ਛੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਚ ਇੱਕ ਚ ਰੁਕਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੀ ਨਾਲ ਹੀ ਛੋਟੀ ਰਸੋਈ। ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧ ਉਸਨੇ ਯਾਰਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਮਹਿਫਲ ਸਜਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਚ ਸਿਰਫ਼ ਛਿੰਦਾ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨੂੰ ਦਾਅ ਲੱਗੇ ਤੇ ਇਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਛੋਟ ਸੀ।ਸਕੂਟਰ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਚ ਲਗਾ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਬਚਕੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਐਨੇ ਸਮੇਂ ਚ ਦੋਹਵਾਂ ਚ ਰਸਮੀ ਹੇੱਲੋ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ।ਦੋਹਵਾਂ ਨੇ ਦੁਆਲੇ ਵਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲੋਈਆਂ ਲਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਵੱਲ ਜੀਅ ਭਰਕੇ ਤੱਕਿਆ। ਮਨਜੀਤ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੀ ਛਿੰਦੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਭਰ ਆਈ ਜਿਸ ਸਾਗ ਪਿਆਰ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਖਿੱਚ ਵੀ।ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਤੱਕਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਮਨਪਸੰਦ ਸੂਟ ਪਾ ਰਖਿਆ ਸੀ,ਇਹੋ ਸੂਟ ਉਸਨੇ ਬਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀ ਪਸੰਦ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।ਪਰ ਮਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਉਦਾਸੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਇੱਕ ਦਮ ਠਿਠਕ ਗਿਆ। ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਗਾਇਬ ਸੀ। ਅੱਖਾਂ ਹੇਠ ਇੰਝ ਘੇਰੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤੀ ਨਾ ਹੋਏ, ਅੱਖੀਆਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਦੱਸਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤਾਜ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਰੋ ਕੇ ਹਟੀ ਹੋਏ। ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਉਸਦਾ ਅਣਹੋਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੱਥਾ ਠਣਕਿਆ, ਸ਼ਾਇਦ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਕੋਈ ਚੱਕਰ ਨਿਪਟ ਗਿਆ ਉਸਨੂੰ ਇਹੋ ਲੱਗਾ ਸੀ।ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦੀ ਠੋਡੀ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਝਾਕਿਆ ।”ਕੀ ਹੋਈਆਂ ਮਨਜੀਤ ?” ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।ਮਨਜੀਤ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੋਢੇ ਲੱਗਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਚ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਸਾਰਾ ਗੁਬਾਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਉਸਦੇ ਹਾਉਂਕਿਆ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਰੋਣੇ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਛਿੰਦੇ ਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਪਿਘਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਵਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ।”ਹਾਏ ਪਗਲੀ, ਦੱਸ ਤਾਂ ਸਹੀ ਹੋਇਆ ਕੀ ਏ” ਪਰ ਜੇ ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਘਟੇ ਤਾਂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਕੁਝ ਆਖੇ। ਦਿਲ ਤਾਂ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਵਿਨ੍ਹੀਆਂ ਪਿਆ ਸੀ।ਕਰੀਬ 15 ਮਿੰਟ ਰੋਣ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਕੁਝ ਸੂਤ ਆਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਝ ਬੋਲਣ ਯੋਗ ਹੋਈ। ਤੇ ਰੋਂਦੇ ਰੋਂਦੇ ਹੀ ਸਾਰੀ ਵਿਥਿਆ ਕਹਿ ਸੁਣਾਈ।ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਛਿੰਦੇ ਦਾ ਕਾਲਜੇ ਨੂੰ ਧੱਕ ਪਈ। ਉਸ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ ਲੰਮੇ ਗੱਬਰੂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਦਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਹਵਾਸ਼ ਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੰਜੇ ਨੂੰ ਟੋਹਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਮਨਜੀਤ ਵੀ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਵੇਲ ਵਾਂਗ ਲਿਪਟੀ ਉਂਝ ਹੀ ਬੈਠ ਗਈ।ਤਿੰਨ ਕੁ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ਨੇ ਉਮਰੋਂ ਲੰਮੇ ਵਕਫ਼ੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।ਐਸਾ ਮੋੜ ਸੀ ਜਿਥੇ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਜਾਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਕੀ ਕਰਨ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦੇ ਕੂਹਣੀ ਮੋੜ ਇਨਸਾਨ ਕੋਲੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਅ ਲੈਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸਗੋਂ ਮਰ ਹੀ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਵੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।ਕਈ ਵਿਚਾਰਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਿਧਰੇ ਦੌੜ ਜਾਈਏ। ਐਡੀ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆਂ ! ਕਿਸਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਜਾਣਾ। ਪਰ ਅਗਲੇ ਪਲ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਕਲ ਭਾਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਸ਼ਰੀਕਾਂ ਦੇ ਮੇਹਣੇ ,ਬਾਪੂ ਦੀ ਵਿਕਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ,ਮਾਂ ਦਾ ਭੋਲਾ ਭਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਮੂਹਰੇ ਆ ਜਾਂਦਾ।ਕਾਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹਿਲਾਂ ਗੱਲ ਖੋਲ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ! ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਪੱਕੇ ਪੈਰੀਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ। ਛਿੰਦਾ ਖੁਦ ਕਬੀਲਦਾਰੀ ਚ ਉਲਝ ਰਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਸਾਕ ਦੇਣਾ ਕੋਈ ਬੇਜ਼ਮੀਨਾ ਵੀ ਹਤੱਕ ਮੰਨਦਾ।ਕਿਵ਼ੇਂ ਪੈਸੇ ਦੀ ਲੁੱਟ ਮੱਚੀ ਏ ਦੁਨੀਆਂ ਚ ,ਅਮੀਰ ਅਮੀਰ ਹੋਈ ਜ਼ਾ ਰਿਹਾ ਗਰੀਬ ਕੋਲ ਜੋ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਵਿਕ ਰਿਹਾ। ਸਿਰਫ਼ ਜਾਇਦਾਦ ਨਹੀਂ।ਉਸਦੇ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਨਿਲਾਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।ਪੈਸੇ ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾਲ ਹੀ ਬੰਦੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਬਚੀ ਏ ਆਪ ਤੇ ਬੰਦਾ ਜ਼ੀਰੋ ਹੈ।ਉਹ ਵੀ ਹਲੇ ਜ਼ੀਰੋ ਸਨ। ਹੁਣ ਇਸੇ ਨੂੰ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਆਏ, ਇਸ ਭੂਚਾਲ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੇ ਇਸ ਖਿਆਲ ਨਾਲ ਹੀ ਛਿੰਦੇ ਨੇ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਮੰਜੇ ਤੇ ਵਿਛ ਗਿਆ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਸਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਐਨੇ ਮਜਬੂਤ ਜਿਸਮ ਤੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਸਖਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਂਦਿਆਂ ਵੇਖ ਮਨਜੀਤ ਫਿਰ ਤੋਂ ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਕਿੰਨਾ ਟੈਮ ? ਅਖ਼ੀਰ ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਹੰਝੂ ਮੁੱਕ ਗਏ।ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਇੰਝ ਹੀ ਲਿਪਟੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਲ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲੇ ਸੀ,ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ ਇੱਕ ਇੱਕ ਪਲ, ਇਸੇ ਕਮਰੇ ਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ,ਉਸਦਾ ਚਾਅ ਤੇ ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਦੇ ਸਭ ਪਲ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।ਕਹਿੰਦੇ ਆਦਮੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਉਸਦੇ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੁਸੀਨ ਪਲ ਉਸਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਚ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਗੱਲ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਜਾਂ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹੀ ਹੀ ਸੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਨਿੱਕੇ ਤੋਂ ਨਿੱਕਾ ਪਲ ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਚ ਫੇਰਾ ਪਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹੋ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੇ ਲਾਗੂ ਸੀ। ਉਹ ਹੁਣ ਲੰਘੇ ਵਕਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂ ਰਹੇ ਸੀ। ਮੁੜਕੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਯਾਦਾਂ ਵੀ ਫਰੋਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ।ਹਰ ਲੰਘਦੇ ਪਲ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਸਿਰਫ ਯਾਦਾਂ ਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਚ ਗਵਾਚਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ।ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨੇ ਜਿਸਮਾਂ ਚ ਇੱਕ ਅਜ਼ੀਬ ਹਲਚਲ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਗਰਮ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋ ਗਰਮੀ ਸਿਮਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਕੋਸੇ ਸਾਹ ਇੰਝ ਲਗ ਰਹੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਧੂਣੀ ਸੇਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਗਰਮੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ ਨੂੰ ਤਾਂ ਬੁੱਲਾਂ ਨੇ ਬੁੱਲਾ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਾ ਵਿਛੜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ। ਤੇਜ਼ੀ ਸੀ ਕਾਹਲ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਪਿਆਸ ਸੀ। ਹੱਥ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਚ ਗੁਆਚ ਗਏ ਸੀ।ਜਿਹੜੇ ਲੱਭੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜ਼ਾ ਸਕਦੇ ਸਿਰਫ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਕਿਤੇ ਦੂਸਰੇ ਪਲ ਲਈ ਕਿਤੇ। ਛਿੰਦਾ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਚ ਉੱਠ ਕੇ ਉਹਦੇ ਪੂਰੇ ਬਦਨ ਉੱਪਰ ਫ਼ੈਲ ਗਿਆ ਸੀ।ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲੋਂ ਉਹ ਦੂਣਾ ਨਾ ਸਹੀ ਡੇਢ ਗੁਣਾ ਜਰੂਰ ਸੀ।ਪਰ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਲਚਕ ਨੇ ਉਹਦੇ ਸਖਤ ਪਿੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਵਲ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਸੰਗ-ਸ਼ਰਮ ਉਹਨਾਂ ਚ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਚ ਕਦੋਂ ਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਪਰ ਢੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕਿਆ।ਕੁਰਬਾਨ ਹੋ ਜਾਣ ਲਈ ਆਮਦਾ ਇੱਕ ਨਸ਼ਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਘੇਰਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਖਿਆਲ ਬਦਲ ਗਏ।ਛਿੰਦੇ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦਮ ਝੂਠਾ ਪੈ ਗਿਆ।ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ ,” ਇਹ ਸਭ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ,ਹੁਣ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਅਮਾਨਤ ਹੋ ਗਈ ਏਂ, ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ! “ਇੱਕ ਦਮ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਹੋਏ। ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਘੜੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਦਮ ਉਹ ਉੱਠੀ ਤੇ ਥੋੜਾ ਦੂਰ ਹੋਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਪਰ ਮੰਗਣੀ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਇੰਝ ਕਰ ਲੈਣ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮਨ ਤੇ ਬੋਝ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਸਖਸ਼ ਲਈ ਤਾਂ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਾਈ ਹੋ ਗਈ ਸੀ । ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਬਾਪੂ ਨੇ ਰੁਪਈਆ ਕਿਸੇ ਹੱਥ ਧਰਕੇ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਿਹੀ ਛਾ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਸੀ। ਹੁਣ ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਲੰਘੇ ਵਕਤ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬੈਠੇ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।ਫਿਰ ਘਰ ਮੁੜਨ ਦੀ ਮਨਜੀਤ ਅੰਦਰ ਕਾਹਲ ਮੱਚ ਗਈ। ਫਟਾਫਟ ਦੋਵੇਂ ਵਾਪਿਸ ਪਰਮ ਦੇ ਘਰ ਆਏ।ਵੈਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਹੀ ਕੀਤੀ।ਸਭ ਜਜ਼ਬੇ ਪੱਥਰ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਜ਼ਬਾਤ ਬਚਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵਲੈਤਣ ਹੋ ਜਾਣ ਦਾ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਸੀ।ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਛਿੰਦਾ ਉਹਦੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਜਰੂਰ ਘੁੰਮ ਜਾਂਦਾ। ਬਾਰ ਬਾਰ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਅਮਾਨਤ ਸਮਝ ਕੇ ਇੱਕ ਪਲ ਚ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣਾ ਉਹਦੇ ਲਈ ਛਿੰਦੇ ਦੇ ਮਨ ਚ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮੁੱਹਬਤ ਚ ਇਹ ਅਸੂਲ ਕਾਇਮ ਸਨ।ਜਦੋਂ ਤਾਂਈ ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਨਾਨਕੇ ਤੋਂ ਢੇਰ ਪਰਾਉਣੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸੀ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਇੰਝ ਹੀ ਗੁਜਰਨ ਵਾਲੇ ਸੀ।ਮੁੜ ਕਦੇ ਛਿੰਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ,ਕਦੇ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਮੁੜ ਫੇਰਾ ਪਾਏਗੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਤਾ ਉਸਦਾ ਮਨ ਇੰਝ ਹੌਲਾ ਫੁੱਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਿਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕਬਰਾਂ ਚ ਦਬਾ ਕੇ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੋਏ। ਬਾਕੀ ਸੀ ਤਾਂ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਜਿਹੀ ਚੀਸ ਜੋ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਠਦੀ ਸੀ,ਜਦੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤੀਂ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਘਬਰਾ ਕੇ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀ, ਸੁਪਨਾ ਇੰਝ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਚ ਛਿੰਦੇ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਖੋਹ ਕੇ ਲਿਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਲੰਘਦੇ ਦਿਨ ਨਾਲ ਇਹਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਘੱਟਦੀ ਗਈ …..ਆਪਣੇ ਜਿੰਮੇ ਪਈ ਪਹਾੜ ਜਹੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਥੱਲੇ ਉਹ ਬਰਫ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਵਲੈਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ….ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਸੀ।Instagram ਤੇ ਫੋਲੋ ਕਰੋ www.instagram.com/Harjot.Di.Kalam

ਗੱਜਣ ਸਿਉਂ ਨੇ ਪਟਵਾਰੀ ਤੋਂ ਫ਼ਰਦ ਕਢਵਾ ਲਈ ਤੇ ਲਿਆ ਕੇ ਆੜਤੀਏ ਦੇ ਮੁਨੀਮ ਕੋਲ ਧਰ ਦਿੱਤੀ। ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਮਾਲਿਕਨਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹੇ ਪੈਸੇ ਗੱਜਣ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਸਤੋਂ ਇਹੋ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੁੜ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋ ਇਹ ਛੁਡਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ। ਆੜਤੀਆ ਖੁਦ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ,ਫ਼ਸਲ ਵੀ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਮੰਗਵਾ ਦਿੱਤਾ ਨਾਲ ਲੱਡੂ ਵੀ ਅਖੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਇਹ ਤਾਂ ਬਣਦਾ ਹੀ ਹੈ।ਢਾਈ ਰੁਪਏ ਸੈਂਕੜਾ ਵਿਆਜ ਦੀ ਲਿਖਤ ਪੜ੍ਹਤ ਲਾ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਦੋ ਲੱਖ ਦਾ ਚੈੱਕ ਕੱਟਕੇ ਹੱਥੀਂ ਧਰ ਦਿੱਤਾ।ਸਿੱਧੀ ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੇਚਣ ਨਾਲ਼ੋਂ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਸਹੀ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।ਫ਼ਸਲ ਨਾਲ ਜਿੰਨਾ ਵਿਆਜ ਉੱਤਰੀ ਜਾਊਗਾ ਠੀਕ ਬਾਕੀ ਵਾਧਾ ਘਾਟਾ ਹੋਈ ਜਾਊ। “ਜੇ ਸਾਲ ਚ ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਭ ਰੋਣੇ ਧੋਣੇ ਘਾਟੇ ਵਾਧੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।”ਬੈਂਕ ਚ ਚੈੱਕ ਲਾ ਕੇ ਉਹਨੇ 20 ਕੁ ਹਜ਼ਾਰ ਖਰਾ ਕੀਤਾ। ਬਾਕੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਰੀਕ ਦੱਸ ਕੇ ਬੈਂਕ ਮੈਨਜਰ ਨੂੰ ਕੈਸ਼ ਲਈ ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਛੋਟੀ ਬ੍ਰਾਂਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੈਸ਼ ਡਿਮਾਂਡ ਤੇ ਹੀ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਸੀ।ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਸੌਦੇ ਪੱਤੇ ਖਰੀਦਣੇ ਸੀ ਉਹਨੇ ਖਰੀਦੇ ਤੇ ਘਰ ਭਿਜਵਾਉਣ ਲਈ ਆਖ ਦਿੱਤਾ।ਹਲਵਾਈ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਟੈਂਟ ਵਾਲੇ ਤੱਕ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾਈ ਫੜਾਉਂਦਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਸੂਟਾਂ ਦੀ ਲਿਸਟ ਸੁਨਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਘੜਾਈ ਦੇ ਪੈਸੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਹਿਸਾਬ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਜੇਬ ਚ ਮਸੀ ਪੰਜ ਕੁ ਸੌ ਬਾਕੀ ਬਚਿਆ।ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਚ ਉਹਨੇ ਬਹੁਤੇ ਕੰਮ ਭੁਗਤਾ ਲਏ ਸੀ। ਹੁਣ ਬਲਵੰਤ ਜਾਣੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ। ਉਹਦੀ ਇਹੋ ਸਮਝ ਸੀ।…………ਬੰਨ੍ਹੇ ਦਿਨ ਤਾਂ ਆ ਖੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।ਦਿਨਾਂ ਚ ਹੀ ਘਰ ਦਾ ਸੂਰਤ ਹਾਲ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ।ਭੰਨ ਤੋੜ ਜਿਥੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਨਵੇਂ ਬਾਥਰੂਮ ਬਣੇ, ਰਸੋਈ ਚ ਜੋ ਥੋੜੀ ਘਾਟ ਵਾਧ ਲਗਦੀ ਸੀ ਦਰੁਸਤ ਕੀਤਾ। ਰੰਗ ਰੋਗਨ ਹੋਇਆ, ਦਰਵਾਜੇ ਤਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁੰਡੇ ਜਿੰਦੇ ਅੜਦੇ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਘਰ ਦੀ ਕਾਇਆ ਕਲਪ ਹੋ ਗਈ। ਪੈਸੇ ਤਾਂ ਹੱਥੋਂ ਇੰਝ ਫਿਸਲ ਰਹੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਕ ਚ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੱਜਣ ਗੁਰਬੇਜ਼ ਤੇ ਦੋ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਪੈਸ਼ਲ ਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗਏ ਤੇ ‘ਨਕਦੀ’ ਦਾ ਦੇਣ ਲੈਣ ਮੁਕਾ ਆਏ.ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਕਦੀ ਦੇਕੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸੌ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣਨੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਕਦੋੰ ਕਾਮਰੇਡ ਉੱਠ ਕੇ ਰੰਗ ਚ ਭੰਗ ਪਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਕਿਧਰੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੀ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸੋਚਦੇ ਸੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਚ ਭੰਗ ਪਾਉਣ ਦਾ ਐਵੇਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਦਾ।ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵਟਣਾ ਮਲਦੀ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਰੰਗ ਤੇ ਰੂਪ ਹੋਰ ਵੀ ਨਿੱਖਰ ਆਇਆ ਸੀ। ਲਾਲ ਸੂਹੇ ਜੋਡ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਵਲੈਂਤੋਂ ਆਏ ਮੇਕਅੱਪ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਨਿਖਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਵਿਚੋਲੇ ਹੱਥ ਖ਼ਾਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਤੇ ਇਹ ਸਮਾਨ ਉਸ ਕੋਲ ਪੁੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਉਦਾਸੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਡੂੰਘੇ ਘੇਰੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ। ਕੁੜੀਆਂ ਪੁੱਛਦੀਆਂ ,” ਤੈਨੂੰ ਚਾਅ ਨਹੀਂ ,ਤੂੰ ਵਲੈਤ ਜਾ ਰਹੀ ਏ ,ਇਸ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਜਹਾਜ਼ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਕੁੜੀ ਹੋਵੇਂਗੀ “.ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਸੇਕ ਨਿੱਕਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਸੁਪਨੇ ਮਾਰ ਕੇ ਜਹਾਜ਼ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ।ਉਹ ਚੁੱਪ ਕਰ ਜਾਂਦੀ।ਕੁੜੀਆਂ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਘਰਵਾਲੇ ਭਾਵ ਚਰਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ਿਫ਼ਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹਦਾ ਰੰਗ ਰੂਪ ,ਕੱਦ ਕਾਠ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚੋ ਡੁੱਲ੍ਹ ਡੁੱਲ੍ਹ ਪੈਂਦੀ ਸੀ। ਪੂਰਾ ਸੂਰਾ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ ,ਜਿਸਦੀ ਜੋੜੀ ਪੂਰੀ ਮਨਜੀਤ ਨਾਲ ਜਚਦੀ ਸੀ।ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਮਖੌਲ ਕਰਦੀ।,” ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਬਾਹਰਲੇ ਪਿਆਰ ਵੀ ਅਲੱਗ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਘਰਵਾਲੀ ਨੂੰ ” ਡਾਰਲਿੰਗ ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ “।”ਡਾਰਲਿੰਗ ਦਾ ਮਤਲਬ ਪਿਆਰੀ ਹੁੰਦਾ ਉਹ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ “”ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਪਿਆਰ ਚ “”ਹੋਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ ‘ਸਵੀਟਹਾਰਟ’.” “ਅੱਛਾ,ਇਹਦਾ ਮਤਲਬ ਮਨਜੀਤ ਚਰਨਜੀਤ ਦੀ ‘ਸਵੀਟਹਾਰਟ’ ਹੈ.”ਬਾਕੀ ਕੁੜੀਆਂ ਚ ਹਾਸਾ ਮੱਚ ਜਾਂਦਾ। ਮਨਜੀਤ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀ । ਹੋਰ ਕਰ ਵੀ ਕੀ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਤਨੋਂ ਮਨੋ ਚਰਨਜੀਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸਿਵਾਏ ਕੋਈ ਰਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।”ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੋਰ ਏ,ਮੈਨੂੰ ਫੌਜਣ ਦੱਸਦੀ ਸੀ ,ਕਿ ਇਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਲੋਕ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੰਮਦੇ ਹਨ,ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਦੱਸਦੀ ਸੀ ਅਖੇ ਫ਼੍ਰੇਂਚ ਕਿੱਸ ਕਹਿੰਦੇ “।ਬਾਕੀ ਕੁੜੀਆਂ ਹਾਅ ਕਹਿਕੇ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਮਨਜੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਦੀਆਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਕੁਝ ਬੋਲੇ,ਪਰ ਉਹਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੋ ਕਿਹਾ।”ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਹੋਊ ਦੱਸ ਦਿਆਂਗੀ ,ਮੈਨੂੰ ਹਲੇ ਕੀ ਪਤਾ , ਨਾਲੇ ਤੇਰੀ ਫੌਜਣ ਭਾਬੀ ਫੌਜੀ ਦੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸਦੀ ਏ ਕੇ ਤੂੰ ਬੱਸ ਚੁਰਚੁਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਕਰਨ ਜਾਂਦੀ ਐ,ਬੇਸ਼ਰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।”ਦੱਸਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।ਪਰ ਉਹ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਨਾ ਹਟੀ।”ਲਏ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਭਾਬੀਆਂ ਹੀ ਇਹ ਕੁਝ ਸਿਖਣ ਲਈ ਨੇ,ਨਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਕਿ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮਗਰੋਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ।””ਐਨੀਂ ਹੀ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਅੱਗ ਏ ਤਾਂ ਬੇਬੇ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈ”ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਹਾਸੀ ਮਚੀ।ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ ਹਟੀ।ਚਮਕੀਲਾ ਗੁਣਗੁਨਾਉਣ ਲੱਗੀ।”ਹਾਏ ,ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਨੂੰ ਜੀਅ ਕਰਦਾ,ਬੇਬੇ ਨਾ ਮੰਨਦੀ ਮੇਰੀ “.ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪਰਸਿੰਨੀ ਆ ਕੇ ਨਾ ਹਟਾਉਂਦੀ ਵਿਆਹ ਤੱਕ ਇੰਝ ਹੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਹਿਫਲ ਲਗਦੀ, ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ,ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ। ਅੱਧੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੱਕ ਰੋਟੀਆਂ ,ਦੁੱਧ ,ਚਾਹ ਵਰਤਦੀ ਰਹਿੰਦੀ।ਵਿਆਹ ਧੂਮਧਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ।ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਬਰਾਤ ਸੀ।ਆਉਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਣੀ ਹੋਈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਵੰਡੇ ਗਏ। ਨਾਲ ਹੀ ਜਿਹਨੂੰ ਜਿਹਨੂੰ ਮੁੰਦਰੀ ਪਾਉਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।ਰਿਬਨ ਕਟਾਈ ਮਗਰੋ ਚਾਹ ਪਿਲਾਈ ਗਈ।ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਦੀ ਹਰ ਮਿਠਿਆਈ ਤੇ ਆਈਟਮ ਬਣਵਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਆਨੰਦ ਕਾਰਜ ਮਗਰੋਂ ਘਰੇ ਆ ਕੇ ਸਾਰਾ ਦੇਣ ਲੈਣ ਸਮੇਟ ਕੇ ਕਾਰਾਂ ਚ ਤੁੰਨ ਦਿੱਤਾ। ਭੂਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਕੁੜੀ ਮੂਹਰੇ ਮੁਖਤਿਆਰ ਸਨ। ਬਾਪ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਭੂਆ ਆਖਦੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਹਾਂ ਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਈ ਜਾਂਦਾ। ਉਹਦੇ ਚਾਚੇ ਤਾਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਫੌਜੀ ਬੈਂਡ ਵਾਜੇ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਪੂਰਾ ਖਿਲਾਰਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸੀ।ਮੋਨਿਆਂ ਨੇ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੇ ਗੱਲਾਂ ਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਰੁਮਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੋਏ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ ਹੈ।ਰੋਟੀ ਮਗਰੋਂ ਬਰਾਤ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਹੋਈ। ਇਹੋ ਵੇਲਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨਜੀਤ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਰੋ ਸਕੀ।ਇਸ ਰੋਣੇ ਚ ਮਾਂ ਬਾਪ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਜਾਣ ਦਾ ਗਮ ਤਾਂ ਸੀ ਉਸਤੋਂ ਭਾਰੀ ਗਮ ਸੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਬਿਖਰ ਜਾਣ ਦਾ। ਬੱਸ ਭਰਾ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਕੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਰੋਈ ਜਿਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਠੀ ਮਾਰ ਲਈ ਸੀ।ਉਸੇ ਦਿਨ ਮੁੜਦੀ ਗੱਡੀ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਨਿਭਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਮਨਾਲੀ ਹਨੀਮੂਨ ਦਾ ਪਲੈਨ ਸੀ । ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਵਾਪਸੀ ਦਾ।ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਗੱਡੀ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਮਨਜੀਤ ਤੇ ਚਰਨਜੀਤ ਚ ਬਹੁਤੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਨਾ ਉਹਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਬੋਲਦਾ ਸੁਣਿਆ। ਗੱਡੀ ਦੇ ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਨ ਲੁੱਟਣ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਚਪੇੜ ਕੱਢ ਮਾਰੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ “ਚਰਨਜੀਤ ਵੇਡਜ ਮਨਜੀਤ ” ਵਾਲੇ ਪੋਸਟਰ ਨੂੰ ਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਤੋਂ ਲਾਹੁਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਚ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਤੇ ਝਰੀਟ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਵੇ ਉਹਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ ਪਰ ਦਿਲ ਚ ਵੱਜਦਾ ਤੀਰ ਉਹਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਅ ਗਿਆ ਸੀ।ਉਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਇਹ ਪੋਸਟਰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਅਜੇ ਪੰਜਾਬ ਚ ਇਹ ਰਿਵਾਜ਼ ਆਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਚ। ਉਦੋਂ ਹੀ ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚਰਨਜੀਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।ਪਿੰਡ ਦੀ ਜੂਹ ਨੂੰ ਟੱਪਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਉਹ ਅੱਜ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੋਵੇ।ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦੇ 22 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਚ ਕੁਝ ਘੜੀਆਂ ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਪਰਾਇਆ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਨਵੀਂ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਵਾਹ ਵਾਸਤਾ ਸੀ। ਔਰਤ ਹੋਣਾ ਕਿੰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਸਮਝ ਕੇ ਬਾਈ ਸਾਲ ਸੰਵਾਰਿਆ ਉਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੁਣ ਉਮਰ ਭਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਪੈਣਾ। ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੇ ਜਿਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਉਹਨੂੰ ਭੋਰਾ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਹੀ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਛੁੱਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।ਇੰਝ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਰੁੱਖ ਤੇ ਖੇਤ ਨਾ ਹੋਣ ਸਗੋਂ ਉਹਦੇ ਬੀਤੇ ਪਲ ਹੋਣ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਛੁੱਟ ਰਹੇ ਹੋਣ।…………….ਜਲੰਧਰ ,ਕੋਠੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਘਰ ਗਿਣਵੇਂ ਚੁਣਵੇਂ ਹੀ ਬੰਦੇ ਬਚੇ ਸੀ।ਵਿਚੋਲੇ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਓਥੇ ਤੱਕ ਗਈ ਸੀ।ਕੋਠੀ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।ਗਈ ਰਾਤ ਤੱਕ ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਲੋਕ ਨੱਚਦੇ ਰਹੇ। ਗਿਣਵੇਂ ਚੁਣਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਚ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।ਸਿਵਾਏ ਪਾਣੀ ਵਾਰਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਸਮੋਂ ਰਿਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰੀ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਖੁਦ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਅਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।ਇਸ ਲਈ 8 ਕੁ ਵਜੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਆ ਗਈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ ਵੀ ਨਾ ਕੀਤਾ।ਉਹਨੂੰ ਉਸਦਾ ਕਮਰਾ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪੂਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਫ਼ਿਲਮੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਚ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।ਰੰਗ ਬਰੰਗੇ ਗੁਬਾਰੇ,ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ, ਸੈਂਟ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ।ਰਾਜੇ ਰਾਣੀਆਂ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਪਲੰਘ ਸੀ।ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਭਰਕਮ ਲਹਿੰਗੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਵੱਡੇ ਪਲੰਘ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕੇ ਕੋਨੇ ਚ ਗਰਮ ਕੰਬਲ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਸੌਣ ਲਈ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਐਨੀਂ ਕੁ ਜਗ੍ਹਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਿਆਹ ਦੀ ਭੱਜ ਦੌੜ ਮਗਰੋਂ ਅੱਜ ਮਸੀਂ ਹੀ ਉਹ ਨੀਂਦ ਦੀ ਆਗੋਸ਼ ਚ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ।ਪਿੰਡੇ ਨਾਲ ਕੰਬਲ ਦੇ ਲਿਪਟਦੇ ਹੀ ਉਹ ਇੱਕ ਦਮ ਸੌਂ ਗਈ। ਸੌਂਦੇ ਹੀ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਰੰਗੀਨ ਦੁਨੀਆਂ ਚ ਗੁਆਚ ਗਈ।ਸੁਪਨੇ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਭੂਤ,ਸਾਡੇ ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਸਾਡੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਦੇਖੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਮੇਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।ਛਿੰਦਾ ਉਸਦਾ ਬੀਤਿਆ ਵੇਲਾ ਸੀ, ਚਰਣੀ ਉਸਦਾ ਵਰਤਮਾਨ,ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਅ ਉਸਦਾ ਭਵਿੱਖ ਸਨ।ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤੇ ਛਿੰਦਾ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਚ ਗੁਆਚੇ ਇੱਕ ਅੱਧ ਹਨੇਰੇ ਕਮਰੇ ਚ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ।ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ, ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ,ਪਹਿਚਾਣਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਸਫ਼ਰ ਹਰ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਉਲੰਘ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਪਿੰਡੇ ਤੋਂ ਸੁਹਾਗ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ,ਉਸਦਾ ਲਾਲ ਸੂਹਾ ਲਹਿੰਗਾ, ਉਸਦੇ ਹੱਥੀ ਪਾਇਆ ਚੂੜਾ,ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਸੁਹਾਗ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਸਭ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਛਿੰਦੇ ਨੇ ਆਪ ਉਤਾਰਿਆ। ਇੰਝ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿ ਜਿਥੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਉਤਾਰਦਾ ਓਥੇ ਉਤਾਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਉਤਾਰਨ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਆਪਣੇਹੱਥ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਖਤਮ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੁੰਮਦਾ ਫਿਰ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕਦਾ।ਉਹ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲੈਂਦੀ। ਅੱਖਾਂ ਹਟਦੇ ਹੀ ਫਿਰ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ। ਇੰਚ ਇੰਚ ਤੋਂ ਸ਼ੂਰੁ ਹੋਇਆ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ।ਹੁਣ ਤਾਂ ਪਰਦਾ ਸੀ ਬੱਸ ਸੰਗ ਦਾ ਪਰਦਾ ਸੀ।ਹੁਣ ਤਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਘੁਲ਼ ਗਿਆ ਸੀ।ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਲੱਗੀ ਮਹਿੰਦੀ ਦਾ ਰੰਗ ਹੋਰ ਸੂਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹਦਾ ਜਿਸਮ ਸਫੇਦ ਨਹੀਂ ਅੱਗ ਚ ਤਪੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਤਪਣ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਹੁਣੇ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ,ਸੀਨੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਛਿੰਦੇ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅੜਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। #HarjotDiKalam ਤਦੇ ਉਸਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਖੜਾਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।ਉਹਨੂੰ ਸਮਝ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਲਗਦੀ ਪਰ ਡਰ ਜਰੂਰ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਡਰ ਛਿੰਦੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੂਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਕੰਬਲ ਚ ਇੰਝ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਿਰਹਾਣਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਿਰਹਾਣੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।ਤਦੇ ਅਚਾਨਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਮਗਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ।ਉਹ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ ਕੌਣ ਹੈ। ਬੱਸ ਸਿਰਹਾਣੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਘੁੱਟਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਪੈਰ ਦਾ ਖੜਾਕ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।ਉਸਨੂੰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਡਰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਤੇ ਉਹ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟੇ ਛਿੰਦੇ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕ ਲਵੇ। ਉਹ ਜੋਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦੀ ਹੈ।ਪਰ ਡਰ ਨਾਲ ਸਾਹ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਦਮ ਉੱਠਦੀ ਹੈ।ਸਿਰਹਾਣੇ ਚਰਨਜੀਤ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।ਉਹ ਅੱਧ ਡਰੀ ਅੱਧ ਚੁੱਪ ਪਸੀਨੇ ਚ ਭਿੱਜੀ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਹਾਣੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਬਿਲਕੁੱਲ ਚੁੱਪ।ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਜੋ ਸੀ।ਦਿਮਾਗ ਕੁਝ ਪਲ ਚ ਥਾਂ ਸਿਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।ਚਰਨਜੀਤ ਉਸਦੇ ਇੰਝ ਡਰਕੇ ਉੱਠ ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਬਦਲਦੇ ਰੰਗ ਦੇਖਕੇ ਕੁਝ ਬੁਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਭਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਚਰਨਜੀਤ ਚ ਇਹੋ ਭਲੀ ਲੱਗੀ। ਉਹਦੇ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸਮਝੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਫੜਾਇਆ। ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ।”ਕੀ ਹੋਇਆ ਮਨਜੀਤ ,ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ?” ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਭਾਬੀ ਨੇ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਥੋਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ ਭਾਈ, ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਡਰ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਚੱਲੀਂ ।”ਨਹੀਂ,ਵੈਸੇ ਹੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕਮਰੇ ਚ ਸਾਹ ਘੁੱਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲ੍ਹਦੇ ਹੀ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਨੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ “।ਜਿਸ ਸੁਪਨੇ ਚ ਉਹ ਤੇ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ ਸੀ ਓਹਨੂੰ ਉਹ ਬੁਰਾ ਕਿਵੇਂ ਆਖ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਹਿੱਕ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਸਿਰਹਾਣਾ ਉਸਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਛਿੰਦਾ ਹੀ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਆਖਕੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।ਘੜੀ ਦੀ ਸੂਈ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ 11 ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸੀ। ਕਾਫ਼ੀ ਲੇਟ ਸੀ।ਚਰਨਜੀਤ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਨਾਈਟ ਸੂਟ ਵਿੱਚ ਸੀ।ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਬੈੱਡ ਤੇ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਹਦੀ ਬਣਾਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਟਵਾਂ ਚਰਨਜੀਤ ਬੈੱਡ ਤੇ ਢੋਹ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਇੱਕ ਟੱਕ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਇੰਝ ਤੱਕਦੇ ਵੇਖ ਉਹਨੇ ਨਜ਼ਰ ਝੁਕਾ ਲਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ।”ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦਾ ਕਿ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਚ ਇੱਥੋਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਨੂੰ ਵੀ ਟੱਕਰ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ,ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ ਤੈਥੋਂ ਵੱਧ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦੇਖੀ ਏ।”ਆਪਣੀ ਤਾਰੀਫ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਮੁੜ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਸਕਣ ਦਾ ਹੀਆ ਨਾ ਪਿਆ।ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ।ਫਿਰ ਉਹਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਵਿਚੋਲਣ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚਰਨਜੀਤ ਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਦੁੱਧ ਗਰਮ ਕਰਕੇ ਜਰੂਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਏ।ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਸ਼ਗਨ ਹੁੰਦਾ।”ਤੁਸੀਂ ਬੈਠੋ, ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਗਰਮ ਕਰਕੇ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹਾਂ।”ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖੇ ਓਥੋਂ ਉਠੀ ਰਸੋਈ ਚ ਗਈ।ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੁੱਧ ਗਰਮ ਕਰਕੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈ।ਵਾਪਿਸ ਆਈ ਤਾਂ ਚਰਨਜੀਤ ਕੰਬਲ ਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰਜ਼ਾਈ ਚ ਊਂਘ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਆਪਣੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਉਹਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ” ਸੁਣਿਓ , ਜੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕੁਝ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜਕਾ ਕੇ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ।ਅਖ਼ੀਰ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਬੁਲਾਇਆ।”ਚਰਨਜੀਤ” ਇੱਕ ਦਮ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ,ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਇਆ।”ਦੁੱਧ, ਕੋਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ” ਆਖ ਕੇ ਉਹਨੇ ਅੱਖਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ।ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗਲਾਸ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਦੂਸਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਪਕੜ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।ਜਿੰਨੀ ਕੁ ਥਾਂ ਸੀ ਉਸ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਧਾ ਚਰਨਜੀਤ ਤੇ ਹੀ ਝੁਕ ਹੀ ਗਿਆ। ਚਰਨਜੀਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਸੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸਿਓਂ ਬਾਂਹ ਵਲ ਕੇ ਗਿਲਾਸ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਕੜ ਲਿਆ ਉਹ ਵੀ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕੰਜੇ ਚ ਜਕੜੀ ਗਈ। ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।ਚਰਨਜੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਘੁੱਟ ਦੁੱਧ ਦੀ ਖੁਦ ਭਰੀ, ਦੂਸਰੀ ਘੁੱਟ ਉਸਨੂੰ ਭਰਾਈ।ਇੰਝ ਹੀ ਘੁੱਟ ਘੁੱਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ,ਗਲਾਸ ਖ਼ਤਮ ਹੋਇਆ।ਗਿਲਾਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਕੇ ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਵਾਲ ਹਟਾ ਕੇ ਉਹਦੇ ਗਲੇ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰਗੜ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ। ਤੇ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਫਿਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ।”ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹਾਂ,ਆਪਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੱਲ੍ਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ” ।ਮਨਜੀਤ ਕੋਈ ਵੀ ਬਹਾਨਾ ਲਗਾ ਕੇ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਝ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਹੋ ਗਈ।”ਓਕੇ,ਐਜ ਯੂ ਵਿਸ਼” ਆਖ ਕੇ ਚਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਘੁਮਾਇਆ। ਤੇ ਉਹਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।” ਸੂਟ ਚੇਂਜ ਕਰ ਲਵੋ” ਆਖ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਵਹਾਰ ਦੀ ਭੋਰਾ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਉਹ ਉਠੀ ਤੇ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਚ ਗਈ।ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਕੀ ਸੀ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਸੀ,ਨਹਾਉਣ ਲਈ ਟੱਬ ਸੀ, ਪੂਰਾ ਆਦਮ ਕੱਦ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਹਨੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰੇ,ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਛਿੰਦੇ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਵੇਂ ਘੁੰਮ ਗਿਆ।ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਲੱਗੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋ ਪੁੜਾਂ ਚ ਪਿਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਕਦੋੰ ਇੱਕ ਪਾਸਾ ਹੋਏਗਾ। ਕਦੋੰ ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਜੁਦਾ ਕਰੇਗਾ।ਉਹਨੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ,ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਆਦਮ ਕੱਦ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਚ ਤੱਕਿਆ। ਸੱਚ ਸੀ,ਜੋ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਤੇ ਰਸ਼ਕ ਹੋਇਆ। ਫ਼ਿਲਮੀ ਐਕਟਰਰਸ ਨੂੰ ਮਾਤ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ ਉਸਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ।ਅਫਸੋਸ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸਦੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਉਸਦੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀ।ਉਹ ਨਾਈਟ ਸੂਟ ਪਹਿਨ ਕੇ ਕਮਰੇ ਚ ਆਈ। ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਤਜਰਬਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਅਮੀਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਅਲੱਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਰਾਤ ਦੇ ਅਲੱਗ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦਾ ਮੌਕਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਟਰੈਕ ਸੂਟ ਵਰਗਾ ਇਹ ਪੈਂਟ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਪਾਈਆਂ ਸੀ। ਕਾਲਜ ਚ ਸਪੋਰਟਸ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਟਰੈਕ ਸੂਟ ਸਿਰਫ ਗਰਾਉਂਡ ਚ ਜਾ ਕੇ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਸੀ ,ਸੰਗਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਦੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।ਉਹ ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ,ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਚਰਨਜੀਤ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਹ ਸੌਂ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸੀ। ਲਾਈਟ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬੈੱਡ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਸੌਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਨੀਂਦ ਉਸਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਈ। ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਦੀ ਝੱਟ ਨੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਨੀਂਦ ਦੀ ਪੱਟੀਮੇਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਜਾਂ ਉਹਦਾ ਮਨ ਹੁਣ ਦੋ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਆਹੀ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦੇ ਫਰਜ਼ ਬਦਲ ਚੁੱਕੇ ਸੀ,ਮਨ ਨੂੰ ਬਦਲਣਾ ਜਰੂਰੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਤਾਂ ਚਰਨਜੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ,ਪਰ ਕਦੋੰ ਤੱਕ ਮੰਨੇਗਾ। ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ? ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਹੀ ਲਵੇਗਾ।ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀਂ ਵਿਉਂਤਦੀ ਰਹੀ ਕਿੰਝ ਇਸ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਏਗੀ। ਕਿੰਝ ਸੁਪਨਿਆਂ ਬਦਲਣਗੇ। ਨੀਂਦ ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਡ ਗਈ। ਕਈ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਪਾਸੇ ਬਦਲੇ।ਸਿਰਹਾਣੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ ਨੀਂਦ ਉਦੋਂ ਹੀ ਆਈ ਜਦੋਂ ਆਉਣਾ ਸੀ।ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਜਾਗੀ ਤਾਂ ਅਲਾਰਮ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਘਰ ਚ ਚਹਿਲ ਪਹਿਲ ਚ ਰਸੋਈ ਚ ਖੜਕਾ ਦੜਕਾ ਸੀ। ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਨ।ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈੱਡ ਖਾਲੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਚਰਨਜੀਤ ਕਦੋੰ ਦਾ ਜਾਗ ਉੱਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਠੀ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੇ ਘਰ ਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹਲੇ ਕੋਈ ਚੱਜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਵਿਚੋਲਣ ਨੂੰ ਲੱਭਾ,ਜੋ ਹਲੇ ਰਜਾਈ ਚ ਬੈਠੀ ਚਾਹ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੇ ਭੁੱਖਿਆ ਵਾਂਗ ਗਪਲ ਗਪਲ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੋਲੇ ਭੂਆ ਬੈਠੀ ਸੀ ।”ਇੰਝ ਕਰ ਬਹੂ,ਨਹਾ ਕੇ ਫਰੈੱਸ ਹੋਜਾ, ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਓ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਛੇਤੀ ਨਿਕਲੋ ਮਨਾਲੀ ਲਈ, ਸਿਆਲ ਦੇ ਦਿਨ ਹਨ,ਦਿਨ ਨਿਕਲਦੇ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ,।””ਸੈਂਡੀ,ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਬੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰਵਾ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ “.ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਡ਼ੀ ਵੱਲ ਮੁਖਾਤਿਬ ਹੋਕੇ ਬੋਲੀ।ਉਹਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੈਂਡੀ ਵੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੱਕਿਆ ਸੀ।ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿਆਹ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹ ਭੋਰਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਬੱਸ ਹੁਕਮ ਵਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।”ਓਕੇ ,ਮੌਮ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ,” ਆਖਕੇ ਉਹ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਈ।”ਤੁਸੀਂ ਨਹਾ ਲਵੋ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਚੰਨੀ ਲਈ ਪੈਕਿੰਗ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ,ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਦਿਓ.” ਸੈਂਡੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।ਮਨਜੀਤ ਉਹਦੇ ਅਜੀਬ ਵਿਹਾਰ ਬੋਲਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਸਭ ਕਾਸੇ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ,ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੀ ਓਥੇ ਇਵੇਂ ਹੋਣ।ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਨਹਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਈ।

ਲੋਹਡ਼ੀ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਬਸੰਤ ਕਿਧਰੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਝਾਤੀਆਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ।ਸਵੇਰੇ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਥੋੜੀ ਝਾਤੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਛੁਪ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰੋਂ ਨਿੱਕਲੇ ਸੀ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਨਿੱਕਲੇ,ਅੱਗੇ ਵੀ ਮੌਸਮ ਇਵੇਂ ਦਾ ਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਸੀ। ਜਲੰਧਰੋਂ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਮੌਸਮ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ।ਹਿਮਾਚਲ ਚ ਐਂਟਰੀ ਕਰਦੇ ਹੀ ਧੁੰਦ ਤਾਂ ਉੱਡ ਗਈ ਪਰ ਠੰਡ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਠੰਡ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਠੰਡ ਸੀ।ਡਰਾਈਵਰ ਭੇਤੀ ਬੰਦਾ ਸੀ ਸਭ ਰਾਹਾਂ, ਢਾਬਿਆਂ ਦਾ ਜਾਣਕਾਰ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਚਾਹ ਪੀਣ ਲਈ ਜਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲਈ ਰੁਕਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਦਲਾ ਸੀ।ਮਨਜੀਤ ਤੇ ਚਰਨਜੀਤ ਦੋਵੇਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬੋਲ ਰਹੇ ਬੱਸ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ।ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਬੁਲਾਵੇ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਚੰਨੀ ਜਿਵੇਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਉਹ ਵਲੈਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮੌਸਮ ਹੀ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਰਗਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁੱਲੂ ਘਾਟੀ ਤਾਂ ਇੰਝ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਕਾਉਂਟੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਪੂਰਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਹੀ ਉਹੋ ਸੀ। ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਚ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ਸਿਵਾਏ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਉਹ ਦੱਸੇ ਜਾਂ ਨਾ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ।ਚਰਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੱਡੀ ਚੋ ਉੱਤਰ ਕੇ ਉਹਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ, ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਬਰਾਬਰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਡ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।ਪਿੰਡਾਂ ਚ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਇਹੋ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੀ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਤੋਂ ਐਨੀਂ ਦੂਰ ਹੋਕੇ ਤੁਰਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪਰਦੇਸੀ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਚੰਨੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। #HarjotDiKalamਉਸਨੇ ਕਾਲਜ਼ ਆਉਂਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਚ ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਸੀ। “ਚੰਨ ਪਰਦੇਸੀ” ਫਿਲਮ ਵੇਖੀ ਸੀ। ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਇਕ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਨਾਇਕ ਸੀ।ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਫਿਲਮ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਚੰਨ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਨਹੀਂ ਦੇਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਸੀ।”ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਥ ਮਿਲ ਜਾਏ ਤੇ ਤੋਰੀ ਫੁਲਕੇ ਜਿਹਾ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਤਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਵਲੈਤ ਹੈ”. ਛਿੰਦਾ ਉਹਨੂੰ ਅਕਸਰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।”ਆਪਾਂ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨੀਮੂਨ ਮਨਾਉਣ ਚੱਲਾਂਗੇ … ਸ਼ਿਮਲੇ” ਉਹਦਾ ਡ੍ਰੀਮ ਸੀ। ਓਥੇ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮਰਜ਼ੀ ‘ਮਾਲ ਰੋਡ’ ਉੱਤੇ ਬਾਹਾਂ ਚ ਬਾਂਹਾਂ ਪਾ ਕੇ ਘੁੰਮੋ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਟੋਕਦਾ ਨਹੀਂ।ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹਰ ਘੜੀ ਮਨਜੀਤ ਛਿੰਦੇ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਕਦੋੰ ਖਹਿੜਾ ਛੁਟੇਗਾ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਇਸ ਭੱਜ ਦੌੜ ਤੋਂ ? ਉਹ ਸੋਚਦੀ …. ਪਤਾ ਨਹੀਂ ..ਹਰ ਸੁਪਨਾ ਜ਼ਰਾ ਜਿੰਨੇ ਖੜਾਕ ਉੱਤੇ ਜਾਗ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।ਸੋਚਦੇ ਸੋਚਦੇ ਉਹ ਇਵੇਂ ਹੀ ਚਲਦੀ ਗੱਡੀ ਚ ਸੌਂ ਗਈ। ਐਨੇ ਲੰਮੇ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਥਕਾਵਟ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉੱਠੀ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਚੰਨੀ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਸੀ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਉੱਪਰੋਂ ਜੱਫੀ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ।ਡਰਾਈਵਰ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਵਿਹਾਰ ਅਜ਼ੀਬ ਲੱਗਾ ਉਹ ਝੱਟਪਟ ਉੱਠੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿੰਝ ਕਹੇ ਕਿ ਇੰਝ ਬਾਂਹ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਚ ਉਹਨੂੰ ਸੰਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਬੋਲਕੇ ਉਹ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦੀ।ਤੇ ਇੰਝ ਚੰਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ।ਅਖੀਰ ਗੱਡੀ ਰੁਕਵਾ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਆਸ ਪਾਸ ਵੇਖਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲਗਾ ਕੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੀ। ਇੱਕਦਮ ਠੰਡ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ। ਚੰਨੀ ਵੀ ਗੱਡੀ ਚੋ ਉੱਤਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬਾਂਹ ਚ ਵਲ ਕੇ ਬਿਲਕੁੱਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਜਿਸਤੋਂ ਬਚਦੀ ਆਈ ਸੀ ਉਹ ਹੁਣ ਸ਼ਰੇਆਮ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਹੁਣ ਹੋ ਵੀ ਕੀ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉਂਝ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।ਪਲ ਸਕੂਨ ਭਰੇ ਸੀ, ਕੁਝ ਅਲੱਗ ਸੀ,ਕੁਝ ਐਸਾ ਜੋ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਡੋਰ ਨਾਲ ਬੱਝੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ,ਚੰਨੀ ਵੱਲ ਕਿਉਂ ? ਇਹਦਾ ਉੱਤਰ ਉਹ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।ਉਹ ਉਥੇ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਮੁੜ ਆਕੇ ਨਾ ਕਿਹਾ ਕਿ ਛੇਤੀ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਬਰਫਵਾਰੀ ਕਰਕੇ ਜਾਮ ਹੋ ਸਕਦਾ।ਉਹ ਮੁੜ ਗੱਡੀ ਚ ਬੈਠੇ। ਹੁਣ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਚੰਨੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਸੰਗ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਅ ਉੱਡ ਗਿਆ ਸੀ। ਫੂਲ ਔਰ ਕਾਂਟੇ ਦਾ ਗਾਣਾ ” ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਪਿਆਰ ਕੋ ਵਡਾਨਾ ਹੈ” ਕੈਸਿਟ ਡਰਾਈਵਰ ਦੀ ਟੇਪ ਰਿਕਾਰਡਰ ਤੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗਾ।……..ਜਦੋਂ ਮਨਾਲੀ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਤਾਜ਼ੀ ਬਰਫਵਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਹਟੀ ਸੀ।ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਧਿਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।ਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਧੀਮੀ ਸੀ।ਹੋਟਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋਰ ਵੀ ਲੇਟ ਹੋ ਗਏ ਸੀ।ਮਨਜੀਤ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਤੱਕ ਮਤਲਬ ਸੀ ਆਰਾਮ ਤੇ ਨੀਂਦ ਤੱਕ। ਉਹ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਬੈੱਡ ਤੇ ਢੇਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਚੰਨੀ ਨੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੰਗਵਾਉਣਾ ਹੈ ਮੰਗਵਾ ਲਵੋ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਗਰਮ ਕੰਬਲ ਚ ਲਿਪਟ ਗਈ। ਘੰਟਾ ਕੁ ਹੀ ਲੇਟੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਹੋਕੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚੰਨੀ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਫਰੈਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉੱਠਣ ਦੀ ਪਰ ਚੰਨੀ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਤੇ ਉਹ ਉੱਠੀ,ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਜਾ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਫਰੈਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲੇ।ਫਿਰ ਉਹ ਖਾਣ ਲਈ ਬੈਠੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ।ਚੰਨੀ ਨੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਥੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਬੋਤਲ ਮੰਗਵਾ ਲਈ ਸੀ …”ਇਫ਼ ਯੂ ਡੌਟ ਮਾਇੰਡ ਮੈਂ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਉਹਨੇ ਬੋਤਲ ਖੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛਿਆ । “ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ “ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਕਵੇ ਤੋਂ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਖਾਣਾ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੁਣੇ ਹੀ ਖਾਓਗੇ ਕਿ ਕੁਝ ਦੇਰ ਰੁਕ ਕੇ” “ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ,ਤੂੰ ਵੀ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕੁਝ ਮੰਗਵਾ ਲੈ ਜੂਸ ਵਗੈਰਾ”””ਨਹੀਂ ਫਿਰ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣੀ'”ਓਕੇ, ਕਦੀ ਡਰਿੰਕ ਕੀਤੀ ?”ਮਨਜੀਤ ਉਸ ਵੱਲ ਇੰਝ ਝਾਕੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਪੁੱਛ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। “ਬਿਲਕੁੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ,ਡਰਿੰਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਚਰਚੇ ਕਾਲਜ਼ ਚ ਅਫੇਅਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਭੈੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਸੀ,ਪਿੰਡ ਤਾਂ ਲੋਕੀਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਹੀ ਦੇਣ “ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ।”ਟਰਾਈ ਕਰਕੇ ਵੇਖੋ, ਥਕਾਵਟ ਉੱਤਰ ਜਾਏਗੀ….” ਚੰਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।”ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਮੇਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪ੍ਸੰਦ ਇਸਦੀ, ਸੌਰੀ ਉਹਨੇ ਮਨਾ ਕੀਤਾ “।”ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਇਸਦਾ ਟੇਸਟ ਇਵੇਂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ “ਚੰਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਗਿਲਾਸ ਚ ਉਸ ਲਈ ਨਿੱਕਾ ਪੈਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।ਥੋੜੀ ਨਾ ਨੁੱਕਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਪਕੜ ਹੀ ਲਿਆ। ਤੇ ਨੱਕ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਇੱਕੋ ਸਾਹ ਚ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਮ ਹੁੱਥੂ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।ਚੰਨੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗਾ।ਬੋਲਿਆ”ਇੰਜ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ ਇਹ ਵਾਈਨ ਏ ਇਸਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੀਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸਿਪ ਸਿਪ ਕਰਕੇ। “ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੋਏ ਉਹਨੇ ਫਟਾਫਟ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟਿਆ।ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋਈ। ਉਸਨੂੰ ਟੇਸਟ ਐਨਾ ਬੁਰਾ ਨਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਚੰਨੀ ਦਾ ਹਾਸਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮੋਹ ਭਰਿਆ ਲੱਗਾ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੂਰਖਤਾ ਤੇ ਹਾਸਾ ਵੀ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਖਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੀਂ ਕਦੇ ਚੰਨੀ ਨੂੰ ਤੇ ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਚੰਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਾਸ ਬਣਾ ਕੇ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ।ਉਹ ਵੀ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੀ ਸਿਪ ਸਿਪ ਕਰਦੀ ਪੀਣ ਲੱਗੀ। ਕਮਰੇ ਚ ਚਲਦੇ ਕਿਸੇ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਦਾ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਸ਼ਾ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਸੀ।ਕੁਝ ਵੀ ਸੀ ਮਹੌਲ ਇਵੇਂ ਦਾ ਬਣ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਭੋਰਾ ਵੀ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਹੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਜਿਹਾ ਸੀ ਕੋਈ ਕਾਹਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੀ ਜੋ ਚੰਨੀ ਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਬੱਸ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ।ਚੰਨੀ ਕਈ ਪੈੱਗ ਲਗਾ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ਰਾਬੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਪ ਰਿਹਾ।ਅਜੀਬ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸਿਰਫ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਸਰੀਰ ਹੌਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੀ ਵਾਈਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਰੋਟੀ ਲਗਾਈ ਤੇ ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਖਾਧੀ।ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਠੀ ਉਹਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਸ਼ੇ ਦਾ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਲੜਖਦਾ ਵੀ ਗਈ ਫਿਰ ਸੰਭਲੀ। ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਜਾ ਕੇ ਆ ਕੇ ਉਹ ਲੇਟ ਗਈ।ਅੱਖਾਂ ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਮੀਚ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸੀ। ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਲੇਟ ਰਹੀ। ਚੰਨੀ ਦੀਆਂ ਕਮਰੇ ਚ ਤੁਰਨ ਦੀਆਂ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਹ ਨੋਟ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਲਾਈਟ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ ਤੇ ਚੰਨੀ ਦੇ ਬੈੱਡ ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਤੱਕ ਉਹ ਹਰ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਜਾਂਚ ਤੇ ਪਰਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਲਾਂ ਦਾ ਉਹਨੂੰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।ਉਸਦਾ ਖੁਦ ਦਾ ਤਨ ਮਨ ਖੁਦ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ। #HarjotDiKalamਉਸਨੂੰ ਖੁਦ ਵੱਲ ਖਿਸਕਦਾ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਨੀ ਤੋਂ ਉਲਟ ਮੂੰਹ ਘੁਮਾ ਕੇ ਪਈ ਸੀ। ਪਰ ਕੰਬਲ ਚ ਖਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਚੰਨੀ ਉਸਦੇ ਪੂਰਾ ਕਰੀਬ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਜੋਰ ਦੀ ਧੜਕਿਆ ਜਦੋਂ ਚੰਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਕੋਲੋ ਅਣਕੱਜੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ । ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿੱਕਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕੀ। ਚੰਨੀ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿਸਕਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਨੇ ਚੰਨੀ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ… ਦੂਸਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਹੱਥ ਹਟਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਘੁਮਾ ਲਿਆ। ਪਲ ਪਲ ਚ ਉਹਨੂੰ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਕਦੋੰ ਉਹ ਸਾਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਾਂ ਚ ਇੱਕਮਿਕ ਹੋ ਗਏ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਢਿੱਡ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪਕੜ ਸਖਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਖ਼ਤੀ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੇਟ ਤੇ ਸੱਜੇ ਖੱਬੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੱਥ ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਚ ਉਹਦੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਬਿਲਕੁੱਲ ਹੀ ਹਰਕਤ ਕਰਨੋਂ ਹਟ ਕੇ ਸਿਰਫ ਚੰਨੀ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਤੇ ਚੰਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਜਿਸਮ ਦੇ ਉਚਾਈ ਨੂੰ ਮਿਣਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਚ ਗੁਆਚ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਨੇ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਬੇਸੁੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਕਦੋੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਕੰਬਲ ਦੀ ਓਟ ਚ ਲਿਪਟ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਗਏ ਭੋਰਾ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਚੰਨੀ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਉੱਪਰ ਖਿਸਕਦਾ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਤਿੱਖੀ ਛੁਰੀ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਕੋਸੇ ਕੋਸੇ ਸੇਕ ਨਾਲ ਠਾਰਦੀ ਚਲੀ ਗਈ।ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਭਰ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਉੱਤਰਣਗੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਉਹਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ ,ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ,ਤਾਰ ਵਾਂਗ ਟੁਣਕਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।ਫਿਰ ਇਹੋ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਜੀਭ ਨੇ ਸਿਰਫ ਦੁਹਰਾਇਆ। ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਿਘਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੇ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਚੰਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹ ਇਹ ਤੜਪ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਪਾ ਰਹੀ। ਚੰਨੀ ਉਸਦੀ ਤੜਪ ਉਸਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਨਾਲ ਅੰਤਿਮ ਮੰਜਿਲ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ.ਮਾਹੌਲ ਚ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਤਣਾਅ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਤਰਬਤਰ ਜਿਵੇਂ ਹਾੜ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਹੋਵੇ। ਨਰਮ ਗੱਦੇ ਵੀ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ ਤਰੰਗਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਖ ਰਹੇ ਸੀ।ਮਨਜੀਤ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਖੁਦ ਬੇਕਾਬੁ ਹੋਏ ਉਹ ਨਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਆਪਣੀ ਕਾਹਲੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਮਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਸਗੋਂ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੀ ਨੋਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਥੋਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਚ ਦੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸੰਗ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਓਹਲੇ।ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇ ਥੱਕ ਕੇ ਢੇਰੀ ਨਾ ਹੋ ਗਏ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦਾ ਦੌਰ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ।ਚੰਨੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੰਬਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਠ ਕੇ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਜਾਏ ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਇੰਝ ਹੀ ਬਾਹਾਂ ਚ ਸਮਾ ਕੇ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਰਹੇ।………ਕਾਫ਼ੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ ਤੋਂ ਉਹ ਉੱਠੀ ਸੀ। ਚੰਨੀ ਸ਼ਾਇਦ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਠ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਿਰ ਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਰਦ ਸੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ..ਰਾਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੀਨ ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਵੇਂ ਘੁੰਮ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਹੁਣ ਇੱਕੋ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਤੋਂ ਚੰਨੀ ਉਸਨੂੰ “ਗਲਤ ” ਕੁੜੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਲਵੇਗਾ ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਜਾਏਗਾ…ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ ਜੋ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ।ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਚੰਨੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਗੀ ……..

ਚਨੀ ਬਾਲਕੋਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕਮਰੇ ਚ ਦਾਖ਼ਿਲ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਨਜ਼ਰ ਮਿਲੀ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਝੁਕਾ ਲਈਆਂ, ਉਸ ਕੋਲ ਭੋਰਾ ਵੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਗਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਦੀ।”ਗੁੱਡ ਮਾਰਨਿੰਗ”ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਬੈੱਡ ਤੇ ਮਿਲੀ ਥੋੜੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ।”ਗੁੱਡ ਮਾਰਨਿੰਗ” ਖੁਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚ ਸਮੇਟਦੇ ਹੋਏ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।”ਯੂ ਵਾਜ਼ ਔਸਮ ਔਨ ਬੈੱਡ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇੰਡੀਆ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿਖਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਮੈੰ ਤਾਂ ਇਹੋ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬੈਕਵਾਰਡ ਸੋਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਾਫ਼ ਸਫ਼ਾਈ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀਆਂ,ਪਰ ਇੱਕੋ ਰਾਤ ਚ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ। ਯੋਰ ਰਿਸਪਾਂਸ ਵਾਜ ਔਸਮ ” ਉਹਨੇ ਔਸਮ ਸ਼ਬਦ ਦੁਹਰਾਇਆ।ਮਨਜੀਤ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਚੰਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਉਹਦੇ ਦਿਲੋਂ ਇੱਕ ਭਾਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਹਦੇ ਮਨ ਦਾ ਭੈਅ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕਦਮ ਖ਼ਾਰਿਜ ਹੋ ਗਏ ਸੀ।ਬੈਠੇ ਬੈਠੇ ਹੀ ਚੰਨੀ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ।ਉਹਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਚ ਕੱਸ ਕੇ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।ਉਸਦਾ ਅਚਾਨਕ ਕੀਤਾ ਇਹ ਹਮਲਾ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ।ਨਸ਼ੇ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਪਲ ਉਹਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸੁਆਦਲੇ ਲੱਗੇ। ਉਸਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾ ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਚੰਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਉਹਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਜਕੜ ਰਹੇ ਸੀ ।ਜੁਆਬ ਚ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵੀ ਚੰਨੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ।ਬਾਲਕੋਨੀ ਚ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਖਿੜਕੀ ਠੰਡੀ ਫਰਾਟੇ ਵਾਲ਼ੀ ਹਵਾ ਅੰਦਰ ਭੇਜ ਰਹੀ ਸੀ।ਚੁੰਮਦੇ ਹੀ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਨਗਨ ਸਰੀਰ ਕਮਰੇ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।ਤਦੇ ਫੋਨ ਦੇ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕਦਮ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਏ। ਮਨਜੀਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਸ਼ ਚ ਪਰਤੀ।ਉਹਨੇ ਸੰਗਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।ਚੰਨੀ ਨੇ ਕਾਲ ਪਿਕ ਕੀਤੀ। ਡਰਾਈਵਰ ਦੀ ਕਾਲ ਸੀ। ਆਖਿਆ ਸੀ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਇਹੋ ਸਹੀ ਸਮਾਂ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਹੋ ਜਾਏਗਾ।ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲਈ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰੇਕਫਾਸਟ ਲਈ ਔਰਡਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਉਹ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਕੰਬਲ ਚ ਹੀ ਨਾਈਟ ਸੂਟ ਪਾ ਕੇ ਉੱਠੀ। ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸੰਗ ਉਸਦੇ ਸੁਭਾਅ ਸੀ ਹਲੇ ਵੀ ਬਾਕੀ ਸੀ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਬਿਲਕੁੱਲ ਨਗਨ ਹੋਣਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਸਹੇਲੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ। ਨਹਾ ਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖਾਸ ਸੂਟ ਪਹਿਨਿਆ। ਫਿੱਕੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦਾ ਸੂਟ ਜਿਸ ਚ ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਹੁਸਨ ਦਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਪਰ ਮੇਕਅੱਪ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਗੁੱਤ।ਚੂੜੇ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਹੁਸਨ ਚ ਅਲੱਗ ਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਲੰਘੀ ਰਾਤ ਦੀ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਸ਼ਨੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਡੁੱਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।”ਕੋਈ ਜੀਨ-ਟੌਪ ਨਹੀਂ ਏ ?” ਚੰਨੀ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।”ਨਹੀਂ , ਮੈਂ ਕਦੇ ਜੀਨ ਨਹੀਂ ਪਾਈ” ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।”ਚਲੋ ਅੱਜ ਬਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਆਵਾਂਗੇ।” ਚੰਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਪਿਆ।”ਇੰਝ ਮੈਂ ਸੋਹਣੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦੀ ?” ਉਹਨੇ ਦਬਵੇ ਬੋਲ ਚ ਡਰਦੇ ਡਰਦੇ ਪੁੱਛਿਆ।”ਸੋਹਣੀ! ਸੋਹਣੀ ਤਾਂ ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸਿਓਂ ਏ, ਕੁਝ ਵੀ ਪਾਵੇਗੀ ,ਕੁਝ ਨਾ ਵੀ ਪਾਵੇਗੀ ਫਿਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਹੀ ਲੱਗੇਗੀ , ਸਗੋਂ ਤੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਏ “. ਚੰਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।”ਬੱਲੇ, ਬੜੇ ਸ਼ਾਇਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਓ” “ਬੱਸ ਕਦੇ ਕਦੇ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਸ਼ਾਦ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਨਾ ਭੁੱਲ ਜਾਏ ਇਸ ਲਈ ,ਓਥੋਂ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸਭ”” ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਟ ਛੱਡਕੇ ਫ਼ਿਰ ਜੀਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ “”ਜੀਨ ਟੌਪ ਪਾ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਣਾ ਸੌਖਾ, ਕਿਥੇ ਇਹ ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ ਚੁੰਨੀ ਦੁੱਪਟੇ ਲਪੇਟਦੀ ਰਹੇਂਗੀ, ਜੀਨ ਟੌਪ ਉੱਪਰ ਸਵੈਟ ਸ਼ਰਟ ਜਾਂ ਜੈਕਟ ਤੇ ਨਾਲ ਸਪੋਰਟਸ ਸੂਜ਼ ਬੱਸ ਕੁਝ ਵੀ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਝੰਜਟ ਖ਼ਤਮ।”ਉਹਦਾ ਲੌਜਿਕ ਸਮਝਕੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੇਂਪ ਗਈ। ਜਰੂਰ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲੋ ਵੱਧ ਘੁੰਮਿਆ ਫਿਰਿਆ ਏ।”ਬਾਕੀ ਰਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਟ ਦੀ ਗੱਲ ,ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹਾਂਗਾ ਜੇ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਈ ਤੂੰ ਓਥੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿਸ ਫੰਕਸ਼ਨ ਤੇ ਵੀ ਜਾਵੇ। ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਟ ਪਾ ਕੇ ਜਾਵੇ। ਓਥੇ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬਣਾਂ ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਟ ਦਾ ਰਿਵਾਜ਼ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।” ਚੰਨੀ ਨੇ ਫ਼ਿਰ ਦੁਹਰਾਇਆ। ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋ ਜੋ ਗੱਲ ਵਧੀਆ ਲੱਗੀ ਉਹ ਇਹੋ ਸੀ ” ਜੇ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਈ” । ਇਹ ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਮੁਲਕ ਏ ਜਿੱਥੇ ਘਰਵਾਲੀ ਦੀ ਖਾਣ ਪਹਿਨਣ ਤੇ ਪੀਣ ਚ ਮਰਜ਼ੀ ਪੁੱਛੀ ਜਾਂਦੀ ਐ। ਉਹਨੂੰ ਚੰਨੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿ ਤੋਂ ਆਇਆ ਨਿਵਾਸੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ। #harjotdikalam ਜਦੋਂ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਖਿੱਚਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਚੁੰਬਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਚਿਪਕ ਗਈ। ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਨਿੱਘ ਦਾ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਹੀ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ । ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਬ੍ਰੇਕਫ਼ਾਸਟ ਦੇਣ ਆਏ ਵੇਟਰ ਨੇ ਬੈੱਲ ਨਾ ਵਜਾਈ,ਉਦੋਂ ਤੱਕ।ਬ੍ਰੇਕਫ਼ਾਸਟ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਨਿੱਕਲ ਗਏ। ਮਨਾਲੀ ਦੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਵਾਦੀਆਂ ਚ ਜਿੱਥੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਰਫ਼ ਹੀ ਬਰਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਹਜਾਰਾਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੀ।………ਕੀ ਕੋਈ ਇੱਕ ਰਾਤ ਚ ਜਾਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਇੰਝ ਭੁਲਾ ਸਕਦਾ? ਜਿਵੇਂ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਟੁੱਟਦੀ ਟੁੱਟਦੀ ਇੱਕ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਚੰਨੀ ਦੀ ਗੋਦ ਚ ਆ ਡਿੱਗੀ ਤੇ ਮੁੜ ਹਰਿਆ ਗਈ।ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚੋ ਜੋ ਛਿੰਦਾ ਪਲ ਪਲ ਰਿਸਦਾ ਸੀ ਉਹ ਚੰਨੀ ਦੇ ਨਿੱਘੇ ਤੇ ਅਪੱਤਣ ਭਰੇ ਵਿਹਾਰ ਨੇ ਉਹਦੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਕੁਝ ਥੋਪਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਮਰਪਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ।ਰਹਿੰਦੀ ਕਸਰ ਵਾਈਨ ਨੇ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ।ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਅਸਰ ਚ ਇਨਸਾਨ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।ਉਸਦੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਉਸਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਚ ਲੁਕਿਆ ਕਾਮ ਤੇ ਕਾਮੁਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਿਸਮ ਵਿਚੋਂ ਰਿਸਣ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਐਸੇ ਵੇਲੇ ਤਰਕ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੂਤਕਾਲ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਜੁਆਨ ਸਾਥ, ਕੱਲਾਪਨ ਤੇ ਰੁਮਾਂਸ ਭਰਿਆ ਮੌਸਮ ਹਰ ਇੱਕ ਸੋਚ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਮਨ ਚ ਵੀ ਇਹੋ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਚੰਨੀ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਕਬਜਾਉਂਦਾ ਚਲੇ ਗਿਆ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਚਲੇ ਗਈ।ਉਸਨੂੰ ਖੁਦ ਚ ਸਮਾ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।ਤਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।ਪੁਰਾਣੀ ਲਕੀਰ ਉੱਪਰੋਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਕੀਰ ਸਿਰਜੀ ਗਈ। ਤੇ ਉਹਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਵੀ ਇਹੋ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਇਹੋ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਵੀ ਲਿਆ। ਸਵਿਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੱਲ ਵੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸਮ ਦਾ ਜੁੜਾਵ, ਮਨ ਦੇ ਜੁੜਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਹ ਬਣਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨ ਉੱਤੇ ਚੰਨੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਬਜ਼ਾ ਜਮਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਲਈ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹਦੀ ਹਰ ਹਰਕਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਹਰ ਗੱਲ ਚ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਪਰ ਛਿੰਦੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ? ਕੀ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਪਿਛੋਕੜ ਤੋਂ ਐਨੀਂ ਛੇਤੀ ਖਹਿੜਾ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ? ਉੱਤਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਕੁਝ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਾਸਟ ਕਿਸੇ ਪੋਟਲੀ ਚ ਬੰਦ ਹੋਕੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਕਦੇ ਵਿਹਲੇ ਬੈਠੇ, ਕੁਝ ਸੋਚਦੇ ,ਸੌਂਦੇ ਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਪੋਟਲੀ ਵਿੱਚੋ ਕੁਝ ਸੂਈ ਵਰਗਾ ਤਿੱਖਾ ਜਿਹਾ ਚੁਬਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਇੱਕ ਦਮ ਧੜਕ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਸੂਲ ਦਾ ਦਰਦ ਤੇ ਕਿਸੇ ਯਾਦ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਬਣਕੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਤੈਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨਜੀਤ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਏਗਾ ਤੇ ਹੋ ਵੀ ਰਿਹਾ।ਨਸ਼ੇ ਚ ਵੀ ਰਾਤੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਈ ਵਾਰ ਛਿੰਦੇ ਦਾ ਨਾਮ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਰੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੰਝੂ ਜਿਹੇ ਆ ਗਏ ਸੀ।”ਕਾਸ਼!! ਅੱਜ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ” ਹੁਣ ਵੀ ਚੰਨੀ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹਨੂੰ ਛਿੰਦੇ ਦਾ ਝਾਉਲਾ ਪੈਂਦਾ। ਦਿਮਾਗ ਚ ਜਿਵੇਂ ਛਿੰਦੇ ਤੇ ਚੰਨੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਇੱਕਮਿਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜ਼ੋਰ ਪਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਜੁਦਾ ਕਰ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ।ਸ਼ਾਇਦ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੀ ਸਭ ਯਾਦਾਂ ਪੋਟਲੀ ਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਉਮਰ ਭਰ ਸੂਲਾਂ ਬਣ ਰੜਕਣ ਲਈ।……….ਰਸਤੇ ਚ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਹਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੀਨਜ਼ , ਟੌਪ ,ਜੈਕਟ , ਸਪੋਰਟਸ ਸੂਜ ਦਵਾਏ। ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਸੂਰਜ ਛਿਪੇ ਤੇ ਹੀ ਹੋਟਲ ਵਾਪਿਸ ਆਏ । ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੁਰ ਉਹ ਕੰਬਲ ਚ ਦੁਬਕ ਗਈ ਸੀ। ਚੰਨੀ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮਾਰਕੀਟ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ, ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸੁਪਨਿਆਂ ਚ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਜਿਹੇ ਕਿਰਦਾਰ ਸਨ। ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਅਜ਼ੀਬ ਸੀ। ਖੁਦ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਚੰਨੀ ਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ ਹਲੇ। ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਪਲਾਂ ਚ ਖੁਦ ਚ ਗੁਆਚ ਗਈ ।

ਜਦੋਂ ਮਨਜੀਤ ਉੱਠੀ ਤਾਂ ਚੰਨੀ ਉਸ ਨਾਲ ਅਮਰਵੇਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਲਿਪਟਿਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਗਰਦਨ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਘੁੰਮੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਇੱਕ ਲੱਤ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਟਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕੋਸੇ ਸਾਹ ਉਹਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਉਠਾਏ , ਬਿਨਾਂ ਤੰਗ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਇੰਝ ਸੁੱਤਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਇਸ਼ਕ ਹੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਹੀ ਹਨੀਮੂਨ ਦੀ ਕਾਢ ਕੱਢੀ ਹੋਣੀ। ਬਿਨਾਂ ਤੀਸਰੇ ਦੀ ਦਖਲ ਤੋਂ ਦੋ ਜੀਅ ਕਿੰਝ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਕੇ ,ਵਕਤ ਬਿਤਾ ਕੇ ਕਰੀਬ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਚ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਾਸਾ ਪਲਟਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਨ ਲੱਗੀ। ਘੱਟ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚ ਨਕਸ਼ ਉੱਘੜਨ ਲਗਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਹੁੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਈਏ। ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਖਿੱਚ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਚੰਨੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਦਿਲ ਚ ਉੱਠਦੇ ਵਾਧੂ ਸਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਲਈ ਚੰਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਘਿਸਰਦੀ ਹੋਈ ਉਸਦੇ ਹੋਰ ਕਰੀਬ ਚਲੇ ਗਈ ਐਨੀ ਕੁ ਕਰੀਬ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਸਾਹ ਆਉਣ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਚੀ। ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਚ ਸਾਹ ਰਚਣ ਲੱਗੇ ਸੀ। ਚੰਨੀ ਵੀ ਜਾਗ ਗਿਆ ਸੀ।ਜੱਫੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਉਸਨੇ ਜੱਫੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਕੋਲ ਘਿਸਰਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਭਾਰੇ ਪੈਰ ਨੇ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਫਿਸਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਨਰਮ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੱਖਣ ਵਾਂਗ ਪੰਜੇ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤਿਲਕ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਹੱਥ ਨੇ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਧੌਣ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਪੰਜੇ ਚ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਕੋਲ ਖਿਸਕਾ ਲਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਆਪਸ ਚ ਜੁੜ ਗਏ। ਸਰਦੀ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ਕ ਹੋਏ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜੀਭ ਦੇ ਰਸ ਨੇ ਸਿਲ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਕੀ ਭਾਵੇਂ ਘਟ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਪਿਆਸ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਗ ਅੰਗ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗੇ ਕੂਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਚੁਬਣ ਲੱਗੇ ਸੀ। ਚੰਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਲੱਕ ਦੇ ਹੇਠੋ ਉਸਦੇ ਭਰਵੇਂ ਮਾਸ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਚ ਭਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿਸਕਾਇਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਇਹੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਪੱਟਾਂ ਚ ਪੱਟਾਂ ਦੀ ਇਸ ਰਗੜ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਆਹਾਂ ਤੇ ਜਿਸਮ ਚੋਂ ਚਿੰਗਾੜੀਆਂ ਸਿੰਮਣ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸੀ। ਹਰ ਪਲ ਨਾਲ ਇਹ ਹਰਕਤ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਭਰਵੇਂ ਮਾਸ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਖਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਚੰਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚ ਸਮਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਚੰਨੀ ਦਾ ਖੁਦ ਦਾ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਹਰਕਤ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਰਤਦੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਸਭ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਸੁੱਟੇ। ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਮੰਜਿਲ ਵੱਲ ਦੌੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਜਿਸਮ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਚੁੱਕੇ ਸੀ। ਅੰਗ ਰਸਤਾ ਤਲਾਸ਼ ਚੁੱਕੇ ਸੀ। ਜਜ਼ਬਾਤ ਤਰਾਸ਼ੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਉੱਤੇ ਚੰਨੀ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਅਨੁਭਵੀ ਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਰੀਬ ਸਵਾਰ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਸਮਝ ਰਹੇ ਸੀ। ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਪਕੜ ਚ ਸੀ। ਬੇਕਾਬੂ ਹਹੋਏ ਜੁਆਲਾਮੁਖੀ ਦੇ ਫਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਚੂਰ ਸਨ। ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਘੁੱਟਦੇ ਹੋਏ। ਕਿ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ! ਤੂਫ਼ਾਨ ਗੁਜਰ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਦਿਮਾਗ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਨਾ ਕੁਝ ਸੁਣਦਾ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਕ ਆਨੰਦ ਦੀ ਅਵਸਥਾ। #HarjotDiKalam…………………….ਅਚਾਨਕ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਚੰਨੀ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਭੁਲੇਖਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕਿਆ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸੀ। ਪਰ ਰੋ ਕਿਉਂ ਰਿਹਾ।ਇਹ ਉਹਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ। “ਤੁਸੀਂ ਰੋ ਕਿਉਂ ਰਹੇ ਹੋ ” ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। “ਬੱਸ, ਐਵੇਂ ਹੀ ” ਚੰਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਐਵੇ ਹੀ ਕੌਣ ਰੋਂਦਾ ਹੁੰਦਾ , ਕੋਈ ਸੱਟ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ?””ਨਹੀਂ , ਬੱਸ ਮਨ ਐਵੇਂ ਹੀ ਭਰ ਆਇਆ “.ਕਾਮ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਆਉਣ ਮਗਰੋਂ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ , ਇਸ ਲਈ ਅਕਸਰ ਇਸ ਖੇਡ ਮਗਰੋਂ ਰੋਣਾ ਆ ਹੀ ਜਾਂਦਾ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਡਰ, ਕੋਈ ਭੇਦ ਦੋਵਾਂ ਚ ਸਾਂਝਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮਨ ਬੜਾ ਗੁੰਝਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਬੜੀਆਂ ਹੁੱਜਤਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਜਬਾਤੀ ਹੋਕੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉਮਰਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਮਿੰਟਾਂ ਚ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾਂ ਹੈ। “ਦੱਸੋ , ਹੁਣ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਉਮਰ ਭਰ ਦੇ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਹਾਂ ,ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ,ਨਾਲੇ ਆਦਮੀ ਵੀ ਕਦੇ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖੇ? ਰੋਣਾ ਤਾਂ ਤੀਂਵੀਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ” ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਏ , ਬੱਸ ਇਸੇ ਲਈ ਰੋਣਾ ਆ ਗਿਆ ” ਚੰਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਇਹਦੇ ਚ ਰੋਂਣ ਵਾਲੀ ਕੀ ਗੱਲ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਘਰਵਾਲੀ ਮਿਲੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। “”ਹਾਂ ,ਪਰ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਮਿਲੇ ਹੋਣ ਫ਼ੇਰ ? ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਵਾਰ ਖੁਦ ਦੀ ਗੱਲ ਪੁਗਾਈ ਹੋਵੇ , ਆਪਣਾ ਕਿਹਾ ਮਨਾਇਆ ਹੋਵੇ ,ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਕੰਮਾ , ਵੇਹਲੜ ,ਨਲਾਇਕ ਆਖ ਕੇ ਭੰਡਿਆ ਹੋਏ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਇਹੋ ਕਿਹਾ ਹੋਵੇ ਫੇਰ ?””ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਕਹਿੰਦਾ “”ਇਸ ਨਾਲ ਤਾਂ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਕੌਣ ਕਹਿੰਦਾ , ਕਹਿੰਦਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ? ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਏ। ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਉਸ ਘਰ ਚ ਮਨ ਘੁੱਟਦਾ ਏ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹਰ ਵੇਲੇ ਡਿਮਾਂਡ ਹਰ ਵੇਲੇ ਝਿੜਕਾਂ , ਹਰ ਵੇਲੇ ਲੜਾਈ. …….ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੀਤੇ ਇਹ ਦੋ ਦਿਨ ਇੰਝ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਚ ਵਿਚਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂ , ਸਭ ਬੰਧਨ ਇੱਕ ਦਮ ਖੁੱਲੇ , ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ? ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਜੋ ਮੈਂ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ “ਮਨਜੀਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ 6 ਫੁੱਟ ਦੇ ਕਰੀਬ ਇਸ ਗਭਰੂ ਜਵਾਨ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ ?ਉਹ ਕਿਸਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਨਸ਼ਾ ਤਾਂ ਇਸਨੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ। ਫਿਰ ਇਹ ਇੰਝ ਕੀ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। “ਦੱਸ ਮਨਜੀਤ ਬੋਲਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ?” ਉਹਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੁਹਰਾਈ। “ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ , ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਵਿਆਹ ਮਗਰੋਂ ਹੋਣ ਦਾ ਸਭ ਉਸਤੋਂ ਉਲਟ ਹੋਇਆ , ਸਭ ਐਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਹੋ। .. ਭਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਇੰਝ ਤੰਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ?”ਚੰਨੀ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ , ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਸੱਚਾਈ ਜਾਪੁ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਸੱਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ , ਸ਼ਾਇਦ ਇੰਡੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਚ ਹਲੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਬਾਕੀ ਹਨ ,ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਇੰਗਲੈਂਡ ਚ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਪੈਸੇ ਥੱਲੇ ਖੁਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਰ ਇਥੇ ਉਹ ਜਜਬਾਤ ਨੂੰ ,ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਨਿਰਛਲ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ” ਤੇਰੇ ਇਸ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬੇਬੇ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ , ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਬਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਇਆ। ਚਾਰ ਸਾਲ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਇੰਡੀਆ ਚ ਖਪ ਗਈ , ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕਿਆ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹਨੇ ਕਿਵੇਂ ਦਿਲ ਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਘੱਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਦਸ ਸਾਲ ਬਿਨਾਂ ਘਰਵਾਲੇ ਤੋਂ ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੀ ਫਿਰ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ,ਇਸੇ ਦੁੱਖ ਚ ਘੁਲਦੀ ਘੁਲਦੀ ਉਹ ਮਰ ਗਈ ,ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਕਿ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਉਸ ਆਦਮੀ ਲਈ ਗਾਲ ਲਈ ਜਿਹੜਾ ਮਰਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭੋਗ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ। ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਉਸਦੀ ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵੀ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ। ਮਨਜੀਤ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਾਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ , ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਮਰਨ ਤੱਕ ਲੁੱਟਦੀ ਏ , ਜਜਬਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ,ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਬਚ ਕੇ ਰਹੀਂ। “”ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹੋ , ਜਿਸ ਪਲ ਬਾਪੂ ਧੀ ਦਾ ਪੱਲਾ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਦੇ ਹੱਥ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦਾ , ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਹ ਮਰਦ ਸਾਡੀਆਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਲਈ ਉੱਤਰਦਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਸਮਾਜ਼ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ,ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਹੋ ,ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਖਵਾਬ ,ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਂਕ ,ਮੇਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਡਾਰੀਆਂ ਘਰ ਦੀ ਦਲਹੀਜ ਟੱਪਦੇ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। “”ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ , ਇਹ ਇਥੇ ਹੁੰਦਾ ਹੋਊ ,ਓਥੇ ਨਹੀਂ ,ਓਥੇ ਤੇ ਇੰਝ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਵੇਚ ਕੇ ਪੈਸੇ ਵੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ , ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਸੋਚ ਪਰ ਕਦੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੋਂਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਤੱਕਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ “” ਮੈਂ ਹਾਂ ਹੁਣ , ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿਆਂਗੀ , ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦਵੋਗੇ ਨਾ ?”ਚੰਨੀ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ ਖੁਦ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੰਝ ਹੀ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਮਨਜੀਤ ਪੁੱਛਣਾ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਉਹਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਚ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਐਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਉਹ ਪੁੱਛਕੇ ਹੋਰ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਹੀ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਡਿਨਰ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਸਮਾ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ , ਪਿਆਰ ਦੇ ਜਾਮ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਰਦੇ , ਛਲਕਦੇ ਤੇ ਡੁੱਲਦੇ। ਸੁੱਤਿਆਂ ਅੱਧ-ਸੁੱਤਿਆਂ ਰਾਤ ਗੁਜਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਪਲਾਂ ਚ ਜੋ ਸੁਆਦ ਹੁਣ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸੁਖ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਆਇਆ ਸੀ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਕਰੀਬ ਹੁੰਦੇ ਹੋ , ਮਨ ਚ ਸਾਫ਼ਗੋਈ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਆਨੰਦ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ……………………………ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਦੋਂ ਉੱਠੇ ਤਾਂ ਜਲੰਧਰ ਤੋਂ ਹੋਟਲ ਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਫੋਨ ਆਉਣ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ ਸੀ। ਜੋ ਪੈਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਸੀ ਉਹਦੇ ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਲੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਿਆ। ਫੋਨ ਜਿਸਦਾ ਵੀ ਸੀ ਚੰਨੀ ਨੇ ਇਹ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਪਰ ਇਹ ਜਰੂਰ ਸੀ ਕਿ ਮਨਜੀਤ ਘਰ ਸੁਨੇਹਾ ਲਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਆਖ ਦੇਵੇ ਕਿਉਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੀ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਤਾਂ ਫੋਨ ਦੀ ਲਾਈਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਕਿਵੇਂ ਭੇਜ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਫੋਨ ਤਾਂ ਅਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਵੀ ਟਾਂਵੇ ਟੱਲੇ ਬੰਦੇ ਕੋਲ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਆੜਤੀਏ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਫੋਨ ਹੈ। ਨਾਮ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ। ਟੈਲੀਫੋਨ ਡਾਇਰੈਕਟਰੀ ਚੋਣ ਨੰਬਰ ਲੱਭ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਲੰਧਰ ਐਕਸਚੇਂਜ ਚ ਲਾਇਆ ਫਿਰ ਓਥੋਂ ਕਾਲ ਆੜਤੀਏ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਟਰਾਂਸਫਰ ਕਰਵਾਈ। ਉਸ ਕੋਲ ਸੁਨੇਹਾ ਘੱਲਿਆ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ ਕਿ ਐਨੀ ਕੁ ਗੱਲ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਜਾ ਕੇ ਆਖ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਐਡੀ ਦੂਰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਦੋ ਵਾਰ ਉਹ ਫੋਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸੀ। ਇਹੋ ਗੱਲ ਉਸਨੇ ਚੰਨੀ ਨੂੰ ਆਖੀ। ” ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ” ਚੰਨੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਰੁੱਖਾ ਤੇ ਬੇਸੁਆਦਾ ਬੋਲਿਆ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਘਟੀ। ਸ਼ਾਮੀ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਰਾਤੀਂ ਸੁੱਤਿਆ ਤੱਕ ਸਭ ਨਾਰਮਲ ਸੀ। ਪੰਜ ਦਿਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਪਲ ਬਿਤਾ ਕੇ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤੇ ਸੀ। ਵਾਪਿਸ ਜਲੰਧਰ ਉਸ ਘਰ ਚ ਜਿਥੇ ਚੰਨੀ ਘੁਟਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ , ਜਿਥੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਪਰਤਾਂ ਉਧੜਨ ਲਈ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਇੰਤਜਾਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।

ਵਾਪਿਸ ਜਲੰਧਰ ਪਰਤੇ ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਸੀ।ਜਾਣ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਸੀ। ਵਾਪਸੀ ਦੀਆਂ ਟਿਕਟਾਂ ਬੁੱਕ ਸਨ ਅਗਲ਼ੇ ਹਫਤੇ ਹੀ ਫਲਾਈਟ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਹਲੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੈਸ਼ ਹਲੇ ਤੱਕ ਪੁੱਜਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ, ਸੋਨਾ ਵੀ ਹਲੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ।ਸੁਨੇਹਾ ਭਾਵੇਂ ਪਿੰਡੋਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬੈਂਕਾਂ ਦੀ ਹੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਐਨ ਮੌਕੇ ਤੇ ਕੈਸ਼ ਮਿਲਣ ਚ ਸਮੱਸਿਆ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਓਧਰੋਂ ਹਲੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ।ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਭਾਵੇਂ ਫ਼ਿਕਰਮੰਦ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰ ਹੀਲੇ ਸਭ ਸਮਾਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਵੈਸੇ ਵੀ ਮੁੰਡਾ ਜਾਂਦੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲਕੇ ਜਾਏਗਾ ਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਛੱਡਕੇ ਹੀ ਜਾਏਗਾ ਉਦੋਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਭੇਜ ਦੇਣਗੇ।ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਵਲੈਤੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਚ ਕਾਹਦਾ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਚੱਜ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਪਾਣੀ ਪੁੱਛਿਆ ਨਾ ਚਾਹ ਬੱਸ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਰਟੀ ਰਟਾਈ ਕਿ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਬਣੂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਬਣੂ ਹਲੇ।ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਚੰਨੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਿਝ ਗਿਆ,ਤੇ ਉਂਝ ਹੀ ਬੋਲਿਆ,” ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਕਿ ਐਡੀ ਦੂਰੋਂ ਸਫਰ ਕਰਕੇ ਆਏਂ ਹਾਂ ,ਅਗਲਿਆਂ ਨੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆ ਜਾਣਗੇ ਤਾਂ ਦੇ ਦੇਣਗੇ। ਮੈਂ ਆਪ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਗਿਆ ਲੈ ਆਵਾਗਾਂ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਕਿ ਕੋਈ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੋਤੇ ਵਾਂਗ ਰਟ ਲਾਈ ਏ”.ਭੂਆ ਇੱਕਦਮ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ,ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਗੁੱਸਾ ਵੇਖ ਕੇ। ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਉਹਦਾ ਗੁੱਸਾ ਭਾਵੇਂ ਜਾਇਜ਼ ਲੱਗਿਆ, ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਓਥੇ ਛੱਡ ਆਉਣ ਦਾ ਭਾਵ ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਖਿੱਚ ਜਿਹੀ ਪਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਛੋੜਾ!! ਇੱਕੋ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਚ ਕੀ ਕੁਝ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਹਿਣਾ! ਸੋਚਕੇ ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਘਟਣ ਲੱਗਾ।ਉਹ ਉਠਕੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਚ ਚਲੇ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੈੱਡ ਤੇ ਗੁਆਚ ਗਈ।ਅੱਥਰੂ ਮੱਲੋ ਜੋਰੀ ਨਿੱਕਲ ਆਏ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲਣਾ ਹੀ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਤਾਂਈ ਉਹਨੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਐਨੀਂ ਛੇਤੀ ਵਿਆਹ ਕੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਮੁੜ ਘਰ ਰਹੇ। ਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਜੱਗੋਂ ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ।ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕਦੋੰ ਸੌ ਗਈ, ਨੀਂਦ ਉਦੋਂ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜਦੋਂ ਭੂਆ ਨੇ ਆ ਕੇ ਜਗਾਇਆ।”ਮਨਜੀਤ ਕੁੜੇ ਉੱਠ ਭਾਈ ਕੁਝ ਚਾਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈ ,ਨਹਾ ਧੋ ਕੇ “।ਭੂਆ ਨੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।ਉਹ ਉਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ।”ਬੱਸ ਭੂਆ ਥੋੜਾ ਸਿਰ ਦਰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ” ਉਹਨੇ ਬੈਠਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।”ਆਹੋ ਭਾਈ,ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਕੰਮ ਏ ਥਕਾਵਟ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਲੇ ਭਾਈ ਆਹ ਨਾ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੇ ਹੁੰਦੇ,ਕੋਈ ਇੱਧਰ ਉੱਧਰ ਬਿਸਤਰੇ ਚ ਫੱਸ ਕੇ, ਡਿੱਗ ਕੇ, ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਮਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤੀ ਲਾਡਲੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਲਗਦਾ !” ਭੂਆ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਹਣਾ ਸੀ ਜਾਂ ਉਹਨੂੰ ਬੇਅਕਲ ਆਖਿਆ ਸੀ।”ਬੱਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਤਾਰ ਹੀ ਦੇਣੇ ਸੀ,ਇਹ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ ਸੀ।” ਉਹਨੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।”ਲਿਆ ਮੈਂ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ ,ਜਿਥੇ ਬਾਕੀ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਨ ਪਿਆ ਓਥੇ ਹੀ ,ਐਥੇ ਕੋਈ ਐਵੇਂ ਹੱਥ ਪੱਲਾ ਮਾਰਦਾ ਫਿਰਦਾ”।ਉਹਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਤਾਰਨ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। “ਕਿਥੇ ਪਏ ਨੇ ਬਾਕੀ?”ਉਸੇ ਮਨ ਹੀ ਉਹ ਉਤਾਰਨ ਲੱਗੀ ਤੇ ਬੈਗ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ।”ਹਾਏ ਭੋਲੀ ਕੁੜੀ ,ਭਲਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਬੈਗ ਫਰੋਲ ਲਵੇਂ ਇਵੇਂ ਲਵਾਰਿਸ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਇਹ ਸਭ”।ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਡੱਬੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ,ਇੱਕੋ ਨਿਗ੍ਹਾ ਚ ਸਾਰੇ ਨਗ ਗਿਣੇ ਕਿ ਪੂਰੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਕਾਂਟੇ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਹਾਰ ਮਨਜੀਤ ਕੋਲੋ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿੱਚ ਧਰ ਲਏ।”ਤੇਰੀ ਅਮਾਨਤ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜੀਅ ਕੀਤਾ ਮੈਂਥੋਂ ਲੈਲੀ,ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਰਾਖੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਐ ਭਾਈ।”ਆਖ ਕੇ ਭੂਆ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਲੈ ਗਈ।”ਨਾਲੇ ਹੁਣ ਬੈਠੀਂ ਨਾ ਰਹੀ ਨਹਾ ਧੋ ਲੈ ,ਫਿਰ ਰੋਟੀ ਟੁੱਕ ਕਰਨਾ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਭਾਈ ਚੰਨੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਹੀ ਖਾਊਗਾ”.। ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਗਈ।ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਭੋਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਘਰ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਵੀ ਉਹਦੇ ਜਿੰਮੇ ਲੱਗੇਗਾ।ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਚ ਫਟਾਫਟ ਨ੍ਹਾਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਰਸੋਈ ਚ ਜਾ ਕੇ ਰੋਟੀ ਟੁੱਕ ਦਾ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ। #harjotdikalam……ਉਹਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਪੁੱਛ ਕੇ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ,ਦਾਲ ਸਬਜ਼ੀ ਰੋਟੀਆਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਚ ਹੁਨਰ ਤਾਂ ਸੀ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਉਹਦੀ ਤਾਰੀਫ ਨਾ ਕੀਤੀ।ਭੂਆ ਨੂੰ ਲੂਣ ਜਿਆਦਾ ਲੱਗਾ ਸੀ ਤੇ ਨਣਦ ਨੂੰ ਮਿਰਚ ਚੰਨੀ ਸਿਰ ਸੁੱਟਕੇ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਹੀ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹੀ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਜਾਂ ਵੇਲੇ ਦੀ ਪੈਕਿੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।ਉਹਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਜਾਣ ਲਈ ਕਾਹਲੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।”ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਹੋਲੀ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ ਜਾਣ ਲਈ ਫਿਰ ਐਨੀਂ ਕਾਹਲੀ ਕਿਉਂ “ਉਹਨੇ ਚਾਣਚੱਕ ਹੀ ਚੰਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।”ਓਥੇ ਬਹੁਤ ਬਿਜ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਭਾਈ ਸਭ, ਇੰਡੀਆ ਥੋੜ੍ਹੋ ਆ ਕਿ ਜੇ ਵਿਆਹ ਗਏ ਮਹੀਨਾ ਓਥੋਂ ਹੀ ਨਾ ਮੁੜੇ, ਮਰਗ ਤੇ ਗਏ ਤਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ। ਹੁਣ ਕੰਮ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਦਮ , ਨਾਲੇ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੁਣ ਇਥੇ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਵੀ ਕੀ ਏ ਕੰਮ ਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਰੋਟੀ ਮਿਲੁ। ਵਿਹਲੜ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਓਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ।” ਚੰਨੀ ਦੇ ਥਾਵੇਂ ਭੂਆ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਦੇ ਜਵਾਬ ਚ ਕੁਝ ਤਿੱਖੀ ਚੋਭ ਸੀ । ਚਾਹਕੇ ਵੀ ਮਨਜੀਤ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਪੁੱਛ ਸਕੀ।ਰਾਤ ਗਈ ਤੱਕ ਉਹ ਪੈਕਿੰਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।ਕਦੋੰ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਕਦੋੰ ਉੱਠੀ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਨਾ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਦੋੰ ਚੰਨੀ ਉਸ ਕੋਲ ਸੌਂ ਕੇ ਉੱਠ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ ਉਹ ਕਾਫੀ ਦੂਰ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬੋਲ ਚਾਲ ਇੱਕ ਦਮ ਘੱਟ ਗਈ ਸੀ।ਜਿਸ ਦਿਨ ਪਿੰਡ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨੇ ਭੂਆ ਕੋਲੋਂ ਗਹਿਣੇ ਮੰਗੇ।ਉਸਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਹ ਹੜਬੜਾ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਹੀ ਗਈ ਹੋਏ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਸੀ।”ਉਹ ਭਾਈ ਉਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੈਕ ਕਰਤੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਖੁਲ੍ਹਈਆ ਹੋਊ “”ਪਰ, ਮੈਂ ਇਵੇਂ ਵਿਆਹੀ ਵਰ੍ਹੀ ਸੁੰਨੇ ਕੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ” ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਅ ਆਖਿਆ।”ਲੈ ਭਾਈ ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਇਤਬਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ” ਉਹ ਮੁੜ ਬੰਨ੍ਹੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲਣ ਲੱਗੀ.”ਨਹੀਂ ਕੀਲੁ ਲੋੜ ਏ ਭਾਬੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾ ਸੈੱਟ ਪਾ ਜਾ, ਆ ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸੌਂਕ ਨਹੀਂ। ” ਨਣਦ ਨੇ ਅਹਿਸਾਨ ਜਿਹਾ ਜਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਭੂਆ ਨਾ ਆਪਣੀ ਪੜਤਾਲ ਓਥੇ ਹੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ।”ਆਹੋ ਇਹ ਠੀਕ ਏ,ਓਥੇ ਆ ਕੇ ਤੂੰ ਇਹਦੇ ਇਹਨੂੰ ਮੋੜ ਦਵੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੈ ਲਵੀਂ।”ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਉਵੇ ਹੀ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ।ਤਿਆਰ ਹੋਕੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਨਿੱਕਲ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਚੰਨੀ ਨੂੰ ਬਥੇਰਾ ਰਾਤ ਰੁਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਪਰ ਉਹ ਬਿਜ਼ੀ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਆਖ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦਾ।ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਭਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵਧਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਦੂਰ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਚੰਨੀ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਪਿਘਲ ਜਿਹਾ ਗਿਆ।ਉਹਨੇ ਭਾਵੇਂ ਰੁਕਣ ਲਈ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਏਅਰਪੋਰਟ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਲਿਜਾਣਾ ਜਰੂਰ ਮੰਨ ਲਿਆ।……….ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਆਓ ਭਗਤੋ ਹੋਈ ਸੀ। ਜੁਆਈ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮਗਰੋਂ ਪਹਿਲਾ ਗੇੜਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਕਵਾਨ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਕੁੱਕੜ ਰਿਝਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਚੰਨੀ ਦੀ ਸੋਚ ਪੈਸੇ ਤੇ ਅਟਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।ਇਸ ਲਈ ਗੱਜਣ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆੜਤੀਏ ਕੋਲ ਗਿਆ ਫਿਰ ਬੈਂਕ।ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਚ ਇਹ ਭੇਤ ਖੁਲ੍ਹ ਗਿਆ ਕਿ ਐਨਾ ਪੈਸਾ ਕੈਸ਼ ਤਾਂ ਲਿਜਾਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਏਅਰਪੋਰਟ ਤੇ ਹੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏਗਾ।ਸਿਰਫ਼ ਵਾਇਰ ਟਰਾਂਸਫਰ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਊਹਦੇ ਲਈ ਓਧਰ ਬੈਂਕ ਦਾ ਖਾਤਾ ਤੇ ਇਧਰੋਂ ਰਿਜ਼ਰਵ ਬੈਂਕ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਕੁਝ ਟੈਕਸ ਭਰਨਾ ਪਵੇ।ਇਹ ਨਵੀਂ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ। ਇਹਦੇ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਉਹ ਲਿਜਾ ਸਕਦੇ ਸੀ ਓਨਾ ਕੁ ਉਹਨਾਂ ਕੁ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੀ।ਇਸਤੇ ਅਖੀਰ ਫੈਸਲਾ ਇਹੋ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਬੈਂਕ ਖਾਤੇ ਚ ਹੀ ਰਖਵਾ ਦਿੰਦੇ ਆਂ ,ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਨਜੀਤ ਤੇ ਚੰਨੀ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਓਧਰੋਂ ਕਾਗਜ਼ ਆਏ ਤੇ ਇਧਰੋਂ ਅਪਰੂਵਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏਗਾ।ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਇਆ, ਉਸੇ ਪੈਰੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਖਾਤਾ ਖੁਲਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤੇ ਆੜਤੀਏ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਬੂਤ ਉਹ ਪੰਚੇਤ ਤੇ ਗੁਰਦਵਾਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਿਖਵਾ ਚੁੱਕੇ ਸੀ।ਉਸ ਦਿਨ ਫਿਰ ਚੰਨੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਇਸੇ ਚ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਦਿਲ ਵੀ ਬੁਝ ਗਿਆ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਹੀ ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸਕੇ ਗਿਆ ਕਿ ਦਿੱਲੀ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਲਈ ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਗੇ ਕਿ ਨਹੀਂ!! ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਏਗਾ ਵੀ ।ਪਰ ਉਹ ਆਇਆ ,ਆਪਣੀ ਕਹੀ ਤੇ ਪੱਕਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਗਈ ਨਾਲ ਬਾਪੂ ਤੇ ਭਰਾ ਸੀ।ਰਸਤੇ ਚ ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਚ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਹੀ ਰਹੀ ਤੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਹੋਈ ਸਲਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਖਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਪਰ ਜਾਂਦੀ ਵਾਰ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਡਿਗਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਟੱਬਰ ਦੇ ਰੱਖੇ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਬਨਾਉਟੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲੋ ਉਹਨੂੰ ਚੰਨੀ ਦੀ ਅਸਲ ਚੁੱਪ ਵਧੇਰੇ ਵਧੀਆ ਲੱਗੀ ਸੀ।ਇਹੋ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤੀ ਸੀ, ਚੰਨੀ ਕੋਲੋ ਇਹ ਵਾਦਾ ਲੈ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਹੋ ਸਕੇ ਉਹਨੂੰ ਵੀਜ਼ਾ ਭੇਜ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾ ਲਵੇਗਾ।”ਪਰ ਕਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਰੱਬ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ” ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਹਰ ਪਲ ਹੀ ਹੁਣ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ ਚ ਕੋਈ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜ਼ਲੀ ਦੀ ਲਿਸ਼ਕੋਰ ਜਿਹੀ ਵੱਜ ਕੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਏ ਜਾਏ ਤੇ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਗੂੰਜ ਉੱਠੇ, ਤੇ ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਸਭ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਏ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਾਂ ਸ਼ਾਂ ਬਾਕੀ ਬਚੇ। ਰੂਹ ਤੇ ਦੇਹ ਸੁੰਨੀ ਸੁੰਨੀ ਜਾਪੇ। ਕੰਨ ਆਵਾਜਰ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਟਿਕਣ ਤੋੰ ਇਨਕਾਰੀ ਹੋਣ, ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁਣ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ,ਫ਼ਿਰ ਹਫ਼ਤੇ ਤੇ ਆਖਿਰੀ ਕੁਝ ਦਿਨ ਇੰਝ ਹੀ ਸਭ ਭਰੇ ਭਰੇ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਅਚਾਨਕ ਸਭ ਸੁੰਨਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹੱਥ ਚ ਫੜ੍ਹੀ ਰੇਤ ਕਿਰ ਗਈ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਹੀ ਮਹੀਨਿਆਂ ਚ ਦੂਹਰੀ ਤੀਹਰੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਜੀਅ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਉੱਡਦੀ ਤਿਤਲੀ ਤੋਂ ਵਿਆਹੀ ਔਰਤ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ,ਅਹਿਸਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ।ਕੁਝ ਵੀ ਹੁਣ ਪਹਿਲੇ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ,ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਤਾਂ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ।”ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਭਲਾਂ ਛਿੰਦੇ ਦੀ ਭੋਰਾ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ? “ਉਹਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਭ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਪਿੱਛੋਂ ਆਖਿਆ।ਭੁੱਲਿਆ ਵਿਸਰਿਆ ਖਿਆਲ ,ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤੇ ਹੋਏ ਪਰ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਉਣਾ ਚਾਹੇ, ਇਹੋ ਹਾਲ ਹੁਣ ਛਿੰਦੇ ਦੀ ਯਾਦ ਸੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ,ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਸਿੰਮ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਬਲਵੰਤ ਗਾਰਗੀ ਦੇ ਨਾਟਕ “ਲੋਹਾ-ਕੁੱਟ” ਚ ਕਹੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆਈ ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਆਈ। ਜਿੱਥੇ ਸੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਏ ,” ਤੀਂਵੀ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੁਆਲੇ ਮਰਦ ਦਾ ਲੜ ਫੜਕੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,ਮਾਂ ਬਾਪ ਪਰਾਏ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣਾ ਵਿਹੜਾ ਬਿਗਾਨਾ। ਹਰ ਮਰਦ ਓਪਰਾ”ਛਿੰਦਾ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਓਪਰਾ ਮਰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜ਼ਿਹਨ ਚ ਵੀ ਲਿਆ ਕੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।ਹੁਣ ਉਹਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਡੀਕ ਸੀ ਤਾਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਚਿੱਠੀ ਦੀ ਜਾਂ ਸੁਨੇਹੇ ਦੀ। ਕਦੋੰ ਬਹੁੜੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਓਪਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਏਗੀ।ਉਹਨੂੰ ਜਾਪਿਆ ਔਰਤ ਦਾ ਘਰ ਕੋਠੀ ਮਹਿਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਰਦ ਦੀ ਨਿੱਘੀ ਬੁੱਕਲ਼ ਹੀ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਸਦੇ ਆਸਰੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਜ਼ਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।ਇਸੇ ਹੀ ਉਡੀਕ ਚ ਹੁਣ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਮਹੀਨਾ ,ਦੋ ਮਹੀਨੇ। #harjotdikalam……………..ਨਿੱਤ ਫੋਨ ਆਉਂਦੇ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਚਿੱਠੀ ਵੀ ਆ ਗਈ ਸੀ।ਹਰ ਫੋਨ ਹਰ ਚਿੱਠੀ ਚ ਪੈਸੇ ਦਾ ਹੀ ਸੁਨੇਹਾ ਹੁੰਦਾ।ਮਨਜੀਤ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ। ਚਿੱਠੀ ਪੜ੍ਹਕੇ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਕੇ ਟੱਬਰ ਮੂੰਹ ਜਿਹਾ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।ਸਾਰੇ ਕਾਗਜ਼ ਪੱਤਰ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਓਧਰੋਂ ਵੀ ਪੈਸੇ ਭੇਜਣ ਲਈ ਪਤਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਗੱਜਣ ਤੇ ਗੁਰਬੇਜ਼ ਦੋਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਦਿਨ ਜਲੰਧਰ ਗਏ। ਬੈਂਕ ਦੀ ਮੁੱਖ ਬਰਾਂਚ ਚ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਓਥੇ ਵਾਹਵਾ ਭੀੜ ਸੀ। ਚਲਾਨ ਕਟਵਾਉਂਦੇ ਤੇ ਕਾਗਜ਼ੀ ਪੱਤਰੀ ਕਰਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਟੈਮ ਹੋ ਗਿਆ।ਓਥੋਂ ਕੋਠੀ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸੀ,ਸੋਚਿਆ ਚਲੋ ਕੋਠੀ ਦਾ ਦੇਖ ਹੀ ਆਈਏ ਕੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ ਗਏ ਨੇ ,ਆਖਦੇ ਸੀ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਣੀ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਐਵੇਂ ਕੋਈ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਊ।ਟਾਬੇ ਤੋਂ ਤੰਦੂਰੀ ਰੋਟੀਆਂ ਛਕ ਕੇ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ ਅੰਦਰ ਸੁੱਟ ਉਹ ਤੁਰਦੇ ਹੀ ਨਿੱਕਲ ਗਏ।ਕੋਠੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜੰਦਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਬੈੱਲ ਵਜਾਈ ਤੇ ਕੋਈ ਦਸਾਂ ਮਿੰਟਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਨੇਪਾਲੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਉਹਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇਖਿਆ।”ਹੋਰ ਭਾਈ ਸਭ ਸਾਂਭ ਸੰਭਾਲ ਵਧੀਆ ਚਲਦੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤੱਕਿਆ” ਗੱਜਣ ਨੇ ਅਪਣੱਤ ਦਿਖਾਉਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।ਨੇਪਾਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਪਈ।”ਇਥੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸੇ ਮਹੀਨੇ ਸ਼ਿਫਟ ਹੋਏ,ਦੇਖਣਾ ਕਿਸਨੇ ਸੀ,ਤੁਸੀਂ ਮਾਲਿਕ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ,ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਲਓ”.ਸਮਝ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਪਸੀ।”ਕੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾਂ ਪਿਆਂ,ਮਾਲਿਕ ਤੇ ਵਲੈਤ ਗਏ ਮਹੀਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।”ਹੁਣ ਨੇਪਾਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ।”ਅੱਛਾ ਅੱਛਾ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋ, ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਠੀ ਮੇਰੇ ਮਾਲਿਕ ਨੇ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਲੈ ਲਈ ਏ,ਵਲੈਤ ਵਾਲਿਆ ਦੇ ਮਗਰੋਂ””ਇਹ ਕੋਠੀ ਵਲੈਟਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ?””ਨਾ ਨਾ ਇਹ ਤਾਂ ਪੀਏਪੀ ਚੌਂਕ ਵਾਲੇ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਏਜੰਟ ਅਰੋੜਾ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀ ਏ “.ਕੇਰਾਂ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਥੱਲਿਓਂ ਜਮੀਨ ਖਿਸਕ ਗਈ, ਜੇ ਕੋਠੀ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਵੀ ਸੀ ਤਾਂ ਵੀ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਸੱਚ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਕਾਹਦਾ ਹਰਜ਼, ਫਿਰ ਵੀ ਕੀ ਗੱਲ ਸੀ ਇਥੇ ਕੋਠੀ ਚ ਕਿਹੜਾ ਸਦਾ ਬਹਿਣਾ ਸੀ।ਦੋਵੇਂ ਆਪੋ ਆਪ ਚ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹੀ ਪੈਰੀਂ ਵਾਪਿਸ ਮੁੜ ਆਏ। ਲਾਲਚੀ ਸੁਭਾਅ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਗਦਾ ਸੀ,ਪਰ ਕੋਠੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੱਚੇ ਜਿਹੇ ਹੋਗੇ।ਪੈਸੇ ਵਾਇਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਮਨ ਨਾ ਕਰੇ, ਜੇ ਪੈਸੇ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਬੁਲਾਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਹਨੂੰ ਫੜ੍ਹਨਗੇ ? ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ ਸੀ ਹਰ ਵਾਰ ਪੈਸੇ ਹੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੁੱਛਿਆ।ਦਿਲ ਚ ਧੂੜਕੂ ਜਿਹਾ ਵੱਜਾ।ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਮੂੰਹੋ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ।ਬੈਂਕ ਚੋਂ ਕਾਗਜ਼ ਮੁੜਵਾ ਕੇ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਬਚਿੱਤਰ ਵਿਚੋਲੇ ਦੇ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਵੱਜੇ।ਪਾਣੀ ਬਾਅਦ ਚ ਪੀਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੀ ਵਿਥਿਆ ਕਹਿ ਸੁੱਟੀ। ਬਚਿੱਤਰ ਡੌਰ ਭੌਰ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।”ਐਡੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਆਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਣ ਚ ਗਲਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਕਿ ਕੋਠੀ ਮੁੱਲ ਲਈ ਸੀ ਕਿ ਕਿਰਾਏ ਤੇ,ਨਾਲੇ ਬਾਹਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਈ ਪੰਜਾਬੀ ਘੱਟ ਵੱਧ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਕੀ ਪਤਾ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਜਾਂ ਮੁੱਲ ਚ ਫਰਕ ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ”.”ਇਹ ਗੱਲ ਚੱਲ ਮੰਨਲੀ, ਪਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਾਸਪੋਟ ਆਏ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਰਾਹਦਾਰੀ ਦੀ,ਬੱਸ ਪੈਸੇ ਪੈਸੇ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਹਿਨਾ ਪੈਸੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਜੀਏ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਪੈਸੇ ਬਹਾਨੇ ਗੱਲ ਕਰੀ ਜਾਂਦੇ ।ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਕਰਨ,ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੱਲ ਤਾਂ ਕਰਕੇ ਦੇਖ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ”।”ਚੱਲ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਹੋਜੂ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਓਥੋਂ ਕਰਵਾਊਗਾ ਫੋਨ, ਫਿਰ ਦੇਖਦੇ ਆ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ, ਰਾਹਦਾਰੀ ਆਲੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਟੈਮ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਕਰਦਾਂ ਪਤਾ ਕੱਲ੍ਹ””ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਭਾਈ, ਅਸੀਂ ਕਾਹਨੂੰ ਕਾਹਲੀ ਕਰਨੀ ਸੀ ਐਨੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗੌਲਦੇ ਕਿ ਭਾਈ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪੈਰ ਭਾਰੀ ਆ,ਐਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਨੀ ਨਿੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਣਾ ਰਹੂ”. ਗੁਰਬੇਜ਼ ਨੇ ਗੱਲ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।”ਹੱਛਾ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਏ,ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ “”ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਇਵੇਂ ਬੋਲੇ ਜਿਵੇਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੱਪ ਸੁੰਘ ਗਿਆ ਹੋਏ,ਕਹਿੰਦੇ ਜੁਆਕ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ ਹਲੇ,ਭਲਾਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬੰਦੇ ਦੇ ਹੱਥ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜੋ ਰੱਬ ਦੀ ਕਰਨੀ” ਗੁਰਬੇਜ਼ ਬੋਲਿਆ।”ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਕਾਹਲੀ ਕੀਤੀ,ਖੌਰੇ ਪੈਸੇ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ,ਅੱਜ ਪੂਰੇ ਹੀਲੇ ਕਰਕੇ ਪੈਸੇ ਭੇਜ ਦੇਣੇ ਸੀ,ਪਰ ਹੁਣ ਆਹ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਨਿੱਕਲ ਆਈ,ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਡੋਬੂ ਜਿਹੇ ਪਈ ਜਾਂਦੇ” ਗੱਜਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ।”ਦਿਲ ਤੇ ਭਾਰ ਨਾ ਸੁੱਟ,ਮੈਂ ਕਰਦਾਂ ਗੱਲ ਸਿੱਧੀ ਚੰਨੀ ਨਾਲ ,ਦਿਨ ਤਰੀਕ ਬੰਨ ਕੇ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ” ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਹਿਣਗੇ ਸਲਾਹ ਬਣਾ ਲਵਾਂਗੇ।ਬਚਿੱਤਰ ਕੋਲੋਂ ਤਸੱਲੀ ਜਿਹੀ ਲੈਕੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਪਿਸ ਪਿੰਡ ਪਰਤ ਆਏ।ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਖੜੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਆਖ ਰਹੇ ਸੀ।ਚਿੱਤ ਤਾਂ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਵੀ ਕੁਝ ਕੁ ਦਿਨ ਤੋਂ ਘਾਬਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਦੇ ਉਹ ਗਏ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੀ ਸੁਨੇਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਆਏ ਇਸ ਨਵੇਂ ਸੁਨੇਹੇ ਤੋਂ ਡਰ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਬੱਚਾ ਪਹਿਲੀ ਕਿਲਕਾਰੀ ਮਾਰੇ ਤਾਂ ਚੰਨੀ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਹੋਵੇ…..ਪਰ ਉਹ ਹੱਥ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੂਰ ਸੀ।ਸਭ ਕੁਝ ਮਲਾਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਸ ਸੀ ਜਾਂ ਰੱਬ ਦੇ। ਬੇਬੇ ਬਾਪੂ ਨੇ ਆਪਸ ਚ ਘੁਸਰ ਮੁਸਰ ਕੀਤੀ। ਊਹਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸਿੱਧੀ ਨਾ ਕੀਤੀ।ਸਿਰਫ ਐਨਾ ਹੀ ਆਖਿਆ ਕਿ ਬਚਿੱਤਰ ਚੰਨੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਕਰੂ ਤੇ ਸਭ ਖ਼ਬਰਸਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਊਗਾ।ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਡੀਕ ਬਚਿਤਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਹੁੰਦੀ। ਰੋਜ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਢਲ ਰਿਹਾ। ਉਡੀਕ ਲੰਮੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਵਾਂਗ …..

ਬਚਿੱਤਰ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਪਿੰਡ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਾਮਲਾ ਸ਼ੱਕੀ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੋਠੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੀ ਨਿੱਕਲੀ, ਕਿਰਾਏ ਉੱਤੇ ਸੀ।ਬਾਕੀ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹਦੇ ਚਾਚੇ ਤਾਇਆਂ ਨੇ ਪੈਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾ ਪੈਣ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਨੀ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਵਾਈ, ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਆਈ ਐੱਸ ਡੀ(ISD) ਉੱਤੇ ਪੰਜਾਹ ਰੁਪਏ ਫੂਕ ਕੇ ਕਾਲ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਚੰਨੀ ਘਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਭੂਆ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂ ਕੁਡ਼ੀ ਜਾਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਪਿਉ। ਹਰ ਕੋਈ ਸੁੱਖ ਸਾਂਦ ਪੁੱਛਦਾ,ਆਖਦਾ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਐਨੇ ਵਜੇ ਕਰ ਲਿਓ ,ਪਰਸੋਂ ਕਰ ਲਿਓ।ਫਿਰ ਮੁੜ ਕੇ ਗੱਲ ਪੈਸਿਆਂ ਤੇ ਆ ਖੜ੍ਹਦੀ।ਸਿੱਧਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਆਖਦਾ, ਟੇਢੇ ਨਾਲ ਆਖਦੇ,” ਲੈ ਚੰਨੀ ਦਾ ਕੰਮ ਖੜ੍ਹਾ ਇਸ ਪਾਸਿਓਂ,ਫਲਾਣੀ ਥਾਵੇਂ ਦੇਣੇ, ਕਦੇ ਆਖਣਾ ਵਿਆਹ ਤੇ ਖਰਚ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੋੜਨੇ ਕਦੇ ਕੁਝ ਕਦੇ ਕੂਝ।”ਬਚਿੱਤਰ ਟਾਲ ਮਟੋਲ ਕਰਦਾ। ਇਸ਼ਾਰੇ ਚ ਦੱਸਦਾ ਹੋਏ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓਗੇ ਤਾਂ ਪੈਸੇ ਭੇਜਾਂਗਾ।ਫਿਰ ਉਹ ਫਾਈਲ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਖਰਚੇ ਵਕੀਲ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕੁਝ ਗਿਣਾ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਤਾਂ ਚਾਚੇ ਤਾਇਆਂ ਨੇ ਵੀ ਬਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਟਾਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਇਧਰ ਓਧਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਕਦੇ ਆਖਦੇ ਭਾਈ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਮਝੋ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਦੋ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਗੱਲ ਹੈ।ਭੂਆ ਨੇ ਫ਼ਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇ ਪੈਸੇ ਨਾ ਭੇਜੇ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਨਾਂਹ ਹੀ ਸਮਝੋ, ਅਸੀਂ ਤਲਾਕ ਦੇਕੇ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਵਾਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਕੋਈ ਐਬ ਏ ਬਥੇਰੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਆਉਂਦੇ, ਲੋਕੀ ਬੁੱਕਾਂ ਚ ਭਰ ਕੇ ਪੈਸੇ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨੇ। ਨਾਲੇ ਗੱਡੀ ਨਾਲੇ ਸੋਨਾ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਸੀ ਚਲੋ ਸਾਊ ਟੱਬਰ ਏ। ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਾਰ ਸੌ ਬੀਸੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਨੇ। ਦੇਖ ਭਾਈ ਬਚਿੱਤਰ ਹੁਣ ਓਦਣ ਹੀ ਫੋਨ ਕਰੀਂ ਜਿੱਦਣ ਪੈਸੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਗੇ ।ਨਹੀਂ ਭਾਈ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਸਮਝੋ।ਬਚਿੱਤਰ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰ ਹਿੱਲ ਗਿਆ।ਆਹ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਉਮਰ ਭਰ ਦਾ ਕਲੰਕ ਖੱਟ ਲਿਆ। ਐਵੇਂ ਦੇ ਲਾਲਚੀ ਬੰਦੇ ਹੋਣਗੇ ਉਹਨੂੰ ਭੋਰਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦਾਜ਼ ਦਹੇਜ ਦਾ ਲਾਲਚ ਚੱਲ ਹਰ ਕੋਈ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਮੁੰਡਾ ਤੋਲ ਦੇਣਾ ਕਿੱਡੀ ਭੈੜੀ ਗੱਲ ਏ।ਸੁਣਕੇ ਉਹ ਫਿਰ ਜਾ ਵੜਿਆ ਚੰਨੀ ਦੇ ਪਿੰਡ,ਅੱਗਿਓਂ ਉਹ ਕੋਈ ਜਦੋਂ ਥਾਂ ਸਿਰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਬਹਿਸ ਹੋ ਗਈ। ਗਰਮਾ ਗਰਮੀ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਬੋਲਦੇ ਸੁਣ ਲੋਕ ਕੱਠੇ ਹੋਗੇ।ਬਹੁਤੇ ਬੰਦਿਆ ਨੂੰ ਬਚਿੱਤਰ ਦਾ ਪਤਾ ਸੀ ਬਈ ਵਿਚੋਲਗਿਰੀ ਕਰਦਾ ਪਰ ਤੀਜੇ ਕੁ ਦਿਨ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦਾ ਇਹਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਅੱਜ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਮਸਲਾ ਕੀ ਏ। ਭਲੇ ਬੰਦਿਆ ਨੇ ਆਕੇ ਬਹਿਸ ਬੰਦ ਕਰਵਾਈ।ਪਰ ਚਾਚਿਆਂ ਤਾਇਆਂ ਨੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਪੈਰ ਨਾ ਪਾਵੇ। ਆਪਣਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠ , ਜੇ ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਤਾਂ ਇਹਦਾ ਮਤਲਬ ਸਾਨੂੰ ਮੁੱਲ ਲੈ ਲਿਆ ਕਿਸੇ ਨੇ ? ਸਾਡਾ ਤੇਰਾ ਸਾਬ ਖਤਮ ਭਾਈ।ਬਚਿੱਤਰ ਨਿਮੋਝੂਣਾ ਹੋ ਕਿ ਵਾਪਿਸ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਇਹ ਹਾੜ੍ਹ ਦਾ ਅੰਤ ਸੀ। ਕਣਕਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤ ਗਏ ਸੀ। ਹੁਣ ਹਰੇਕ ਖੇਤ ਪਾਣੀ ਦਾ ਭਰਿਆ ਤਲਾਅ ਜਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਕੱਦੂ ਕਰਨ ਲਈ ਟਰੈਕਟਰ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਖੇਤਾਂ ਚ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਬਿਜ਼ਲੀ ਦੀਆਂ ਮੋਟਰਾਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢਦੀਆਂ ਇੰਝ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਹਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੰਜਾਬ ਚ ਖੇਤੀ ਲਈ ਮੁਫ਼ਤ ਬਿਜਲੀ ਦੇਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ ਸੀ।ਜਿਥੇ ਕੱਦੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਓਥੇ ਯੂਪੀ ਬਿਹਾਰ ਤੋਂ ਆਏ ਪਰਵਾਸੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਝੁਕੇ ਤੇ ਪੱਟਾਂ ਤੱਕ ਗਾਰੇ ਚ ਲਿਬੜੇ ਝੋਨੇ ਦੀ ਪਨੀਰੀ ਲਾ ਰਹੇ ਸੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੱਥ ਚ ਭੀੜ ਘੱਟ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੀ ਉਹੀ ਬੁੱਢੇ ਠੇਰੇ ਬੈਠੇ ਸੀ ਜੋ ਕੰਮ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਸੀ,ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੀਹ ਦਿਨ ਸੀਪ ਚਲਦੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।ਸੀਪ ਤੋਂ ਬਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਖਿਆਲ ਮੁੜ ਓਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ ਕਿ ਸੀਪ ਊਹਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਲੱਗ ਗਈ ਏ। ਉਹ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਵੱਲ ਤੁਰਦਾ ਗਿਆ। ਆਸ ਪਾਸ ਕੌਣ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਕਿਥੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਉਹਨੂੰ ਭੋਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ।ਰਸਤੇ ਚ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਚਲਦੀ ਬੰਬੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਰੁਕਿਆ।ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਨੇ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕਰ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝਿਆ ਫਿਰ ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋਤੇ।ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਿੰਡੋਂ ਬਾਹਰ ਅੱਡੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਸ ਬੰਬੀ ਤੇ ਉਹ ਨਹਾ ਕੇ ਜਾਏਗਾ। ਪਰ ਸਭ ਰੌਲੇ ਨੇ ਉਹਦਾ ਮਨ ਖੱਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।ਪਾਣੀ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਟਰੈਕਟਰ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਊਹਦੇ ਨਾਲ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।”ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਓਥੇ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ “ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਉੱਤਰਦੇ ਹੀ ਕਿਹਾ।ਬਚਿੱਤਰ ਦੇ ਸੰਘ ਚ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਾਹ ਵੀ ਅੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੋਏ।”ਕਿਹੜਾ ਮੁੰਡਾ ?” ਉਹਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਰੱਬ ਨੂੰ ਧਿਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕਾ ਚੰਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਹੋਏ।”ਚੰਨੀ, ਉਹਦੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਲੜ ਰਹੇ ਸੀ ਪੰਚਾਂ ਦੇ”।ਚੰਨੀ ਦਾ ਟੱਬਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਪੰਚਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੀ , ਇਹੋ ਅੱਲ੍ਹ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।ਬਚਿੱਤਰ ਦਾ ਸਾਹ ਸੂਤਿਆ ਗਿਆ।”ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ?”ਪਿੰਡੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਟੱਬਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਜੋਲ ਹੈਗਾ ਪਿੰਡ ਚ, ਓਥੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਪਤਾ,ਬਈ ਇਹ ਸਾਲੇ ਤੋਲੇ ਤੋਲੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਵਿਕ ਗਏ, ਭੱਠ ਪਵੇ ਸੋਨਾ ਜਿਹੜਾ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਵੇ। ਜ਼ਮੀਰ ਹੀ ਮਰਗੀ ਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ,ਵੱਡੇ ਬਣੇ ਫਿਰਦੇ ਲਾਡ ਸਾਬ… ਭੈਣ… ਮਾਂ….. ਮੁੰਡਾ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਬਚਿੱਤਰ ਦੇ ਕੰਨ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਏ ਸੀ।ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਗੱਲ ਉਹਦੇ ਕੰਨਾਂ ਚ ਗੂੰਜਦੀ ਗਈ।ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਮੰਜੇ ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਢਿੱਡ ਦੁਖਣ ਲੱਗਾ, ਉਲਟੀਆਂ ਤੇ ਦਸਤ ਲੱਗ ਗਏ।ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਲੱਗ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਇਸ ਮੌਸਮ ਚ ਵੀ ਕਾਂਬੇ ਦਾ ਬੁਖਾਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ।ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।……..ਗੱਜਣ ਕਈ ਵਾਰ ਬਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਊਹਦੇ ਕੋਲੋ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਸੁਣਦੀ ਸੀ। ਕਿ ਇਸ ਵਾਰ ਹੋਊ ਗੱਲ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਇਸ ਸਾਲ ਹੋਊ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਵਾਰ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਗਿਆ ਤਾਂ ਅੱਗਿਓ ਬਚਿੱਤਰ ਦੀ ਥਾਵੇਂ ਉਹਦਾ ਮੁੰਡਾ ਬੈਠਾ ਸੀ।ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਹਫ਼ਤਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉੱਤਰਦਾ ਸੀ ।ਉੱਪਰੋਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਡਾਕਟਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ,ਬੱਸ ਓਰਆਰਐੱਸ ਹੀ ਪੀਂਦਾ ਜਾਂ ਗੁਲੂਕੋਜ਼ ਹੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ। ਹੁਣ ਕੱਲ੍ਹ ਪਰਸੋਂ ਦਾ ਹੀ ਬੈਠਣ ਉੱਠਣ ਲੱਗਾ।ਅਚਾਨਕ ਬਿਮਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਗੱਜਣ ਦੇ ਗਲੇ ਨਾ ਉੱਤਰੀ ਕਿ ਕੀ ਪਤਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਹੀ ਟਰਕਾਉਂਦਾ ਹੋਏ। ਕੰਮ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਕਈ ਸੀ ਜਰੂਰੀ। ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਮਨਜੀਤ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਇੰਝ ਤੱਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਨਾਂਹ ਨਾਂਹ ਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸੋਚਿਆ ਚਲੋ ਖ਼ਬਰਸਾਰ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ ,ਕੋਈ ਉੱਘ ਸੁੱਘ ਤਾਂ ਦਵੇਗਾ ਹੀ।ਇਹੋ ਸੋਚ ਉਹ ਬਚਿੱਤਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਹੋ ਤੁਰਿਆ।ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਕੋਈ ਹਾੜ ਦੀ ਬੱਦਲੀ ਗਰਜ਼ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ ਹਟੀ ਸੀ।ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਾਸਿਓਂ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੌਣ ਦੀਆਂ ਝੜੀਆਂ ਤੋੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਪੂਰਾ ਲਿਸ਼ਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬਚਿੱਤਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਬੈਠਕ ਚ ਪਿਆ ਦਾਤੀ ਫਰੇ ਪੱਖੇ ਦੀ ਹਵਾ ਚ ਉਸਲਵੱਟੇ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।”ਇਹ ਚੰਗਾ ਥੋਡੇ ਵੱਲ ਦੁਪਹਿਰੇ ਬਿਜਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ,ਸਾਡੇ ਤਾਂ ਕੱਟ ਲੈਂਦੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਵਾਰ ਦਿਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਰਾਤੀਂ” ਮਾਮੂਲੀ ਗਲ ਬਾਤ ਕਰਕੇ ਉਹਨੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਗੱਲ ਤੋਰੀ।”ਬੱਸ ਅਸੀਂ ਮੋਟਰਾਂ ਤੋਂ ਲਾਈਨ ਅੱਡ ਕਰਵਾ ਲਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਆਲੀ ਲਾਈਨ ਪੈ ਗਈ,ਇਹ ਨੀ ਜਾਂਦੀ ਚੌਵੀ ਘੰਟੇ, ਮੋਟਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦਾ ਜੱਬ ਸੀ” ਬਚਿੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪੀ ਹੋ ਗਈ। ਨੂੰਹ ਉਹਦੇ ਲਈ ਲੱਸੀ ਲੈ ਆਈ ਘੁੱਟ ਭਰਦੇ ਉਹ ਉਹਦੀ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ। ਸੁਲਾਹ ਮਾਰੀ ਕਿ ਜਲੰਧਰ ਲੈ ਚਲਦਾ ਓਥੇ ਢਿੱਡ ਦਾ ਡਾਕਟਰ ਹੈਗਾ ਵਧੀਆ।ਬਚਿੱਤਰ ਹੂੰ ਹਾਂ ਜਿਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ,ਜਿਵੇਂ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੋਏ ਕਿ ਕਦੋੰ ਛੁਰੇ ਵਰਗਾ ਸਵਾਲ ਉਹਦੀ ਹਿੱਕ ਚ ਵੱਜੇ ਤੇ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਦ ਸਾਂਝਾ ਹੋ ਸਕੇ,ਖਬਰੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦਰਦ ਘੱਟ ਜਾਵੇ।”ਫਿਰ ਹੋਈ ਗੱਲ ਚੰਨੀ ਨਾਲ ” ਗੱਜਣ ਨੇ ਜਕਦੇ ਜਕਦੇ ਪੁੱਛਿਆ।ਬਚਿੱਤਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂ ਨਿੱਕਲ ਆਏ।”ਧੋਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਗੱਜਣ ਸਿਹਾਂ , ਆਪਾਂ ਸਿਖ਼ਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਲੁੱਟੇ ਗਏ, ਮੁੰਡਾ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਓਥੇ ਵਲੈਤ ਚ “.ਗੱਜਣ ਤ੍ਰਬਕ ਕੇ ਇੰਝ ਉੱਠਿਆ ਜਿਵੇ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਕਰੰਟ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੋਏ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ ਗਈਆਂ,ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਚੋਣ ਲੱਗਾ। ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਤੀ ਘੁੰਮ ਗਈ ਹੋਏ। ਫ਼ਿਰ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਬੜੇ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠਿਆ।”ਸੱਚ! ” ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ।”ਆਹੋ ਇਸ ਝੋਰੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜਤਾ” ਬਚਿੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਬੰਦੇ ਆਪਣੇ ਨੇ “। ਗੱਜਣ ਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।”ਮਰੇ ਮੁੱਕਰੇ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਇਤਬਾਰ ਹੁੰਦਾ,ਸਭ ਦੇ ਮੂੰਹ ਬਦਲ ਗਏ “ਬਚਿੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।”ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕਾ,ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦੀ ਦੇ ਲੜ੍ਹ ਲਾ ਛੱਡਿਆ,ਉਹ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਦਿਖਾਉਣ ਜੋਗੀ ਨਾ ਰਹਿ” ਉਹ ਪੱਗ ਦੇ ਲੜ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ।ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਬੱਸ ਇੱਕੋ ਖਿਆਲ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਨਜੀਤ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾ ਪਾਏਗਾ।

ਹਨੇਰਾ ਕਾਫ਼ੀ ਡੂੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਵਿਹੜੇ ਚ ਮੰਜੇ ਡਾਹੀ ਤੇ ਮੱਛਰ ਦਾਨੀ ਚ ਪਈ ਮਨਜੀਤ ਧੂਲ ਭਰੀ ਮਿੱਟੀ ਮਗਰੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨੀ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਲਿਸ਼ਕਾਰਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਮਗਰੋਂ ਤਪਦੀ ਧਰਤ ਉੱਤੇ ਧਾਵਾ ਬੋਲ ਦੇਣਗੇ। ਵੈਸੇ ਵੀ ਝੋਨੇ ਦੇ ਕੱਦੂ ਨੂੰ ਮਾਹੌਲ ਚ ਭਾਦੋਂ ਜਿਹੀ ਹੁੰਮਸ ਭਰ ਛੱਡੀ ਸੀ।ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਲੈਤ ਚ ਇਹ ਰੁੱਤ ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਕਤੂਬਰ ਨਵੰਬਰ ਵਰਗੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਠੰਡ ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਦੇ ਸੈਲਾਨੀ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿਚੇ ਚਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਲੰਮੀਆਂ ਸੈਰਾਂ ਪਿਕਨਿਕ ਪਲੈਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਤਾਰੇ ਜੋ ਉਹ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈ ਕੀ ਓਥੋਂ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਹੋਣਗੇ ਇੰਝ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਭਰਨ ਵਾਲੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਖਦੀ ਚੰਨੀ ਮੁੜ ਊਹਦੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਭਰ ਜਾਂਦਾ। ਪਲ ਪਲ ਕਰਕੇ ਬੀਤਿਆ ਸਮਾਂ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਆਪਣੇ ਢਿੱਡ ਉੱਪਰੋਂ ਦੌੜਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪਲਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ਰਮਾ ਜਾਂਦੀ। #HarjotDiKalam ਇਹ ਉਸਦਾ ਛੇਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਹੁਣ ਤਾਂ ਢਿੱਡ ਲੁਕਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਲੁਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸਿਓਂ ਵਧਾਈਆਂ ਸੀ। ਪੁੱਤ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਸੀ। ਸੁਹਾਗਣ ਹੋਣ ਦੀ ਅਸੀਸ ਸੀ।ਸਭ ਕੁਝ ਬੇਸੁਆਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਜਦੋਂ ਉਹਨੂੰ ਜਾਪਦਾ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਦੁੱਖ ਇਹ ਸੁੱਖ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕੱਲੀ ਜੀਅ ਰਹੀ ਹੈ।ਔਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੱਕ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸਾਥੀ ਚੁਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਦੋਂ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋ ਗੁਜ਼ਰੇ ਉਹ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦੇ ਸਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕੇ। ਜੀਵਨਸਾਥੀ ਦੇ ਸਾਥ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਔਰਤ ਦਾ ਮਾਂ ਬਣਨ ਇੱਕ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਵੱਧਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੱਜਣ ਗੇਟ ਤੋੰ ਲੰਘਿਆ ਉਹ ਉੱਠ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕਿ ਜੋ ਬੁਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਉਸਤੋਂ ਵੱਧ ਬੁਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।ਗੇਟ ਤੇ ਕੋਲ ਹੀ ਲੱਗੇ ਨਲਕੇ ਤੋੰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋਤਾ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਵਗਾਹ ਕੇ ਮਾਰਿਆ, ਜੇ ਕੋਈ ਬਲਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਏ ਤਾਂ ਵਾਪਿਸ ਦੌਡ਼ ਜਾਏ। ਫ਼ਿਰ ਇੱਕ ਗੇੜਾ ਅੰਦਰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਆਇਆ।ਬੁਝੇ ਜਿਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।ਬਾਪੂ ਦਾ ਇੰਝ ਦਾ ਦਿਲ ਢਾਹੁ ਬੋਲ ਉਹਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸੁਣਿਆ। ਆਵਾਜ਼ ਚ ਨਾ ਕੋਈ ਗੜਕ ਸੀ ਨਾ ਮੜਕ ਤੋਰ ਵੀ ਇੰਝ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਡਿੱਗ ਕੇ ਉੱਠਾ ਹੋਵੇ। ਧੀਆਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਬੁਢਾਪੇ ਨੂੰ ਦੁਖਦਾਈ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਇਸ ਉਮਰ ਚ ਕੱਢਣ ਪਾਉਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸਿਵਾਏ ਬੀਤੇ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਔਲਾਦ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ।ਮਨਜੀਤ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਪੁੱਛ ਸਕੀ ਕਿ ਬਾਪੂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਉਹਨੇ ਕੁਝ ਆਖਿਆ। ਬੇਬੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਬਹੁਤੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕੀਤੀ ਨਾ ਹੀ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ। ਮੱਝਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਾਹਲੀ ਹੋਕੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਹੁਤ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸਬਜ਼ੀ ਚ ਉਹਨੂੰ ਲੂਣ ਜਿਆਦਾ ਲੱਗਾ ਸੀ।ਬਾਕੀ ਟੱਬਰ ਵੀ ਰੋਟੀ ਟੁੱਕ ਮੁਕਾ ਕੇ ਮੰਜਿਆਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।ਇੱਕ ਅਜ਼ੀਬ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੁਣੇ ਹਨੇਰੇ ਚ ਕੋਈ ਅਚਾਨਕ ਬੰਬ ਫਟ ਜਾਏਗਾ ਤੇ ਲਿਸ਼ਕੋਰ ਨਾਲ ਸਭ ਭਰ ਜਾਏਗਾ।ਅਖੀਰ ਪ੍ਰਸਿੰਨੀ ਨੇ ਹੀ ਡਰਦੇ ਡਰਦੇ ਜਿਹੇ ਪੁੱਛਿਆ।”ਕੋਈ ਖਬਰਸਾਰ ਮਿਲੀ, ਇਵੇਂ ਢਿੱਲਾ ਜਿਹਾ ਮੂੰਹ ਕਿਉਂ ਕਰੀਂ ਬੈਠਾਂ ?”ਗੱਜਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਗੁਬਾਰ ਜਿਵੇਂ ਇਸੇ ਸਵਾਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਸੀ।”ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੱਚ ਏ ਕਿ ਝੂਠ ਬਚਿੱਤਰ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ,ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਸੁਣਕੇ ਹੀ ਸਾਹ ਸੁੱਕ ਗਏ। ” ਆਖਦੇ ਹੀ ਗੱਚ ਭਰ ਆਇਆ ਸੀ।ਇੱਕ ਦਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਭੰਗ ਹੋ ਗਈ, ਪ੍ਰਸਿੰਨੀ ਨੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਆਖਿਆ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਊਹਦੇ ਕੰਨੀ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਈ।ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਨੂੰ ਇਸ ਬੁਰੇ ਖਿਆਲ ਦਾ ਆਭਾਸ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਮਹਿਜ਼ ਉਸ ਉੱਪਰ ਮੋਹਰ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਚ ਸਿਰਫ ਮਨਜੀਤ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੰਨੀ ਨੇ ਹੰਝੂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਥੇ ਲੁਕੋ ਲੈ ਸੀ ਤੇ ਗੱਜਣ ਦਾ ਦਿਲ ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਪੱਥਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਏ।……………ਗੁਰਬੇਜ਼ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਭੱਜਿਆ ਆਇਆ। ਜੋ ਹੋਇਆ ਪਿਛਾਂਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮੁੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਪਰ ਕੋਈ ਹੱਲ ਤੇ ਕੱਢਣਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੁੜੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਰੁਲਜੂ। ਦੋ ਢਾਈ ਮਹੀਨੇ ਚ ਮਾਂ ਬਣ ਜਾਣਾ,ਜੇ ਕੁਝ ਨਾ ਹੱਲ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਚ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਉਮਰ ਦਾ ਹੀ ਮੁੰਡਾ ਮਿਲੂਗਾ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਇੰਝ ਗਲ ਜਾਣ ਦਾ ਭਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਸਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰੇ ਹੋਏ। ਕਈ ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਬੰਦਿਆ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲੇ।ਹਰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਸੁਣਦਾ ਪਰ ਵਿੱਚੋ ਵਿੱਚੋ ਸੁਣਾ ਦਿੰਦੇ,” ਤੁਸੀਂ ਮੂਰਖ ਸੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨੀ ਸੀ,”। ਭਲਾਂ ਚੋਰ ਲੁਟੇਰੇ ਕਦੇ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਰੋਕੇ ਜਾ ਸਕੇ ਨੇ। ਬੀਬੇ ਬੰਦੇ ਬਣਕੇ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇੰਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆ ਹੀ ਗਿਆ।ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਸੀ ਪੁਲਿਸ ਚ ਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਐਂਬੈਸੀ ਚ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਮੰਤਰਾਲੇ ਚ ਪੁੱਜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਪੱਕੀ ਖ਼ਬਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਜਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਪਰੋਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਬਿਨਾਂ ਪੈਸੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਅਖੀਰ ਬਚਿੱਤਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਜੋ ਐੱਨ ਆਰ ਆਈ ਦੇ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲਈ ਬਣੀ ਸੀ ਉਹਦੀ ਪਹੁੰਚ ਕਈ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਦਰਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛ ਸੀ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ।ਬਕਾਇਦਾ ਫੀਸ ਲਈ ਜਾਣੀ ਸੀ।ਸਾਰੇ ਕਾਗਜ਼ ਪਤੱਰ ਬਣਾਏ ਜਾਣੇ ਸੀ ਤਸਦੀਕ ਹੋਣੇ ਸੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੀ ਬਕਾਇਦਾ ਨੋਟਿੰਗ ਹੋਣੀ ਸੀ।ਫਿਰ ਵੀ ਹਲੇ ਧੱਕੇ ਸੀ। ਦਿਨ ਹਫਤੇ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘਦੇ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜਣੇਪਾ ਹੋਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ।ਫਿਰ ਊਹਦੇ ਘਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕਿਲਕਾਰੀ ਵੱਜੀ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਉਹਦਾ ਦੁੱਖ ਘਟ ਗਿਆ। ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਕਿ ਦੁੱਖ । ਇਹ ਤਾਂ ਕੁਆਰੀ ਧੀ ਪਾਸ ਬੱਚਾ ਹੋ ਵਰਗਾ ਦੁੱਖ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸਭ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਤੇ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀ।ਸਮੇਂ ਚ ਆਈ ਖੜੋਤ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ। ਦਿਵਾਲੀ ਕਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ ਸੀ। ਸਰਦੀ ਇੰਝ ਜਾਪਦੀ ਜਿਵੇਂ ਊਹਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਠਾਰਨ ਤੋਂ ਸਿਵਾਏ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹਦਾ ਰੰਗ ਬਦਾਮੀ ਤੋਂ ਸਲੇਟੀ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਖਾਂ ਡੂੰਗੀਆਂ ਧੱਸ ਗਈਆਂ। ਉਠਦੇ ਬਹਿੰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਭਾਰ ਨਾ ਝੱਲਦੀਆਂ ਹੋਣ।ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਚੋਂ ਵੀ ਦੁੱਧ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ। ਉਹਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾ ਆਉਂਦਾ ਜੋ ਛਾਤੀਆਂ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਮਗਰੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਮਾਰੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਇੰਝ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ ਉਹ ਇੰਝ ਸੁੱਕ ਵੀ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ।ਝੋਰਾ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਮਨ ਤਨ ਨੂੰ ਖਾ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬੱਚੇ ਲਈ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ ,ਉਸੇ ਲਈ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ , ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉੱਡ ਕੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਵਲੈਤ ਛੱਡ ਆਏ ਉਹ ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਏ ਨਾ ਵਲੈਤ ਦਾ ਏ।ਇਹੋ ਗੱਲ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਕੁਝ ਹੌਂਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਚਮਕ ਆਈ, ਕਿ ਕਾਨੂੰਨੀ ਰੂਪ ਚ ਬੱਚਾ ਜੇਕਰ ਚੰਨੀ ਦਾ ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਾਤ ਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਜਾਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ। ਉਹਨੂੰ ਕੁਝ ਧਰਵਾਸ ਹੋਈ। ਉਹ ਬੱਚੇ ਲਈ ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਉਮੀਦ ਲਈ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੁਕਤਿਆਂ ਤੇ ਲੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਹੁਣ ਚੰਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸੋਚਣਾ ਪਾਪ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਚੰਨੀ ਭਾਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਕੋਲ ਨਾ ਰੱਖੇ ਪਰ ਓਥੇ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਖੂੰਜੇ ਚ ਰੱਖ ਦਵੇ ਉਹ ਓਥੇ ਵੀ ਰਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਕਬੂਲੇ ਕਿ ਉਹਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ। ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਵੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੀਲੇ ।ਇਹੋ ਸੋਚਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖੇਡ ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਲੰਘ ਗਈ।ਸਮਾਂ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਢਿੱਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।ਮਨਜੀਤ ਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਮਗਰੋਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਮੋੜ ਤੇ ਸੀ ਜਿਥੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ।

ਕਾਗ਼ਜ਼ ਪੱਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰਾ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਭੱਜਦੇ ਫ਼ਿਰਦੇ, ਗੱਜਣ, ਬਚਿੱਤਰ , ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕਈ ਪਤਵੰਤੇ ਸੱਜਣ ਤੁਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੇਸ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੋਰ ਹੀ ਹੋਰ ਨਜਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਚਾਰੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋਣ।ਕਿਧਰੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤਾਂ ਬੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹੀ ਹਾਸੀ ਹੁੰਦੀ। ਕੋਈ ਕਾਗਜ਼ ਪੱਤਰ ਫੜ੍ਹਦੇ ਫੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਅਚਾਨਕ ਉਂਗਲਾਂ ਛੋਹ ਜਾਂਦਾ। ਕੋਈ ਬੇਧਿਆਨੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਧਰ ਓਧਰ ਛੋਹ ਲੈਂਦਾ।ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸ ਲੁ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਏ ਦੂਰ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਮਰਦ ਕਿ ਵਿਆਹਿਆ ਕੀ ਕੁਆਰਾ ਊਹਦੇ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਆਪਸ਼ਨ ਲੱਭ ਰਿਹਾ। ਮਾਂ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਹੁੰਦਾ ਉਸਤੋਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਲੁੱਟ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਔਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਣੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਹੀ ਚੰਗੀ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਐਵੇਂ ਦੇ ਮਰਦ ਜੋ ਹਰ ਰਾਹ ਜਾਂਦੀ ਔਰਤ ਲਈ ਲਾਰਾਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਹੋਣ ਭਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ? ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਦੱਬ ਲੈਣ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨੋਚ ਲੈਣ ਚ ਭਲਾਂ ਕਾਹਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ।ਖੈਰ, ਉਹ ਹਰ ਪਲ ਬਚ ਬਚ ਕੇ ਪੈਰ ਧਰਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਪਲ ਬਾਪੂ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਬਣ ਕੇ ਤੁਰਦੀ ਸੀ। ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਡਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਆਕੇ ਦਬੋਚ ਹੀ ਨਾ ਲਵੇ।ਅਖ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਕੁ ਦੀ ਖੱਜਲ ਖੁਆਰੀ ਮਗਰੋਂ ਸਭ ਕੇਸ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਹੀ ਪਰਵਾਸੀ ਭਲਾਈ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਚਲੇ ਗਏ।ਦਫਤਰ ਕਾਹਦਾ ਸੀ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਨੁਮਾ ਕੋਠੀ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਗੇਟ ਵਧਦੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਲਾਅਨ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਤਾਰਾਂ ਚ ਕੁਰਸੀਆਂ ਲੱਗਿਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਚਾਲੀ ਪੰਜਾਹ ਬੰਦੇ ਬੈਠੇ ਹੋਣੇ। ਉਹਨਾਂ ਇੱਕ ਲੱਤ ਉਚਕਾ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਤੇ ਵਰਦੀ ਜਿਹੀ ਪਾਈ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਪਵਿਤਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਜੋ ਸੰਸਥਾ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ।”ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੰਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਸੰਭਾਲ ਲਵੋ, ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਬੁਲਾ ਲਿਆ ਜਾਏਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਏ ਹੋ ਤਾਂ ਫ਼ੀਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਸ਼ਤ ਕੈਸ਼ ਜਮਾਂ ਕਰਵਾ ਦੀਓ,ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ।””ਓਕੇ ਜਨਾਬ ,ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਬੰਦੇ …ਕੱਠ ਕਿਉਂ ਹੈ ? “”ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ ਐੱਨ ਆਰ ਆਈ ਪੀੜਤ ਹਨ,ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾ ਬੈਠੇ,”। ਸੁਲਤਾਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹਦੇ ਲੱਗੇ ਬੈਜ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ,ਉਸਨੇ ਦੋ-ਅਰਥੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਧੀ ਦੀ ਸ਼ਰਮ ਮੰਨਦਾ ਹੋਇਆ ਇੰਝ ਦਿਖਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਨਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੁਣ ਮਨਜੀਤ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੱਜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਪਰ ਅਸ਼ਲੀਲ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਕੱਜਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।ਉਹ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵਾਰੀ ਨੂੰ ਉਡੀਕਣ ਲੱਗੇ। ਲੋਕ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਆ ਰਹੇ ਸੀ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ।ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਪਤਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕੁਝ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਏ ਸੀ ਕੁਝ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪਤਾ ਕਰਨ ਆਏ ਸੀ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕੁਝ।ਸਾਂਝਾ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚੂੜਾ ਸੀ ਜਾਂ ਗੋਦੀ ਨਿਆਣੇ। ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ ਦੁੱਖ ਚ ਉਹ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਹੋਰ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਸਨ ,ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਦੁਖੀ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਵਾਸ ਮਿਲਦਾ ਇਵੇਂ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਹਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਪਰ ਛੱਤ ਤੇ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਊਹਦੇ ਵੱਲ ਗੌਰ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਨਜ਼ਰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਉਸਨੇ ਹਟਾ ਲਈ। ਤੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਤੇ ਮੂੰਹ ਘੁਮਾ ਕੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ। ਕੁਝ ਪਲ ਲੰਘੇ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਫ਼ਿਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ,ਹਲੇ ਵੀ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਘੁਮਾ ਲਈ। ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚਕੇ ਕਿਥੇ ਬੈਠੇ।ਕੁਝ ਦੇਰ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨੇ ਮੁੜ ਉੱਪਰ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਓਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ।ਹੁਣ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਸਕਦੀ ਸੀ।ਤਦੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸੁਲਤਾਨ ਆਇਆ।”ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਕੁੜੇ…” “ਮਨਜੀਤ ” “ਮਨਜੀਤ ਤੇ ਬਾਪੂ ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਆਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ” ਆਖਦਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਲੰਙ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਾ ਪਈ ਕਿ ਆਖਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ।ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਉਹਦੇ ਮਗਰ ਮਗਰ ਤੁਰ ਪਏ। ਆਮ ਰਾਹ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਲਿਆਰੇ ਵਿੱਚੋ ਗੁਜ਼ਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁਕ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ਼ੋਂ ਫਾਈਲ ਫੜਕੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਚ ਵਾਪਿਸ ਆ ਗਿਆ। “ਅੰਦਰ ‘ਕਾਕਾ ਜੀ’ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਸਲਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਵੋ ,ਫੀਸ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕਰ ਲਿਓ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਛੇਤੀ ਕਰਵਾ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਕੋਈ ਕੋਈ ਕੇਸ ਦੇਖਦੇ ਹਨ”. ਆਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਦਰ ਵੜੇ ਤਾਂ ਮਨਜੀਤ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਉਹੀ ਮੁੰਡਾ ਸੀ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਇਥੇ ਉਹ ਹੁਣ ਟੌਹਰ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਮੁੱਛ ਨੂੰ ਤਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਅਣਜਾਣ ਬਣਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫਾਈਲ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਣਹੋਣੀ ਦਾ ਆਭਾਸ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਅਗਲ਼ੇ ਹੀ ਪਲ ਕਾਕਾ ਜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਪਰ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਉਹਨੇ ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਆਓ ਬਾਪੂ ਜੀ ਬੈਠੋ , ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਫਾਈਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ , ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਅਮਰਜੀਤ ਉਰਫ ਕਾਕਾ ਹੈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਸੀ ਮੇਰੇ ਫਾਦਰ ਸਾਬ ਨੇ ਅਸੀਂ ਰਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦ ਲਿਆ। ਆਖਿਆ ਉਹਨੇ ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸੀ ਪਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਮਨਜੀਤ ਉੱਤੇ ਸਨ।ਕਿਹੜਾ ਇਲਾਕਾ ਆਪਣਾ ?” ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿੰਡ ਕੀ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਕੁਨਬਾ ਗਿਣਾ ਦਿੱਤਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ , ਆੜਤੀਆ ,ਪਟਵਾਰੀ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ,ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਧਰੇ ਕੋਈ ਜੋੜ ਬਣ ਜਾਏ ਤੇ ਕੰਮ ਸੁਖਾਲਾ ਹੋ ਜਾਏ। “ਅੱਛਾ ਅੱਛਾ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਕਿਤੇ ਆਪਾਂ ਆੜਤੀਏ ਕੋਲ ਨਾ ਮਿਲੇ ਹੋਈਏ,ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਖਾਸਾ ਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਆ, ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਗੱਲ ਮੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਦੋਵੇਂ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸੀ ਤਦੇ ਚਾਹ ਆ ਗਈ ।ਅਮਰਜੀਤ ਸਵਾਲ ਜਵਾਬ ਕੜਨ ਲੱਗਾ । ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਪੀਂਦੇ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਮੁਕ ਗਈ ਸੀ। ਗੱਲ ਸੁਣਾਉਦੇ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਗੱਜਣ ਕਈ ਵਾਰ ਭਾਵੁਕ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਭਾਵੁਕ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਅਮਰਜੀਤ ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਹੌਂਸਲਾ ਨਾ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ। ਪਰ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਸੁਣਦੇ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਨਜੀਤ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਜਿਸਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਚ ਗੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ। ਓਥੇ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਜੰਮ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ” ਫਿਰ ਐਨਾ ਵਕਤ ਕਿਉਂ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ,ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ,ਕਿਧਰੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਹੋਏ,ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੁਣ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਉਹਦੀ ” “ਬੱਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪੈਰ ਭਾਰੀ ਸੀ,ਫ਼ਿਰ ਬੱਚਾ ਛੋਟਾ ਸੀ ਹੁਣ ਘਰ ਰਹਿਣ ਜੋਗਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਆਏਂ ਹਾਂ ” ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।” ਅੱਛਾ ਅੱਛਾ, ਇੰਝ ਕਰੋ ਬਾਪੂ ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਉਡੀਕ ਕਰੋ ਬਾਹਰ,ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਵਾਲ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਕਰ ਲਵਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਚ ਆਸਾਨੀ ਹੋਏ” ਹੱਥ ਜੋੜਦਾ ਹੋਇਆ ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਤੁਰੰਤ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੌਕਰ ਹੋਏ।ਉਸਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ,” ਕਿੰਨਾ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੋ ਮਨਜੀਤ ? “ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਬੋਲਣ ਦਾ ਲਹਿਜ਼ਾ ਹੀ ਅਲੱਗ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਏ।

“ਜੀ ਮੈਂ ਬੀਐੱਡ ਅਧੂਰੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਹੈ” ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।”ਓਹ ਵੈਰੀ ਨਾਇਸ ,ਫ਼ਿਰ ਤਾਂ ਕਾਫੀ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਫ਼ਿਰ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਲਿਖੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਧੋਖਾ ਖਾਣ ਲੱਗ ਜਾਣ ਫ਼ਿਰ ਅਨਪੜ੍ਹ ਦਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ। ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।””ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੁੱਛਦਾ ਸਰ, ਮਾਂ ਬਾਪ ਗਲੋਂ ਬੋਝ ਤੇ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਾਹੁਣ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ,ਸੋਚਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਭਲਾ ਹੀ ਹਨ। ਪਰ ਇਹਦੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਸਿਰਫ ਹਾਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਬੱਸ ਇਹੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਇਹਨਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਚ ਅਨਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ.””ਵੈਸੇ ਬੁਰਾ ਨਾ ਮੰਨਣਾ ,ਤੁਹਾਡਾ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਕੀ ਨਾਮ ਸੀ ਚਰਨਜੀਤ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ ?”” ਇਸ ਚ ਬੁਰਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਕੀ ਗੱਲ ਉਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ , ਚੰਨੀ ਆਮ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਉਸਤੋਂ ਅਲੱਗ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਉਹ ਇੰਝ ਨਿਰਮੋਹਾ ਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ।””ਫ਼ਿਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੋਣਾ ਉਸ ਨਾਲ ਬੀਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਕੱਲਿਆਂ ਕੱਢਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ …” ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। #harjotdikalamਉਹਦੇ ਸਵਾਲ ਤੇ ਮਨਜੀਤ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੰਬ ਹੀ ਗਈ। ਉਹਨੇ ਬੂਹੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵੱਲ ਜੋ ਉਹਨੂੰ ਘੂਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ,ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੁਣ ਤਰਸ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਲਾਲਸਾ ਟਪਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਝ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਨੰਗੀ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਘੂਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਉਹਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਕੱਜ ਸਕੇ।ਕੱਪੜੇ ਪਾੜ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਤੋੰ ਕੁਝ ਵੀ ਕੱਜ ਸਕਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਪਹਿਨ ਲਵੋ।ਉਹਦਾ ਉੱਤਰ ਨਾ ਆਇਆ।”ਦੇਖੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਹਿਮ ਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਹੋਏ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਪੈਣਾ…””ਹੁਣ ਮਿਲ ਤਾਂ ਰਹੇਂ ਹਾਂ ….””ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕੱਲੇ ਆਓ, ਮੇਰੀ ਕੋਠੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਨ ਤਾਂ ਹੀ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ..””ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸਭ ਵਾਂਗ ਫ਼ੀਸ ਜਮਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਣਾ””ਉਸ ਚੱਕਰ ਚ ਤੁਹਾਡੇ ਬਹੁਤ ਪੈਸੇ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣੇ, ਫ਼ਿਰ ਗੇੜੇ ਹੀ ਗੇੜੇ ਦੇਖੋ ਬਾਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿੰਨੇ ਕੇਸ ਆਉਂਦੇ, ਇਹ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਹਾਂ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੌਲੋ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਸਰਕਾਰ ਤਾਂ ਗੌਲਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਤੱਕ ਦਾ ਖਰਚਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ …..””ਪਰ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬਹੁਤ ਨਾਮ ਸੁਣਿਆ “”ਕੇਸ ਹੱਲ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਅਸੀਂ ਡੱਟ ਕੇ ਫੌਲੋ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,ਬਹੁਤ ਜਗ੍ਹਾ ਰਿਸ਼ਵਤਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਓਧਰ ਵਕੀਲਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਜੋ ਲੋਕ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਬਾਅ ਪਾਉਂਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਣੇ ਪੈਂਦੇ, ਪੈਂਦੇ ਇਧਰ ਐਂਬੈਸੀ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਬਿਨਾਂ ਪੈਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੇਸ ਬਾਰੇ ਸਭ ਨੇ ਉੱਕਾ ਹੀ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦੇਣੀ ਹੈ। ਐਨਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਓਧਰ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ….ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਇਹਦੇ ਵਿਚ ਜੇ ਖੂਦ ਇੰਟ੍ਰਸਟ ਲੈ ਕੇ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ….”” ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਕਹੋ ਅਸੀਂ ਦਵਾਗੇ….” ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।”ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਦਾ ਮੈਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਏ, ਮੈੰ ਆਪਣੇ ਵਕਤ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਖਰਾਬ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਮੈੰ ਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੇਸ ਨੂੰ ਸਿਰੇ ਲਾ ਸਕਦਾ ਪਰ ਉਹਦੀ ਕੀਮਤ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ …ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੱਸ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ….,””ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਗ਼ੈਰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਵਾਂਗੀ ,ਮੈਂ ਚੰਨੀ ਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ ਉਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਾਪ ਵਰਗਾ ….””ਤੇ ਚੰਨੀ ਉਹ ਕਿਸ ਕਿਸ ਨਾਲ ਖੇਹ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੋਏਗਾ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ….ਜੇ ਇਹ ਪਾਪ ਵੀ ਲਗਦਾ ਤਾਂ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਣਾ…ਖੂਦ ਲਈ ਨਾ ਸਹੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ .ਕੀ ਤੂੰ ਉਮਰ ਭਰ ਉਹਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕੇਗੀ ਕਿ ਉਹਦਾ ਪਿਉ ਕਿਥੇ ਹੈ ? ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਿਹਣੇ ,ਉਹਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ….””ਨਹੀਂ ਅਸੀਂ ਕਿਤੋਂ ਹੋਰ ਹੀ ਸਭ ਪਤਾ ਕਰਵਾ ਲਵਾਂਗੇ ….ਫਾਈਲ ਦੇ ਦਿਓ “.”ਬੇਸ਼ੱਕ ਲੈ ਜਾਓ, ਮਨਜੀਤ ਜੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਲਗਦਾ , ਬਾਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਇਹ ਕੰਮ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ? ਇਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ ਓਥੇ ਹਰ ਪੌੜੀ ਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਰਦ ਮਿਲੇਗਾ ,ਸਭ ਦੀ ਇੱਕੋ ਇੱਛਾ ,ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕੋ ਵਿਚਾਰ…ਇਹਨੂੰ ਸਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਨੂੰ , ਇਹਨੂੰ ਤਾਂ ਲੋੜ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਣੀ ਹੁਣ ਆਦਮੀ ਦੀ ….”ਉਹਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਇੱਕ ਪਲ ਚ ਮਨਜੀਤ ਮੁੜ ਬੈਠ ਗਈ। ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕੁਝ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।”ਇਸਦੀ ਕੀ ਗਰੰਟੀ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਏਗੀ ? “ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।” ਗਰੰਟੀ ਤਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਨਹੀਂ,ਪਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਵਾਹ ਲਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ.””ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦੀਂ ਹਾਂ,ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਾਪੂ ਨੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਰਹਿਣਾ”।” ਇਹ ਰਾਹ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਣੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਬਚਿਆ ਜਾਏ, ਕੋਈ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਲਗਾ ਕੇ ਆਓਗੇ ਹੀ ….ਤੁਹਾਡੀ ਫਾਈਲ ਮੈਂ ਰੱਖ ਲਈ , ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਸੀਂ ਜਿਥੋਂ ਚਾਹੋਂ ਓਥੋਂ ਮੈਂ ਗੱਡੀ ਚੋਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।””ਨਹੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਪਤਾ ਤਾਂ ਕਰੋ, ਆਪਾਂ ਇੱਕ ਹਫਤੇ ਬਾਅਦ ਮਿਲਾਂਗੇ। ਬੀਐੱਡ ਕਾਲਜ਼ ਕੋਲ ਮੇਰੀ ਦੋਸਤ ਦਾ ਘਰ ਹੈ ਓਥੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਓ।””ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਲਿਖਿਆ ਕੁੜੀਆਂ ਬੜੀ ਛੇਤੀ ਮੋਲ-ਭਾਵ ਤੇ ਆ ਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ”ਬਦਲੇ ਚ ਅਮਰਜੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।”ਵੈਸੇ ਕਿੰਨੀਆ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਕੇਸ ਸਪੈਸ਼ਲ ਇੰਟ੍ਰਸਟ ਲੈ ਕੇ ਹੱਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ?””ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ …..” ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦੇ ਹਰ ਆਦਮੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ‘ਸ਼ਿਕਾਰ’ ਕਰ ਚੁੱਕਾ।ਤਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਿਆ। ਸੁਲਤਾਨ ਦਾਖਿਲ ਹੀ ਹੋਇਆ। “ਕਾਕਾ ਜੀ ,ਬਾਪੂ ਜੀ ਦਿੱਲੀ ਚੱਲੇ ਨੇ,ਪੁੱਛਦੇ ਪਏ ਕੋਈ ਜਰੂਰੀ ਕੇਸ ਹੋਏ ਤਾਂ ਦੱਸ ਦਿਓ…..””ਆਹ ਫਾਈਲ ਦੇ ਦਿਓ ਬਾਪੂ ਜੀ ਨੂੰ ਤੇ ਆਖੋ ਕਿ ਕਾਕਾ ਜੀ ਦੇ ਖਾਸ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਰਸੀਦ ਕਟਵਾ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ, ‘ਫ਼ੀਸ’ ਫਿਕਸ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।ਫਾਈਲ ਫੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਸੁਲਤਾਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਖਚਰਾ ਹਾਸਾ ਸੀ,ਉਹਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਕਾਕਾ ਜੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਤੇ ਰਸ਼ਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।”ਇਹ ਫ਼ੀਸ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿਓ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰਵਾ ਦਿਓ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੌ ਸਵਾਲ ਕਰਨਗੇ ਤੁਹਾਨੂੰ “।ਮਨਜੀਤ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ।ਸੁਲਤਾਨ ਰਸੀਦ ਲੈ ਆਇਆ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਉਹਨੂੰ ਹੀ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਊਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਜਵਾਬ ਪੜ੍ਹਨ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ।ਉਹਨੇ ਰਸੀਦ ਗੱਜਣ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀ।”ਕਹਿੰਦੇ ਅਗਲ਼ੇ ਹਫਤੇ ਪਤਾ ਕਰ ਜਾਇਓ। ” ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਕੋਠਿਓ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ।ਸਵੇਰ ਦੇ ਘਰੋਂ ਤੁਰੇ ਹੋਇਆਂ ਮਸੀਂ ਇੱਕ ਇੱਕ ਪਰੌਂਠਾ ਖਾਧਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਦੁਪਹਿਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਚਾਹ ਪੀਤੀ ਸੀ। ਬੰਦਾ ਜਿੰਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਏ ਢਿੱਡ ਨੂੰ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਭੁੱਖ ਲਗਦੀ ਹੈ।ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੀ ਉਹ ਇੱਕ ਢਾਬੇ ਕੋਲ ਰੁਕ ਗਏ।ਓਥੇ ਚਾਹ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਘਰੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਆਚਾਰ ਨਾਲ ਪਰੌਂਠੇ ਖਾਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਬਹੁਤੇ ਕੋਠੀ ਚੋਂ ਹੀ ਆਈ ਸੀ। ਮੇਲੇ ਵਰਗਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ ਅੰਦਰ।ਧੰਨ ਸੀ ਇਹ ਲੋਕ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੁੱਖਾਂ ਚ ਡੁੱਬੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਧੰਦਾ ਬਣਾ ਛੱਡਿਆ ਸੀ।ਉਹ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਲੱਗੀ। ਤਦੇ ਉਹਨੇ ਤੱਕਿਆ ਕਿ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੀ ਨਵ ਵਿਆਹੀ ਕੁੜੀ ਫੁੱਟ ਫੁੱਟ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗੀ।ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਗਲਾ ਭਰ ਆਇਆ। ਉਹਦੀ ਭੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹਨੇ ਉਂਝ ਹੀ ਰੋਟੀ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਢਿੱਡ ਨੂੰ ਫੂਕਣ ਲਈ ਗਰਮ ਗਰਮ ਚਾਹ ਪੀਣ ਲੱਗੀ।ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਖੌਰੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਗ ਹੀ ਸਾੜ ਸਕੇ।ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਉਹ ਪਿੰਡ ਪਰਤੇ ਸੀ, ਥੱਕੇ ਟੁੱਟੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੌਂ ਗਏ ਸੀ। ਰਾਤ ਉਹਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਹਾੜ ਜਿਹੀ ਲਗਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਜਿਸ ਦਿਨ ਦਾ ਉਹਦੇ ਘਰ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਆਇਆ ਸੀ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸੀ। ਊਹਦੇ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ,ਲਾਡ ਲਡਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।ਪਰ ਇਹ ਰਾਤਾਂ ਊਹਦੇ ਲਈ ਮੁੜ ਪਹਾੜ ਬਣਨ ਲੱਗੀਆਂ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਉਹ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਹੀ ਹੈ ? ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਜਸਤੀਫ਼ਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੋੜ ਭੰਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਜੇ ਨਾ ਜਾਵੇ ਫਿਰ ? ਉਹਨੂੰ ਫਿਰ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦਾ ਇੰਝ ਇਥੇ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਬੈਠੀ ਰਹੇਗੀ ?ਕੱਲ੍ਹ ਹੀ ਤਾਏ ਘਰੋਂ ਉਹ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਨ ਗਈ ਸੀ । ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਤਾਈ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ,” ਲੈ ਆ ਗਈ ਵਲੈਤੀਏ ਦੀ ਮਾਂ” ਵਲੈਤੀਆ ਬੜਾ ਚੱਬ ਕੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਮਖੌਲ ਕੀਤਾ ਹੋਏ।ਲੋਕੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਂਝੇ ਟੱਬਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਰੀਸ ਨਹੀਂ। ਕਿੰਨਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਨੇ ਲੋਕ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਕੀ ਨਿੱਕੀ ਗੱਲ ਤੇ ਮਿਹਣੇ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਾ ਜਿਊਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਨਾ ਮਰਨ। ਨਿੱਕੀ ਲੜਾਈ ਚ ਵੀ ਇਹ ਝੱਟ ਜਖ਼ਮਾਂ ਤੇ ਲੂਣ ਭੁੱਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਚੰਗੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਪਤਾ ਤਾਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਮਾੜਾ ਤਕਾਉਂਦੇ ਨੇ।ਉਹਦਾ ਮਨ ਫਿਰ ਵੀ ਤੋੜ ਭੰਨ ਵਿੱਚ ਸੀ ….,ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਰੱਬ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ ਸਭ ਕਾਸੇ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਿਹਾ ਉੱਠ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਚ ਹਲੇ ਵੀ ਡਰ ਸੀ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਉਹ ਦਿਨ ਆਵੇ ਜਿਸ ਦਿਨ ਦਾ ਉਸਨੇ ਇਕਰਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ।

ਮਨਜੀਤ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਠੀ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ। ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫ਼ਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫ਼ਿਰ ਤੋਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਘਰੋਂ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਕਾਲਜ਼ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਬਚੇ ਪੇਪਰਾਂ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲਗਾ ਕੇ ਨਿੱਕਲੀ ਸੀ। ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸੀ ਚਲੋ ਘਰ ਬੈਠ ਕੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬੋਰ ਤੇ ਤੰਗ ਹੋਣ ਨਾਲੋ ਇਹ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਮਾਂ-ਬਾਪ ਉਹਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਲਈ ਖੁਦ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਰੋਕ ਟੋਕ ,ਸਮਝੌਤੀਆਂ , ਅਕਲਾਂ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਸਨ ਦਿੰਦੇ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਘਰ ਸਵਾਰੇ ਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਸੰਵਰ ਜਾਂਦੇ। ਸਗੋਂ ਉਹ ਤਾਂ ਖੂਦ ਆਖਦੇ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ ਕਰ ਕਿਸੇ ਘਰ ਬੈਠ ਜਾਇਆ ਕਰ।ਪਰ ਜਿਥੇ ਜਾਂਦੇ ਲੋਕ ਖੁੰਦਕੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ,ਦੋਹਰੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ, ਲਾਲਚੀ ,ਬੇਵਕੂਫ ਤੱਕ ਆਖ ਦਿੰਦੇ। ਬੱਸ ਉਹ ਸੁਣਦੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਮੂੰਹ ਵੱਟ ਲੈਂਦੀ।ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਆਂਢੀ ਗੁਆਂਢੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮੋਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਭ ਚੋਬਾਂ ਹੀ ਮਾਰਦੇ ਸੀ। ਨਾਲੇ ਦੁੱਖ ਪੁੱਛਦੇ ਸੀ ਨਾਲੇ ਹੱਸਦੇ ਸੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਡਾਢੀ ਹੈ ਆਪਣੇ ਸੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ਼ੋਂ ਦੂਸਰੇ ਦਾ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਵੇਖ ਵੱਧ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਸਭ ਦੇ ਨਿਕਲਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ,ਮੁਸਕੜੀਏ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇ।ਇੱਕ ਗੁੱਸਾ ਇੱਕ ਬੇਬਸੀ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।ਅੱਜ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਬ ਕੇ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਆਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬੈਠੀ, ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਸਭ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਾਲਜ਼ ਤੋੰ ਕੀ ਕੁਝ ਪਤਾ ਕਰਨਾ। ਕੁਝ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੀ ਮੰਗਵਾ ਲਈਆਂ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਟਾਈਮ ਲੰਘੇ ਟਾਈਮ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।ਤੇ ਇਸ ਘਰ ਵਿਚ ਵੜਦੇ ਹੀ ਊਹਦੇ ਮਨ ਚ ਛਿੰਦਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਤਾਜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਵੇਂ ਹੀ ਆ ਖਲੋਤਾ। ਇੰਝ ਹੀ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਉਹ ਇਥੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਸੀ।ਸਮੇਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਚੱਕਰ ਕੱਟ ਲਿਆ ਹੋਏ ,ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੂਸਰੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਏ ,ਜਾਂ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ। ਸਭ ਧੁੰਦਲਾ ਜਿਹਾ ਯਾਦ ਸੀ, ਗ਼ਮ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਧੁੰਦਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਇਹ ਤਾਂ ਮਹਿਜ਼ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਉਦੋਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲਗਦਾ।ਬਾਹਰ ਧਰਤੀ ਤਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਹੋਏ। ਸੂਰਜ ਇੰਝ ਮਘ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਹੀ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਦੁਖੀ ਹਿਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਲੂੰ ਵੀ ਪੱਛੋਂ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।ਮੂੰਹ ਬਾਹਾਂ ਵਲੇਟ ਕੇ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਗਰਮੀ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ।ਮਿਥੇ ਵੇਲੇ ਕਾਰ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਕਾਰ ਦੇ ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਸਿਵਾਏ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹੀ ਏਸੀ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਊਹਦੇ ਤਪਦੇ ਮਗਜ਼ ਨੂੰ ਕੁਝ ਧਰਵਾਸ ਜਿਹੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਸੂਰਜ ਤਾਂ ਐਂਵੇ ਹੀ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ ਦਾ ਅਸਫ਼ਲ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਪੈਸੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਬਣਾਏ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਵੱਸ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਇਹ ਸਫਰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕੇ, ਪਰ ਇਹ ਝੱਟ ਮੁੱਕ ਗਿਆ। ਤੇ ਕੋਠੀ ਅੰਦਰ ਉਹਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ,ਕੋਠੀ ਸੁੰਨਸਾਨ ਸੀ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਪਾਰਕ,ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਲਟਕਦੀਆਂ ਵੇਲਾਂ, ਦਰਖਤ ਕੋਠੀ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੂੰ ਕਿਧਰੇ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਉਹਦੇ ਕਾਲਜੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ।ਡਰਾਈਵਰ ਉਹਨੂੰ ਕਮਰੇ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਮਝਾ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਕਮਰੇ ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਮਰਜੀਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਬੈੱਡ ਉੱਤੇ ਖਿਲਰਿਆ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਏਸੀ ਦੀ ਠੰਡਕ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਤਦੇ ਅਮਰਜੀਤ ਕੰਬਲ ਚ ਲੁਕ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੁਦ ਚੱਲ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਪਾਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਹਨੂੰ ਹੀ ਤਾੜ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਕੁਝ ਪਲ ਹਾਲ ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ। ਫ਼ਿਰ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਆਇਆ ਤੇ ਦੋ ਗਲਾਸ ਜੂਸ ਦੇ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ। ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਰੋਟੀ ਆਫ਼ਰ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਹਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਜਦੋਂ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਲੱਗੀ ਹੁੰਦੀ ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਹੋਣਾ ਛੇਤੀ ਹੋਏ ਤੇ ਇਹ ਤਕਲੀਫ਼ ਖਤਮ ਹੋਏ। ਇਹੋ ਹਾਲ ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਪਲ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਵਜਾਏ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸਭ ਛੇਤੀ ਮੁੱਕੇ। ਇਹ ਮੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ।”ਕੁਝ ਪਤਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ” ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿਉਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਹੈ।”ਇਸ ਜੁਮੇ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਏਗਾ,ਓਧਰ ਦਾ ਪਤਾ ਵੀ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਮਿਲ ਕੇ ਆਏਗਾ,ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰੇਗਾ ,ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਲਝਾ ਲਵੇ, ਜੇ ਨਾ ਹੋਇਆ ਫ਼ਿਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤਰੀਕੇ ਸਭ ਨਜਿੱਠਿਆ ਜਾਏਗਾ। ਵਕੀਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੁੱਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਬੂਤ ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ ਫੋਟੋਆਂ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ,ਹਨੀਮੂਨ ਦੇ ਹੋਟਲ ਤੇ ਟੈਕਸੀ ਬਿਲ ਹਨ,ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਬੈਂਕ ਖਾਤਾ ਹੈ। ਜਿਥੋਂ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਸਿਧਾ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਬੱਚਾ ਵੀ ਉਸਦਾ, ਬੱਸ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹੋ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਉਹਨੇ ਓਧਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਇਧਰ ਫ਼ਿਰ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੋਜੇਗਾ….ਇਹੋ ਪੱਕਾ ਕਰਨ ਸਾਡਾ ਬੰਦਾ ਜਾਏਗਾ ਤੇ ਕੋਈ ਵਿਚਲਾ ਰਸਤਾ ਵੇਖਾਂਗੇ। “,ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਆਇਆ।”ਪਰ ਤੇਰੇ ਜਿਹੀ ਸੁਨੱਖੀ ਜਨਾਨੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਤਾਂ ਬੰਦਾ ਮੇਮਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਏ,ਉਹਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸਹੁਰੀਂ ਦੀ ਮੱਤ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਬੈਠਾ।” ਕੁਰਸੀ ਤੋਂ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਧੂੰਹਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਉਹਦੀ ਇਸ ਖਿੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੱਥਰ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦਮ ਸੁੰਨ। ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਚ ਕੋਈ ਹਰਕਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਹੀ । ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਏ। ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ। ਹਵਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਤੋੰ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਚਾਹੁਣ ਤਾਂ ਬੁੱਤ ਨਾਲ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬੱਸ ਮਾਸ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਅਮਰਜੀਤ ਵੀ ਇਹੋ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਸ ਦੇ ਇੱਕ ਖਿਡੌਣੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਔਰਤ ਮਨਫ਼ੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤਾਂ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਏ ਸਨ। ਠੰਡੇ ਜਿਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਬੁਝਾ ਕੇ ਕੋਈ ਕਿ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ? ਇੱਕ ਗਿਣਤੀ ਹੀ ਵਧਾ ਸਕਦਾ। ” ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਰ” . ਮਨਜੀਤ ਲਈ ਸਾਰਾ ਕਿਸੇ ਬੁਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਬੀਤ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਮਰਜੀਤ ਹਲਕਾਏ ਹੋਏ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਚੁੰਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਰੱਬ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਮਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਸੀਨੇ ਚ ਉੱਤਰ ਜਾਂਦਾ। ਖੁੱਲੀ ਤਿਜੋਰੀ ਵਾਂਗ ਉਹ ਲੁੱਟਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਸੇ ਖਿਡੌਣੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਖੇਡਦਾ ਉਹ ਹਫ਼ ਕੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਊਹਦੇ ਮਨ ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਜਿੱਤ ਜਿਹੀ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੋਏ। ਉਸਨੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਪਾ ਲਿਆ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਪਾ ਸਕਿਆ ਜੋ ਅਸਲ ਚ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੋਈ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੋਈ ਪਰਬਤ ਸੰਗ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਗੁਆ ਕੇ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੇ ਉਹ ਹਲੇ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ …. ……….. ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਕਾਰ ਚ ਬੈਠੀ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੀਤੇ ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਸੀ ਕਿ ਵੇਖ ਕੀੜੀ ਦਾ ਆਟਾ ਡੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸੱਟ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਸੀ। ਇੰਝ ਹੀ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੁਣ ਵੀ ਕੋਈ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖੇ ਕਿ ਕੀੜੀ ਦਾ ਆਟਾ ਡੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਜਖਮ ਸੀ ਜੋ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋੰ ਤੱਕ ਰਿਸਣਾ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਕਿਧਰੋਂ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੀ ਧੂੜ ਭਰੀ ਉਹ ਚਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਫਰ ਛੇਤੀ ਮੁੱਕੇ ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਮੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ।ਉਹ ਛੇਤੀ ਉੱਡ ਕੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੈ ਸਾਡੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ। ਉਹ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਸਹੇਲੀ ਹੈਰਾਨ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।ਉਸਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ, ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ ਤੇ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਸਭ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਕੋਈ ਇਵੇਂ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੁੰਦਾ। ਸਿਰਫ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗਲਤ ਸਮਝ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਸੀ ….. ਪਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਅੱਖਾਂ ਸਮਝ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਹੇਲੀ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਚ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਦਿੱਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀਂ ਤੇ ਔਰਤ ਕੋਲੋਂ ਸਹੀ ਕੰਮ ਬਦਲੇ ਵੀ ਇੱਕੋ ਮੰਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸਮ ਦੀ…ਐਸੇ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਕੋਈ ਸਧਾਰਨ ਬੰਦਾ ਬੇਹੱਦ ਸਧਾਰਨ ਗੱਲ ਵੀ ਆਖ ਦਿੰਦਾ ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਿਖਾਉਣ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ। ਸਹੇਲੀ ਨੇ ਵੀ ਇਹੋ ਆਖਿਆ,” ਜੇ ਛਿੰਦੇ ਨਾਲ ਬੀਤਿਆ ਸਭ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਭੁੱਲ ਹੀ ਜਾਏਗਾ।”.ਮਨਜੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਟੱਡੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੌਂਸਲਾ ਬੱਝਾ। ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਇਦ ਥੋੜ੍ਹ-ਚਿਰਾ ਹੈ। ਵਕਤ ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਲਪੇਟ ਲਵੇਗਾ।ਉਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਪਤਾ ਕਰਕੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਬੱਸ ਜਾ ਚੜ੍ਹੀ, ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਦਰੁਸਤ ਸੀ,ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਕੁਝ ਘਟ ਗਈ ਸੀ।ਵਗਦੀ ਹਨੇਰੀ ਕਿਧਰੋਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿੱਟੇ ਲਿਆ ਕੇ ਸੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਭਿੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਉੱਤਰੀ ਤਾਂ ਮੀਂਹ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਉਹਨੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਬੈਗ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਊਹਦੇ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਛੋਹ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਇਵੇਂ ਚੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਊਹਦੇ ਜਿਸਮ ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਠੰਡੇ ਜਿਹੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੇ ਊਹਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਫੁਰਤੀਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਏ। ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਫੈਲਣ ਲੱਗੇ ਸੀ। ਊਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨੇ ਚਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਬੇ ਅਹਿਸਾਸ ਊਹਦੇ ਅੰਦਰ ਜਗਾ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ ਅਮਰਜੀਤ ਦੀਆਂ ਸਭ ਛੋਹਾਂ ਸਭ ਬੂੰਦਾਂ ਮਿੱਟੀ ਚ ਰਚ ਗਈਆਂ ਸਨ।ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਦੋ ਘੰਟੇ ਘੁਲਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਜੋ ਅਹਿਸਾਸ ਉਹ ਨਾ ਜਗਾ ਸਕਾ ਮਹਿਜ਼ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨੇ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ।ਚੁੰਨੀ ਚ ਲਪੇਟੇ ਮੂੰਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਭਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਸੀ।…..ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਰੁਸਤ ਕਰਕੇ ਉਸ ਰਾਤ ਉਹ ਜਸਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਲਾ ਕੇ ਸੁੱਤੀ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹਾਲੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੁਝ ਝੱਲਣਾ ਬਾਕੀ ਏ ਤੇ ਕਦੋੰ ਤੱਕ ….ਇਹਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ… ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ ਮਿਲਨਗੇ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ।

ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਦੋਵੇਂ ਬਾਪ-ਧੀ ਮੁੜ ਕੋਠੀ ਜਾ ਵੱਜੇ। ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਭਰਿਆ ਸਫ਼ਰ ਹੈ, ਖ਼ੁਦਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੰਗਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਿਸੇ ਦਰ ਉੱਤੇ ਜਾ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ। ਔਲਾਦ ਦੇ ਦੁੱਖ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਲਹਿ ਬਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਧੀਆਂ ਦੇ ਉਸਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ।ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਭੋਲੇ ਹੋਵੋਂ ਤੇ ਗਿਰਝਾਂ ਝਪਟਾਂ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ। ਗੱਜਣ ਦੀ ਸਿਹਤ ਵੀ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੁਰਦਿਆਂ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਨ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਚਿਹਰਾ ਦਾ ਜਲਾਲ਼ ਬੁੱਝ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੋਠੀ ਤੱਕ ਵੀ ਰਿਕਸ਼ਾ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਸੀ, ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਉਹ ਕੱਲੀ ਚਲੇ ਜਾਏਗੀ, ਪਰ ਊਹਨੂੰ ਕੱਲਿਆਂ ਤੋਰ ਦੇਣ ਦੇ ਉਹ ਹੱਕ ਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀ ਮੂੰਹ ਫੜ੍ਹ ਲੈਣਾ ਸੀ ? ਖੰਭਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਰਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ। ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਜਾ ਅਮਰਜੀਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਉਡੀਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਓਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬੈਠਾ ਸੀ।ਥੋੜ੍ਹੇ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੀ। ਉਹਦਾ ਮੂੰਹ ਬੁਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅੱਖਾਂ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਮਨਜੀਤ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਜਰੂਰ ਊਹਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਏਗਾ। “ਐਵੇਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ”.ਉਹਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ। ਦਿਲ ਇੱਕ ਦਮ ਖੱਟਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਐਸੀ ਜ਼ਿੱਲਤ ਨਾਲ ਜਿਉਣ ਨਾਲੋਂ ਮਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ…..ਵਾਰੀ ਆਈ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅੰਦਰ ਗਏ।ਉਹੀ ਮੁਸਕੜੀਏ ਹਾਸਾ ਉਹੀ ਬੈਠਣ ਬੋਲਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਭੋਰਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਦਲਿਆ।ਸੁਲਤਾਨ ਕੋਲੋਂ ਫਾਈਲ ਮੰਗਵਾਈ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਹਲੇ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ ਸੀ ਕਿ ਨਵਾਂ ਕੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ।”ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸਹੀ ਸੀ, ਚਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨੇ ਤਲਾਕ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਸਾਡੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਆ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਉਹ ਪੈਸਾ ਲੈ ਕੇ ਓਧਰ ਆਪਣੇ ਬਿਜਨਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ।ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪੈਸੇ ਦੀ ਡੀਲ ਹੋਈ ਸੀ।ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਛੱਡਕੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਤਲਾਕ ਦੇਣ ਦੀ ਸੋਚ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਵੀ ਫ਼ਸੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਨਾ ਪੈਸੇ ਪੂਰੇ ਮਿਲੇ, ਉੱਪਰੋਂ ਜੁਆਕ ਗਲ ਪੈ ਗਿਆ।ਭਾਵੇ ਬੱਚਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਰ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਲ ਪੈ ਗਿਆ”।ਮਨਜੀਤ ਤੇ ਗੱਜਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਡੇ ਰਹਿ ਗਏ।”ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕੀ ਹਨ?””ਤਲਾਕ, ਉਹ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੋ ਜਾਏ ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਨਜੀਤ ਕਦੇ ਓਥੇ ਜਾਏ,ਪੈਸੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਕਰਜ਼ ਲੈ ਕੇ ਕੰਮ ਵਧਾ ਲਿਆ ਪਰ ਵਾਪਸੀ ਹੋ ਨਾ ਸਕੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਚੌਪਟ ਹੈ, ਇਹਦੇ ਲਈ ਕਸੂਰਵਾਰ ਮੰਨਦੇ ਨੇ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ, ਇਹਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ਕਲ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ,””ਚੰਨੀ ਵੀ ?””ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ,ਵੈਸੇ ਵੀ ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਚ ਟੁੰਨ ਰਹਿ ਕੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਨਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਦੀ ਭੂਆ ਬੋਲਦੀ ਏ ਉਹੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ”.”ਫ਼ਿਰ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ?””ਸਾਡੇ ਅਟਾਰਨੀ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਵਿਆਹ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸਬੂਤ ਹਨ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਵੀ ,ਉਹਦੀ ਤਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੈਸ਼ਨਲਿਟੀ ਬਣਦੀ ਹੈ.ਜੇਕਰ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਖਿਲਾਫ ਕਾਰਵਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀਂ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਵਲੈਤ ਏ ਇਥੇ ਇੰਡੀਆ ਵਾਂਗ ਵੀਹ ਵੀਹ ਸਾਲ ਕੇਸ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ। ਵੀਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਚ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਵਿਚਾਰ ਲਵੋ, ਕੁੜੀ ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਖਰਾਬ ਨਾ ਕਰੋ। ਜਿਹੜੇ ਤੱਪੜ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਵਿਕ ਜਾਣਗੇ।””ਫ਼ਿਰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ “”ਕਹਿੰਦੇ ਵਕੀਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਦੱਸਾਂਗੇ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਸਿੱਧਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹੁਣ ਰਾਬਤਾ ਕਰਨ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਰਾਬਤਾ ਸਾਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਰਮਾ ਹੀ ਲੈਣ।””ਹੁਣ ਫਿਰ?”” ਉਡੀਕ ਕਰੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹਫ਼ਤੇ ਮਗਰੋਂ ਸਾਡਾ ਅਟਾਰਨੀ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਘਰ ਜਾਏਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਬਲਿਕ ਸਪੇਸ ਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ….””ਧੰਨਵਾਦ ਜੀ”ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ।”ਉਮੀਦ ਹੈ ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਜਰੂਰ ਪ੍ਸੰਦ ਆਈ ਹੋਵੇਗੀ” ਅਮਰਜੀਤ ਨੇ ਦੋਹਰੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। ਖਚਰਾ ਹਾਸਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਆਏ। ਕੁਝ ਉਮੀਦ ਬੱਝੀ ਸੀ ਪਰ ਊਹਦੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਦਿਲ ਚ ਚੁਬਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੀ ਉਹ ਇਹਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ ,ਕੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਸੀ ? ਉਹਦਾ ਮਨ ਬਸ ਇਹੋ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਕੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੌ ਦਿਨ ਚੋਰ ਦਾ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਾਧ ਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ?ਉਹ ਦੂਸਰੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।******ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਲੰਘਿਆ ਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬਚਿੱਤਰ ਰਾਂਹੀ ਸੁਨੇਹਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਊਹਦੇ ਚਾਚੇ ਤਾਇਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਕਿ ਚਲੋ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਭੇਜ ਦੇਵੋ ਫ਼ਿਰ ਕਾਗਜ਼ ਪੱਤਰ ਭੇਜ ਦੇਣਗੇ।ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਜੋ ਵੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਹੁਣ ਸਭ “ਕੋਠੀ” ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ. ਅਮਰਜੀਤ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿਸਦਾ, ਸਭ ਉਹਦੇ ਬਾਕੀ ਬੰਦੇ ਦੇਖਦੇ। ਉਹ ਹੁਣ “ਬਾਪੂ ਜੀ” ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਚੁੱਕੇ ਸੀ। ਕੇਸ ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ। ਅਖ਼ੀਰ ਦਬਾਅ ਥੱਲੇ ਆ ਕੇ ਝੁਕ ਹੀ ਗਏ ਤੇ ਵੀਜ਼ੇ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਕਾਗਜ਼ਾਤ ਭੇਜ ਹੀ ਦਿੱਤੇ ।ਸਭ ਕੁਝ ਹੁੰਦਿਆਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੀਤ ਗਏ। ਦਿਨ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।ਅਖ਼ੀਰ ਜਿਸ ਦਿਨ ਵੀਜ਼ੇ ਲਈ ਪੱਤਰ ਆਏ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਕੋਠੀ ਹੀ ਮਿਲਿਆ।ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜਮਾਵੜਾ ਸੀ, ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਿਹਦੇ ਚ “ਬਾਪੁ ਜੀ” ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਸਥਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੁਖਿਆਰੀ ਧੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਪਾਇਆ।ਅਗਲ਼ੇ ਦਿਨ ਇਹੋ ਖ਼ਬਰ ਅਖਬਾਰਾਂ ਚ ਵੱਡੀ ਸੁਰਖੀ ਬਣ ਕੇ ਲੱਗੀ।ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਉਹਦਾ ਮਨ ਭਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਸੋਚਦੀ ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਜਹਾਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਊਹਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਉਸ ਕੋਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਊਹਦੇ ਪਹਿਲਾ ਵਿਆਹੇ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਨਸ਼ੇ ਚ ਟੁੰਨ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਊਹਨੂੰ ਨਾ ਯਾਦ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਊਹਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਕਚਿਆਣ , ਇੱਕ ਨਫਰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ਹਿਰ ਭਰਨ ਲੱਗੀ ਸੀ।ਕੋਈ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਪਰ ਅਗਲ਼ੇ ਹੀ ਪਲ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਤਾਂ ਦੋਗਲੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ। ਇਹ ਤਾਂ ਵਾਹ ਪੈਣ ਤੇ ਹੀ ਪਤਾ ਲਗਦਾ। ਉਹ ਤਾਂ ਹੁਣ ਦੇਖ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹੰਢਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।ਊਹਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਆਂਢੀ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਥਾਵੇਂ ਲਗਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਚ ਵੀ ਉਹਦੇ ਲਈ ਨਜ਼ਰਾਂ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਵਿਆਹੇ ਵਰ੍ਹੇ ਕੁਆਰੇ ਸਭ ਇੱਕ ਹੀ ਨਜਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਸੀ।ਉਹ ਹੁਣ ਓਥੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਅੱਗੇ ਨਰਕ ਹੀ ਮਿਲੇ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇਹਨਾਂ ਨਜਰਾਂ ਤੋਂ ਤਾਂ ਬਚ ਸਕੇਗੀ। ਹੁਣ ਊਹਨੂੰ ਬੱਸ ਉਡੀਕ ਸੀ ਫਟਾਫਟ ਸਭ ਪ੍ਰੋਸੈੱਸ ਪੂਰਾ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹ ਇਥੋਂ ਜਾਵੇ ਬੱਸ ਹੁਣ ਮੈਡੀਕਲ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕੁਝ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।ਮਨਜੀਤ ਦੇ ਸੁਫ਼ਨੇ ਹੁਣ ਉਡਾਨ ਭਰਨ ਲੱਗੇ ਸੀ।

ਸਭ ਤਿਆਰੀਆਂ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਵਲੈਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਰੋਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਮੁੜ ਕੇ ਕੋਈ ਸੁਨੇਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਘੱਲਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹੋ ਆਖ ਛੱਡਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਫਲਾਈਟ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਸਮਾਂ ਜਰੂਰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਣ ਤੇ ਪੈਸੇ ਲਿਆਉਣੇ ਨਾ ਭੁੱਲਣ।ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਕੱਪੜੇ ਲੀੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਗੱਟੇ ਫਰੋਲਦੇ ਹੋਏ ਜਦੋਂ ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਗਹਿਣੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖੇ ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਇੱਕ ਦਮ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਗਹਿਣਿਆਂ ਦਾ ਰੰਗ ਹੀ ਬਦਰੰਗ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ।ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਨਜੀਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਦਲਾ ਬਦਲੀ ਕੀਤੀ ਹੋਏ, ਪਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਤਾਂ ਉਹੋ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਨਣਦ ਨੇ ਫੜਾਏ ਸੀ।ਪ੍ਰਸਿੰਨੀ ਨੇ ਵੇਖੇ ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਵੀ ਮੂੰਹ ਵੀ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੁਨਿਆਰੇ ਕੋਲੋਂ ਪਤਾ ਕਰਵਾਏ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਨਕਲੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਝਾਲ ਹੀ ਫੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਪਈ ਪਈ ਉੱਤਰ ਗਈ ਸੀ।ਇਹ ਗਹਿਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਾਹ ਠੱਗ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਨਜੀਤ ਓਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੀ ਭੁਗਤੇਗੀ।ਇਹ ਡਰ ਮਨ ਨੂੰ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਗੇ ਖੂਹ ਪਿੱਛੇ ਖਾਈ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਸੀ। ਮੂੰਹ ਚ ਕੋਹੜ ਕਿਰਲੀ ,ਖਾਵੇ ਤਾਂ ਕੋਹੜੀ ਛੱਡੇ ਤਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ।ਹੁਣ ਮੈਡੀਕਲ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਹਸਪਤਾਲ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਭੱਜ ਦੌਡ਼ ਚ ਇੱਕ ਛੋਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਹੁਣ ਕੱਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਕੋਈ ਰੋਕ ਟੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ। ਜਹਾਜ਼ ਵੀ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਓਥੇ ਕੱਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ।ਹਸਪਤਾਲ ਚ ਡਾਕਟਰ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਸਭ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾ ਲਏ ਸੀ ਬੱਸ ਆਖਿਰੀ ਮੋਹਰ ਤੇ ਫਿਜ਼ਿਕਲ ਐਗਜਾਮੀਨੇਸਨ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਇੰਝ ਹੀ ਵਾਪਿਸ ਆਈ ਹਰ ਵਾਰ ਸਟਾਫ਼ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਗੱਲ ਆਖ ਦਿੰਦਾ।”ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਚ ਬਿਜ਼ੀ ਹਨ””ਹਲੇ ਆਏ ਨੀ””ਐੱਮ ਐੱਲ ਏ ਦੇ ਘਰ ਗਏ ਨੇ “ਐੱਸ ਡੀ ਐੱਮ ਦੀ ਮੰਮੀ ਬਿਮਾਰ ਸੀ”ਲੋਕ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਲਾਈਨਾਂ ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਡਾਕਟਰਨੁਮਾ ਅਫਸਰ ਪੇਟ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਵੀ ਸੀ ।ਅਖ਼ੀਰ ਇਹ ਜਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਕਲੀਨਿਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਖਹਿੜਾ ਛੁਡਵਾ ਦਿੰਦੇ। ਰੋਜ਼ ਰੋਜ਼ ਊਹਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਫ਼ਾਈ-ਕਰਮੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ,” ਮੈਡਮ ਤੁਸੀਂ ਰੋਜ ਆਉਂਦੇ ਹੋ , ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਕੰਮ ਏ””ਡਾਕਟਰ ਕੋਲੋ ਮੈਡੀਕਲ ਦੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਤੇ ਆਖਿਰੀ ਰਿਪੋਰਟ ਲੈਣੀ ਸੀ””ਤੁਸੀਂ ਫ਼ੀਸ ਦੇ ਦਿੱਤੀ?””ਉਹ ਤਾਂ ਜਮਾਂ ਕਰਵਾਈ ਹੋਈ ਏ “”ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਸਰਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਡੀਕਲ ਚ ਤਾਂ ਅਲੱਗ ਅਸੂਲ ਏ, ਨੌਕਰੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ,ਅੱਡ ਰੇਟ ਏ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅੱਡ, ਗਿਣਕੇ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਦਸ ਨੋਟ ਉਹਦੀ ਪੀਏ ਦੇ ਮੱਥੇ ਮਾਰੋਗੇ ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੰਚ ਟਾਈਮ ਚ ਸਮਾਂ ਦੇ ਦਵੇਗਾ”।ਊਹਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਗੱਲ ਦਿਮਾਗ ਚ ਵੜੀ ਕੇ ਬਾਕੀ ਸਟਾਫ਼ ਕੀ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।ਉਸਨੇ ਉਂਝ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਜਾ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਜਰੂਰੀ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਫ਼ਿਰ ਚੁਪਕੇ ਜਿਹੇ ਨੋਟ ਕੱਢਕੇ ਫਾਈਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾ ਕੇ ਫੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੇ।ਪੀਏ ਨੇ ਫਾਈਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨੋਟ ਗਿਣੇ। ਫਾਈਲ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਗਈ।”ਠੀਕ ਏ ਇੱਕ ਵਜੇ ਆ ਜਾਇਓ”ਗੱਲ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਇੱਕ ਵਜੇ ਆਈ ਤੇ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਉਹਦੀ ਫਾਈਲ ਦੇਖੀ,ਸਭ ਟੈਸਟ ਨਾਰਮਲ ਸੀ, ਕੋਈ ਕਿਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਧਰ ਉੱਧਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫ਼ਿਰ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ,” ਠੀਕ ਏ, ਸਭ ਇਵੇਂ ਕਰੋ ਨਾਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਜਾਓ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੋ ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾਂ”ਇੱਕ ਵਾਰ ਊਹਦੇ ਹੋਸ਼ ਉੱਡ ਗਏ।’ਕੋਈ ਲੇਡੀ-ਡਾਕਟਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ?””ਨਹੀਂ, ਇਥੇ ਲੇਡੀ ਹੋਏ ਜੈਂਟਸ ਸਭ ਦਾ ਮੈਡੀਕਲ ਐਗਜਾਮ ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਦਾਂ ਹਾਂ।”ਉਹ ਇੱਕ ਦਮ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਸਖਸ਼ ਅੱਗੇ ਇੰਝ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦੇਣੇ ਊਹਨੂੰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਪਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ,” ਤੁਸੀਂ ਪੈਸੇ ਹੀ ਵੱਧ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦੋ.””ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆ ਸਕਦੀ ਏ, ਡਰੋ ਨਾ ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਮਰੀਜ਼ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ। “ਊਹਨੂੰ ਕੁਝ ਧਰਵਾਸ ਹੋਇਆ।ਉਹ ਕਮਰੇ ਚ ਗਈ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਡੀਕਣ ਲੱਗੀ। ਅੰਡਰ-ਗਾਰਮੈਂਟਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਰੇ ਚ ਪੂਰਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਚ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇਖਣ ਦੀ ਆਦੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸੀ।ਜਦੋਂ ਡਾਕਟਰ ਕਮਰੇ ਚ ਦਾਖਿਲ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਤਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਰਚ ਗਈ ਹੋਵੇ।ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ” ਪੂਰੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੋ।”ਕਿਸੇ ਗੁੱਡੀ ਵਾਂਗ ਉਹਨੇ ਪੂਰੇ ਕੱਪੜੇ ਤੁਰੰਤ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਮਹਿਜ਼ ਇੱਕ ਟਾਰਚ ਸੀ। ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਟਾਰਚ ਲਗਾ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਤੇ ਬੋਲਦਾ,” ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਕੋਈ ਵਾਇਰਲ ਜਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਦਾਗ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।” ਉਹਨੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਟਾਰਚ ਨਾਲ ਬੜੀ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।ਭਾਵੇਂ ਡਾਕਟਰ ਵਾਂਗ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਵੇਂ ਦਾ , ਨਾ ਕੋਈ ਗਲਵਜ਼ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੂੰਹ ਤੇ ਕੁਝ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਖ਼ਾਸ ਯੰਤਰ।ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਅਜ਼ੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਗਲ਼ੇ ਪਲ ਹੋਰ ਵੀ ਲੰਘਣ ਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਗਿਲਟੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਹ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਝ ਦੇਰੀ ਨਾਲ ਤੇ ਹੌਲੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਦਾ ਸਾਹ ਘੁੱਟਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤਸੱਲੀ ਨਾ ਹੋਈ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਜ਼ਾ ਵਰਗਾ ਇਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਤੇ ਉਹ ਅਖੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।”ਵੈਸੇ ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਹੇਗਾ ਕਿ ਕੁਆਰੇ ਹੋ”। ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਫ਼ਰੇਬ ਭਰਿਆ ਹਾਸਾ ਸੀ। ” ਧੰਨਵਾਦ” ਮਨਜੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਐਨਾ ਹੀ ਕਹਿ ਸਕੀ।ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਫਾਈਲ ਲੈਕੇ ਬਾਹਰ ਗਈ ਤੇ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਮੈਡੀਕਲ ਫਿੱਟ ਹੋਣ ਦਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਵੱਲ ਫਿਰ ਉਹਦੀ ਪੀਏ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਈ।ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੀ ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬੇਬੇ ਟੱਕਰ ਗਈ।ਊਹਦੇ ਘਰਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਉੱਤੇ ਡਾਕਟਰ ਪਾਸੋਂ ਸਾਈਨ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਕਈ ਦਿਨ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਪੈਨਸ਼ਨ ਲਈ ਜਮਾਂ ਕਰ ਸਕੇ।ਅੱਜ ਫ਼ਿਰ ਟੱਕਰੀ।,” ਵੱਡਾ ਡਾਕਟਰ ਹੈ ਅੰਦਰ “”ਹਾਂ , ਹੈ.”” ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਹੈ ਨਹੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਆਇਓ “ਮਨਜੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕ ਦਮ ਦਰਦ ਨਾਲ ਉੱਛਲ ਗਿਆ। ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਮਰਨ ਦੇ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਤੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ਵਤਾਂ ਤੇ ਧੱਕੇ !!!ਉਹਨੇ ਬੇਬੇ ਪਾਸੋਂ ਫਾਈਲ ਫੜ੍ਹੀ ਤੇ ਲਿਆ ਕੇ ਪੀਏ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਪਟਕਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਨੋਟ ਕੱਢਕੇ ਫਾਈਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ” ਮੌਤ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੱਤਰ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਸੇਵਾ ?”ਪੀਏ ਇੱਕ ਦਮ ਦਹਿਲ ਗਈ।ਉਹਨੇ ਫਾਈਲ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਅੰਦਰ ਡਾਕਟਰ ਪਾਸ ਗਈ। ਪੰਜਾਂ ਮਿੰਟਾਂ ਚ ਸਾਈਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਲੈ ਆਈ ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੱਤਰ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।ਉਹ ਨੋਟ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੌਲੀ ਜਹੇ ਹੀ ਪੀਏ ਨੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।ਊਹਦੇ ਮਨ ਚ ਹਰ ਪਲ ਤੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਬੇਈਮਾਨੀ ਘਟੀਆ ਪ੍ਰਬੰਧ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਬੱਸ ਉਹ ਛੇਤੀ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਇਥੋਂ ਉੱਡ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਸਭ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਦਲਣ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਲਹਿਜ਼ਾ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਸਭ ਆਪਣਾਪਣ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਕਦੇ ਕੋਈ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਕੋਈ। ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹਦੀ ਸਹੇਲੀ ਵੀ ਆਈ, ਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ, ਛਿੰਦੇ ਦਾ ਕੀ ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ….ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਏ ਇੰਝ ਦਾ ਹੀ ਇਨ੍ਹ ਸੁਨੇਹਾ ਸੀ ……

ਮਨਜੀਤ ਤੇ ਛਿੰਦੇ ਦੀ ਉਸ ਆਖਿਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨੂੰ ਦੋ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਚ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ।ਪਰ ਕਿ ਜਜ਼ਬਾਤ ਬਦਲ ਗਏ ਸੀ ? ਇਹ ਤਾਂ ਇੰਝ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਚਾਨਕ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਦਿਮਾਗ ਪਛਾਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਹੁਣ ਉਹ ਕੀ ਕਰੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰੇ ਇਹੋ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਹੁਣ ਮਿਲਕੇ ਖਬਰੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਿਲਣਾ ਵੀ ਹੋਏਗਾ ਕਿ ਨਹੀਂ ?ਦਿਨ ਬੀਤ ਰਹੇ ਸੀ, ਟਿਕਟਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸੀ। ਤਰੀਕ ਬੰਨ੍ਹੀ ਗਈ ਸੀ।ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਤੇ ਬਾਪ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਭਰਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਬੱਚੇ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਉਹਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਇਸ ਭਾਰ ਥੱਲੇ ਉਹ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਚ ਕਈ ਵਾਰ ਲਿਫੀ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਟੁੱਟੀ ਸੀ ਕਈ ਵਾਰ ਲੁੱਟੀ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਭ ਜਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਕੇ ਮੁੜ ਉੱਠਣਾ ਉਹਨੇ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ।ਉਹ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਤੋੰ ਭਾਰਤੀ-ਔਰਤ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਐਸੀ ਔਰਤ ਜਿਸਦੀ ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ, ਮਧੁਰਤਾ, ਸੁਫ਼ਨੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ ਸੀ। ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚੋ ਉਹ ਮਹਿਕ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਕਿ ਛਿੰਦਾ ਦੀਵਾਨਾ ਸੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਦੀ ਥਾਵੇਂ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਨੇ ਢੱਕ ਲਈਆਂ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਟੋਏ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਬ ਲਏ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਰੇਬਜਾਰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਿੱਧੇ ਗਏ ਸਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਹਿਕ ਸਕਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਤੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਹਦੀ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੁੱਛੀ ਗਈ। ਫ਼ਿਰ ਹੁਣ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ? ਹੁਣ ਉਹ ਮਨਜੀਤ ਜੋ ਉਹ ਕਾਲਜ਼ ਵਾਲੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਸੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਜੋ ਬਚੀ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਜੋ ਵਲੈਤਣ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਸੀ ਪਤੀ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਸੀ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਉਹਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਉੱਘੜ ਗਿਆ ਸੀ।ਹੁਣ ਇਹੋ “ਲੇਖ” ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਉੱਡਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਛਿੰਦੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਊਹਨੂੰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ ਊਹਨੂੰ ਇੰਝ ਬਦਲਿਆ ਦੇਖ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਏ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਮਸੀਂ ਮਸੀਂ ਸਭ ਸਹੀ ਹੋਏ ਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਅੜਚਨ ਆ ਪਵੇ।ਵਕਤ ਨੇ ਊਹਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀਮਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕੋ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚੋ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ,ਉਹ ਸੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ!!!ਵਲੈਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦੀ ਤਰੀਕ , ਫਲਾਈਟ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਭ ਨ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਅਜੇ ਵੀ ਖਿਆਲ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣ ਵੀ ਅਉਣਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।ਭਲਾਂ ਜੇ ਨਾ ਆਏ ਫ਼ਿਰ !!!ਐਨਾ ਸਭ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਐਨਾ ਵਕਤ ਲੰਘ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਨੇ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ।ਫਿਰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਸੇ ਰਾਹੇ ਤੁਰਨਾ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਖੁਆਰ ਹੋਏ।ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਸ਼ਨ ਹੀ ਨਾ ਹੋਏ ਤਾਂ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੈਣੇ ਸੌਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।…………..ਫ਼ਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਵੀ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਲਈ ਘਰੋਂ ਸੁਵੱਖਤੇ ਨਿੱਕਲੀ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ।ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਮਾਸ਼ੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। 8-9 ਘੰਟੇ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਅੱਡੇ ਚ ਵੜਦੇ ਊਹਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮਹਿਜ਼ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਗੋਂ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਫਰ ਹੈ।ਜਿਥੇ ਹੁਣ ਊਹਦੇ ਨਾਲ ਸਾਏ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਏਗਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਖੂਦ ਕਰਨਾ ਹੋਏਗਾ। ਇੱਥੇ ਕੁੜੀ ਮੁੰਡੇ ਵਾਲਾ ਫ਼ਰਕ ਮਿਟ ਜਾਏਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਅਜ਼ੀਬ ਤੱਕਦੀਆਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਭ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।ਉਹਨੇ ਏਅਰ ਇੰਡੀਆ ਦੇ ਕਾਊਂਟਰ ਤੋਂ ਬੋਰਡਿੰਗ ਪਾਸ ਲੈ ਕੇ ਸਮਾਨ ਜਮਾਂ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਇਹ ਸਮਾਨ ਕਿਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਵੀ। ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਬੈਠੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸਭ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਦੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੀਟ ਵੀ ਪਰੈਫਰ ਕਰਕੇ ਵਿੰਡੋ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।ਵੀਜ਼ਾ ਚੈੱਕ ਕਰਵਾ ਕੇ ਤੇ ਤਲਾਸ਼ੀ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਗੇਟ ਨੰਬਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਥੇ ਉਹਨੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਸੀ। ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਅਖ਼ਬਾਰ ਤੇ ਕੋਈ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਹਮਣੇ ਲੱਗੀ ਡਿਸਪਲੇ ਤੇ ਫਲਾਈਟ ਦੀ ਸੂਚੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਕਾਹਲੀ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਉਡੀਕ ਵੀ,ਜਿਵੇਂ 100 ਮੀਲ ਦੌੜਨ ਮਗਰੋਂ ਮਹਿਜ਼ ਕੁਝ ਮੀਟਰ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋਣ………….ਬੋਰਡਿੰਗ ਚ ਊਹਨੂੰ ਪਹਿਲ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਸੁਰੰਗਨੁਮਾ ਰੈਂਪ ਰਾਂਹੀ ਜਹਾਜ਼ ਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਫ਼ਿਲਮੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।ਬੋਰਡਿੰਗ ਖਤਮ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਸੀਟ ਬੈਲਟ ਬੰਨ੍ਹਣ ਬਾਰੇ ਏਅਰ ਹੋਸਟਸ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਫ਼ਿਰ ਜਹਾਜ਼ ਰਨਵੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਟਰੱਕ ਵਾਂਗ ਖੜਕਾ ਕਰਦਾ ਦੌੜਿਆ।ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਮ ਉੱਪਰ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇੰਝ ਹੀ ਕਈ ਮਿੰਟ ਉਹ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦਾ ਰਿਹਾ।ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸਦੇ ਘਰ ਮਕਾਨ,ਵਾਹਨ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਕੀੜੀਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਮ ਸਿੱਧਾ ਹੋਇਆ। ਦਿਮਾਗ ਚ ਹਵਾ ਪਾਣੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।ਫ਼ਿਰ ਕਦੀ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਟੇਢਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਕਦੀ ਖੱਬੇ ਵੱਲ। ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਕਿਧਰੇ ਕਿਧਰੇ ਕੋਈ ਨਦੀ ਦਿਸਦੀ ਕੋਈ ਨਾਲ। ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਮਿੱਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੰਝ ਹੀ ਉਹਨੇ ਮੋੜ ਕੱਟਿਆ। ਸੂਰਜ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੋੰ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਖਿਸਕ ਗਿਆ ਸੀ।ਹੁਣ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ ਜਹਾਜ਼ ਇੱਕ ਦਮ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਧਰੇ ਜਾ ਹੀ ਨਾ ਰਿਹਾ ਹੋਏ। ਇੱਕ ਥਾਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਖਲੋ ਗਿਆ ਹੋਏ।ਸੀਟ ਬੈਲਟ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਪਲ ਮਗਰੋਂ ਖਾਣਾ ਸਰਵ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਲੋਕੀਂ ਧੜਾਧੜ ਖਾਣ ਲੱਗੇ , ਡਰਿੰਕ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਵਰਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਸਿਰਫ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਅੱਜ ਵੇਖ ਵੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਬਹੁਤੇ ਰੈਗੂਲਰ ਸਫ਼ਰ ਵਾਲੇ ਸੀ। ਬੱਚਾ ਕੁਝ ਦੇਰ ਮਗਰੋਂ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਸੌਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਮਗਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਨੀਂਦ ਆਈ। ਜੋ ਮੁੜ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਟੁੱਟੀ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਅੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਫ਼ਰ ਬੀਤ ਗਿਆ ਸੀ।……ਉਤਰਨ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਸੀਟ ਬੈਲਟ ਬੰਨ੍ਹੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਹਵਾ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਧਰੇ ਗਏ ਹੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਬੱਸ ਉੱਤਰਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹੀ ਵਕਫਾ ਲੰਮਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਵਾ ਦਾ ਸ਼ੋਰ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜਹਾਜ ਦੀ ਛੂਹ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌਡ਼ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਵਲੈਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੋਹ ਸਕੇ।ਫਿਰ ਜਹਾਜ ਚ ਅਨਾਉਂਸ ਹੋਇਆ , “ਯੂ ਆਰ ਵੈਲਕਮ ਟੂ ਹੀਥਰੋ ਏਅਰਪੋਰਟ।”ਨਾਲ ਹੀ ਤਾਪਮਾਨ ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੱਸਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੈਕਟਾਂ ਪਾ ਲਈਆਂ।ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਤਰਨ ਲੱਗੇ। ਬਾਹਰ ਸਾਹਮਣੇ ਬੱਸਾਂ ਚ ਜਿਸ ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਏਅਰਪੋਰਟ ਦੇ ਗੇਟ ਤੱਕ ਜਾਣਾ ਸੀ।ਮਨਜੀਤ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਦੋਂ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਬ ਜਿਹੀ ਗਈ ਇੱਕ ਅੱਥਰੂ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਡੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ।ਖੁਸ਼ੀ ਕਿ ਗ਼ਮੀ ਦਾ ਐਸੇ ਪਲ ਚ ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।…………(ਸਮਾਪਤ)(ਇਥੇ ਵਲੈਤਣ ਦੀ ਸੀਰੀਜ਼ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਥੋਂ ਨਵਾਂ ਭਾਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏਗਾ….ਜੋ ਮਨਜੀਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਏ ਕਿਰਦਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏਗਾ ਪਰ ਜੁੜੇਗਾ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਹੀ )ਉਸਨੂੰ ਵਲੈਤਣ-ਸੀਜ਼ਨ 2 ਕਹਾਂਗੇ, ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਘੱਟ ਤੋੰ ਘੱਟ ਚਾਰ ਸੀਜ਼ਨ ਲਿਖੇ ਜਾਣੇ ਹਨ। ਕਹਾਣੀ ਸਭ ਦਿਮਾਗ ਚ ਤੁਰੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਿਸਰਚ ਕਰਨੀ ਹੈ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ “ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ” ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਪੋਰਟ ਕਰਨ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹਨ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਹੋਏਗਾ।ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇਣ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰੀਆ। ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਤੱਕ ਪੀਡੀਐੱਫ ਮਿਲ ਜਾਏਗੀ। ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਮ ਚੈਨਲ, ਤੇ ਵਟਸਐਪ ਉੱਤੇ ਵੀ ਫੇਸਬੁੱਕ ਪੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਿੰਕ ਮਿਲ ਜਾਏਗਾ।ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਭ ਦਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਧੰਨਵਾਦ। 28 ਦਸੰਬਰ ਤੋੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਫ਼ਰ ਸੀ ਜਿਸ ਚ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅਪਡੇਟ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਰੁਕਿਆ। ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਰਹੇਗੀ ਹੁਣ ਜੋ ਵੀ ਲਿਖਾਂ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਇਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਬੇਰੋਕ ਹੀ ਲਿਖਾਂ ।।)ਹਰਜੋਤ ਸਿੰਘ ਵਟਸਐਪ:70094-52602( ਪਿਛਲੇ ਭਾਗਾਂ ਲਈ ਫੇਸਬੁੱਕ ਪੇਜ਼ ਵੇਖੋ ਜਾਂ ਮੈਸੇਜ ਕਰੋ ਜਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰੋ ਪੀਡੀਐੱਫ ਦੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤੀਲਿਪੀ ਤੇ ਵੇਖੋ.)

ਫੇਸਬੁੱਕ. instagram

5G 5ਜ਼ੀ ਬਾਰੇ ਅਫਵਾਹ ਤੇ ਤੱਥ

5g ਅਫਵਾਹ

ਅਫ਼ਵਾਹ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿਆਂ ਜਦੋਂ ਨੰਗਲ ਡੈਮ ਬਣਿਆ ਤਾਂ ਅਫਵਾਹ ਉੱਡੀ ਸੀ ਅਖਬਾਰਾਂ ਤੇ “ਸਿਆਣੇ ਲੋਕਾਂ ” ਨੇ ਪ੍ਰਮੋਟ ਵੀ ਕੀਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਬਿਜ਼ਲੀ ਓਥੇ ਹੀ ਕੱਢ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਇਸ “ਫੋਕੇ ਪਾਣੀ” ਨੇ  ਕਿਥੇ ਫ਼ਸਲ ਉਗਾਉਣੀ ਹੈ।  ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ। 5ਜੀ (5G) ਕੀ ਹੈ ?5 ਜੀ ਪੰਜਵੀਂ ਪੀੜੀ ਦਾ ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ ਸਪੈਕਟ੍ਰਮ ਹੈ , ਜੋ ਕਿ ਸੰਚਾਰ ਮਾਧਿਅਮ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰੰਗ ਹੈ , ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਸਾਡੇ  ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦਿਸਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਰੰਗਾਂ ਬਨਾਉਟੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਅਨੇਕਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਕਰੋਵੇਵ, ਐਕਸਰੇ ਵਗੈਰਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਡਾਟਾ ਟਰਾਂਸਫਰ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੇਡੀਓ ਵੇਵਜ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਟੀਵੀ, ਰੇਡੀਓ, ਸੈਟੇਲਾਈਟ, ਮੋਬਾਈਲ ਆਦਿ ਇਸੇ ਸਹਾਰੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।  ਇਹਨਾਂ ਤਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਡਾਟਾ ਟਰਾਂਸਫਰ ਸਪੀਡ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਜਨਰੇਸ਼ਨ ਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਪੀਡ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਜਨਰੇਸ਼ਨ। ਘੱਟ ਸਪੀਡ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਫਰੀਕੈਂਸੀ ਹੁੰਦਾ।  ਭਾਵ ਇਹ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਚੱਕਰ (ਉੱਪਰ-ਥੱਲੇ) ਪੂਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਕਰਨਗੀਆਂ ਓਨੀ ਵੱਧ ਫ਼੍ਰੀਕੁਐਂਸੀ ਤੇ ਓਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡਾਟਾ ਸਪੀਡ। 5G  ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫ਼੍ਰੀਕੁਐਂਸੀ ਵਾਲੀ ਸਪੈਕਟ੍ਰਮ ਹੈ , ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇਜ ਡਾਟਾ ਟਰਾਂਸਫਰ , ਇਹ ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਐਨਾ ਤੇਜ਼ ਹੋਏਗਾ ਕਿ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਵਿੱਚ 10ਜੀਬੀ ਡਾਟਾ ਡਾਊਨਲੋਡ ਹੋ ਸਕੇਗਾ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਿੰਨੀ ਜਿਆਦਾ ਫ਼੍ਰੀਕੁਐਂਸੀ ਓਨੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਟਾਵਰ , ਇੰਝ 5G ਦੇ ਟਾਵਰ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣਗੇ ਹਰ ਇੱਕ ਘਰ , ਬੇਂਚ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਿਉਕਿ ਇਹ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਬਿਲਕੁਲ ਉਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਵਾਈ ਫਾਈ ਦੀ ਰੇਂਜ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਇਹ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ ?5ਜੀ ਦੀ ਫ਼੍ਰੀਕੁਐਂਸੀ 4ਜੀ ਨਾਲੋਂ ਕਰੀਬ 30-40 ਗੁਣਾ ਤੱਕ ਵੱਧ ਹੈ , ਪਰ ਐਨੇ ਚ ਹੀ ਹੈ 100 ਗੁਣਾ ਵਧਦਾ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਨੈੱਟ ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ ਕਰੀਬ ਕਰੀਬ ਓਨੀ ਹੀ ਰਹੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰੇਡੀਓ ਵੇਵਜ ਹਨ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਸੇ ਲਈ ਸੰਚਾਰ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿਉਂਕ ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੈਲਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।  ਨਾ ਹੀ ਡੀਐਨਏ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।  ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗਰਮੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।  ਇਸ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ non-ionised ਤੇ non-thermal ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਇਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਚ ਹਰ ਵਿਗਿਆਨੀ ਦਾ ਇਹੋ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਨਾ ਹੋ ਕੋਈ ਮੈਡੀਕਲ ਸਟੱਡੀ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਸਕੀ ਹੈ।  ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਰਮ ਸਿਰਫ 5ਜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਹਰ ਜਨਰੇਸ਼ਨ ਦੇ ਸਪੈਕਟ੍ਰਮ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ ਸੀ ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਅਫਵਾਹਾਂ ਕੀ ਹਨ ?ਮੁੱਖ ਅਫਵਾਹ ਪਹਿਲੀ ਇਹ ਉੱਡੀ ਕਿ ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਮਰ ਰਹੇ ਹਨ , ਮਗਰੋਂ ਇਹਨੂੰ ਕਰੋਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਕੇ ਅਫਵਾਹ ਉਡਾਈ ਗਈ। ਅਫਵਾਹਾਂ ਕਿਉਂ ਹਨ ?ਅਫਵਾਹ ਨਵੀਂ ਤਕਨੀਕ ਬਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਰਹੇਗੀ , ਲੋਕ ਨਵੇਂ ਨੂੰ ਅਪਨਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।  ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਤੋਂ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਅਮਰੀਕਾ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ।!!!ਅਫਵਾਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਵੱਡੇ ਮੁਲਕਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਖਹਿਬਾਜ਼ੀ ਹੈ।  ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਕੰਪਨੀਆਂ ਜੋ ਰੇਸ ਵਿੱਚ ਹਨ ਉਹ ਹਨ ਹੁਵਾਈ , ਨੋਕੀਆ , ਅਰਿਕਸ਼ਨ ਤੇ ਸੈਮਸੰਗ। ਹੁਵਾਈ ਰੇਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ ਉਸਦੀ ਤਕਨੀਕ ਪਰਖੀ ਹੋਈ ਹੈ , ਉਹ ਕੁਝ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪਰ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਪੰਗਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਰਨ ਹੁਵਾਈ ਇੱਕ ਚੀਨੀ ਕੰਪਨੀ ਹੈ , ਅਮਰੀਕਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਚੀਨੀ ਕੰਪਨੀ ਇਸ ਸੈਕਟਰ ਚ ਬੇਤਾਜ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੰਟਰਨੇਟ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕੰਟਰੋਲ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਸ਼ਿਫਟ ਹੋਕੇ ਚੀਨ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾਏਗਾ।  ਅੱਜ ਦੇ ਵੇਲੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਦੀ ਹਰ ਵੱਡੀ ਕੰਪਨੀ ਅਮਰੀਕੀ ਹੈ ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੈਬਸਾਈਟ ਹੋਵੇ , ਫੇਸਬੁੱਕ, ਗੂਗਲ , ਚਿਪਸੈੱਟ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ , ਵਿੰਡੋਜ ਸਾਫਟਵੇਅਰ , ਲੈਪਟੌਪ ਵਗੈਰਾ ਜਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲੋਂ ਸਪਾਂਸਰ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਕੰਪਨੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਸੈਮਸੰਗ ( ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਗਏ ਹੋਵੋਗੇ ਟਿੱਕ ਟੌਕ ਵਰਗੀਆਂ ਐਪਸ ਕਿਉਂ ਬੰਦ ਹੋਈਆਂ ) ( ਸਿਰਫ ਸੋਚੋ ਅਮਰੀਕਾ ਕਿੰਨਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ !!! )ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਕੰਪਿਊਟਰ/ਮੋਬਾਈਲ  ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਟੱਚ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਉਹ ਵੀ ਅਮਰੀਕਾ ਹੋਕੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ। ਸੋ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਹੁਵਾਈ ਕੰਪਨੀ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਦੇ ਹੋਰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਮੁਲਕਾਂ ਨੇ ਵੀ , ਇਹਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਕੋਰਟ ਕੇਸ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ 5ਜੀ ਚਾਲੂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ , ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਸ਼ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਨੇ ਹੋਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਲੈਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।  ਟੈਸਟਿੰਗ ਤੇ ਕਮਰਸ਼ੀਅਲ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ। ਇੰਝ ਇਹ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਅਫਵਾਹ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਤੋਂ  ਇੱਕ ਟਵਿੱਟਰ ਖਾਤੇ ਤੋਂ ਆਈ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਟਵਿਟਰ ਖਾਤਾ ਰਸ਼ੀਅਨ ਸਮਰਥਕ ਪੋਸਟਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।  ਮਗਰੋਂ ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੋਰ ਉਸ ਵਰਗੇ ਖਾਤਿਆਂ ਤੇ ਵੈਬਸਾਈਟ ਨੇ ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਹੀ ਅਫਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇਣਾ ਰਿਹਾ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ। ਕਰੋਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਅਫਵਾਹ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਚ ਫੈਲਣ ਲੱਗੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ 5ਜੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਸੀ।  ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਫੇਸਬੁੱਕ ਤੇ ਵਟਸਐਪ ਇਹਨਾਂ ਮੈਸੇਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।  ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ( ਹੁਵਾਈ ਤੋਂ ਅੱਲਗ ਕੰਪਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ) .ਇਸਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੋਇਆ ਇਵੇਂ ਹੀ ਹੋਰ ਕਈ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਅਫਵਾਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮਕਸਦ 5ਜੀ ਤਕਨੀਕ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਕੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਸਕੇ. ਹੁਵਾਈ ਆਪਣੇ ਕੇਸ ਲੜਕੇ ਮੌਕਾ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਹਨਾਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਮੋਟਰ ਅਰਬਪਤੀ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਵੋ ਪ੍ਰੋਮੋਟਰ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਸੌਖਾ। 5ਜੀ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਐਲਨ ਹਸਕ ਸਿੱਧਾ ਬ੍ਰਾਡਬੈੰਡ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੈਟੇਲਾਈਟ ਰਾਹੀਂ।  ਫਿਰ ਟਾਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣੀ , ਨਾ 5ਜੀ ਦੀ।  ਇਸ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਇਸੇ ਰੇਸ ਚ ਹੋਏ ਕਿਉਕਿ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੈ ਉਹ ਚਾਹੇਗਾ ਸਿੱਧਾ ਬੁਰਕ ਉਹ ਭਰੇ। ਆਖਿਰਕਾਰ ਉਹ ਵੀ ਅਮਰੀਕੀ ਹੈ। ਸੋ ਜੋ ਅਫਵਾਹਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਹਨ ਇਹ ਦੋ ਕੁ ਸਾਲ ਤੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ਹੁਣ ਇਹ ਹਿੰਦੀ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਰ ਵੱਡੀ ਅਫਵਾਹ ਦਾ ਕਾਰਨ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਜਾਂ , ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਖਿਹਬਾਜ਼ੀ ਹੀ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਕਿ ਅਧਾਰਹੀਣ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਤੱਥਾਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 5 ਜੀ ਕੀ ਬਦਲੇਗੀ ?ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗੀ , ਤੇਜ਼ ਇੰਟਰਨੇਟ ਨਾਲ ਹਰ ਮਸ਼ੀਨ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇਗੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇਗੀ , ਕਾਰ ਬਿਨਾਂ ਡਰਾਈਵਰ ਤੋਂ ਚੱਲ ਸਕੇਗੀ , ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਿੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਸਬਜ਼ੀ/ ਦੁੱਧ ਖਤਮ ਹੈ।  ਮਾਇਕਰੋਵੇਵ ਉਬਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਏਗਾ।ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਸਿਰਫ ਕਾਗਜ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ  ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਬਣਾ ਦਿਆ ਕਰਨਗੇ ਇਹ ਰੋਬੋਟ ਵਰਗੇ ਦਿਸਣਗੇ।  ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ 3ਡੀ ਹੋ ਜਾਏਗੀ ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਸਿਨੇਮੇ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮ ਵੇਖਦੇ ਹੋ 3ਡੀ ਵਿੱਚ। ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਏਗਾ।ਅਖੀਰ ਗੱਲ ਇਹੋ ਕਿ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਸਾਇੰਸ ਦੀ ਖੋਜ ਤੇ ਗਿਆਨ ਮੁਤਾਬਿਕ 5ਜੀ ਕੋਰੋਨਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਫ਼ੇਕਟ ਲਈ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ , ਇਹ ਅਫਵਾਹਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹਰ ਤਕਨੀਕ ਨਾਲ ਉਡਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਹਨ , ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰੋਮੋਟਰਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਖਹਿਬਾਜ਼ੀ ਹੈ। 5ਜੀ ਦੇ ਤਾਵਲ 4ਜੀ ਨਾਲੋਂ ਬੇਹੱਦ ਨਿੱਕੇ ਵਾਈ ਫਾਈ ਰੂਟਰ ਵਰਗੇ ਹਰ 100 ਮੀਟਰ ਦੇ ਘੇਰੇ ਚ ਹੋਣਗੇ ਕਿਉਕਿ ਇਹ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦੀ।

ਅਫਵਾਹਾਂ ਮੁਖ ਕਰਕੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜਿਸ ਪਿੱਛੇ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਖਹਿਬਾਜ਼ੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਆਂਸਟ੍ਰਲਿਆ ਬਕਾਇਦਾ ਇਸਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜਿਥੋਂ ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਦਾ ਸਬੰਧ ਹੈ , ਇਥੇ ਹਲੇ 5ਜ਼ੀ ਦਾ ਸਪੈਕਟ੍ਰਮ ਅਲੌਟ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਫਵਾਹ ਕੋਰੀ ਝੂਠ ਹੈ। ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਚ 5ਜ਼ੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ ਓਥੇ ਕਰੋਨਾ ਦੇ ਕੇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਨ।

ਇਹ ਪੋਸਟ 5ਜ਼ੀ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਜੋ ਤੱਥ ਹਨ ਉਸਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ।

ਲੇਖਕ ਹਰਜੋਤ ਸਿੰਘ

70094-52602

(ਫੇਸਬੁੱਕ ਪੇਜ਼ ਤੇ ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ ਪੇਜ਼ Harjot Di Kalam )

https://www.facebook.com/HarjotDiKalam

ਕਹਾਣੀ : ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ

ਰੀਟਾ ਸਵੇਰ ਦੇ ਅੱਠ ਗ੍ਰਾਹਕ ਭੁਗਤਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵੀ ਚੱਜ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੀ ਹੋਇਆ।ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।ਅੱਜ ਐਤਵਾਰ ਸੀ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਰਸ਼ ਇੰਝ ਹੀ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਛੁੱਟੀ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਤਾਂ ਮਗਰਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।ਅੱਜ ਨੀਤੂ ਛੁੱਟੀ ਤੇ ਸੀ।ਮਾਲਿਕ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ ਛੁੱਟੀ ਲੈਣ ਤੇ ਖਿਝ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਬਾਕੀ ਸਭ ਦੀ ਸ਼ਾਮਤ ਆ ਰੱਖੀ ਸੀ।ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਪੰਜ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸੀ। ਥੱਕੀ ਹਾਰੀ ਹੋਈ ਉਸਨੇ ਛੋਟੂ ਨੂੰ ਫੋਨ ਲਗਾਇਆ। ਚਾਹ ਮੰਗਵਾਈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਛੋਟੂ ਉਸਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਫੋਨ ਤੇ ਫਟਾਫਟ ਉਸਦੀ ਮਨਪਸੰਦ ਚਾਹ ਹਾਜ਼ਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਤੇਜ਼ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੱਤੀ ਵਾਲੀ ਚਾਹ ਪੀਕੇ ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਕਾਲਜਾ ਮੱਚ ਜਾਂਦਾ ਪਰ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਡੋਜ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ। #HarjotDiKalam ਛੋਟੂ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੀ ਲਿਬੜੀ ਕਮੀਜ਼ ,ਖਿਸਕਦੀ ਪੈਂਟ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ।ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਕੋਲ ਨਾਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਮੌਜ਼ੂਦ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਉਹ ਅਣਜਾਣੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੋਟੂ ਨਿੱਕੇ ਭਰਾ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ।ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਸੋਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਨਵੀਂ ਪੈਂਟ ਸ਼ਰਟ ਦਵਾਉਣ ਲਈ।ਅੱਜ ਫੇਰ ਆਖਿਆ।”ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰੇ ਆਈ ,ਤੈਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਦਵਾ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗ਼ੀ।””ਜਬ ਵੀ ਆਤਾ ਹੂੰ ਆਪ ਸ਼ਿਫਟ ਮੇਂ ਹੋਤੇ ਹੋ “”ਕੱਲ੍ਹ ਪੱਕਾ ਇੱਕ ਵਜੇ ਆਈ ,ਆਪਾਂ ਚੱਲਾਂਗੇ।”ਹਲੇ ਚਾਹ ਦੀ ਇੱਕ ਘੁੱਟ ਭਰੀ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਰਿਸੈਪਸ਼ਨ ਤੇ ਬੈਠਦੀ ਮੈਡਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਭੱਜੀ ਆਈ।”ਛੇਤੀ ਕਰੀਂ ਗ੍ਰਾਹਕ ਆਇਆ ਹੈ…..ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕੌਣ ਕੌਣ ਹੈ ਮਸਾਜ਼ ਲਈ “.”ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦੇਵੋ ….” ।”ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਹਲੀ ਨਹੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਤੇ ਗੁਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ.”ਉਹ ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਛੱਡਕੇ ਉਂਝ ਹੀ ਤੁਰ ਪਈ।ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਸਾਈਡ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕੋਈ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।ਫਿਰ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਗੁਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗਿਓ ਲੰਘੀ, ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ ਉਸਦੀ ਸੀ।ਇੰਝ ਬੰਦਿਆ ਅੱਗਿਓ ਲੰਘ ਕੇ ਖ਼ੁਦ ਦੀ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਕਰਦੇ ਵਖ਼ਤ ਉਹਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਪਨ ਚ ਕਿਸੇ ਘਰੇ ਵਿਕਦੀ ਮੱਝ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦਾ।”ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇੰ ਮੈਂ ਔਰਤ ਨਾ ਹੋਵਾਂ ਮੱਝ ਹੋਵਾਂ ਜਿਸਦਾ ਸੰਗਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਫਿਰ ਤੋਰ ਕੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇਖਦਾ ਕਿ ਸੌਦਾ ਕਰੀਏ ਜਾਂ ਨਾ “।ਉਹ ਗੁਰੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਹੌਲੇ ਜਿਹੇ ਬੋਲੀ।”ਸ਼ੁਕਰ ਕਰ ਹਲੇ ਡੋਕੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਕਿ ਥਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਕੈੜੀ ਆ ਕਿ ਨਰਮ “।ਗੁਰੀ ਕੋਲ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਦੋ-ਅਰਥੀ ਜੁਆਬ ਹੁੰਦਾ ।ਜਿੱਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨ ਚ ਉਹ ਸੀ ਮਾਨਸਿਕ ਤਸੱਲੀ ਲਈ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੋ ਤਰੀਕਾ ਸੀ।”ਬੰਦਿਆ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਾਂ ਵਰਗੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਹੁੰਦੀ ਏ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਝਾਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ……”।ਤਦੇ ਮੈਡਮ ਆਈ ਤੇ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।”ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ”।”ਕਿਹੜੀ ਸਰਵਿਸ ਦੇਣੀ ਆ ?””ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਜਿਹੜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਦੀ ਆ ਇਹ ਕੁੜੀ ਉਹ ਕਰ ਦਵੇ,ਪੈਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ,ਮੈਂ ਬਾਲੀਨੀਜ ਆਖ ਦਿੱਤੀ ਏ ,ਤੂੰ ਜਿਹੜੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ ਦਵੀ।””ਆਹੋ ਥਾਈ ਤੇ ਬਾਲੀਨੀਜ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਜਿਹਨੂੰ ਮਰਜ਼ੀ ਲੁੱਟ ਲਵੋ ਅਗਲਾ ਦਿੱਲੀ ਨਾ ਟੱਪਿਆ ਹੋਏ ਕੀ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਕੀ ਛੈਅ ਹੈ”।ਰੀਟਾ ਮਨੋਂ ਮਨੀ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਦੀ ਹੋਈ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਗਈ।ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਧਖੜ ਉਮਰ ਦਾ ਬੰਦਾ ਖਾ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਉ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਸਾਲ ਵੱਡਾ ਹੀ ਹੋਣਾ।ਨਿੱਕੀ ਟੋਕਰੀ ਚ ਪਾਏ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹਨੇ ਬੋਲਿਆ,” ਸਰ ਚੇਂਜ ਕਰਕੇ ਲੇਟ ਜਾਓ”।ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਈ।ਗਰਮ ਚਾਹ ਕੋਸੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।ਮੂੰਹ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੁਆਦ ਹੀ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੀਭ ਤੇ ਸਾੜ ਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੋਏ ਉਹਨੂੰ ਚਾਹ ਪਸੰਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦੀ ।ਹੁਣ ਮੂੰਹ ਸਿਰਫ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ।5 ਕੁ ਮਿੰਟ ਉਡੀਕ ਕੇ ਉਹਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ। “ਸਰ ਚੇਂਜ ਕਰ ਲਿਆ ?” ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।”ਹਾਂ ” ਰੁੱਖੇ ਜਿਹੇ ਬੋਲ ਚ ਬੋਲਿਆ।ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੱਚੇ ਘੜੇ ਵਰਗਾ ਢਿੱਡ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਢਿਲਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਰੀਟਾ ਨੇ ਹੋਰ ਮੱਧਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਥੋੜੀ ਉੱਚੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।ਏਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਸੈੱਟ ਕਰ ਲਿਆ।”ਸਰ ,ਉਲਟਾ ਹੋਕੇ ਲੇਟ ਜਾਓ ।”ਉਸਨੇ ਓਦਾਂ ਹੀ ਕੀਤਾ।ਭਾਰੇ ਢਿੱਡ ਕਰਕੇ ਉਸਦਾ ਉਲਟਾ ਲੇਟਣਾ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਕੋਈ ਸਿਰਹਾਣਾ ਪੇਟ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁੱਬ ਕੱਢ ਕੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਨ ਚ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਰੀਟਾ ਮਨੋਂ ਮਨੀ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ।ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਉਸਨੇ ਪੈਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਸਾਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਕੋਈ ਗ੍ਰਾਹਕ ਕਿੰਨਾ ਸਫ਼ਾਈ ਪਸੰਦ ਹੈ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦੇ ਨਹੁੰ ਕੱਟੇ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਸਮਝ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸਫ਼ਾਈ ਪੱਖੋਂ ਪੂਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।ਗ੍ਰਾਹਕ ਦੇ ਪੈਰ ਵੀ ਇੰਝ ਸਾਫ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਹੋਣ। ਐਸੇ ਸਫਾਈ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਲਈ ਉਹ ਰੀਝ ਲਾ ਕੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ । ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਲਾਇਆ ਹੀ ਮੈਲ ਉਤਰਦੀ ਸੀ , ਫਟਾਫਟ ਜੱਬ ਮੁਕਾਉਂਦੀ ਸੀ। #HarjotDiKalamਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਟਾਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀਆਂ ਫਲੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫਿਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਮਾਸ ਭਾਵੇਂ ਢਿਲਕ ਕੇ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਉਂਗਲਾ ਚ ਸਮਾਉਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੱਸਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿੱਕਰ ਦੇ ਸ਼ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨੀ ਰਿਹਾ ਹੋਣਾ। ਪਰ ਸਮੇਂ ਅੱਗੇ ਨਾ ਕਿੱਕਰ ਦੀ ਔਕਾਤ ਨਾ ਬੰਦੇ ਦੀ।ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਅੰਡਰਵੀਅਰ ਉਹ ਵੀ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਨਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਹੱਥ ਕੋਨਿਆਂ ਤੱਕ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।ਦੋਂਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠ ਗਈ ਤੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।”ਸਰ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਨਾਲ ਕਰਾਂ ਕਿ ਹਲਕਾ “ਇੰਝ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲਣਾ ਉਸਨੂੰ ਔਡ਼ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ। ਗਲੱਲ ਗੱਲ ਤੇ ਹਿੰਟ ਦੇਕੇ “ਵਾਧੂ ਸਰਵਿਸ” ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ। ਇੰਝ ਉਹ ਮਸਾਜ਼ ਤੋਂ ਬੱਚ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਛੇਤੀ ਫਾਰਿਗ ਕਰਕੇ ਵਿਹਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।”ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਨਾਲ ਕਰੋ “।ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਤੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਪਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਭੋਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਪੂਰਾ ਉੱਪਰ ਝੁਕਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਮੋਢਿਆਂ ਤੱਕ ਮਸੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸੀ।ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦਾ ਜਾਦੂ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।ਪਰ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਭੋਰਾ ਫ਼ਰਕ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇੰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।”ਸਰ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਹੋ ਮਸਾਜ਼ “.”ਹਾਂ ,ਪਹਿੱਲੀ ਵਾਰ ਹੀ “”ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ “”ਮੇਰੀ ਚੌੜੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਕਾਨਦਾਰੀ ਹੈ”।”ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ “”ਬੱਸ ਸਭ ਕੁਝ ਹੀ ਕਰ ਲਈਦਾ ” ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਦਸਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦਾ।ਗੱਲ ਮੁੱਕ ਗਈ ,ਓਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਉੱਤਰੀ । ਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਗਰਦਨ ਤੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ।ਮਸਾਜ਼ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਸੀ । ਪੁੱਠੇ ਹੋਕੇ ਵੀ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਹੋਕੇ ਵੀ। ਐਸੇ ਹੀ ਵੇਲੇ ਹੱਥ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਪੱਟਾਂ ਕੋਲ ਛੁਹਾ ਦਿੰਦੇ ਜਾਂ ਪੇਟ ਕੋਲ ਟਿਕਾ ਕੇ ਉਂਗਲ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਨ ਲਗਦੇ।ਪਰ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਕੀਤਾ।ਜਦੋਂ ਸਿੱਧਾ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਰੀਟਾ ਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਸਿੱਧੀ ਉਸ ਬੰਦੇ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਗਈ।ਉਸਨੂੰ ਭੋਰਾ ਵੀ ਹਰਕਤ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਈ।ਸ਼ਾਇਦ ਬਲਬ ਸਮਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਫ਼ਿਊਜ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ਜਾਂ ਕਰੰਟ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਸਿਰਫ ਮਸਾਜ਼ ਹੀ ਕਰਨੀ ਹੈ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਬੇਕਾਰ ਹਨ।ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਛਾਤੀ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋ ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਹੋਏ ਪੇਟ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੇ ਸੀ। ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਉਹ ਪੂਰੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਹੱਥ ਕਰੰਟ ਪੈਦਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏ ਇਸ ਲਈ ਫੇਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੀ। ਪਰ ਇਥੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਛਾਤੀ ਦੇ ਦੋਂਵੇਂ ਪਾਸੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੜਦੀ ਜਵਾਨੀ ਚੇਤੇ ਆ ਗਈ। ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਸੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਣ ਲਈ 32 ਨੰਬਰ ਲਗਾਉਣੀ ਹੀ ਪਿਆ ਕਰਨੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੋ ਮਨੀ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ। ਸ਼ਾਇਡ ਤੋਂ ਹੋਕੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਫਿਰ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਹੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਹਾ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਟਾਈਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ,ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਹਿੰਮਤ ਕਰ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ।ਪਰ ਬੰਦਾ ਹਲੇ ਵੀ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਫਿਰ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਬੇਖ਼ੌਫ਼ ਹੋਕੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋੰ ਉਹ ਹੱਥ ਘੁਮਾਉਂਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦਾ ਮਾਸ ਕੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਕੋਈ ਗ੍ਰਾਹਕ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਵੀ ਕਰਦੀ ਪਰ ਇਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਸਭ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ ।”ਸਰ ਸਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ,ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਬਾਥ ਲੈ ਲੋ “”ਪਰ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਦੀ ਮਸਾਜ਼ ਸੀ””ਜੀ 45 ਮਿੰਟ ਮਸਾਜ਼ ਤੇ 15 ਮਿੰਟ ਬਾਥ ਦੇ ਨੇ “.”ਅੱਛਾ ” ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਕਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ।”ਸਰ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬਾਥ ਕਰੋਗੇ,ਕਿ ਸਟੀਮ ਬਾਥ ਜਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ “.#HarjotDiKalam“ਠਰ ਭਨਵੇ ਨਾਲ “ਨਾਲ ਹੀ “ਰੀਟਾ ਨੇ ਕੋਸਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।”ਬੱਸ ਮਸਾਜ਼ ਚ ਇਹੋ ਹੁੰਦਾ ,ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ?””ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਸੀ ਸਰ “”ਹੋਰ ਕੀ ਕੀ ਹੁੰਦਾ “”ਜੋ ਵੀ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਉਵੇਂ ਦੀ ਸਰਵਿਸ ਮਿਲਦੀ ਸਰ ਪਰ ਐਕਸਟਰਾ ਪੇ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ।””ਕੀ ਕੀ ਹੁੰਦਾ “”ਬੌਡੀ ਟੁ ਬੌਡੀ ਹੁੰਦੀ ਆ,ਹੈਂਡ ਜੌਬ ,ਬਲੋ ਜੌਬ ਤੇ ਫੁੱਲ ਸਰਵਿਸ ਵੀ “.”ਸਭ ਦਾ ਰੇਟ””ਸਰ 3 ਹਜ਼ਾਰ,ਹਜ਼ਾਰ ,ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ,ਤੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ “”ਮੈਂ ਵੀ ਬੌਡੀ ਟੁ ਬੌਡੀ ਕਰਵਾਉਣੀ ਸੀ।”ਸਰ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਟਾਈਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਕਰਵਾ ਲਿਓ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿਓ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਕੁੜੀ ਹੋਈ ।”ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰਵਾਉਣੀ ” “ਠੀਕ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਅਪਾਇੰਟਮੈਂਟ ਲੈ ਲਿਓ ,ਰੀਟਾ ਨਾਮ ਹੈ ,ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦੱਸਦੇ ਤੁਹਾਡਾ ਟਾਈਮ ਨਾ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦਾ “.”ਕੋਈ ਨਾ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਆਵਾਗਾਂ ਇਸੇ ਵੇਲੇ””ਓਕੇ ਬਾਏ ਸਰ””ਸਰ ਨਹੀਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੁਰਜੀਤ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਨਾਮ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ ਰੀਟਾ ਜੀ””ਓਕੇ ਸੁਰਜੀਤ ਸਰ ਥੈਂਕਸ “ਆਖ ਉਹ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਈ ।ਪੰਜ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਟਾਇਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਸੀ।ਸਵੇਰ ਤੋਂ 9 ਘੰਟੇ ਚ ਐਨੇ ਹੀ ਬੰਦੇ ਭੁਗਤਾ ਕੇ ਮਸਾਜ਼ ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕੀ ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਝੂਠਾ ਪੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।ਸ਼ੁਕਰ ਸੀ ਸੁਰਜਿਤ ਸਿੰਘ ਮੰਨ ਗਿਆ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਪੈਸੇ ਦੇਕੇ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਹੋਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ।ਪਰਸ ਚੱਕ ਕੇ ਕਪੜੇ ਬਦਲ ਕੇ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਗੁਰੀ ਨਾਲ ਫਟਾਫਟ ਪੌੜੀਆਂ ਉੱਤਰ ਗਈ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਬੱਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰਕੇ ਦੋਂਵੇਂ ਜਣੀਆਂ,ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਕਦਮ ਪੁੱਟ ਕੇ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।ਗੁਰੀ ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਂ ਹੀ ਲੇਟ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਗੁਰੀ ਓਥੇ ਹੀ ਫਲੈਟ ਲੈ ਕੇ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਨਿੱਕਲਦੇ ਹੋਏ ਟਾਈਮ ਲਗਦਾ ਸੀ,ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੰਚ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦੇਣ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਚ ਉਹ ਲੇਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।ਗੁਰੀ ਲਈ ਆਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਸ਼ੇਅਰਿੰਗ ਵਿੱਚ ਰੂਮ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀਆਂ ਫਸਟ ਫਲੋਰ ਤੇ ਦੁਕਾਨਾਂ ਸੀ ਸਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਤਾਂ ਹੋਟਲ ਸੀ ਜਾਂ ਬਿਊਟੀ ਪਾਰਲਰ ਤੇ ਜਾਂ ਸਪਾ।ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਦੁਕਾਨਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਪਾੜ ਪਾੜ ਝਾਕਦੇ , ਰਾਹ ਛੱਡਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹੋਕੇ ਇੰਝ ਖਲੋ ਕੇ ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਲਗਦੇ ਜਿਵੇੰ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਕਿਸੇ ਪਾਪੀ ਬੰਦੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ।ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪੈਣ ਤੋਂ ਵੀ ਮਰਦ ਤ੍ਰਿਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਿਸਮ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਖ਼ਿਰੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਚੱਟ ਜਾਣਾ ਲੋਚਦੇ ਹਨ।ਸਿਰਫ ਛੋਟੂ ਸੀ ਜੋ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗੁੱਡ ਮਾਰਨਿੰਗ ਵੀ ਆਖਦਾ ਸੀ। ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਚਾਹ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ।ਸੋਮਵਾਰ ਤਾਂ ਵੈਸੇ ਵੀ ਗ੍ਰਾਹਕ ਘੱਟ ਹੀ ਹੁੰਦੇ। ਕੁਝ ਇੱਕ ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਉਂਦੇ ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਹੈਂਗਓਵਰ ਦੇ ਭੰਨੇ ਹੁੰਦੇ।ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਮਸਾਜ਼ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਅਜੇ ਬੈਠੇ ਹੀ ਸੀ ਤੁਰੰਤ ਸੁਨੇਹਾ ਆ ਗਿਆ। “ਰੀਟਾ ਤੇਰਾ ਆਸ਼ਿਕ ਆ ਗਿਆ।”ਜੀਵਨ ਨਾਮ ਸੀ, ਉਹ ਜਦੋੰ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ।ਬਾਕੀ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਰੇਟ ਸੋਮਵਾਰ ਸਵੇਰ ਸਸਤੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਇੰਝ ਉਹ ਡਬਲ ਸ਼ਿਫਟ ਲੈਂਦਾ।ਕਰਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬੱਸ ਗੱਲਾਂ !!!ਰੀਟਾ ਤੋਂ ਕਰੀਬ 10 ਕੁ ਵਰ੍ਹੇ ਛੋਟਾ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਰਹਿ ਕੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਚ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ,ਬੱਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਹੋਸਟਲ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਪਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।ਪਿਆਰ ਚ ਖਾਧੇ ਧੋਖੇ ਮਗਰੋਂ ਔਰਤ ਦੀ ਭਾਲ ਰੀਟਾ ਤੇ ਆਕੇ ਮੁੱਕੀ ।ਕਮਰੇ ਚ ਵੜਦੇ ਹੀ ਰੀਟਾ ਨੇ ਚਟਿਕਣੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ।ਸਰੀਰ ਪੱਖੋਂ ਆਮ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਤਲਾ ਸੀ ,ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਏ ,ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਦੂਹਰੋ ਦਿਸ ਜਾਂਦਾ।ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਕਿਸੇ ਗਮ ਨਾ ਸੋਖ਼ ਲਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ” ਬੜੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ” ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇਕੇ ਉਹ ਬੋਲੀ।ਜੀਵਨ ਨੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ,ਤੇ ਬੋਲਿਆ।”ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਸ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਦਿਲ ਭਰਕੇ ਵੇਖ ਲੈਣ ਦੇ ,ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਰਵਾਸ ਮਿਲਦੀ ਏ “।”ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਇੰਝ ਦੇਵਦਾਸ ਜਿਹਾ ਬਣਕੇ ਘੁੰਮੀ ਜਾਏਂਗਾ, ਤੇਰੀ ਹਸਰਤ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਟਣੀ ਹੈ “। ਊਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬੁੱਲ ਛੋਹਣ ਦਾ ਰੀਟਾ ਅਸਫ਼ਲ ਯਤਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ।ਗਰਮ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੀਵਨ ਨੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਲੇਟ ਗਿਆ ਤੇ ਰੀਟਾ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਉਂਝ ਹੀ ਲੇਟ ਗਈ।ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਚ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ।”ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਲਗਦਾ,ਜੇ ਟਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ,ਆਪਾਂ ਸਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਈਏ,ਮੇਰੇ ਭਟਕਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਦਵਾ ਸਕਦੀਂ ਏ।””ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਏ ,ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਏ ਮੈਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹਾਂ….””ਤੂੰ ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ,ਮੈਨੂੰ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦੀ ?””ਵਿਆਹ ਕੌਣ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ?ਜੇ ਨਾ ਕਰਾਉਂਦੀ ਤੂੰ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਮਸਾਜ਼ ਬਹਾਨੇ ਮਿਲਣਾ ਸੀ। “”ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤਾਂ ਕੁਝ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਇਥੇ ਆਇਆ ,ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਆਈ ਅੱਜ ਤਾਂ ਦੱਸ ਦੇ ” ਮਾਂ ਬਾਹਰੀ ਸੀ,ਪਿਉ ਸ਼ਰਾਬੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦਹੇਜ਼ ਤੋਂ ਇਹੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਲੱਭਾ ਸੀ ,ਉਹਨਾਂ ਫਾਹਾ ਵੱਢ ਕੇ ਪਰਾਂ ਕੀਤਾ।ਬੱਸ ਹੁਣ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਿੱਕਾ ਭਰਾ ਹੈ ਜੋ ਮਾਸੀ ਘਰੇ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਆ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਮਸਾਂ ਚਲਦਾ ਸੀ ਬਿਊਟੀ ਪਾਰਲਰ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿੱਖਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਸਾਂ ਲੋਕੀਂ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਬਥੇਰੇ ਹੱਥ ਪੱਲਾ ਮਾਰਦੇ ਸੀ ਪੈਸੇ ਦਾ ਲਾਲਚ ਦਿੰਦੇ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਈਮਾਨ ਨਾ ਡੋਲਿਆ। ਫਿਰ ਇਹਨੂੰ ਐਸੀਬਿਮਾਰੀ ਚਿੰਬੜੀ ਕਿ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਪੈਸੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਮੰਗੇ ….ਮਾਲਿਕ ਦਾ ਤੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਪੈਸਾ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਹ ਤਾਂ ਬਚ ਗਿਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਰਜ਼ ਉਤਾਰਨ ਲਈ ਇਹੋ ਰਸਤਾ ਸੀ ,ਜਿਸਮ ਸਜਾਉਣ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਮਿਲਦੇ ਆ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਥੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਚ ਬਾਂ ਜਾਂਦੇ ਆ,ਜੋ ਵੀ ਸੀ ਮਜਬੂਰੀ ਸੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਲਾਚਾਰ ਹੋਕੇ ਨਹੀਂ ਖੜੀ ਆਂ ।ਗਰੀਬ ਵੇਖ ਕੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੂੰਹ ਵੱਟੀ ਫਿਰਦੇ ਸੀ ਅੱਜ ਹੱਸ ਹੱਸ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਨੇ।”ਬੋਲਦੀ ਬੋਲਦੀ ਰੀਟਾ ਗੱਚ ਭਰ ਆਈ ਸੀ।”ਹਰ ਕੁੜੀ ਦੀ ਇਹੋ ਕਹਾਣੀ ਏ ?””ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦੀ ਇਹੋ ਕਹਾਣੀ ਏ, ਕੋਈ ਗਰੀਬ ,ਕੋਈ ਅਨਪੜ੍ਹ , ਕੋਈ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਇਥੇ ਆਈ ਏ …ਸਭ ਕੁਝ ਇਹੋ ਏ ,ਕੋਈ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ , ਬੱਸ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਖ਼ੁਸ਼ ਦਿਸਣਾ ਪੈਂਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਜਿਵੇੰ ਜਿਵੇੰ ਜੋ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ।””ਐਨੇ ਜਣਿਆ ਨਾਲ ਕਰਕੇ ਥੋਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਇੰਜੁਆਏਮੈਂਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ?””ਇੰਜੁਆਏ ਓਥੇ ਹੁੰਦਾ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਜਬੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਏ ,ਨਾਟਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,ਮਰਦ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਾ ਭਰਮ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਸੀਂ ਉਸ ਭਰਮ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਮਰਦ ਸਾਬਿਤ ਕਰਕੇ ਤੋਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਾਂ।ਜਿਸਮ ਜਦੋੰ ਥੱਕਿਆ ਟੁੱਟਿਆ ਬਿਲਕੁਲ ਤਿਆਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦ,ਮਨ ਵੀ ਬੁਝਿਆ ਹੁੰਦਾ ਜਿਵੇੰ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਵਿੱਚ ਗਰੀਸ ਮੱਕ ਜਾਂਦਾ ਇੰਝ ਦੀ ਹਾਲਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਲ ਲਗਾਕੇ ਤਨ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਭ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ । ਭਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਚ ਕੋਈ ਰੋਟੀ ਤੁੰਨੀ ਜਾਏ ਤਾਂ ਕਿੰਝ ਲੱਗੇਗਾ ਤੈਨੂੰ ??”ਜੀਵਨ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਬਰਾਬਰ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।”ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਕੱਢ ਸਕਾਂ , ਕਿਉਂ ਇੰਝ ਤੇਰੇ ਜਿਹੀ ਸੋਹਣੀ ਪਰ ਮਜਬੂਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ,ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਅੱਗੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੋਟਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ।””ਇਹ ਵੀ ਕਾਹਦਾ ਦੁੱਖ ਏ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਰੋਈ ਜਾਂਦਾ ਏ …….”।ਤਦੇ ਬਾਹਰੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਪਈ ,ਰੀਟਾ ਮੈਡਮ ਛੇਤੀ ਕਰੋ ਨਵਾਂ ਕਸਟਮਰ ਆ ਗਿਆ।ਬੜੀ ਛੇਤੀ ਸਮਾਂ ਨਿੱਕਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਿਨਾਂ ਮਸਾਜ਼ ਕਰੇ ਝੱਟ ਉਸਨੂੰ ਅਰਾਮ ਤਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਉੱਪਰਲੀ ਜੋ ਕਮਾਈ ਸੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ ਸੀ।ਉਹ ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ। ਨਵੇਂ ਕਸਟਮਰ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਫੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਹ ਰੂਮ ਚ ਆ ਗਈ। ਗੁਰੀ ਵੀ ਹੁਣੇ ਭੁਗਤਾ ਕੇ ਨਿੱਕਲੀ ਸੀ।”ਅੱਜ ਕੁਝ ਕਰਕੇ ਗਿਆ ਕਿ ਨਹੀਂ,ਦੇਵਦਾਸ “।”ਨਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਤਾਂ ਹੈ ਉਹ ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਦੇਖਣ ਆਉਂਦਾ “।”ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸ਼ੱਕ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਬੰਦਾ ਹੀ ਆ ਕਿਤੇ ਛੱਕਾ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ,ਹੱਥ ਹੁਥ ਲਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲੈਣਾ ਸੀ “.”ਦੱਸਦਾ ਸੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ,ਬੱਸ ਉਹ ਧੋਖਾ ਦੇ ਗਈ ਉਹਦੇ ਵਿਯੋਗ ਚ ਕਹਿੰਦਾ ਸਭ ਚਾਅ ਮੁੱਕਗੇ “।”ਫੂਦੂ ਬੰਦਾ ,ਤਾਂਹੀ ਕੁੜੀ ਛੱਡਗੀ ,ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਰੋਂਦੁ ਜਿਹੇ ਮੁੰਡੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ ,ਗੜ੍ਹਕ ਆਲੇ ਮੁੰਡੇ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੇ ,ਜਿਹੜੇ ਕਹਿਣ ਨਾ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਤੋਰੀ ਯਾਰ ਤੇਰਾ ਕੱਢ ਕੇ ਲੈਜੁਗਾ ,ਇਹ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਸੁਆਹ ਰੰਗ ਲਾਉਂਦਾ ਹੋਣਾ ਇਵੇਂ ਹੀ ਸਿਰਹਾਣੇ ਬਹਿ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੋਣਾ ,ਅਗਲੀ ਨੇ ਚੂੰ ਚੂੰ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਨਵਾਂ ਲੱਭਣਾ ਹੀ ਸੀ।””ਨਾ ਤੇਰੇ ਆਲਾ ਤਾਂ ਚੂੰ ਚੂੰ ਕਰਵਾ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ,ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਉਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ।””ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਲਾ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ ਭੈਣ …….. ਨਿੱਕਲਿਆ …ਮਾਂ ਦਾ ਯਾਰ ਆਪਣੀ ਦਾ …ਬੱਸ ਉਹਦੀ ਬੁੱਕਲ ਚ ਵੜ ਗਿਆ ਵਿਆਹ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਅਖੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮਰ ਜਾਊ ਜੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ… ਫਿਰ ਵਿਆਹ ਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹੜਾ ਕੁੱਤੀ ਜਨਾਨੀ ਅਮਰ ਹੋਗੀ , ਦਿਨਾਂ ਚ ਬੁੜਕ ਗਈ…ਸਾਰੇ ਬੰਦੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਲੇ ਦੇ ਬਾਹਰੋਂ ਹੀ ਮਰਦ ਹੁੰਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਤਾਂ ਜਨਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਦਿਲ ਹੁੰਦਾ “।”ਚੰਗਾ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਤੇਰਾ ਵਾਹ ਪਿਆ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਅਜੇ …ਚੱਲ ਕਸਟਮਰ ਉਡੀਕਦੇ ਆਪਣੇ ।”ਦੋਂਵੇਂ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਕਸਟਮਰ ਦੇ ਨਿੱਕੇ ਕਮਰੇ ਚ ਚਲੇ ਗਈਆਂ।

ਕਮਰੇ ਵੀ ਕਾਹਦੇ ਸੀ, ਇੱਕੋ ਵੱਡੇ ਹਾਲ ਨੂੰ ਐਲੂਮੀਨੀਅਮ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਲਗਾਕੇ ਕੇ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੇ ਮਿਊ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਨਾਲ ਦੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ,ਜਾਂ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸਭ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।ਇਸਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਹੀ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਤੇਜ਼ ਰਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ ਧੀਮੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਅਜੇ ਇਸ ਕੰਮ ਚ ਪਏ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹੀ ਹੋਏ ਸੀ। ਪੈਸੇ ਦੀ ਤੰਗੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕੱਟੀ ਗੁਲਾਮੀ ਨਾਲੋਂ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਈ ਦਰਜ਼ੇ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਜਿਉਂ ਰਹੀ ਸੀ।ਕਮਰੇ ਚ ਦਾਖ਼ਿਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਦੁਬਲੇ ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਉਹਦਾ ਕਸਟਮਰ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰਕੇ ਲੇਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਉਹਨੂੰ ਹਰ ਗ੍ਰਾਹਕ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਲਗਦੀ ਸੀ। ਜਿਵੇੰ ਇਹ ਸੀ ,ਕਮਰ ਐਨੀ ਪਤਲੀ ਸੀ ਕਿ ਉਂਦੀਆਂ ਦੋਂਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਮੇਚ ਆ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਪਤਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ,ਜਿਸਮ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੱਡ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸੀ। ਇੰਝ ਦੇ ਕਸਟਮਰ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮਸਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਲਈ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।ਉਹਨੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਲੇ ਉਹਨੇ ਇੱਕ ਲੱਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕਸਟਮਰ ਹੰਢੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਸਵਾਲ ਉਹੀ ਸੀ ….ਐਕਸਟਰਾ ਸਰਵਿਸ ?ਗੁਰੀ ਨੇ ਬੱਝਵੇਂ ਰੇਟ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।ਮੂੰਹ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਗੁਰੀ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਮੁਆਇਨਾ ਕੀਤਾ,ਫਿਰ ਉਂਝ ਹੀ ਲਿਟ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।”ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ?”ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇੰ ਉਹਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਖੂਬਸੂਰਤ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ ਉਹਦਾ ਰੇਟ ਘੱਟ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਜਦਕਿ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਚ ਐਸੀ ਮੜਕ ਸੀ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵਾਰ ਉਹ ਬਾਕੀ ਕੁੜੀਆਂ ਤੋਂ ਦੁੱਗਣੇ ਰੇਟ ਨਾਲ ਰਾਤ ਕੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।ਉਹਨੇ ਨਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ।”ਨਹੀਂ ਐਨਾ ਹੀ ਹੈ “.”ਠੀਕ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਮਸਾਜ਼ ਕਰ ਫਿਰ ਦੇਖਦੇ ਆਂ ਬਾਕੀ “ਉੰਝ ਹੀ ਉਹ ਲੇਟਿਆ ਰਿਹਾ। ਲੱਤਾਂ ਪਿੱਠ ਤੇ ਫਿਰ ਗਰਦਨ ਤੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਕੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।”ਤੁਹਾਡੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਦੀ ਆ ਮੇਰਾ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੋਣਾ ਸੀ “।ਮਜ਼ਾਕ ਚ ਉਸਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦਾ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਬੋਲੀ।”ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦਸ ਦਿਨ ਰਹਿ, ਦੇਖੀਂ ਫਿਰ ਜੇ ਤੈਨੁੰ ਗੜਵੇ ਵਾਂਗ ਨਾ ਘੜ ਦਵਾਂ “।ਉਹਦੇ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਗੁਰੀ ਸਮਝ ਗਈ ਕੋਈ ਹੰਢਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਦਾ ਲਗਦਾ।ਗੱਲ ਬਦਲਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ,”ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ “।”ਮੈਂ ਸਰਕਾਰੀ ਜੌਬ ਚ ਆਂ”।”ਬੱਲੇ ,ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਏ ,ਕਿੰਨੀ ਤਨਖਾਹ ?””ਤਨਖਾਹ ਹੈ ਸੱਠ ਕੁ ਹਜ਼ਾਰ “.””ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹੋ , ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਪਛਾਣ ਚ ਮੁੰਡਾ ਲੱਗਿਆ ਉਹ ਤਾਂ ਮਸੀਂ 10 ਹਜ਼ਾਰ ਮਿਲਦੀ ਆ, ਕਹਿੰਦੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਐਨੀ ਹੀ ਮਿਲਣੀ ਆ “।”ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਸਾਲ ਹੋਗੇ ਲੱਗੇ ਨੂੰ,ਨਵੀਂ ਭਰਤੀ ਚ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਐਨੀ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਆ 10 ਹਜ਼ਾਰ “।”ਇਹਦੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਚ ਬਣਾ ਲੈਂਦੀ ਆ “”ਅੱਛਾ ਕਿੰਨੇ ?”” 7-8 ਗ੍ਰਾਹਕ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਚ ਤੇ 20-25 ਹਜਾਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ “।”5 ਕੁ ਹਜ਼ਾਰ ਇਹ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ,ਬਾਕੀ ਸਾਰੀ ਬੱਚਤ ਏ,ਕਦੇ ਕਦੇ ਰਾਤ ਵੀ ਲਗਾ ਲਈਦੀ ਹੈ।””ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਪੰਜ ਛੇ ਲੱਖ !!! ਫਿਰ ਆਈ ਟੀ ਦੀ ਰੇਡ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ “।”ਹਲੇ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਕੁ ਮਹੀਨੇ ਹੋਏ ਨੇ ,ਨਾਲੇ ਰੇਡ ਚਾਹੇ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈਗੇ ਸਾਰੇ ਬੰਦੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ …10 ਮਿੰਟ ਦੀ ਖੇਡ ਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪਲਟ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ,ਇਸ ਲਈ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਏ ਇਹ “।”ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਮੈਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ,ਬਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡ ਓਥੇ ਟੌਹਰ ਏ ਇਥੇ ਬਦਨਾਮੀ ,ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੀਂ ਏ…..”” ਪੈਸਾ ਬਦਮਾਨੀ ਨੂੰ ਦੱਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ “”ਚੱਲ ਮੰਨ ਵੀ ਲਈਏ , ਤੇਰਾ ਬੁਆਏਫਰੈਂਡ ਹੈ “।”ਹਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਹ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀਂ ਆ “”ਕਦੇ ਦੱਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗੀ …..।””ਟਾਈਮ ਪਾਸ ਕਰਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁੰਡੇ , ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਲੈਣ ਲਈ ਸਭ ਡਰਾਮੇ ਕਰਦੇ ਆ, ਨਾਲੇ ਡਰਾਮੇ ਦੇਖੋ ,ਨਾਲੇ ਥੱਲੇ ਪਵੋ ,ਫਿਰ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੋ ਤੇ ਪਬੰਦੀਆਂ ਸਹੋ “”ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਥੋੜੇ ਹੁੰਦੇ ਆ ,ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੋਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਊ।””ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਜਮਾਂ ਹੋਗੇ ਫਿਰ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ ਕੰਮ ਛੱਡਕੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਹੀ ਲੈਣਾ ਇਹ ਛੱਡਕੇ …..ਪਰ ਜੋ ਪੈਸਾ ਇਥੇ ਆ ਉਹ ਕਿਤੇ ਨਹੀ “”ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਚ ਵੀ ਦਿਨ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮਰਦਾ ਦੇ ਗੰਦੇ ਮੰਦੇ ਜਿਸਮ ,ਇਸ਼ਾਰੇ ,ਛੂਹਣ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ? ਉਮਰ ਭਰ ਲਈ ਇਹੋ ਦਿਲੋਂ ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜਿਆ ਰਹੂ ?”ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਭੋਰਾ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਲਗਦੇ, ਜਾਂਦੇ ਰੰਡੀਆ ਦੇ ਕੋਠੇ ਤੇ ਨੇ ਤੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਬਾਬਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ ਨੇ “।ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਉਹਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਗ਼ੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।”ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਉਹੀ ਏ “.”ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲਗਦਾ ਮੈੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਚ ਇਥੇ ਆਈ ਆ? ਇੱਥੇ ਮਾਲ ਚ ਵੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਰੱਖਦੇ ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੇਜਰ ਨਾਲ ਸੌਣ ਲਈ ਰਾਜੀ ਹੋਏ ,ਬੰਦਿਆ ਨੇ ਤੇ ਬੱਸ ਲੰਮੀ ਪਉਣ ਦੀ ਹੀ ਜੁਗਤ ਲਾਉਣੀ ਏ ,ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਕਿੱਤੇ ਚ ਹੋਵੇ ।””ਚੱਲ ਹਲੇ ਤੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਏ ,ਫਿਰ ਮਿਲਾਂਗੇ ,ਜਦੋਂ ਪੈਸੇ ਕਮਾ ਲਵੇਗੀ ,ਹੁਣ ਦੱਸ ਐਕਸਟਰਾ ਚ ਕੀ ਕਰੇਗੀ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ?”ਗੁਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰੇਟ ਨੂੰ ਕੁਝ ਘਟਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਿਆ।”ਚੱਲ ਕਰ ” ਪੈਸੇ ਦਵਾਗਾਂ””ਨਹੀਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਪੈਸੇ “”ਹੱਦ ਏ ਯਕੀਨ ਵੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ “”ਨਹੀਂ ਇਸ ਧੰਦੇ ਚ ਕੋਈ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ , ਸੰਦ ਝਾੜ ਕੇ ਬੰਦੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ” ਉਹਦੇ ਉੱਤਰ ਤੇ ਕਸਟਮਰ ਮੁਸਕਰਾਏ ਬਿਨਾਂ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕਿਆ।ਉਹਨੇ ਪੈਂਟ ਚੱਕੀ ,ਤੇ ਗਿਣ ਕੇ ਪੈਸੇ ਫੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੇ। ਗਿਣ ਕੇ ਲੋਅਰ ਦੇ ਅਗਲੀ ਜੇਭ ਚ ਪਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਲੋਅਰ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਹੀ ਕਮੀਜ਼ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।ਬਾਕੀ ਵੀ ਖੁਦ ਹੀ ਉਤਾਰਨ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਪਰ ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਹੀ ਉਤਰਾਗਾ”ਗੁਰੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪਰੋਟੇਕਸ਼ਨ ਦਾ ਪੈਕਟ ਪਕੜਾ ਕੇ, ਛੋਟੇ ਬੈੱਡ ਉਤੇ ਆਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ਉੱਪਰ ਹੀ ਬੈਠ ਗਈ । ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੇ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਅੰਡਰਵੀਅਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਉਹਦਾ ਪਾਇਆ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।ਗੁਰੀ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾ ਉੱਪਰ ਹੀ ਰਗੜਨ ਲੱਗੀ।ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਡੇਗ ਕੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੇ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ ।ਗੁਰੀ ਨੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ .”ਨਹੀਂ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਕਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ।””ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਇਹੋ ਡਰਾਮਾ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ “।”ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਕਿਸ ਸਿਰਫ ਉਸ ਲਈ ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੋਈਏ,ਤੂੰ ਕਿੱਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕਰ “।”ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਕਿੱਸ ,ਪੈਸੇ ਵੱਧ ਲੈ ਲਵੀਂ “”ਨਾ,ਇਹੋ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਏ,ਜੋ ਮੇਰੇ ਜਿਸਮ ਚ ਹਲੇ ਵੀ ਵਿਕਾਊ ਨਹੀਂ ਏ “.ਗ੍ਰਾਹਕ ਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ।ਉਹ ਅੱਧ ਚ ਉੱਠਕੇ ਬੈਠਿਆ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਠੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਲਿਟਾ ਲਿਆ ।ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਗੁਰੀ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਭਰਵੇਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ। ਖੁਦ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਤਰੀਕੇ ਉਸਤੇ ਹਾਵੀ ਕਰ ਲਿਆ।ਹੱਥ ਖਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਉੱਪਰੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਜਾਣ ਲੱਗੇ।ਪਰ ਛੋਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਫਿਰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗੁਰੀ ਨੇ। “ਓਥੇ ਨਹੀਂ ਟਚ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਛੇਤੀ ਕਰੋ,ਬਾਹਰੋਂ ਹਾਕ ਪੈ ਜਾਣੀ “.ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨੇ ਆਖਰੀ ਪਰਦੇ ਨੂੰ ਵੀ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤਾ ।ਤੇ ਖੁਦ ਹੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੂੰ ਮੰਜਿਲ ਵੱਲ ਸੇਧ ਦਿੱਤਾ। ਤਕਲੀਫ਼ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਦੰਦਾਂ ਥੱਲੇ ਜੀਭ ਧਰ ਲਈ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਪਲ ਉਤੇਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ,ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਖੁਦ ਨੂੰ ਫਾਰਿਗ ਕਰਨ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਚ ਉਹ ਹੀ ਸਿੱਖ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਦਰੁਸਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਮਗਰੋ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਤੇ ਬਾਥ ਲਈ ਪਾਣੀ ਛੱਡਕੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਰੂਮ ਚ ਜਾ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੈਸੇ ਦੇਖੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੁੰਘੀ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਜਿਸਮ ਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਬਦਬੂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਘਟ ਜਾਏ।

ਪੈਸਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਸ ਚ ਟਿਕਾਏ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਰੀਟਾ ਕਮਰੇ ਚ ਆ ਗਈ। ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਅਧਲੇਟੀ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਝ ਥੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ। ਰੀਟਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਥੱਕ ਕੇ ਕਸਟਮਰ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਛੇਤੀ ਲਾਹੁਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਦੱਸਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਬੈਠੇ ਦੇਖ ਗੁਰੀ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦੀ ਚ ਹੀ ਆ ਬੈਠੀ।”ਕੀ ਹੋਇਆ ਲਾਡੋ , ਬੁੱਢਾ ਥੱਕ ਗਈ ਏ ,ਤੇਰੀ ਮਸਾਜ਼ ਕਰ ਦੇਵਾਂ।””ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਬੜਾ ਕਮੀਨਾ ਬੰਦਾ ਟੱਕਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਹੱਡਾਂ ਪੈਰਾਂ ਚ ਚੀਸਾਂ ਪੈਣ ਲਾ ਗਿਆ “।”ਅੱਛਾ,ਇਵੇਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰ ਗਿਆ”ਉਹਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜਿਆ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ ।ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਦੇ ਹੋਏ ਰੀਟਾ ਬੋਲੀ।”ਤੂੰ ਇਵੇਂ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਟੱਚ ਕਰਿਆ ਕਰ, ਇਵੇਂ ਲਗਦਾ ਹੁੰਦਾ ਜਿਵੇੰ ਤੀਂਵੀ ਨਹੀਂ ਬੰਦਾ ਹੁੰਨੀ ਏ,ਉਵੇਂ ਹੀ ਗੰਦਾ ਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਤੇਰਾ ਟੱਚ “।”ਅੱਛਾ ਕੁੜੀਆਂ ਪਸੰਦ ਆ ਗਿਆ ,ਤੂੰ ਵੀ ਕਿਤੇ ਜਨਾਨਿਬਾਜ਼ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈ ” ਗੁਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਕੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।ਐਨੇ ਨੂੰ ਛੋਟੂ ਆ ਗਿਆ।”ਮੈਡਮ,ਤੁਸੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਜਾਣ ਲਈ “ਗੁਰੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੀ ।”ਮੈਡਮ ਹਲੇ ਵਿਹਲੀ ਨਹੀਂ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਏ ,ਤੂੰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣੀ।”ਛੋਟੂ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ,ਤੇ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰੀਟਾ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉੱਠੀ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬਾਥਰੂਮ ਚ ਬਦਲਣ ਚਲੇ ਗਈ।ਗੁਰੀ ਨੇ ਛੋਟੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ।”ਦੱਸ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣੀ ਮਸਾਜ਼””ਮਸਾਜ਼ ?””ਮਾਲਿਸ਼…..ਆਜਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂ …..”ਛੋਟੂ ਨੂੰ ਕੋਲ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ।ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।”ਛੋਟੂ ,ਤੂੰ ਕਿਥੋਂ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ?””ਬਿਹਾਰ “।”ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ?””ਨਹੀਂ ,ਇੱਕ ਵਾਰ ਗਿਆ ਸੀ ,ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਕੇ ਸਰ ਪੇ ਕਰਜ਼ਾ ਥਾ ਈਸਲੀਏ ਯਹਾਂ ਬੜੇ ਭਾਈ ਕੇ ਪਾਸ ਕਾਮ ਕਰਨੇ ਭੇਜ ਦੀਆ”।”ਤੇਰੀ ਗਰਲਫ੍ਰੈਂਡ ਹੈ ?””ਗਲਫ੍ਰੈਂਡ!””ਗਲਫ੍ਰੈਂਡ ਮਤਲਬ ਲੜਕੀ ਦੋਸਤ””ਨਹੀਂ ਹਮਸੇ ਦੋਸਤੀ ਕੌਨ ਕਰੇਗਾ”ਰੀਟਾ ਉਹਦੀਆਂ ਯਭਲੀਆਂ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। “ਕਿਉਂ ਵਿਚਾਰੇ ਜੁਆਕ ਨੂੰ ਗਲਤ ਗੱਲਾਂ ਸਿਖਾ ਰਹੀ ਏ ,ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦਾ ਹਲੇ ਓਹਨੂੰ ਚੱਜ ਨਹੀਂ ਆਇਆ,ਜਮਾ ਹੀ ਭੋਲਾ ਪੰਛੀ ਏ ।””ਅੱਛਾ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕਦੋਂ ਉਡਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਿਖਾਈ ਏ ਸਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ,ਬਾਕੀ ਸਭ ਇਹਨੇ ਸਾਲ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਢਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ,ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋ ਆਪੇ ਸਿੱਖ ਜਾਣਾ।”ਰੀਟਾ ਛੋਟੂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਮਾਲ ਚਲੇ ਗਈ। ਸ਼ੋਰੂਮ ਚ ਕਈ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਉਸਨੇ ਵੇਖੇ ,ਸਾਇਜ ਦੇਖਿਆ।ਹਰ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਰੀਟਾ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਸਾਫ ਸੁਥਰੇ ਬੜੇ ਹੀ ਚਮਕ ਦਮਕ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ ਓਥੇ ਛੋਟੂ ਦੇ ਮੈਲੇ ਤੇ ਪਾਟੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਸੀ।ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਲੋਕ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਜੱਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਰੀਟਾ ਨਾਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਐਸੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਕਿਉਰਟੀ ਵਾਲੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿੰਦੇ ਅਵੱਲ ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਪੈਂਦੀ।ਗਰੀਬੀ ਸਿਰਫ ਲਾਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸਗੋਂ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਪਸੰਦ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਭਾਅ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਵੀ ਦੁਕਾਨ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੈਂਦੀ,ਅੱਜ ਅੱਧਾ ਸ਼ੋਰੂਮ ਫ਼ਰੋਲ ਕੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਖ਼ਰੀਦੇ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਡਰ ਕਿ ਕੋਈ ਆਖ ਨਾ ਦੇਵੇ ਕਿ ਜੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਹੋ। ਜਿਵੇੰ ਉਸਦੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕੇਰਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੀ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨੇ ਝਿੜਕ ਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੁੜ ਕਦੀਂ ਉਹ ਉਸ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ।ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਸੀ , ਇਸ ਲਈ ਛੋਟੂ ਜੋ ਸਹਿਮ ਸਹਿਮ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ,ਕੱਪੜਾ ਕਿਧਰੇ ਮੈਲਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏ ਇਸ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ ਛੋਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਉਹ ਹਿੰਮਤ ਦਵਾ ਰਹੀ ਸੀ।ਦੋ ਪੂਰੇ ਸੂਟ ਖਰੀਦੇ। ਇੱਕ ਓਥੇ ਹੀ ਪਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੂਸਰਾ ਪਿਕ ਕਰਵਾ ਲਿਆ। ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਕਪੜੇ ਬਦਲਦੇ ਹੀ ਕਾਇਆ ਪਲਟ ਗਈ ਸੀ। ਛੋਟੂ ਵੀ ਬਾਕੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗਾ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚਲਾ ਓਪਰਾਪਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਪੈਸਾ ਸੱਚੀ ਚ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।………ਛੋਟੂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਦਵਾ ਕੇ ਉਹ ਵਪਿਸ ਆ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਸ਼ਬਨਮ ਵੀ ਅੱਜ ਆ ਗਈ ਸੀ।”ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਆਈ ?””ਬੱਸ ਪਰਸੋਂ ਉਹ ਦੋਸਤ ਦਾ ਬਰਥਡੇ ਸੀ,ਕੁਝ ਜਿਆਦਾ ਹੀ ਪੀ ਲਈ ਬੱਸ ਫਿਰ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ “.”ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਕਿ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਰਸ਼ ਕਿੰਨਾ ਹੁੰਦਾ ,ਸਾਡੇ ਹੱਡ ਪੈਰ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ,ਇਵੇਂ ਹੀ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕੱਢ ਦੇਣਗੇ,ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੇ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ।”ਸ਼ਬਮਨ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।”ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਪਤਾ ,ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕਰਦੀਂ ਏ”।”ਨਹੀਂ ,ਉਹਨੂੰ ਤਾਂ ਜਮਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ””ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਤ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਫੁੱਲ ਸਰਵਿਸ ਆਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਗ੍ਰਾਹਕ ਵੀ ਉਹੀ ਦਿੰਨੇ ਆ ,ਕਿੰਨੀਂ ਵਾਰੀ ਅਸੀਂ ਗਈਆਂ ਤੇਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ,ਪਰ ਤੂੰ ਇੰਝ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰਿਆ ਕਰ “”ਓਕੇ ਦੀਦੀ ,ਅੱਗਿਓ ਧਿਆਨ ਰਖੂ”ਸ਼ਬਨਮ ਕਾਲਜ਼ ਚ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ,ਲਿਵ ਇਨ ਚ ਹੀ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਨੂੰ ਛੁੱਟ ਗਈ ਤਾਂ ਪਾਰਟ ਟਾਈਮ ਜੌਬ ਲੱਭਦੀ ਇਸ ਪਾਸੇ ਆ ਗਈ ਸੀ।ਦੋਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਰੰਗ ਵਧੇਰੇ ਸਾਫ਼ , ਚਮਕਦਾ ਮੱਥਾ ਤੇ ਗੁਲਾਬੀ ਭਾਹ ਮਾਰਦਾ ਮੂੰਹ । ਹਰ ਗ੍ਰਾਹਕ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਸ ਜਾਂਦੀ ।,ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਖਾਸ ਗ੍ਰਾਹਕ ਉਹ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਫੁੱਲ ਸਰਵਿਸ ਤੋਂ ਬਾਕੀ ਵੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਾ ਨੁੱਕਰ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।ਪਰ ਬੰਦੇ ਉਸਦੀ ਨਾ ਨੁੱਕਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਜਾਂ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਛੋਹਣ ਜਾਂ ਨੰਗਿਆ ਵੇਖਣ ਦੇ ਚਸਕੇ ਲਈ ਹੀ ਬਿਨਾਂ ਫੁੱਲ ਸਰਵਿਸ ਤੋਂ ਮੰਨ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।ਰੀਟਾ ਲਈ ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚੈਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗ੍ਰਾਹਕ ਭੁਗਤਾ ਕੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਵਿਹਲੀ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ। …………..ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਗੁਰੀ ਤੇ ਰੀਟਾ ਮੁੜ ਵਾਪਿਸ ਤੁਰੀਆਂ। ਸਾਹਮਣੇ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਤੋਂ ਬੱਸ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਬੱਸ ਅਜੇ ਕੁਝ ਹੀ ਅੱਗੇ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਸਖਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕੋਈ ਗ੍ਰਾਹਕ ਹੀ ਹੋਏਗਾ,ਜਿਸਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਦੁਪੱਟੇ ਨਾਲ ਖੁਦ ਦਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਪੱਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਉਹੀ ਹੈ।ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਬਿਖਰ ਗਈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਗਿਆ। ਬਿਲਕੁੱਲ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੋਲਿਆ ,” ਤੁਸੀਂ ਸਪਾ ਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ ?”ਰੀਟਾ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਬਿਨਾਂ ਦੇਖੇ ਨਾਂਹ ਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।”ਕਰਦੇ ਹੋ ,ਮੈਂ ਕਰਵਾਈ ਸੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋ ,ਤਾਂਹੀ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮੂੰਹ ਲੁਕੋ ਲਿਆ,ਇਹਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਮੈਂ ,” ਗੁਰੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।”ਹੁਣ ਵੀ ਉਹੀ ਰੇਟ ਆ ਕਿ ਬਦਲ ਗਿਆ।”ਉਹ ਹੁਣ ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ ਪਰ ਕਾਫ਼ੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਤੇ ਘੁਸਰ ਮੁਸਰ ਚ ਬੋਲਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਸੀ।ਰੀਟਾ ਤੇ ਗੁਰੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀਆਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਲੋ ਫਲੋਰ ਬੱਸ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹੋਕੇ ਵੀ ਉਹ ਬੰਦਾ ਨਾ ਟਲਿਆ।ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਨਸ਼ੇ ਚ ਸੀ ਜਾਂ ਕੀ .ਉਹਨੇ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ।ਆਵ ਦੇਖਿਆ ਨਾ ਤਾਵ ਰੀਟਾ ਨੇ ਤੜਾਕ ਕਰਦਾ ਇੱਕ ਥੱਪੜ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਜੜ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਅਚਾਨਕ ਸਾਰੇ ਮੂੰਹ ਓਧਰ ਘੁੰਮ ਗਏ । ਕੰਡਕਟਰ ਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਪਈ।ਹਰ ਕੋਈ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਬੰਦਾ ਚੁੱਪ ਜਿਹੇ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਖਿਸਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰਨ ਤੱਕ ਬੱਸ ਚ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪੀ ਛਾਹੀ ਰਹੀ ।

ਉਸ ਦਿਨ ਬੱਸ ਚ ਹੋਈ ਵਾਪਰੀ ਘਟਨਾ ਮਗਰੋਂ, ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਹੌਲ ਜਿਹਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੁੜ ਐਵੇਂ ਦਾ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ ਬਚਣ ਲਈ ਰੀਟਾ ਨੇ ਆਉਣ ਜਾਣ ਲਈ ਸਕੂਟੀ ਹੀ ਖਰੀਦ ਲਈ। ਆਉਣਾ ਜਾਣਾ ਵੀ ਸੁਖਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਚ ਚੜ੍ਹਨੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੀਆਂ।ਹੁਣ ਰੀਟਾ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਫਲੈਟ ਤੋਂ ਪਿਕ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਾਮੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਰਾਤ ਲਾਉਣ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਆ ਜਾਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ।ਰੀਟਾ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਭੈਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਣ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚੋ ਨਿੱਕਲੇ ਹੋਈਏ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਾਉਣੇ ਸੌਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਇਲਾਜ਼ ਮਗਰੋਂ ਅਕਸਰ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਿਲ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਬਿਲ ਕਟਵਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀਆ ਗੱਲਾਂ ਕੰਨੀ ਪਈਆਂ ।”ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਆ ,ਉਹ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹਲੇ ਉਧਾਰ ਖੜ੍ਹਾ,ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਨੀਂਦ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਖਾ ਲਈਆਂ ,ਖਰਚਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ,ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਆਪ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਘਰ ਚਲਦਾ,ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਦਾਨੀ ਸੱਜਣ ਲੱਭ ਲਵੋ ਭਾਈ “।ਰੀਟਾ ਨੇ ਐਂਵੇਂ ਹੀ ਉਤਕਸੁਕਤਾ ਵੱਸ ਪੁੱਛ ਲਿਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ।ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੇ ਅੰਦਰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਬੈਠੀ ਗੁਰੀ ਵੱਲ ਉਂਗਲ ਕਰਕੇ ਸਭ ਰਾਮ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ।ਰੀਟਾ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਝਟਕਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ। ਸੋਹਣੀ ਸੁਨੱਖੀ ਕੁੜੀ ਜਿਸਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਚ ਹਰ ਕੋਈ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦੋ ਵਾਰ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਝ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਿਉਂ ਕਰੇਗੀ ?ਉਹ ਕੁਝ ਪਲ ਉਸ ਕੋਲ ਬੈਠੀ।ਗੁੰਮਸੁੰਮ ਇੱਕ ਦਮ ਗੁਰੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ।”ਤਦੇ ਬੁੱਢੀ ਆਹ ਭੈਣ ਜੀ ਤੇਰਾ ਇਲਾਜ਼ ਦਾ ਖਰਚ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਨੇ,ਮੇਰੀ ਧੀ ਮੁੜ ਕੇ ਇਵੇਂ ਨਾ ਕਰੀਂ।””ਬੇਬੇ,ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਰਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ ,ਮੇਰਾ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ , ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ ਜਿਸ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ,ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਸ ਲਈ ਠੋਕਰ ਮਾਰੀ ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਭਲਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ ਲਈ ਜਿਊਣਾ।””ਦੇਖ ਧੀਏ , ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਅੱਡ ਹੋਗੇ, ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਰੇ ਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਸਾਲ ਹੋਗੇ,ਕੋਈ ਪੁੱਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ,ਆਪਣਾ ਅੱਡ ਚੁੱਲ੍ਹਾ ਪਕਾਉਂਦੀ ਆ ,ਭਲਾ ਸਿਰ ਦੇ ਸਾਈਂ ਦਾ ਮਕਾਨ ਛੱਤ ਕੇ ਅੱਡ ਦੇ ਗਿਆ ਜਿਸਦੇ ਕਿਰਾਏ ਤੋਂ ਰੋਟੀ ਖਾ ਲੈਂਦੀ ਆ,ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਜਿਊਣ ਲਈ ਕੀ ਏ ? ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਜਵਾਨੀ ਏ ,ਰੱਬ ਦੀ ਇਸ ਰਹਿਮਤ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਾ ਉਜਾੜ “।”ਐਸੇ ਜਵਾਨੀ ਨੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੱਖ ਦਾ ਨਾ ਛੱਡਿਆ ,ਕਿੰਨੇ ਸੁਪਨੇ ਦਿਖਾਏ ਤੇ ਕੋਈ ਜ਼ਾਲਿਮ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦਿਖਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੁੱਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ,ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਇਹ ਹੁਸਨ ਮਹਿਕਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਭੌਰਾ ਉੱਲਰਦਾ ਨਾ ਮੈਂ ਇੰਝ ਲੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ,ਸਭ ਕੁਝ ਲੁਟਾ ਕੇ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਕਿਸ ਲਈ ?””ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਰੱਬ ਦੇ ਜੀਅ ਲਈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਹੈ.”ਰੀਟਾ ਤੇ ਗੁਰੀ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਭੇਤ ਇੱਕ ਦਮ ਖੁਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਪਲ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਮਗਰੋਂ ਇੱਕ ਦਮ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗੀ।ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ !!ਸਾਂਝੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਲਿਆ ਜਿਉਣਾ ਪਵੇ ਤਾਂ ਇਸ ਦਰਦ ਭਰੇ ਰਾਹ ਦਾ ਕੋਈ ਸਿਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹੋ ਹਾਲ ਗੁਰੀ ਦਾ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਹੁਣ ਦੇ ਇਲਾਜ਼ ਦੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬੱਚਾ ਕਿਥੋਂ ਪਾਲੇਗੀ।”ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਤਾਂ ਅਬਾਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ ਦੇ।ਮੈਂ ਖਰਚ ਕਰ ਦਿਆਗੀ।ਕਿੱਥੇ ਇੱਕਲੀ ਮਾਂ ਬਣਕੇ ਇਸ ਦਾ ਬੋਝ ਢੋਏਗੀ”।”ਨਾ ਧੀਏ ,ਇਹ ਪਾਪ ਨਾ ਕਮਾਵੀਂ ,ਮੇਰੀ ਨੂੰਹ ਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਦਰ ਦਰ ਠੋਕਰਾਂ ਖਾਂਦੀ ਨੂੰ ਊਹਦੇ ਕੋਲ ਜੁਆਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੂੰ ਅਬਾਰਸ਼ਨ ਨਾ ਕਰਵਾਵੀਂ।””ਪਰ ਇਹਦੇ ਪੱਲੇ ਹੈ ਹੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੱਚਾ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲੇਗੀ ,ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ……””ਬੱਸ ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ ਵਿਆਹ ਪਿਆਰ ਸਭ ਧੋਖਾ ਹੈ, ਮੈੰ ਕੋਈ ਜੌਬ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ ,ਪਰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਵਾਂਗੀ।”ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾ ਗਰਭ ਸੀ, ਰੀਟਾ ਨੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਹਦਾ ਸਾਰਾ ਖਰਚ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੁੱਛਦੀ। ਜੋ ਬੁਰੇ ਵਕਤ ਚ ਨਾਲ ਨਾ ਖੜ੍ਹੇ ਐਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਾਲੋਂ ਕਿਸੇ ਮਜਬੂਰ ਦੀ ਮਦਦ ਵਧੀਆ ਸੀ।ਰੀਟਾ ਤੇ ਗੁਰੀ ਦਾ ਮੋਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ,ਉਹ ਹਫ਼ਤੇ ਬਧੀ ਮਿਲਣ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘੇ ਉਹਦੇ ਘਰ ਮੁੰਡਾ ਹੋਇਆ, ਐਨਾ ਗੋਗਲੂ ਕਿ ਦੇਖ ਕੇ ਭੁੱਖ ਰਹਿੰਦੀ।ਪਰ ਰੀਟਾ ਦੇ ਪੈਸੇ ਪੈਸੇ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਸਭ ਉਲਝਣਾਂ ਚ ਪਾਈ ਰੱਖਦਾ।ਗੁਰੀ ਅਕਸਰ ਰੀਟਾ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀ ,ਉਹ ਇਹੋ ਦੱਸਦੀ ਪਾਰਲਰ ਦਾ ਕੰਮ ਏ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਬੱਚਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਮ ਲੱਭਣ ਲੱਗੀ।ਪਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸੈੱਟ ਨਾ ਆਉਂਦਾ ਕਿਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਘੰਟੇ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦੇ,ਕਿਤੇ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਦੇ ਹੀ ਕਿ ਕੁੜੀ ਸੰਗਲ ਮਦਰ ਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਖਿਆਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ। ਹੋਰ ਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਤੇ ਦੌਰੇ ਪਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤਨਖਾਹ ਐਨੀ ਘੱਟ ਕੇ ਕਿਰਾਇਆ ਵੀ ਨਾ ਨਿੱਕਲੇ।ਉਹ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਖਦੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਪਾਰਲਰ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿਖਾ ਦੇਵੇ। ਰੀਟਾ ਕਈ ਬਹਾਨੇ ਬਣਾਉਂਦੀ । ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਪਾਸੇ ਆਵੇ।ਪਰ ਨਿੱਤ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੱਸਣਾ ਪਿਆ। ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਗੁਰੀ ਲਈ ਇਹ ਹਜ਼ਮ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ।ਪਰ ਰੀਟਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਰੋ ਉੱਠਿਆ।ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ ਤੇ ਮਸਾਜ਼ ਸੈਂਟਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।”ਤੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਏ ਨਾ ਕਿ ਮਸਾਜ਼ ਤੱਕ ਠੀਕ ਏ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਗਲਤ ਏ ,ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਮਸਾਜ਼ ਕਰ ਦਿਆ ਕਰਾਂਗੀ ਬਾਕੀ ਗ੍ਰਾਹਕ ਕੁਝ ਮੰਗੇਗਾ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।”ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਇਸ ਦਲਦਲ ਚ ਪੈਰ ਪਾਇਆ ਬੰਦਾ ਡੂੰਘਾ ਹੀ ਧੱਸਦਾ ਹੈ ,ਪਰ ਗੁਰੀ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਤੇ ਉਹਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਸਮਝ ਉਸਨੇ ਮਾਲਿਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।ਮਾਲਿਕ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਖੋਲਣ ਦਾ ਪਲੈਨ ਸੀ ,ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਫਰੰਟ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਦੋ ਇਹ ਪੱਕੀਆਂ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੋ ਅਲਟਰਨੇਟ ਕੁੜੀਆਂ ਰੱਖਕੇ ਉਸਨੇ ਨਵਾਂ ਸੈਂਟਰ ਹੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਸੈਂਟਰ ਤੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਸ਼ ਪੈਣ ਤੇ ਦੂਸਰੇ ਸੈਂਟਰ ਤੋਂ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦੇ।ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਸਾਜ਼ ਸੈਂਟਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਗੁਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖਲੋਤੀ।ਗੁਰੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਚ ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਤੇ ਮੰਮੀ ਡੈਡੀ ਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਲੋਅਰ ਮਿਡਲ ਕਲਾਸ ,ਜਿਸ ਕੋਲ ਰੋਜ ਦੇ ਖਰਚਿਆ ਮਗਰੋਂ ਸਿਰਫ ਹਫਤੇ ਮਗਰੋਂ ਆਈਸਕਰੀਮ ਖਾਣ ਦੇ ਹੀ ਪੈਸੇ ਬਚਦੇ।ਊਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਮਕਾਨ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ।ਮੰਮੀ ਤੇ ਡੈਡੀ ਦੋਂਵੇਂ ਹੀ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ,ਮਗਰੋਂ ਸਿਰਫ ਉਹ ਤੇ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਹੀ ਬਚਦੇ ਸੀ। ਇੱਧਰ ਗੁਰੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਉਸਦੇ ਲਚਕਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਤਿਲਕਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸੀ। ਕਾਫ਼ੀ ਕੁਝ ਸੁਣਦੇ ਦੇਖਦੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ।ਪਰ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਭਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ।ਭਾਇਆ ਤੇ ਵਿਜੈ …ਉਹ ਜਲੰਧਰ ਐੱਨ ਆਈ ਟੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਉਸੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਕਰਿਆਨੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮਕਾਨ ਵੀ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਦੇ ਰੱਖੇ ਸੀ।ਅੱਖਾਂ ਦੋ ਤੋਂ ਚਾਰ ਹੋਈਆਂ। ਹਾਵ ਭਾਵ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਸੀ। ਅਕਸਰ ਹੁੰਦਾ ਜਦੋੰ ਗੁਰੀ ਕੋਈ ਸੌਦਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਵਿਜੇ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਇੱਕਲਾ ਹੁੰਦਾ।ਐਸੀ ਹੀ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਉਹਨੇ ਗੁਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਪੈਸੇ ਫੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਮਲਕੜੇ ਜਿਹੇ ਛੋਹ ਦਿੱਤਾ।ਗੁਰੀ ਉਸਦੇ ਇਸ ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਸਕਰਾ ਪਈ।ਪੈਸੇ ਵਾਪਿਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ,ਉਹਨੇ ਹੱਥ ਚ ਹੱਥ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਪਕੜ ਕੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।”ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਏ,ਗੁਰੀ….ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਂਗੀ।”ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਗੁਰੀ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਿਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਅੱਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਹੀ ਹਿਲਾ ਸਕੀ।ਤੇ ਹੱਥ ਛੁੜਾ ਕੇ ਦੌਡ਼ ਗਈ।ਮੁਬਾਇਲ ਨੰਬਰ ਬਦਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਫਿਰ ਜਿਸਮ ਦੀਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ।ਇੱਕਲਤਾ ਚ ਮਿਲਣ ਲਈ ਪਲ ਲੱਭੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਲੁਕ ਛਿਪ ਕੇ ਮਿਲੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਹੋ ਗਏ।ਫਿਰ ਜਦੋੰ ਵੀ ਵਿਜੈ ਮੁੜ ਜਲੰਧਰ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਵਿਛੜੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ। ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਵੀ ਢਿੱਡ ਨਾ ਭਰਦਾ । ਜਦੋੰ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਦੀ ਆਦਤ ਹੋ ਜਾਏ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਏ ਕਿੱਥੇ ਚੈਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।ਪਰ ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਵਿੱਚ ਭੂਚਾਲ ਆਇਆ ਉਹ ਗੱਲ ਦੋ ਸਾਲ ਮਗਰੋਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਬੁਣੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ,ਕਸਮਾਂ ਵਾਅਦੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸੀ।ਡਰ ਸੀ ਕੇਵਲ ਇਹੋ ਕਿ ਵਿਜੈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਪਾਸੋ ਬਹੁਤ ਡਰਦਾ ਸੀ,ਡਰਦਾ ਤਾਂ ਵਿਜੈ ਦਾ ਬਾਪ ਵੀ ਸੀ ਪਰ ਵਿਜੈ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਸੱਪ ਸੁੰਘ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਪਲ ਨਿਗ੍ਹਾ ਵੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ,ਉਹਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੀ ਕਿ ਵਿਜੈ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ।ਤੇ ਮਜਾਲ ਸੀ ਮਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨਿਗ੍ਹਾ ਵੀ ਉਪਰ ਕਰ ਲਵੇ।ਗੁਰੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਚ ਵਿਜੈ ਲਾਇਕ ਲੜਕਾ ਸੀ NIT ਵਿੱਚ ਟੈਸਟ ਪਾਸ ਕਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਕੋਈ ਸੌਖਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਹੁਣ ਉਹਦੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਸੀ ,ਉਹ ਜਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਅਗਲੇ ਟੈਸਟ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਕੱਢਦਾ। ਉਹ ਵੀ ਮਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵਿੱਚ । ਫੋਨ ਹੱਥ ਚ ਫੜ੍ਹਨ ਤੇ ਵੀ ਪਹਿਰਾ ਹੁੰਦਾ।ਗੁਰੀ ਵੀ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਵਿਹਲੀ ਹੁੰਦੀ ,ਕੋਈ ਘਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬੱਸ ਖੁਰਾਫ਼ਤਾ ਸੁਝਦੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ ਸਨੈਪ ਚੈਟ ਤੇ ਪਲ ਪਲ ਤਸਵੀਰਾਂ ਭੇਜ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਜੈ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ। ਕਦੇ ਨਹਾਉਣ ਮਗਰੋਂ ਸਿਰਫ ਤੌਲੀਏ ਚ, ਕਦੇ ਡੀਪ ਨੈੱਕ ,ਕਦੇ ਕਿੱਸ ,ਕਦੇ ਸਿਰਫ ਇੰਨਰਜ ਤੇ ਕਦੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ……ਉਸਨੂੰ ਟੀਜ਼ ਕਰਨ ਚ ਮਜ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਡਰੋਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਚ ਖੁੱਭਿਆ ਭੋਰਾ ਯਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ।ਉਦੋਂ ਹੀ ਕਰਦਾ ਜਦੋੰ ਘਰ ਕੋਈ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਵਿਜੈ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੈਮਲੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਜਰੂਰੀ ਫ਼ੰਕਸ਼ਨ ਜਾਣਾ ਪਿਆ। ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਦੇਕੇ ਸਭ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਿਲਣ ਦਾ ਇਸਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੌਕ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦਾ। ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਸ਼ਟਰ ਅੱਧਾ ਸੁੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਗੁਰੀ ਚੁਪਕੇ ਜਿਹੇ ਅੰਦਰ ਆ ਵੜੀ।ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ , ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਮਗਰ ਬਣਿਆ ਗੁਦਾਮ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਮਿਲਣੀਆਂ ਦਾ ਗਵਾਹ ਸੀ। ਅੱਜ ਤਾਂ ਮਿਲ ਹੀ ਬਹੁਤ ਚਿਰਾਂ ਮਗਰੋਂ ਰਹੇ ਸੀ।ਸੜਕ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸੇਕ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਚ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹੀ ਬੋਰੀਆਂ , ਚੀਨੀ,ਤੇਲ ,ਦਾਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਤਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ।ਪਰ ਉਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਗੁਰੀ ਗੁਦਾਮ ਚ ਵੜ ਕੇ ਹਰ ਪਏ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋੰ ਸਟਰ ਨੂੰ ਅੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁੱਟਕੇ ਲੌਕ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਸਾਈਡ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜੇ ਨੂੰ ਲੌਕ ਲਗਾ ਕੇ ਖਿੜਕੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਛੱਡ ਵਿਜੈ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਸੀ।ਉਦੋਂ ਹੀ ਆ ਕੇ ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰੀ ਖੜੀ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ ।

ਅੱਧ ਹਨੇਰੇ ਚ ਵਿਜੈ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇਖਣ ਦੇ ਕਾਬਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈਆਂ। ਪਰ ਉਹ ਗੁਰੀ ਦੇ ਬਦਨ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਗਰਮ ਜਹੇ ਉਸ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਛੋਹਕੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਬਾਹਰਲੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲੋਂ ਅੰਦਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵੱਧ ਸੀ।ਜਿੰਨਾਂ ਸਮਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਬਾਹਾਂ ਚ ਭਰਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਓਨੇ ਚਿਰ ਵਿੱਚ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਉਖੜਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਮਾਸ ਉੱਤੇ ਸਖ਼ਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਇਸ ਪਲ ਨੂੰ ਮਾਣਨ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ । ਵਿਜੈ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਕੱਸ ਲਿਆ।ਤਿੰਨ ਤਰਫ਼ੋਂ ਇਸ ਹਮਲੇ ਨੇ ਗੁਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਸਿਰਫ਼ “ਆਹ ” ਨਿੱਕਲਿਆ।ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਨੇ ਬੋਰੀਆਂ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਲਗਾ ਰਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਦੂਸਰਾ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ।ਵਿਜੈ ਦੇ ਸਾਹ ਪਲ ਪਲ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਭਖਾ ਰਹੇ ਸੀ। ਜਿਸਦਾ ਅਸਰ ਉਹਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੱਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਜਦੋਂ ਵਿਜੈ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਟੀਸ਼ਰਟ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਉੱਡਦੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਹਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਚ ਉਡਾਰੀ ਮਾਰਨ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਦੀ ਸਪੀਡ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ।ਇੱਕ ਹੱਥ ਪਿਛੇ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਵਿਜੈ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ । ਪਰ ਅਸਫ਼ਲ ਰਹੀ। #harjotdikalamਵਿਜੈ ਨੇ ਊਸਦੀ ਲੋਅਰ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ ਅੱਗੇ ਮੈਦਾਨ ਪੂਰਾ ਖਾਲੀ ਸੀ।ਆਪਣੀ ਲੋਅਰ ਨੂੰ ਖਿਸਕਾ ਕੇ ਜਿਉਂ ਹੀ ਖੁਦ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਤਾਂ ਗੁਰੀ ਦਾ ਤਨ ਮਨ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ।ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਗੁਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ।ਇੱਕ ਹਥ ਪਿੱਛੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਵਿਜੈ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜਿਵੇੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।ਵਿਜੈ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਖਿਸਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ। ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਿਰਨ ਲੱਗਾ।ਉਂਗਲਾ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਦ ਬ ਖੁਦ ਜਿਸਮ ਕੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ।ਖੁਦ ਬ ਖੁਦ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।ਉਂਗਲੀਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੀ ਦੀਆਂ ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਫੋਟੋਆਂ ਭੇਜਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹੋ ਸੀ ਜੋ ਤੜਪ ਉਹਦੇ ਲਈ ਉਸਦੇ ਧੁਰ ਤੱਕ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।ਵਿਜੈ ਉਸਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਲਈ ਜਿਸਮ ਆਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸੀ।ਉਸਨੇ ਲੱਕ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ । ਗੁਰੀ ਨੇ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਦੋਂਵੇਂ ਹੱਥ ਬੋਰੀਆਂ ਉੱਪਰ ਟਿਕਾ ਲਏ। ਖੁਦ ਨੂੰ ਇਸ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਚ ਪੁਚਾ ਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਵਿਜੈ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਤੇ ਉਸਦੀ ਤੜਪ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਲੱਭਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਗੁਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲਿਆ।ਦੋ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਦੋਂਵੇਂ ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਨਵੇਂ ਸੁੱਖ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਏ।ਕੁਝ ਦੇਰ ਦੇ ਠਹਿਰਾ ਮਗਰੋਂ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇਸ ਮਿਲਣ ਨੇ ਰਫਤਾਰ ਪਕੜੀ ਤੇ ਸ਼ੀਤਕਾਰਾਂ ਗੁਦਾਮ ਵਿੱਚ ਗੁਜ ਉੱਠੀਆਂ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਦੋਂਵੇਂ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਇਸ ਪਲ ਨੂੰ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸੀ। ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹੱਥ ਖਿਸਕ ਕੇ ਕਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਲੱਕ ਤੋਂ ਵੀ ਥੱਲੇ ਜਿੰਨਾਂ ਸਮਾਂ ਗੁਜਰਦਾ ਗਿਆ ਓਨਾ ਹੀ ਪਸੀਨਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਦੋਂਵੇਂ ਗੁਆਚ ਗਏ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਵਿਜੈ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉਤੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰਡ ਨੂੰ ਨਾ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।ਇਹ ਤਾਂ ਅਜੇ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਸੀ । ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਿਛਾਏ ਗਦੇਲੇ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਗਏ। ਸਾਹ ਸਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਮੁੜ ਛੇੜਛਾੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਚ ਡੁੱਬਣ ਲਈ ਤਿਆਰ।ਉਮਰ ਸੀ,ਮਸਾਂ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਸਮਾਂ ਸੀ ਤੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਜਾਗਦੀ ਤੜਪ ਤੇ ਪਿਆਸ ਸੀ ਜੋ ਜਦੋੰ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਈ ਤਾਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ।………………..ਅੱਖ ਉਦੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜਦੋਂ ਗੁਦਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਯਕਦਮ ਖੁਲ੍ਹਾ ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ ਵਿਜੈ ਦੀ ਮਾਂ !!!! ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਸੁੱਤਿਆ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਾ।”ਹਾਏ ਨੀ ਮੈਂ ਮਰਜਾ ,ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਦੀ ਹੱਦ ਹੋਗੀ “। ਉਸਨੇ ਉੱਚੀ ਕੂਕ ਮਾਰਕੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ।ਅੱਖਾਂ ਮਲਦੇ ਹੋਏ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਚ ਲੂਕਾ ਕੇ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਪੜੇ ਲੱਭ ਕੇ ਪਾਏ। “ਹਾਏ ਨੀ ਕੁੱਤੀਏ ,ਐਨੀ ਹੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਮਰਦੀਵ,ਮੇਰਾ ਹੀ ਮੁੰਡਾ ਕਿਉਂ ਪੱਟਣਾ ਸੀ….ਤੂੰ ।” ਉਹ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਚੀਕਣ ਲੱਗੀ।ਵਿਜੈ ਨੇ ਕੋਲ ਹੋਕੇ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹਿਆ।”ਮੰਮੀ ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾਂ,ਅਸੀਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣਾ “।ਵਿਜੈ ਬੋਲਿਆ।ਤਾੜ ਕਰਦਾ ਇੱਕ ਥੱਪੜ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਵੱਜਾ ।”ਖ਼ਬਰਦਾਰ ਜੇ ਇਸ ਕੁੱਤੀ ਨੂੰ ਘਰੇ ਵਾੜਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਹਲੇ ਧਰਤੀ ਚੋਂ ਨਿੱਕਲੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਆਹ ਖੇਹ ਖਾਂਦੀ ਫਿਰਦੀ ਏ ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਾ ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਖਸਮ ਭਾਲੂਗੀ।” ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋ ਲਹੂ ਨਿੱਕਲ ਆਇਆ ਸੀ।ਗੁਰੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਬਾਹੋਂ ਫੜਕੇ ਘੜੀਸ ਕੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਲੈ ਆਈ। “ਕਿੱਥੇ ਮਰਗੇ ਤੁਸੀਂ ,ਆਪ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮੋ ਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਥੇ ਖੇਹ ਖਾਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੋ।”ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਬੋਲਕੇ ਅਵਾ ਤਵਾ ਬੋਲਦੀ। ਉਹ ਗਲੀ ਚ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਆਈ। ਰੌਲਾ ਸੁਣ ਬਨੇਰਿਆ ਤੇ ਲੋਕ ਆ ਚੜ੍ਹੇ । ਗੁਰੀ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਵੀ ਘਰ ਆ ਚੁੱਕੇ ਸੀ। ਇੰਝ ਗੁਰੀ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਸੁਣਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਕੰਬ ਗਏ।”ਕੀ ਹੋਇਆ ਭੈਣ ਜੀ?” ਗੁਰੀ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚ ਤਰਲਾ ਸੀ।”ਆਹ ਤੇਰੀ ਧੀ ਅੰਦਰ ਮੇਰੇ ਮੁੰਡੇ ਥੱਲੇ ਪਈ ਸੀ ,ਜੇ ਪਤਾ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹਦੀ……..ਚ ਐਨੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਏ ਵਿਆਹ ਕਰਦੋ ਇਹਦਾ,ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਕੋਠੇ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਵੋ ਨਾਲੇ ਚਾਰ ਪੈਸੇ ਕਮਾ ਕੇ ਦਊਗੀ।”ਮਾਂ ਬਾਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧਰਤੀ ਚ ਗੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ ।ਉੱਪਰੋਂ ਗੰਦ ਮੰਦ ਹਰ ਪਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਕੇ ਗੁਰੀ ਅੰਦਰ ਭੱਜੀ।ਮਗਰ ਮਗਰ ਆਉਂਦੀ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹੀ ਥੱਪੜਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਲਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਜੋ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਚ ਆਇਆ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਭੰਨਿਆ। ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਛੋਟਾ ਸੀ ,ਉਸਨੂੰ ਹਲੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਛੁਡਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਚ ਜਿਵੇੰ ਚੰਡੀ ਆਈ ਹੋਵੇ । ਜੋ ਵਿਜੈ ਦੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗੰਦ ਬਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਤਨ ਮਨ ਇੱਕ ਦਮ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਾ ਕੁਝ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਨਾ ਜਿਸਮ ਨੂੰ। ਕੁੱਟ ਖਾ ਕੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਲੇਟੀ ਰਹੀ। ਮੁਹੱਲੇ ਚ ਇੱਜਤ ਮਿੱਟੀ ਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਚ ਹੀ ਘਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਪਲੈਨਿਗ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਨਵਾਂ ਘਰ ਲੱਭਦੇ ਲੱਭਦੇ ਹਫ਼ਤਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਰੀਫ ਬੰਦੇ ਇੰਝ ਹੀ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾਕੇ ਦੌਡ਼ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਰੇਪ ਦੇ ਕੇਸ ਚ ਅੰਦਰ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਵਿਉਂਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵਿਜੈ ਦੀ ਮਾਂ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਲਾਚਾਰੀ ਤੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਅਖੌਤੀ ਇੱਜਤ ਜੋ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਸੈਕਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਮਰਦ ਦੀ ਸਲਾਮਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਸਦੇ ਥੱਲੇ ਦੱਬ ਕੇ ਸ਼ਰੀਫ ਲੋਕ ਬਲਾਤਕਾਰ ਵੀ ਝੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਇਹ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਅੰਦਰ ਹੋਇਆ ਸੈਕਸ ਸੀ।ਐਨੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਉਹ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋ ਬਾਹਰ ਨਾ ਨਿੱਕਲੀ। ਕੁਝ ਖਾਸ ਖਾਧਾ ਨਾ ਪੀਤਾ ਨਾ । ਆਪਣੇ ਮਹਿਕਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿਚੋਂ ਬਦਬੂ ਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਮਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕੁਝ ਘਟਿਆ ਤਾਂ ਭਾਈ ਹੱਥ ਰੋਟੀ ਘੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਕਦੇ ਭਰਾ ਤੇ ਕਦੇ ਖ਼ੁਦ ਤੇ ਤਰਸ ਖਾ ਕੇ ਰੋਟੀ ਦੀ ਬੁਰਕੀ ਮਸਾਂ ਲੰਘਾਉਣ ਲੱਗੀ।ਤੇ ਅਖੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਲੁਕ ਛਿਪ ਕੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਵਿਜੈ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ। “ਜਾਂ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਭੱਜ ਚੱਲੀਏ ਨਹੀਂ ਮੈੰ ਇਥੋਂ ਸ਼ਿਫਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਮਰ ਜਾਣਾ”।ਉਹਦੀ ਗੱਲ ਚ ਧਮਕੀ ਸੀ।ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਵਿਜੈ ਸੁਣਦਾ ਕਿ ਨਾ ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਖ ਦਿੱਤਿਆ।ਦੋ ਦਿਨ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਊਨਾ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਪਕੜ ਕੇ ਦੋਂਵੇਂ ਘਰੋਂ ਉਡਾਰੀ ਮਾਰ ਗਏ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆ ਵਸਾਉਣ ਲਈ.

ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਦਿਨ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਰੁਕੇ , ਰੁਕੇ ਕੀ ਸੀ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਨੀਮੂਨ ਮਨਾਇਆ। ਕਮਰਾ ਲੱਭਣ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੇ ਜਰੂਰੀ ਵਸਤਾਂ ਖਰੀਦਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਾਕੀ ਸਮਾਂ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ। ਮੋਬਾਈਲ ਬੰਦ ਸੀ। ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਹੇ। ਆਪਣੇ ਪਿਛੋਕੜ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸੀ। ਨਵਾਂ ਸਿੰਮ ਤੇ ਫੋਨ ਲਏ ਕੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਦੋਸਤ ਤੋਂ ਸਭ ਪਤਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਘਰ ਲਭਿਆ ਤੇ ਆਂਟੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਝੂਠ ਮੂਠ ਦਾ ਮੇਕਅੱਪ ,ਚੂੜ੍ਹਾ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਪਹਿਨ ,ਬਹਾਨਾ ਇਹ ਲਗਾਇਆ ਕਿ ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦੇ ਪੇਪਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਤਿਆਰੀ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਨੀ ਸੀ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋ ਨਾ ਨਿਕਲਦੇ। ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਹਲੇ ਐਨਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਕੀ ਲੋੜ੍ਹਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ। ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਅਜੇ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ,ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਰਟ ਤੋਂ ਨੋਟਿਸ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਘਰਦੇ ਲੱਭ ਹੀ ਲੈਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਟਰਕਾ ਰਹੇ ਸੋਚਦੇ ਸੀ ਕੋਈ ਬਿਨਾਂ ਨੋਟਿਸ ਵਾਲਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਏ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਏ। ਪਰ ਪਤਾ ਓਦਣ ਲੱਗਾ ਜਿੱਦਣ ਵਿਜੈ ਦਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਬਾਪ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਆ ਖੜ੍ਹੇ। ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਇਸਦਾ ਵੀ ਭੇਤ ਸੀ , ਲੁਕ ਲੁਕ ਕੇ ਵਿਜੈ ਘਰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ!ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਡੇ ਹੋਏ ਸੀ ,ਆਖਦੇ ਵਿਜੈ ਦੀ ਮਾਂ ਬਹੁਤ ਬਿਮਾਰ ,ਮੰਜੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜ ਗਈ ਏ , ਜੇ ਨਾ ਮਿਲਣ ਗਿਆ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਓਥੇ ਹੀ ਮਰ ਜਾਏ ਬੱਸ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਿਲ ਆ ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ਼ੀ ਅਸੀਂ ਰਾਜ਼ੀ ,ਭਾਵੇਂ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਇਥੇ ਹੀ ਰਿਹੋ।ਉਦੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਚੇਤੇ ਆਇਆ , ਪਿੱਛੋਂ ਖਬਰ ਵੀ ਨਾ ਲਈ ਕਦੇ ਜਿਸਦੀ। ਵਿਜੈ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਮੁੜਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਗਿਆ। ਉਹਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਘਰ ਕਾਲ ਕੀਤੀ। “ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਰ ਗਈਂ ਏ ,ਮੁੜ ਕਦੇ ਮੱਥੇ ਨਾ ਲੱਗੀ , ਉਮਰਾਂ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਪੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਗਈ ਏ , ਮੁੜ ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਮੈਂ ਕੁਝ ਖਾ ਕੇ ਮਰ ਜਾਊਂ , ਜਿਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਖੇਹ ਉਡਾ ” . ਮਾਂ ਦੇ ਫੋਨ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੂੰਹੋ ਨਿੱਕਲੇ ਬੋਲ ਸੀ। ਕੇਹੇ ਲੋਕ ਸੀ !! ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਕਿੰਨਾ ਬੇਹੂਦਾ ਤੇ ਘਟੀਆ ਸਮਾਜ ਏ , ਘਰੋਂ ਦੌੜ ਗਏ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਮਾਂ ਇਸ ਲਈ ਮਰ ਰਹੀ ਏ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਬੱਸ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਿਲ ਜਾਏ ਤੇ ਘਰੋਂ ਦੌੜ ਗਈ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮਾਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਜੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮੱਥੇ ਲੱਗੇ ! ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਘੁੱਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਵਿਜੈ ਨੂੰ ਕਾਲ ਲਗਾਈ। ਉਹਨੇ ਨਾ ਚੁੱਕੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਕਹਿਕੇ ਦੋ ਦਿਨ ਨਾ ਮੁੜਿਆ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਾਲ ਕਰਦੀ ,ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਹਰ ਹੀਲਾ ਵਰਤਿਆ। ਪਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਮੁੜ ਮਰਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਫਿਰ ਕਿਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਅੱਗਿਓ ਮਾਫੀਆਂ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ, ” ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦੇ , ਤੂੰ ਵੀ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾ , ਜੇ ਮੈਂ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮਰ ਜਾਏਗੀ ,ਆਪਣਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇਥੇ ਹੀ ਖਤਮ ਸਮਝ ” ਕੋਈ ਲਾਗ ਲਪੇਟ ਨਹੀਂ ਸਿਧਿ ਨਾਂਹ।ਪਰ ਉਹ ਜਾਵੇ ਕਿਥੇ , ਕੇਰਾਂ ਘਰੋਂ ਪੈਰ ਪੁੱਟਿਆ ਉਹ ਭਿੱਟੀ ਗਈ ,ਜੋ ਸਮਾਜ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਚੁੱਕੇ ਮਗਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਭਿੱਟੇ ਜਾਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ , ਉਹਦੇ ਖੁਦ ਜਾਣ ਤੇ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਚਰਿਤਰ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਗੋਗੇ ਗਾਏ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਇੱਕ ਆਮ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ। ਪੱਕੀ ਬਦਚਲਣ ਬਦਕਾਰ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਨਜਰ ਵਿੱਚ ਤੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਉਹ ਮਰ ਜਾਏਗੀ। ਗੁਰਿ ਕੋਲ ਵੀ ਫਿਰ ਕੀ ਰਾਹ ਸੀ ਉਹਨੇ ਉਹੀ ਚੁਣਿਆ ,ਨੀਂਦ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਖਰੀਦ ਫੱਕਾ ਮਾਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਬੱਚ ਗਈ , ਕਿਸਦੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੂੰ ਜਾਂ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਪਲਦੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਜੀਅ ਲਈ। ਇੰਝ ਉਹ ਰੀਟਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਰੀਟਾ ਨਾਲ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ………………………………………………………ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲ ਇਹੋ ਗੱਲ ਸੀ ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਂਦੀ। ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾਤਰ ਮਸਾਜ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਹੀ ਸੀ , ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਪਲ ਇਕੱਲ ਚ ਬਿਤਾਉਣੇ ਤੇ ਛੇੜਖਾਨੀ ਕਰਨਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਤੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈਪੀ ਐਂਡਿੰਗ। ਅਸਲ ਚ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੁਕ ਛਿਪ ਕੇ ਆਈਆਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈਪੀ ਐਂਡਿੰਗ ਵੀ ਸੀ। ਭਾਵ ਮਸਾਜ਼ ਮਗਰੋਂ ਹੈਂਡ ਜੌਬ ਆਫਰ ਕਰਨਾ। ਇਸਦੇ ਲਈ ਬਕਾਇਦਾ ਅਲੱਗ ਚਾਰਜ ਕਰਨਾ। ਕਈ ਨਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿ ਵੀ ਨਾ ਪਾਉਂਦੇ ,ਸੰਗ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਅੰਤ ਚ ਉਹ ਖੁਦ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦੀ। ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਚ ਫਰੀ ਕਰਕੇ ਰੀਟਾ ਗਾਂਧੀ ਤੇ ਕੰਨ ਵਰਗੇ ਨੋਟ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦੀ। ਕਈ ਕਈ ਉਹਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਫਰ ਕਰਦੇ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਚਾਰਜ ਦੇਣ ਲਈ ਆਖਦੇ। ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ। ਉਸਨੂੰ ਇਕਨਾਮਿਕਸ ਦਾ ਨਿਯਮ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਡਿਮਾਂਡ ਵਧਣ ਨਾਲ ਕੀਮਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇਨਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਗਣੇ ਤੱਕ ਆਫਰ ਹੁੰਦਾ। ਮਸਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਦੇ ਹੱਥ ਕਈ ਵਾਰ ਇਧਰ ਓਧਰ ਛੋਹ ਜਾਂਦੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਚ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਸੀ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ। ਪਾਸਾ ਬਦਲਦੇ ਹੀ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੀ ਦੁਧੀਆ ਜਿਹੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਅੰਡਰ ਵਿਅਰ ਅਲੱਗ ਦਿਸਦੀ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਮਾਨ ਅੱਲਗ।ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਮਸਾਜ ਵੇਲੇ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦੇ। ਤੁਰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਦੇ ਹੱਥ ਧਰਨ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ। ਇੰਝ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਹੁੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੁੱਤਾ ਹਲਕਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਨੂੰ ਵੱਢ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਬਨਾਵਟ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪੋਹੰਦੀ ਸੀ , ਇਸ ਲਈ ਉਹਨੂੰ ਸਿਰਫ ਛੋਹਣ ਦੀ ਆਫਰ ਲਈ ਪੈਸੇ ਮਿਲਦੇ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਹ ਆਫਰ ਅਸੇਪਟ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਸਿਰਫ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਇਹ ਸੋਚਕੇ। ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਉੱਪਰੋਂ ਛੋਹਣ ਲਈ ਪੈਸੇ ਦੇ ਦਿੰਦਾ। ਕੋਈ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਕੋਈ ਪਿਛੇ ਤੋਂ ਛੋਹੰਦਾ। ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਕਦੇ ਉਹ ਛੋਹਣ ਨਾ ਦਿੰਦੀ ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਓਥੇ ਕੋਈ ਪਹੁੰਚਿਆ ਫਿਰ ਹਟਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਏ। ਇਹ ਤਾਂ ਰੀਟਾ ਵੀ ਫੁੱਲ ਸਰਵਿਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਨ ਦਿੰਦੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦੇ ਫੇਰਦੇ ਕੋਈ ਕੋਈ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਬਿਨਾਂ ਮਤਲਬੋਂ ਭਲਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਹੀ ਪਾ ਕੇ ਕੀ ਸੁਆਦ ਆਉਂਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਕੁੜੀ ਤਕਲੀਫ ਚ ਹੋਏ ਫਿਰ ਵੀ ਇੰਝ ਬਿਨਾਂ ਮਤਲਬੋ ਤਕਲੀਫ ਦੇਕੇ ਖੁਦ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਭਲਾਂ ਕੀ ਸੁਆਦ ਦਿੰਦੀ। ਉਸਨੇ ਕਈਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਵੀ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ। ਬੱਸ ਵਧੀਆ ਲਗਦਾ ਇਹੋ ਉੱਤਰ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਪੈਸੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਦ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਸੱਲੀ ਕਰਦੇ ਤੱਕ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਖੁਦ ਹੈਪੀ ਐਨਡਿੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਤੇ ਫਿਰ ਇਸਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਤੱਕ। …..ਇੰਝ ਇਸ ਕੰਮ ਚ ਪੂਰੀ ਐਕਸਪਰਟ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਹਮਾਮ ਚ ਵੜ੍ਹ ਹੀ ਗਏ ਤਾਂ ਨੰਗੇ ਹੋਣ ਚ ਹੁਣ ਹਰਜ਼ ਵੀ ਕਿ। ਮਸਾਜ ਚ ਮਹੀਨੇ ਚ ਜੋ ਕਮਾਉਂਦੀ ਸੀ ਉਸਤੋਂ 10 ਗੁਣਾ ਕਮਾਉਣ ਲੱਗੀ।ਸੋਚਦੀ ਤਾਂ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਧੀਆ ਪੈਸੇ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਗਏ ਤਾਂ ਮੁੜ ਸਭ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਵੇਗੀ। ਤੇ ਇਸ ਦਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਕੇ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇਗੀ। ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਐਨੀ ਸੌਖੀ ਤਾਂ ਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ ਬੰਦਾ ਜਿੰਨਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਕਦੋਂ ਕਿਸ ਪਲ ਕੀ ਵਾਪਰਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ****************************ਮੁੜ ਐਤਵਾਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਹੀ ਸੇਠ ਫਿਰ ਆਇਆ। ਰੀਟਾ ਲਈ ਖਾਸ ਬੁਲਾਵਾ ਆਇਆ। ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਆਏਗਾ। ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਐਸੇ ਲੋਕ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚਾਹੇ ਗੱਲ ਕੁਝ ਵੀ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਉਹ ਆਇਆ। ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲੀ :”ਦੱਸੋ ਕੀ ਕਰਾਉਣਾ ਅੱਜ””ਫੁੱਲ ਸਰਵਿਸ “ਰੀਟਾ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। “ਪਹਿਲਾਂ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਾਂ ਜਾਂ।” ……….”ਜੋ ਕਰਨਾ ਓਥੇ ਹੀ ਕਰਦੇ ” ਉਹ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ੰਗ ਹੋ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਉਸੇ ਦਿਨ ਆ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਇਥੇ ਤਾਂ ਸੱਪ ਅੱਗੇ ਬੀਨ ਵਜਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪੈਣੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਕੱਲੇ ਬੁੱਢੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੱਟੇ ਕੱਟੇ ਵੀ ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰੰਟ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਹਰਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ erection dsfyunctonal ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਕੁਦਰਤੀ ਸਮੱਸਿਆ ਜਿਸਦਾ ਕਾਰਨ ਤਣਾਅ , ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਦਾ ਬੋਝ ,ਸਟਰੈਸ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਿਮਾਗੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੁੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਬੋਲਚਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਕੰਫਰਰਟ ਵਿੱਚ ਲਏ ਆਵੇ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਬੋਝ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਵੇਂ ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਹੱਲ ਹੋ ਵੀ ਜਾਂਦਾ। ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਇਹ ਪ੍ਰਯੋਗ ਇਸ ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋਊ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ,ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਨ ਉੱਤੇ ਕੀ ਬੋਝ ਬਿਠਾਈ ਬੈਠਾ।

ਰੀਟਾ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਟਾਈਲ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹ ਉਂਗਲਾਂ ਘੁਮਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਹਰਕਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏਗੀ ਹੀ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਹੋ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਭਿਉਂ ਕੇ ਮਾਲਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਧੂਣੀ ਦੀ ਠੰਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂੰ ਕੋਈ ਕੋਈ ਚਿੰਗਾੜਾ ਹੀ ਮੱਚਿਆ ਸੀ। ਐਨੀ ਠੰਡਕ ! “ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਮਰਦ ਤੇ ਘੋੜੇ ਕਦੇ ਬੁੱਢੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ , ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਤਾਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਹੁੰਦਾ। ਬੁਢਾਪੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਲਗਦਾ ਹੈ। “”ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਤਾਂ ਇੰਝ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਏ , ਕਿ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜ ਸੁੱਟਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਇੰਝ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਢੇਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ “.”ਅੱਛਾ, ਕੰਧਾਂ ਪਾੜ ਦੇਣ ਦਾ ਖਿਆਲ ਕਦੋਂ ਆਉਂਦਾ ” ” ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤੀਂ ਅਚਾਨਕ ਤਨ ਮਨ ਚ ਆ ਖੜ੍ਹਦਾ ਹੈ “. #harjotdikalamਕੋਈ ਗੱਲ ਸੀ ਉਹ ਲੁਕੋ ਗਿਆ ਸੀ। ” ਘਰ ਚ ਕੌਣ ਕੌਣ ਏ ?””ਮੈਂ ਕੱਲਾ ਰਹਿੰਨਾ !””ਕਿਉਂ ?””ਘਰਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਰੇ ਕਈ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ,ਤੇ ਨੂੰਹ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਬਣੀ ਨਹੀਂ “.”ਕਿਉਂ, ਨਹੀਂ ਬਣੀ “”ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੇਹੀ ਕੁਲਹਿਣੀ ਨੂੰਹ ਆਈ , ਉਹਦੇ ਲੱਛਣ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ , ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਘਰੋਂ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਪੁੱਠੇ ਕੰਮਾਂ ਚ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪੁੱਠਾ ਮੇਰੇ ਤੇ ਹੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਧਰ ਦਿੱਤਾ। “”ਕੀ ਇਲਜ਼ਾਮ “” ਇੱਕ ਰਾਤ ਜਿਸ ਰਾਤ ਬੇਟਾ ਟੂਰ ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ , ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਂ ਇਹਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ , ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ,ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹਨੇ ਕੀ ਕੰਨ ਭਰੇ ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ , ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਬਾਪੂ ਤੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਘਰ ਸੌਂਇਆ ਕਰ ਮੇਰਾ ਘਰ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਕਰ। “”ਪਰ ਤੂੰ ਇੰਝ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਉਸ ਰਾਤ ਤੂੰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ “?” ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ,ਪਰ ਉਹ ਚਲਿੱਤਰ ਖੇਡ ਗਈ “”ਕਿਵੇਂ “”ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਗੇਟ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ,ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਇੱਕ ਦਮ ਘਾਬਰ ਗਈ , ਆਕੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਲਾਵੇ ਕਿ ਗਲਤੀ ਹੋਗੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਓ ਨਾ , ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੌਣ ਸੀ ਕਿਉਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸੀ। ਇਨ੍ਹ ਕਿਸੇ ਜੁਆਨ ਬੰਦੇ ਦਾ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ,ਬੁੱਢੇ ਵਾਰੇ ਹੱਥ ਹੀ ਕੰਬਣੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਫੇ ਤੇ ਹੀ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਮਿਨਤਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਬਈ ਦੱਸਿਓ ਨਾ ਅੱਜ ਗਲਤੀ ਹੋਗੀ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਬੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਅੱਜਕਲ ਕਿ ਰਾਤੋ ਰਾਤ ਆਸ਼ਿਕ ਨਾਲ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਇਸ ਜਨਾਨੀ ਦਾ ਕੀ ਯਕੀਨ ਹੁਣੇ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾ ਲਵੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਰਵਾ ਦੇਵੇ। ਡਰਦੇ ਮਾਰੇ ਮੈਥੋਂ ਨਾ ਹਾਂ ਆਖ ਹੋਵੇ ਨਾ ਨਾਂਹ। “”ਫਿਰ ” #HarjotDiKalam “ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਸੋਫੇ ਤੇ ਪੱਟ ਨਾਲ ਪੱਟ ਜੋੜ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ ,ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗੀ ਜਾਂ ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਅਖੇ ਗਲਤੀ ਹੋਗੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਸੀਜ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੱਥ ਧਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।ਨਾਈਟੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਐਨਾ ਪਤਲਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਮਾਸ ਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਬਦਲਿਆ ਵਿਹਾਰ ਦੇਖਕੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਖਿਹ ਗਈ। ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਖਹਿੰਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸੀ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਇੰਝ ਦੀ ਛੋਹ ਪਾ ਕੇ ਮੈਂ ਪਿਘਲ ਗਿਆ ਸੀ “ਰੀਟਾ. ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਿਘਲ ਤਾਂ ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਲਹਿਰ ਨੇ ਪਕੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਵੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਦੇਣਾ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੀ ਤੇ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ। “ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਜਿਥੇ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦੇ ਸੀ ਓਥੇ ਤੱਕ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ।ਉਪਰਲੀ ਸਖਤੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਉਸਦਾ ਮਾਸ ਬੇਹੱਦ ਨਰਮ ਸੀ ਰੂੰਈ ਵਰਗਾ। ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਘੁੱਟਿਆ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਘੁੱਟਵੇਂ ਪਜ਼ਾਮੇ ਵਿੱਚ ਡੋਲਦੇ ਜਿਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਦੇਖਿਆ ਹੋਏ ਉਹਨੂੰ ਛੋਹ ਲੈਣ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਕਾਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਸਾਥ ਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹਨੇ ਖੁਦ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਰਾਹ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੰਟਰੋਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਪਕੜ ਕੇ ਖੁਦ ਹੀ ਪੱਟਾਂ ਚ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। “ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹਦੇ ਪੱਟਾਂ ਚ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਲਹੂ ਦਾ ਦਬਾਅ ਪੂਰਾ ਵੱਧ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਖੁਦ ਦੀ ਨੂੰਹ ਦੀ ਫੀਲਿੰਗ ਹੀ ਚੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। “ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਪਜਾਮੇ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਚ ਪਕੜ ਕੇ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਹਿਲਾਉਂਣ ਲੱਗੀ, ਇੰਝ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਉਹਦੇ ਨਾਈਟੀ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਲੋਸਿਆ ਫਿਰ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ “ਰੀਟਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਹਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਨਾ ਸਿਰਫ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਸਗੋਂ ਉਹੀ ਕੁਝ ਰੀਟਾ ਨਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਕਿਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਉਹਨੂੰ ਪੂਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਦੇ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਖੁਦ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਬਰਗਰ ਵਿੱਚ ਆਲੂ ਟਿੱਕੀ ਵਾਂਗ ਦਬਾ ਰਖਿਆ ਸੀ। “ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਜ਼ਾਮੇ ਨੂੰ ਅੱਲਗ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ ਕਿ ਕੁਝ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸਭ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਕਿੰਝ ਉਹ ਐਨੇ ਸੌਖਿਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੂਰੇ ਲਹੂ ਤੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਰਹੀ ਸੀ। “ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਉਹਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਵੇਂ ਹੀ ਖੁਦ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਚਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਿੰਨੀ ਗਰਮੀ ਉਹ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹਦੇ ਸਾਹ ਉਖੜਨ ਲੱਗੇ ਸੀ। ਕੰਨ ਕੋਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਰੀਟਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕਿਹਾ ,” ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਤੇਰੀ ਨੂੰਹ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਸੀ “.ਬੁੱਢੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਮਹਿਜ ਹਾਂ ਤੇ ਆਹ ਨਿੱਕਲਿਆ ਤੇ ਤੇ ਉਹ ਫਿਊਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਬਲੱਬ ਵਾਂਗ ਝੜ੍ਹ ਗਿਆ. ਜਿਸਨੂੰ ਰੀਟਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਤੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਲਏ। ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁੜ ਨਾਰਮਲ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿੱਸੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਆਦੀ ਸੀ ਲੋਕ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਦੇ ਉਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਕਾਰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਥੋਂ 15 ਕੁ ਮਿੰਟ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸ ਦੇਣਾ। ਉਹ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਕਾਰਡ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਬੁੱਢਾ ਨਹਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਉਹ ਰੈਸਟ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਚਾਹ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਪੀਤੀ। ਤਦੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਮਗਰੋਂ ਗੁਰਿ ਆਈ। “ਤੇਰਾ ਕਸਟਮਰ ਲਗਦਾ ਫੋਨ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਲਿਆ ਕੇ ਆਈਫੋਨ ਉਸਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ ,ਲੈਣ ਆਏ ਤਾਂ ਦੇ ਦੇਣਾ। ‘ਉਹਨੇ ਕਾਰਡ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਨੰਬਰ ਮਿਲਾਇਆ ਉਸੇ ਨੰਬਰ ਤੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸਤੋਂ ਥੱਲੇ ਘਰ ਦਾ ਨੰਬਰ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਣਾ। ਸੋਚਕੇ ਉਸਨੇ ਘਰ ਦਾ ਨੰਬਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਬੈੱਲ ਵਜਦੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਠਾਇਆ ,” ਤੁਸੀਂ ਧਨਪਤ ਜੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਬੋਲਦੇ ਹੋ ? ਕਾਰਡ ਤੇ ਪੜ੍ਹਕੇ ਉਸਨੇ ਬੋਲਿਆ। “ਜੀ “”ਜੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੂੰਹ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹਾਂ ” “ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਜੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ?”” ਜੀ ਉਹ ਹੁਣੇ ਸਤਸੰਗ ਤੋਂ ਆਏ ਹਨ , ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕੋਈ ਜਰੂਰੀ ਗੱਲ ਏ ?””ਜੀ ਅਸੀਂ ਸਤਸੰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਬੋਲ ਰਹੇਂ ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਫੋਨ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਨ। “”ਓਕੇ ਜੀ “”ਵੈਸੇ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਓਨਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋਂ ?”” ਜੀ ਹਾਂਜੀ , ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੂਗਰ ਤੇ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਬਲਮ ਹੈ ,ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਜੀਅ ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਸ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ “.”ਅੱਛਾ ,ਚਲੋ ਪਿਉ ਮੰਨ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ,ਮੈਂ ਸਤਸੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਥਨਾ ਕਰਵਾਵਾਂਗੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਫੋਨ ਕਾਊਂਟਰ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਣ ” ਆਖ ਰੀਟਾ ਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਬੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਉਹਨੂੰ ਹਲੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ। ……………………………………………ਗੁਰੀ ਉਹਦੀ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਹੱਸ ਪਈ। …. ਬੋਲੀ। ………….

ਬੁੱਢੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਜਦੋੰ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਤਾਂ ਅੱਗਿਓ ਹੱਸ ਪਈ।”ਲਗਦਾ,ਬੁੱਢਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਗਿਆ, ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿੰਨਾ ‘ਗੰਦ’ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ।””ਨੂੰਹਾਂ ਦਾ ਅੱਡ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਇੰਝ ਹੀ ਇੱਕ ਸੱਸ ਆਖਦੀ ਕਿ ਨੂੰਹੇ ,ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਗਈ ,ਸਹੁਰੇ ਦਾ ਮੰਜਾ ਤੂੰ ਡਾਹਿਆ ਕਰ। ਨੂੰਹ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਪੇਕੇ ਜਾ ਬੈਠੀ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾ ਆਈ,ਨਾ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਮੁੜ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ,ਬਾਪੂ ਦਾ ਮੰਜਾ ਤਾਂ ਕੀ ਵਿਛਣਾ ਸੀ, ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਵੀ ਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ।”ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਕਿਤੇ ਮੁੰਡਾ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ,ਮੇਰਾ ਬੀਐੱਫ ਦਸਦਾ ਸੀ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿਤੇ ਨੂੰਹ ਪੁੱਠੀ ਹੋਈ ਟੀਵੀ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ।ਤੇ ਸਹੁਰਾ ਕਿਤੇ ਚਾਹ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਗਿਆ। ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕਾਮ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹਦੇ ਹੀ ਉੱਪਰ ਜਾ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਨੂੰਹ ਨੂੰ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਲੱਗੀ ।ਜਦੋਂ ਸਮਝ ਲੱਗੀ ਫਿਰ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ। ਮਸਾਂ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੇ ਆਕੇ ਛੁਡਾਈ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਰੋਟੀ ਚਾਹ ਬਾਬੇ ਦਾ ਮੋਟਰ ਤੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ। ਘਰ ਵੜੀਆਂ ਤਾਂ ਵੱਢ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਾਊਗਾ ਛੋਟੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ।””ਕਾਮ ਐਸੀ ਬਲਾ 10 ਸਕਿੰਟ ਤੱਕ ਕੋਈ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੁਰਤ ਟਿਕਾਣੇ ਕਰ ਲਵੇ ਤਾਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਗੁਨਾਹ ਹੋਣੋ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਣ।””ਪਰ ਮੁੰਡੇ ਖੁੰਡੇ ਤਾਂ ਸਹੇਲੀ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ,ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਭਲਾਂ ਇਹ ਬਾਬੇ ਤੇ ਅੱਧਖੜ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ, ਇਹਨਾ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹੁਣ ,ਅਖੇ ਪੋਤਿਆ ਪੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੋਗੇ, ਜਾਂ ਜੁਆਕ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਹੋਗੇ।””ਹੋਰ ਕੀ ਇਹਨਾਂ ਕਰਕੇ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚਲਦਾ ,ਜਾਂ ਇਹ ਜਾਂ ਜਨਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਇਹੋ ਤਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰਾਂ ਵਿੱਚ””ਨਹੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਜਿਹਨਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਨਵੇਂ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਕਦੇ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ “।ਐਨੇ ਨੂੰ ਸ਼ਬਨਮ ਵੀ ਆ ਗਈ। ਦੁਪਹਿਰ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਅਕਸਰ ਆ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਆਰਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਗ੍ਰਾਹਕ ਛੇਤੀ ਭੁਗਤ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਕੋਈ ਨਾਈਟ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਸਰਵਿਸ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ।ਜਿਥੇ ਮਸਾਜ਼ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਿੱਧੇ ਪੈਸੇ ਹੀ ਬਣਦੇ ਸੀ।ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਉਹਦੀ ਤੇ ਸ਼ਬਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸੀ,ਵੈਸੇ ਹਰ ਕੁੜੀ ਦੀ ਇਸ ਧੰਦੇ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸੀ । ਆਉਂਦੀਆਂ ਸਿਰਫ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਸੀ ਪਰ ਮਗਰੋਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਾਲ ਗਰਲ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸੀ। ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਚ ਹੀ ਗੁਰੀ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਸ਼ਬਨਮ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਸੀ। ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਲੱਗ ਰਾਹ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਉਸਦਾ ਬੁਆਏਫਰੈਂਡ ਸੀ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸੈਕਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖ ਰਹੀ ਸੀ।ਦੁਨੀਆਂ ਚ ਹਰ ਬੰਦਾ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਿਕ ਸਹੀ-ਗਲਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਘੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ , ਜਿੰਨਾਂ ਕੁ ਖ਼ੁਦ ਲਈ ਸਹੀ ਹੁੰਦਾ ।ਲਛਮਣ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਓਥੈ ਤੱਕ ਖਿਸਕਾ ਲੈਂਦਾ।ਰੀਟਾ ਵੀ ਇਹੋ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ,ਗੁਰੀ ਵੀ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ਬਨਮ ਵੀ ।ਰਾਤ ਲਾਉਣ ਵੇਲੇ ਕਈ ਡਰ ਹੁੰਦੇ। ਜਿੰਨਾ ਟੈਮ ਗ੍ਰਾਹਕ ਦੇ ਸਹੀ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਤਸੱਲੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੀ ਕਿ ਕਦੇ ਬੁਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਇੱਕ ਹੁੰਦਾ ਪੈਸੇ ਵੀ ਇੱਕ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਤੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੂਰੀ ਟੋਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ।ਐਸੇ ਵੇਲੇ ਕੁੜੀ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਏ, ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਰੋ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ੍ਹਕੇ ਵੀ ਨਾ ਕੋਈ ਸੁਣਦਾ।ਇਸ ਲਈ ਗੁਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੀ ਕਿ ਕੋਈ ਐਦਾਂ ਦੀ ਘਟਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।ਤਦੇ ਰੀਟਾ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ।ਬੁਢੇ ਦਾ ਸੀ।”ਜੀ ,ਥੈਂਕਸ ਫੋਨ ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਤੇ,ਮੇਰੇ ਘਰ ਸੱਚ ਨਾ ਦੱਸਣ ਬਾਰੇ””ਕੋਈ ਨਾ ਜਨਾਬ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਕਿਹੜਾ ਸਤਿਸੰਗ ਤੋਂ ਘੱਟ ਏ ,ਇਥੇ ਵੀ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ,ਜੋ ਬੰਦਾ ਰੱਬ ਅੱਗੇ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰੇ ਇਥੇ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ।””ਮੇਰੀ ਮੇਨ ਬਜ਼ਾਰ ਚ ਸੁਨਿਆਰਾ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਹੈ ,ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਚ ਸਵੇਰ ਦੇ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਮੈਂ ਓਥੇ ਹੀ ਹੁੰਨਾ।ਕਦੇ ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੋਈ ਦੱਸਿਓ।””ਜਰੂਰ ” ਆਖ ਕੇ ਰੀਤਾ ਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।ਤਿੰਨੋ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਾਹਕ ਭੁਗਤਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅੱਜ ਗੁਰੀ ਦੀ ਨਾਈਟ ਸੀ, ਘਰ ਬੱਚੇ ਲਈ ਰੀਟਾ ਹੱਥ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨ ਭੇਜਣ ਲਈ ਉਹਨੇ ਦੁਪਹਿਰੇ ਹੀ ਮੰਗਵਾ ਲਿਆ ਸੀ।ਪਰ ਸ਼ਾਮੀ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਉਹ ਬੋਲੀ ।”ਨਾਈਟ ਕੈਂਸਲ, ਦੂਸਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਭੇਜਣਾ ਪਊ “.”ਕੀ ਹੋਇਆ” ਉਹੀ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਿਆਪਾ, ਪੀਰੀਅਡਜ “ਆਖਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਸਿਗਰਟ ਸੁਲਗਾ ਲਈ।ਇਹ ਨਵੀਂ ਬਿਮਾਰੀ ਸੀ ਜੋ ਨਾਈਟਸ ਲਗਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਸਹੇੜੀ ਸੀ। ਜਦੋੰ ਗ੍ਰਾਹਕ ਆਪਣਾ ਟੈਮ ਟਪਾ ਕੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਤਾਂ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਲਈ ਬਾਲਕੋਨੀ ਚ ਬੈਠ ਉਹ ਸਿਗਰਟ ਪੀਂਦੀ ਲੰਘੇ ਟੈਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲਗਦੀ ਸੀ।”ਚੱਲ ਫਿਰ ਆਪਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਾਂ।” ਉਸਦੀ ਸਿਗਰਟ ਮੁੱਕਣ ਲੱਗੀ ਸੀ।”ਤੇਰਾ ਤਾਂ ਚਾਰ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਖਹਿੜਾ ਛੁਟਿਆ “.” ਇਹ ਖਹਿੜਾ ਕਾਹਦਾ ਪੈਸੇ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨ ਏ ਹੁਣ ਤਾਂ,ਅਗਲੇ ਦਾ ਮਤਲਬ ਪਤਾ ਤੇ ਖੁਦ ਦਾ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ “.”ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਦੇ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵੀ ਕਰੇ ” ਰੀਟਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।”ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਆਲੇ ਦੇ ਜ਼ਖਮ ਨਹੀਂ ਭਰੇ , ਹੋਰ ਕਿਥੋਂ ਸਹੇੜ ਲਈਏ””ਤੂੰ ਛੇਤੀ ਇਥੋਂ ਪੈਸੇ ਕੱਠੇ ਕਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੇ ,ਖੁਸ਼ ਰਹੇਂਗੀ “.”ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ ਏਂ ? ਬੱਸ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਸਮਝੌਤਾ ਏ ਤੇਰਾ ਵੀ ,ਆਪ ਹੀ ਦੱਸ ਕਦੋੰ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ?”ਰੀਤਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਕੂਟੀ ਚਲਾ ਰਹੀ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ।ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਘਰਵਾਲੇ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਫਟਾਫਟ ਖਾਣਾ ਬਣਾਇਆ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਗਾਇਆ। ਟਿਊਸ਼ਨ ਗਏ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਇਹ ਚੈੱਕ ਕੀਤਾ।ਘਰਵਾਲੇ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਉਹਦੇ ਲਈ ਸੀ ਨਿਯਮ ਸੀ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਲਾ ਦੇਣਾ ਹੈ।ਉਹ ਆਇਆ ਥੋੜੀ ਬਹੁਤ ਇੱਧਰ ਓਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ ਤੇ ਟੀਵੀ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।”ਮੈਂ ਸੌਣ ਚੱਲੀ ਆਖ ਕੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲੇ ਤੇ ਸੌਣ ਚਲੀ ਗਈ।ਨੀਂਦ ਦਾ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਝੌਂਕਾ ਲੱਗਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹਨੂੰ ਕੁਝ ਮੇਲ੍ਹਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਸੁਪਨੇ ਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹੀ ਬੁਢੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਉਹਦੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਉਭਰੀ ਤੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲ੍ਹ ਗਈਆਂ ।ਉਹਨੇ ਹੱਥ ਝਟਕ ਕੇ ਉੱਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।”ਕੀ ਹੋਇਆ ਮੈਂ ਹਾਂ” ਉਹਦੇ ਘਰਵਾਲੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਜਕੜਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ।”ਸੌਣ ਦਿਓ ,ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਰਹੀ ,”ਉਹਨੇ ਹੱਥ ਝਟਕ ਕੇ ਪਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ।ਪਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਜਕੜਨ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਈ।ਜਿਵੇੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਗੂੰਗਾ ਬੋਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।ਉਹਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਨਾਈਟੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਖਿਸਕਾ ਕੇ ਲੱਕ ਤੀਕ ਪੂਰਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਪਾਏ ਭਾਰ ਤੋਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਪੂਰਾ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਂਝ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਗੋਡੇ ਕੱਠੇ ਘਰ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।ਹਨੇਰੇ ਚ ਜਿਵੇੰ ਕੋਈ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਊਸ ਉੱਪਰ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਦੰਦਾਂ ਥੱਲੇ ਜੀਭ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਲੇਟੀ ਰਹੀ ।ਪੂਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਕਬਜ਼ਾ ਜਮਾ ਕੇ ਊਹਨੇ ਅੰਤਿਮ ਪਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਦਾ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਕਿੱਸ ਕਰਕੇ ਦੰਦੀ ਵੱਢੀ ,ਇੱਕ ਚੀਕ ਜਿਹੀ ਨਿੱਕਲੀ ਤੇ ਘਰਵਾਲੇ ਦਾ ਸਾਹ ਉਖੜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਲੁੜਕ ਗਿਆ।ਕੁਝ ਹੀ ਪਲਾਂ ਚ ਸੌਂ ਗਿਆ।ਉਹਨੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਈਟੀ ਮੁੜ ਪਹਿਨਣ ਤੋਂ ਵੀ ਮਨ ਇਨਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਕੋਸਾ ਟੋਟਾ ਅੱਖਾਂ ਚ ਵਗ ਗਿਆ।ਗੁਰੀ ਸ਼ਾਇਦ ਠੀਕ ਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ , ਓਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਹਿਣ ਦੇ ਪੈਸੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਇਥੇ ਮੁਫ਼ਤ ਚ ਸਹਿਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ।ਨਾ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਨਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ।ਵਿਆਹ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਪੈਸੇ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਹੀ ਵਿਕਦੀ ਹੈ। ਫ਼ਿਰ ਕਿਉਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤ ਨਾ ਲਗਾਵੇ ?ਉਹਨੂੰ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਣੀ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਪਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਰਾਤ ਤੇ ਕੱਲੀ ਔਰਤ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਦੀ ਹੈ। ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਨਾਈਟੀ ਸਹੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾ ਲੇਟੀ।****************ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਅਜੇ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਗ੍ਰਾਹਕ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।ਐਨੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁਡ਼ੀ ਤੇ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਚ ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ। “ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੁਨੀਲ ,ਤੁਹਾਡਾ “”ਦੀਆ”ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ।”ਫੁੱਲ ਸਰਵਿਸ ” “ਮੈਂ ਫੁੱਲ ਸਰਵਿਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ,ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਦਿਆਗੀ ,ਸਿਰਫ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਾਂਗੀ।””ਨਹੀਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਲੈਣੀ ਏ ,ਬੱਸ ਰੇਟ ਦੱਸ “”ਸਹੀ ਕਿਹਾ ਮੈਂ ਫ਼ੁੱਲ ਸਰਵਿਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ,ਸਿਰਫ ਬਲੋ ਜੌਬ ਕਰ ਸਕਦੀਂ ਹਾਂ।””ਫਿਰ ਫੁਲ ਸਰਵਿਸ ਚ ਕੀ ਪ੍ਰਾਬਲਮ “”ਤੁਸੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੈ ਕਰਵਾਓ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਦਿੰਨੀ ਆਂ””ਅੱਛਾ ਨਾਈਟ ਆਊਟ ਲਈ ਠੀਕ ਏ ?ਮੈੰ ਕੱਲਾ ਕੀਮਤ ਜੋ ਤੂੰ ਕਹੇਂ “”ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਨਾਈਟ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਗਾਉਂਦੀ,ਮੈਂ ਦੂਸਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।”ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲੱਗੀ।ਸੁਨੀਲ ਨੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ।”ਬੌਡੀ ਟੂ ਬੌਡੀ ਮਸਾਜ਼ ਕਰੇਂਗੀ ਨਾ ?””ਹਾਂ ਪਰ ਸਿਰਫ ਉੱਪਰੋਂ ਉਤਾਰਾਗੀ ,ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ “”ਚੱਲ ਠੀਕ ਤੂੰ ਹੀ ਕਰ ਫਿਰ”ਆਖ ਕੇ ਸੁਨੀਲ ਲੇਟ ਗਿਆ।ਸ਼ਬਨਮ ਤਿਆਰ ਤਾਂ ਹੋ ਗਈ ਪਰ ਇਹ ਹਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੀ ਹਾਂ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।

ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨ ਲੱਗੀ।ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਡਰ ਜਿਹਾ ਸੀ ਸੁਨੀਲ ਉਹਦੇ ਨਾਲੋਂ ਦੁੱਗਣਾ ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਉਹਨੂੰ ਜਕੜ ਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ.ਬੌਡੀ ਟੂ ਬੌਡੀ ਮਸਾਜ਼ ਲਈ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗ੍ਰਾਹਕਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਸਹੀ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਾਉਂਦਾ। ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਹੀ ਐਸਾ ਜਾਦੂ ਸੀ ਕਿ ਬਹੁਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਜਾਂਦੇ ਸੀ। ਕਰੀਬ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੋਂ ਉਹ ਰਿਲੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਹ ਲੁਕ ਲੁਕ ਕੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਸੀ। ਜਿਥੇ ਕਿਸੇ ਹਨੇਰੇ ਕੋਨੇ ਚ ਓਹਲੇ ਵਿੱਚ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਫਿਰ ਸਕਦਾ।ਇੰਝ ਉਹ ਜਾਣ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰਫ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਕਿੰਝ ਗੋਡਿਆਂ ਭਰ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਜ ਉਹਨੂੰ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰਨੇ ਪਏ ਰਹੇ ਸੀ। ਬਾਹਰੀ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰਨ ਲੱਗੇ ਉਹਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਰਟ ਉਤਾਰੀ ਤੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੋਰਾ ਪਿੰਡਾ ਸੀ ਉਸਦਾ ਗੋਰੇ ਪਿੰਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਿਹਰਾ ਇੰਝ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਮਲਾਈ ਆਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਗੋਰੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਚਮਕਵੇਂ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਨੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵਧੇਰੇ ਉਘਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੈਸੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਆਦਮੀ ਮਹਿੰਗੇ ਸ਼ੌਂਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਔਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹੁਸਨ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਉਘਾੜਨ ਤੇ ਮਹਿਕਾਉਣ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਿਝਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਨੀਲ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹਨੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਹੁਸਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ। ਜਿਹਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਉਸਨੇ ਲਾਇਆ ਸੀ ਉਹੀ ਸੀ ਜੀਨ ਉਤਾਰਨ ਮਗਰੋਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਦੁਧੀਆ ਜਿਸਮ ਤੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਹੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਿੱਚੋ ਉਸਦੇ ਭਰੇ ਭਰੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ। ਇਸਤੋਂ ਵੱਧ ਨੰਗਿਆਂ ਕੀਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸ਼ਲੀਲ ਦਿਸਦਾ ਪਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਮੂਰਤ ਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਰੀਗਰ ਨੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹਿਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਤੇ ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸਿਰਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਬੁੱਤ ਹੋਵੇ। ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਸਮਝ ਲੱਗ ਜਾਏ ਕਿ ਜੋ ਛੁਪਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਕਾਰੂੰ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਹੈ। ਸੁਨੀਲ ਉਸ ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਚਾਬੀ ਹਰ ਕੀਮਤ ਤੇ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਉਸਦੀ ਕੀਮਤ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਜਣਾ ਉਤਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਉਸਦਾ ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ ਤੇ ਚਾਬੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਦਾ ਰਾਹ ਸੀ ਉਸਦਾ ਦਿਲ। ਪਰ ਲੁਟੇਰੇ ਤੇ ਧਾੜਵੀ ਕਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਦੁਰਗ ਫਤਿਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਬਾਕੀ ਸਭ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਨੀਲ ਨੂੰ ਉਹਨੇ ਪੁੱਠਾ ਹੋਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਂਝ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਬਨਮ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਜਾ ਬੈਠੀ। ਪਿੱਠ ਤੇ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੀ ਰਹੀ। ਲੱਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗਰਦਨ ਤੱਕ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਗਠੀਲੇ ਬਦਨ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੰਝ ਹੀ ਸ਼ਬਨਮ ਸੁਨੀਲ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗੀ। ਕਪੜਿਆ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਰਗੜਨ ਤੇ ਵੀ ਸੁਨੀਲ ਨੂੰ ਨਰਮਾਈ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਤੇ ਕੰਡੇ ਵਾਂਗ ਕੁਝ ਚੁਭ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੀ ਬੱਸ ਸੁਆਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖ਼ਿਰੀ ਪਰਤ ਵਿਚਾਲਿਓਂ ਨਿਕਲੀ ਤੇ ਦੋ ਅੱਡੋ ਅੱਡ ਤਾਪ ਵਾਲੇ ਜਿਸਮ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ ਤਾਂ ਸੁਨੀਲ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਮਹਿਜ਼ ਆਹ ਨਿੱਕਲਿਆ। ਉਹਦੀ ਆਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਸ਼ਬਨਮ ਪੂਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਬੜੀ ਬਰੀਕੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਛੂਹੰਦੀ ਰਹੀ। ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਦਾ ਅਸਰ ਬਕਾਇਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਉਹ ਸੁਨੀਲ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਜਿਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸੁਨੀਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ਹੁਣ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ ਸਗੋਂ ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਝ ਮਧੋਲਣ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗੁਨ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸ਼ਬਨਮ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ। ਉਹਨੂੰ ਰੁਕਣ ਦਾ ਆਖ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਸ਼ਬਨਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਦੇ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਗਈ। ਤੇ ਉਹੀ ਕਿਰਿਆ ਦੁਹਰਾਉਣ ਲੱਗੀ ਜੋ ਪਿੱਠ ਤੇ ਦੁਹਰਾਈ ਸੀ। ਪਰ ਇਸਦਾ ਅਸਰ ਉਹ ਖੁਦ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਆਹ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਨੀਲ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ। ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਨਮ ਆਪਣੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟਦੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਗੜਦੀ। ਕਿੰਨੇ ਮਿੰਟ ਇਹੋ ਕਿਰਿਆ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਸੁਨੀਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਲੈ ਕੇ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਸਨੇ ਪਿਛਾਂਹ ਕਰ ਲਿਆ ਖੁਦ ਨੂੰ। ਤੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਰਗੜਦੀ ਹੋਈ ਹੱਥ ਢਿੱਡ ਤੋਂ ਛਾਤੀ ਤੇ ਉੱਪਰ ਤੱਕ ਲਿਜਾਣ ਲੱਗੀ। ਨਾਲ ਨਾਲ ਨਿਗ੍ਹਾ ਘੜੀ ਤੇ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਸਮਾਂ ਖਤਮ ਹੋਏਗਾ। ” ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਰ ਲੈਣ ਦੇ ” ਸੁਨੀਲ ਨੇ ਸ਼ਬਨਮ ਦੀ ਮਿੰਨਤ ਕੀਤੀ। “ਨਹੀਂ ” ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਨਾਂਹ ਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਲੱਕ ਦੀ ਸਪੀਡ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। “ਠੀਕ ਉਲਟੀ ਹੋਕੇ ਕਰ। ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਤੇ ਉਲਟੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉਸ ਵੱਲ ਸੀ। ਲੱਕ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਫੈਲੇ ਪੂਰੇ ਨਰਮ ਮਾਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਰੁੱਗ ਭਰਿਆ। ਜਿਸਮ ਦਾ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਜਿਵੇਂ ਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ. ਇਲਾਸਟਿਕ ਚ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਕੇ ਉਤਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਹੋਕੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਰਹੇ ਸੀ। ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਸੁਨੀਲ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ। ਉਸ ਨਿੱਕੇ ਬੈੱਡ ਤੇ ਇਧਰ ਓਧਰ ਹਿੱਲਣ ਤੇ ਡਿੱਗ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਦੂਸਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁਨੀਲ ਨੇ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਉਤਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਹਨੇ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਇੰਝ ਲਾਇਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਇਧਰ ਓਧਰ ਹਿਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਸੁਨੀਲ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਨੀਲ ਦੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਤੇ ਉਹ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਖੜੀ। ਤਾੜ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਥੱਪੜ ਸੁਨੀਲ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਵੱਜਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਗੇਟ ਖੁਲ੍ਹਿਆ ਗੁਰੀ ,ਰੀਟਾ ਤੇ ਫਰੰਟ ਡਿਸਕ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਅੰਦਰ ਆਏ। ਸ਼ਾਇਦ ਥੱਪੜ ਵੱਜਦਾ ਵੀ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ। “ਜਦੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਿਸ ਲਈ ਮਨਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ “ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹਦੇ ਚ ਹਿੰਮਤ ਕਿਥੋਂ ਆਈ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਸੁਨੀਲ ਨੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਚ ਉਹ ਦੰਦ ਪੀਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਫੱਟੜ ਹੋਏ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫ਼ੁੰਕਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਫਟਾਫਟ ਕਪੜੇ ਪਾਏ। ਸਭ ਲੋਕ ਫਟਾਫਟ ਆ ਕੇ ਮਾਮਲਾ ਸੁਲਝਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਫਰੰਟ ਡਿਸਕ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁਨੀਲ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਅਣਸੁਣੀਆਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸਿਰਫ ਉਸਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਕਿ “ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਬਹੁਤਾ ਮਾਣ ਏ ਨਾ ਤੇ ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਦੇ. ………. ਦਾ ਸੁਆਦ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਸਤੀ ਸਵਿਤਰੀ ਬਣੀ ਫਿਰਦੀ ਏ,ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਛਡਣਾ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਚ ਵੇਖ ਸਕੇਂ “.ਇਹ ਧਮਕੀ ਸੀ। ਪਰ ਐਸੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਉਹ ਆਦੀ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਥੱਪੜ ਤੱਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਥੇ ਲੁਕ ਛਿਪ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਬੰਦਾ ਵੀ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਰਦ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿੰਨੀਆਂ ਫਰੌਟੀਆਂ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਹਵਾ ਚ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਸੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਬੈੱਡ ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਲਾਏ ਪੰਜ ਮਿੰਟਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਨੀਲ ਦੀ ਧਮਕੀ ਸੁਣਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸ਼ਬਨਮ ਕੰਬੀ ਜਰੂਰ ਸੀ। ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਡਰ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ।ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਜਾਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਸਮਾਂ ਰਾਹ ਕਈ ਵਾਰ ਬਦਲਿਆ। ਅਣਜਾਣ ਨੰਬਰ ਦੀ ਕਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਕੁਝ ਖਾਸ ਨਹੀਂ ਘਟਿਆ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਭ ਆਮ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਸੀ। ******************ਸ਼ਬਨਮ ਦੀ ਕਜਨ ਦੀ ਮੈਰਿਜ ਸੀ , ਉਹ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦੀ ਆਈਟਮ ਗਿਫ਼੍ਟ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਖਰੀਦਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਦੇ ਦਾ ਯਕੀਨੀ ਹੋਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ। ਉਸਨੇ ਰੀਟਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਸ਼ੇਅਰ ਕੀਤੀ। ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ਕਿਉਂ ਨਾ ਧਨਪਤ ਸੇਠ ਨੂੰ ਕੇਰਾਂ ਮਿਲ ਹੀ ਲਿਆ ਜਾਈ। ਐਡਰੈੱਸ ਦੇਖ ਦੋਵੇਂ ਸੋਮਵਾਰ ਸਵੇਰ ਹੀ ਦੁਕਾਨ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਵੱਜੀਆਂ। ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਵੜਦੇ ਹੀ ਧਨਪਤ ਸੇਠ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਵੱਡੀ ਗੱਦੀ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਮੋਟਾ ਢਿੱਡ ਅਮੀਰੀ ਤੇ ਸਾਫ ਸੁਥਰੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੇ ਛੁਪਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਹਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਲੱਦਿਆ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੱਥਾਂ ਗੱਲ ਸਭ ਕਿਤੇ ਹੀ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਲਾਹੇ ਜਾਣ ਡਰੋਂ ਮਸਾਜ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾ ਕੇ ਆਇਆ। ਐਸੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੋਕੀ ਅਕਸਰ ਘਰ ਹੀ ਟਿਕਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਮਤੇ ਕੋਈ ਉਡਾ ਕੇ ਹੀ ਨਾ ਲਾਇ ਜਾਏ.ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਭੇਦ ਲੁਕੋਣ ਵਿੱਚ ਇਹ ਔਰਤ ਮਾਹਿਰ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਜਾਣ ਪਛਾਣ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਨੂੰਹ ਵਜੋਂ ਕਰਵਾਈ। ਉਹਦਾ ਬੇਟਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਵਾਂ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਮਗਰੇ ਕਾਰੀਗਰ ਬੈਠੇ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਡਿਮਾਂਡ ਬਾਅਦ ਚ ਦੱਸੀ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਠੰਡਾ ਤੇ ਨਾਲ ਨਮਕੀਨ ਲਿਆ ਧਰਿਆ। “ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਚ ਜੇ ਇਹ ਖਾਣ ਲੱਗ ਗਏ ਫਿਰ ਸਭ ਘਾਟਾ ਹੀ ਘਾਟਾ ਜਿਵੇਂ ਸੁਨਿਆਰਾ ਕੰਡਾ ਕੱਚ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਕੇ ਤੋਲਣ ਲੱਗ ਜਾਵੇਂ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਘਾਟਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਵੇਂ ਸਾਡੇ ਮਾੜਾ ਚੰਗਾ ਖਾਣ ਤੇ ਹੈ ” ਰੀਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਆਓ ਭਗਤੋ ਅੱਗੇ ਖਾਣਾ ਪਿਆ। ਰੀਟਾ ਦੁਕਾਨ ਚ ਪਿਆ ਸਮਾਨ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਕਾਰੀਗਰ ਤੇ ਸੇਠ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਐਨੇ ਸਾਫ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਚ ਮੈਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਏ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਮਝ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਇਸ ਚੰਗੇ ਪੱਖ ਜਿਸ ਚ ਹਨੇਰੇ ਚ ਮਿਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਆਮ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਬੇਝਿਜਕ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਰੀਟਾ ਲਈ ਕਈ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਦਿਖਾਏ ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਇਆ। ਜੋ ਆਇਆ ਉਹਨੂੰ ਲੱਗਾ ਮੇਰੀ ਰੇਂਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਏ। ਆਪਣਾ ਸਭ ਖਰਚ ਕੱਢ ਕੇ ਵੀ ਸਸਤਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੁਟਾਉਣ ਤੇ ਆਇਆ ਬੰਦਾ ਔਰਤ ਤੇ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ,ਖਾਸ ਜਦੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਬਜ਼ ਔਰਤ ਹੱਥ ਹੋਵੇ! ਪਰ ਰੀਟਾ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਹੀ ਦਿੱਤੀ। ਤੇ ਨਾਂਹ ਕਰਕੇ ਹੀ ਧਨਪਤ ਹੋਰ ਓਧਰ ਖਿਚਿਆ ਗਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਚ ਬਲੈਕਮੇਲਿੰਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਤੋਹਫ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਰਿਹਾ ਖਿੱਚ ਵਧਣੀ ਹੀ ਸੀ। ਜੋ ਹੋਇਆ ਸ਼ਬਨਮ ਲਈ ਖਰਚਾ ਘਟਾ ਕੇ ਸਹੀ ਕੀਮਤ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਅਗਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਖੁਦ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਕੀਦ ਹੋਈ। ਵਾਪਿਸ ਆਏ ਤਾਂ ਅਜੇ ਪਾਰਲਰ ਦੇ ਗੇਟ ਤੇ ਕੁਝ ਦੂਰ ਹੀ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲੀ ਹੋਈ। ਸ਼ਬਨਮ ਉਸਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਨੀਲ ਸੀ। ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਝ ਪਾਉਂਦੀ। ਸੁਨੀਲ ਨੇ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਬਚਣ ਲਈ ਪਰਸ ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੁਝ ਟੇਢੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਂਗਲਾਂ , ਪਰਸ ਤੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਸੱਜੀ ਵੱਖ ਕੋਲ ਜਲਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੋਏ। ਇੱਕਦਮ ਹਨੇਰਾ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਚੀਖ ਮਾਰਕੇ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਰੀਟਾ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੀ ਉਹਨੇ ਭੱਜਦੇ ਸੁਨੀਲ ਵੱਲ ਮਗਰ ਦੌੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤ ਆਈ। ਸੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ ਸ਼ਬਨਮ ਲਈ ਉਹਨੇ ਤੁਰੰਤ ਐਂਬੂਲੈਂਸ ਬੁਲਾਈ। ਪਾਰਲਰ ਦੇ ਮਾਲਿਕ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ। “ਸ਼ਬਨਮ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੇਜ਼ਾਬ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ” ਆਖਦਿਆਂ ਉਹ ਡੌਰ ਭੌਰ ਹੋਈ ਇਧਰ ਓਧਰ ਝਾਕ ਰਹੀ। ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਸੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬੱਚ ਗਈ ਸੀ। ਇੱਕੋ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕੁਝ ਛਿੱਟਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਾਫ ਸੀ ਪਰ ਬਾਕੀ ਜਿਸਮ ਤੇ। …………..

ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕੁਝ ਛਿੱਟੇ ਸੀ ਤੇ , ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਾੜਾ ,ਵੱਖੀ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ। ਅੱਧੀ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਗਏ। ਚੰਦਨ ਵਰਗੀ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਦਾਗ ਬਣ ਗਏ। ਮਨ ਅਤੇ ਰੂਹ ਤੇ ਜੋ ਦਾਗ ਬਣਨੇ ਸੀ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਸੀ। ਐਬੂਲੈਂਸ ਆਈ ਤੇ ਹਸਪਤਾਲ ਪੁਹੰਚੇ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸਾੜ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਾਰਟਨਰ ਹਸਪਤਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਡੌਰ ਭੌਰ ਜਿਹਾ ਹੀ ਕੁਝ ਸੋਚੀ ਗਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਆਸੋਂ ਪਾਸੋਂ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਹਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਪਾਰਲਰ ਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ,ਮਸਾਜ਼ ਬਾਰੇ ਉਹਨੂੰ ਭੋਰਾ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। #HarjotDiKalamਉਸਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਸ਼ਬਨਮ ਅੱਖਾਂ ਭਰਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਉਵੇਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਜਿਵੇਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਇਸਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਡਰ ਤਾਂ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਬੀ ਐੱਫ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੀ ,ਰੀਟਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਓਥੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਦਿਨ ਸੈਂਟਰ ਬੰਦ ਹੀ ਰਖਿਆ। ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਉਹ ਬਹੁਤੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਹੇ ਬੜੇ ਹੋਰ ਹੋਰ ਨਜਰਾਂ ਨਾਲ ਝਾਕ ਰਹੇ ਸੀ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਆ ਕੇ ਰਿਪੋਰਟ ਲਿਖ ਲਈ ਸੀ ,ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਸਭ ਬਿਆਨ ਲਿਖਾ ਦਿੱਤੇ। ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਚੋ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਮੋਬਾਈਲ ਨੰਬਰ ਸੀ ਹੀ। ਸੀਸੀਟੀਵੀ ਕੈਮਰੇ ਚ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਬਿਆਨ ਲਿਖਵਾ ਦਿੱਤਾ।ਬਿਆਨ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਬਨਮ ਤੋਂ ਉਹ ਮਸਾਜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਲਦਾ ਸੀ ਉਹਨੇ ਮਨਾਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹਨੇ ਇਹ ਕਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਬਿਆਨ ਲਿਖਦਾ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁੰਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਉਹਨੂੰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਮਾਲਿਕ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿਤੀ ਸੀ। ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਰਾਤ ਤੇ ਫੁਲ ਸਰਵਿਸ ਨੂੰ ਮਨਾ ਕਰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਇਹਦੇ ਤੇ ਅਟਕ ਗਿਆ। ਇਹਨੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਇਸੇ ਤੇ ਖ਼ਾਰ ਖਾ ਕੇ ਇੰਝ ਕਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਮੁਜਰਿਮ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਭੱਜਦੌੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਮੀਡੀਆ ਤੇ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਹਰ ਖਬਰ ਪਲਾਂ ਛਿਣਾਂ ਚ ਵਾਇਰਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਪੁਲਿਸ ਤੇ ਦਬਾਅ ਸੀ। ਤੇਜ਼ਾਬ,ਰੇਪ ,ਛੇੜਖਾਨੀ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁੱਦਾ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਮੀਡੀਆ ਚ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਸੁਨੀਲ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਜਾਏ। ਭਾਲ ਜ਼ਾਰੀ ਸੀ। …………………………………ਗੁਰੀ ਤੇ ਰੀਟਾ ਦਾ ਦਿਲ ਕਈ ਦਿਨ ਤੱਕ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ,ਐਸਾ ਕੰਮ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੋ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਬੰਦਿਆ ਨਾਲ ਵਾਹ ਪੈਂਦਾ ,ਕਦੋਂ ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿਸ ਬਿਰਤੀ ਦਾ ਹੋਵੇ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ। ਕੋਈ ਰੇਪਿਸਟ ਕੋਈ ਕਾਤਿਲ ਕੋਈ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਬਦਨਾਮੀ ,ਡਰ ,ਘਟੀਆਪਨ ਤੇ ਗੰਡੇਪਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਸਭ ਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ। ਐਸੀ ਦਲਦਲ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋ ਸਿਰਫ ਪੈਸਿਆਂ ਦਾ ਖਿੜ੍ਹਦਾ ਕਮਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਧਰਵਾਸ ਸੀ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਮਾਰਕੀਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਸੀ। ਲੋਕੀ ਪੈਸੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦੇ ਹਨ.ਅਣਜਾਣ ਬੰਦਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਪੈਸੇ ਕਿਥੋਂ ਆਏ। ਇਸੇ ਲਈ ਭਰ ਦੁਨੀਆਂ ਪੈਸੇ ਪਿੱਛੇ ਪਾਗਲ ਹੈ। ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬਿਜਨਸ਼ਮੈਨ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰਲਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ ,ਹਰ ਕਿੱਤੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ ਹਨ ,ਜਮੀਨਾਂ ਤੇ ਕਬਜੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕੀਂ ਅਮੀਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸਿਤਾਰੇ ਮੀਡੀਆ ਪੈਸੇ ਦੀ ਲੁੱਟ ਲਈ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਗਣ ਮੂਤਣ ਨੂੰ ਵੀ ਖਬਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਮ ਬੰਦੇ ਲੱਖਾਂ ਹੀ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਟੋਇਆ ਚ ਤਿਲਕ ਕੇ ਮਰ ਵੀ ਜਾਣ ਤਾਂ ਅਖਬਾਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਤੇ ਖਬਰ ਬਣਦੀ ਹੈ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ,ਪੜ੍ਹੋ ਨਾ ਪੜ੍ਹੋ ਇੱਕ ਬਰਾਬਰ। ਇਹੋ ਪੈਸੇ ਦੀ ਦੌੜ ਚ ਹੁਣ ਉਹ ਸੀ , ਐਨੀ ਕੁ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਵੇਲਾ ਜਵਾਨੀ ਹੈ ਪੈਸਾ ਆਏਗਾ ਜਿੱਦਣ ਗਈ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬੇਰਾਂ ਵੱਟੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਣਾ। ਪਰ ਡਰ ਸੀ ਕੁਝ ਦਿਨ ਇਹ ਮਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਹਰ ਆਉਣ ਜਾਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਨਜਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ। ਵਾਹ ਲਗਦੇ ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ। ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਜਦੋਂ ਗੁਰੀ ਕੋਲ ਮਸਾਜ ਲਈ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਰੋਹਨ ਦੱਸਿਆ। ਉਹਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਨਾਲਦੀ ਕਿਸੇ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। ਰੋਜ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਅੱਜ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਪੈਸੇ ਜੋੜ ਕੇ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਆਇਆ ਸੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਨੇ ਪਤਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ। ਉਹਨੇ ਬੌਡੀ ਟੂ ਬੌਡੀ ਦੇ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ ਸੀ। ਐਨੀ ਜਿਆਦਾ ਐਕਸਾਈਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਸ਼ਾਇਦ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦਾ ਸੀ। “ਲਗਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ “”ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ,ਪਰ ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਸਭ ਛੱਡਣਾ ਪਿਆ ,ਤੇ ਇਥੇ ਆ ਗਿਆ। “ਫਿਰ ਐਨੀ ਐਕਸੈਟਮੈਂਟ ?”” ਇਹ ਮਸਾਜ ਲਈ ਨਹੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਏ ,ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਜ ਵੇਖਕੇ ਹੀ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ” ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜ਼ੀਬ ਲਾਵਾ ਸੀ ,ਅਜ਼ੀਬ ਖਿੱਚ , ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਹੁਣੇ ਉਹ ਪਿਘਲ ਜਾਏਗੀ। ਮਹੀਨਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਕੋਈ ਆਇਆ ਸੀ ਜੋ ਲਫਜਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੱਚੀ ਦੀਵਾਰ ਨੂੰ ਠੋਕਰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਪੜੇ ਬਦਲਕੇ ਉਹ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਆਮ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਤਲਾ ਸਰੀਰ , ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਪਰ ਮਾਸ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਗੁਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਜਦੋਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸੀ ਤਾਂ ਮਾਸ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੱਡ ਚੁਭਦੇ ਸੀ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਸਖਤੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਉਹਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਜਿਹੇ ਲੱਗੇ ਸੀ। ਬੌਡੀ ਟੂ ਬੌਡੀ ਲਈ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰਦੀ ਸੀ ਉਹਨੂੰ ਸੰਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦੀ। ਬੜਾ ਮਸ਼ੀਨੀ ਕੰਮ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਤ ਉੱਪਰੋਂ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਸਭ ਇੰਝ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਸ਼ਰਮ ਲਗਦੀ ਸੀ ਨਾ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਬੀਐੱਫ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ, ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆ ਦੀ ਛਾਵੇਂ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਪੂਰੇ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰਨ ਤੋਂ ਸੰਗ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹਨੇ ਪੂਰੇ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਤਾਰੇ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਹ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕੁਝ ਉਵੇਂ ਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਹਦੇ ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਕਾਂਬਾਂ ਜਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋ ਕਪੜਿਆਂ ਚ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਚਮਕ ਉਠਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਚ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਚ ਭਾਰੀਪਨ ਵਧਿਆ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਉਹ ਅੰਬਾਂ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਪੁਠਿਆ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹਿਕੇ ਉਹ ਪਿੱਠ ਤੇ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਓਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। “ਇਸਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਂ ਮਸਾਜ਼ ਮੈਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ” ਰੋਹਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਕਿੰਨੀਆਂ ਕੁ ਦੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ” ਉਹਨੇ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਬੱਸ ਕੀਤੀ ਏ, ਤੂੰ ਕਰਵਾਈ ਕਦੇ ? ਰੋਹਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ” ਹਾਂ ਰੀਟਾ ਦੀਦੀ ਤੋਂ “”ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਸ ਜੈਂਡਰ “ਨਹੀਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕਰਵਾਈ “”ਮੈਂ ਕਰਾਂ “ਨਹੀਂ ,ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣੀ “ਪਰ ਰੋਹਨ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਦੇਖ ਪੈਸੇ ਮੈਂ ਹੀ ਦਿੱਤੇ ਨੇ ,ਬੌਡੀ ਟੂ ਬੌਡੀ ਦੇ ,ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਗੜਾਂ ਜਾਂ ਤੂੰ ਕੀ ਫਰਕ ਪੈਂਦਾ ,ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ,ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਲਿਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਗੁਰੀ ਉੱਪਰਲੇ ਮਨੋਂ ਨਾਂਹ ਨੁੱਕਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਪਰ ਰੋਹਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨਾ ਸੁਣੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਧਮਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਲੇਟ ਗਈ। ਬਿਲਕੁਲ ਪੁਠੀ ਤੇ ਰੋਹਨ ਉਹਨੂੰ ਨਿਹਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿਰਫ ਦੋ ਪਤਲੇ ਪੱਤਰਾਂ ਚ ਪੂਰੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ,ਗਿੱਟਿਆਂ ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਤੇ ਖਿਸਕਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਛੇੜੇ ਪਰ ਇੱਕ ਰਾਗ ਜਰੂਰ ਛਿੜਨ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਹੱਥ ਖਿਸਕਦੇ ਰਹੇ। ਇੰਝ ਹੀ ਹੱਥ ਫੈਲਦੇ ਫੈਲਦੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਜਿਸਮ ਦੀ ਆਖਰੀ ਅਣਕੱਜੀ ਨੁੱਕਰ ਨੂੰ ਛੋਹਕੇ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤ ਆਉਂਦੇ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਟ ਭਾਵੇਂ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦੇ ਪਰ ਪੂਰਾ ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਕਿ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਛੋਹ ਸਕੇ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸ ਲਾਲਚਵੱਸ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਉਹ ਹੁਣੇ ਹੀ ਕੁਝ ਹੋਰ ਛੋਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ ,ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਸਾਊ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤ ਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਜੇ ਛੋਹੇਗਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਛੋਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ,ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪਿਆਸ ਜਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਚ ਆ ਬੈਠਿਆ ਝੁਕ ਕੇ। ਤੇ ਉਹਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਮਸਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। “ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹਨੀਮੂਨ ਮਨਾਉਣ ਗਏ ਕਪਲ ਗੋਆ, ਥਾਈਲੈਂਡ ,ਮੌਰੀਸਿਸ਼ ,ਇੰਝ ਹੀ ਮਸਾਜ ਲੈਂਦੇ ,ਕਰਾਸ ਜੈਂਡਰ ,ਕੱਠੇ ,ਜਿਥੇ ਘਰਵਾਲੀ ਦੀ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਘਰਵਾਲੇ ਦੀ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਮਸਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ “.”ਪਤਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ “”ਉਹ ਪਤਾ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਵੀ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਇੰਝ ਹੀ ਹਨੀਮੂਨ ਤੇ ਮਸਾਜ ਕਰਵਾਏਗੀ “ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੋੜ,ਤੇ ਨਾ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣਾ ,” ਉਹ ਖਿਝ ਕੇ ਬੋਲੀ। ਰੋਹਨ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕੋਈ ਦੁਖਦੀ ਰਗ ਛੇੜ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਗਰਦਨ ਤੀਕ ਪੂਰਾ ਝੁਕ ਕੇ ਮਸਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਗੋਡੇ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਇਆ। ਤੇ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾੜ ਨੂੰ ਤਪਦੇ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਜਿਥੋਂ ਤੱਕ ਨਗਨ ਸੀ ਓਥੇ ਤੱਕ। ਅੰਗ੍ਰਜ਼ੀ ਦੇ ਵੀ ਸ਼ੇਪ ਜਿਹਾ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਸੀ। ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਝ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰੀ ਬੈਠਾ ਸੀ। “ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ “ਗੁਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਆਖਰੀ ਗੰਢ ਨੂੰ ਵੀ ਖੋਲ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਲੱਕ ਤੋਂ ਵੱਖੀਆਂ ਤੇ ਆਰਮਪਿਟ੍ਸ ਤੱਕ ਘੁੰਮ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਉਂਗਲਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਚ ਹੀ ਗੋਲਾਈਆਂ ਨਾਲ ਖਿਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਲਗਦਾ ਗੁਰੀ ਦਾ ਜਿਸਮ ਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋ ਇੱਕ ਆਹ ਨਿੱਕਲੀ ਤਾਂ ਉਹ ਗਰਦਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਮੁੜਿਆ ਨਾ। ਸਗੋਂ ਉਂਝ ਹੀ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਠੋਡੀ,ਹੱਥਾਂ ,ਹੱਡਾਂ ਤੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਸਖਤੀ ਜਦੋਂ ਗੁਰੀ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ ਤਾਂ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹੋਵੇ।ਇਸਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਇਹਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਗਰਦਨ ਟੀ ਹੁੰਦੇ ਹੀ। ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਾਂਹ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ /ਇੱਕ ਹੱਥ ਪੁੱਠਾ ਹੋ ਉਹਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹਣ ਲੱਗਾ। ਰੋਹਨ ਮੂੰਹ ਛੁਡਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ। ਤੇ ਇੰਝ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਗਿਆ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਇਹੋ ਕਿਰਿਆ ਦੁਹਰਾਈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਪਰ ਪੂਰੀ ਵਿਛ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਗੁਰੀ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ ਤੇ ਹੱਥ ਲੱਕ ਤੇ ਰੁਕੇ ਨੇ ਸਗੋਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਆਖ਼ਿਰੀ ਪਰਦੇ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਉਪਰ ਲਿਟ ਕੇ ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਥੱਲਿਓਂ ਘੁੱਟਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ। ਗੁਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਸਿਰਫ ਆਹਾਂ ਹੀ ਨਿੱਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੇਚੈਨ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਇੰਝ ਹੀ ਉਹਦੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਕੇ ਰੋਹਨ ਨੇ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਮਾ ਲਿਆ। ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਸੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੱਜ ਮਨ ਦੀ ਰੀਝ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਵਰ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਲਈ ਖੁਦ ਜਿਸਮ ਆਪੋ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਕੋਈ ਕਾਹਲੀ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ਲੀਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਹੁਣ ਉਹਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਥੇ ਸੁਣ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਰੋਹਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਰੋਕਿਆ। ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਉਸ ਦੌੜ ਨੂੰ ਜ਼ਾਰੀ ਰਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਨਾ ਗਈ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਰੋਕੀ ਰਖਿਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਬੱਸ ਹੋ ਗਈ ਉਦੋਂ ਹੀ ਖੁਦ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਇੰਝ ਹੀ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਤੂਫ਼ਾਨ ਲੰਘਣ ਮਗਰੋਂ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਧੰਦਾ ਏ ਇਸ ਚ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਫਟਾਫਟ ਉੱਠੀ ਉਹਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਸਮਝਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਰੋਹਨ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਿਲਾਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। “”ਵਧੀਆ ਲੱਗਾ ?”ਰੋਹਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਉਹਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿਤਾ। ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ। ਅਜੇ ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਈ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੌਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਰੋਹਨ ਦੀਆਂ ਹੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਈ ਬੋਲਕੇ ਉਹ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਸਿਰ ਸੁੱਟਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। “ਕੀ ਹੋਇਆ ” ਇੰਝ ਥੱਕ ਕਿਉਂ ਗਈ , ਬੁਖਾਰ ਏ ?””ਨਹੀਂ ਬੱਸ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਛੁਟੀ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂ, ਹੋਰ ਹੀ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਮਨ “”ਹਲੇ ਸ਼ਬਨਮ ਨਹੀਂ ਆਈ ਤੇ ਨਵੀ ਕੁੜੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਆਪਾਂ ਦੋਏ ਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ। “ਐਨੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਚਾਹ ਰੱਖ ਗਿਆ। ਇਹ ” ਛੋਟੂ ” ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਚਾਣਚੱਕ ਹੀ ਪੁੱਛਿਆ। “ਛੋਟੂ ਕਿੱਧਰ ਗਿਆ ,ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਹੁਣ “” ਨਹੀਂ ਉਹ ਹੁਣ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਏਗਾ “ਰੀਟਾ ਨੇ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਝਾਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। “ਕਿਉਂ ਉਹਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ ” ਇਸ ਜਵਾਬ ਤੇ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਰੀਟਾ ਨੇ ਜੋ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਸੀ ,ਪੂਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਾਜ਼ ਤੋਂ ਵਿਹਲੀ ਹੋਕੇ ਉਸਨੇ ਚਾਹ ਮੰਗਵਾਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਛੋਟੂ ਰੋਜ ਹੀ ਉਹੀ ਕਪੜੇ ਬਦਲ ਬਦਲ ਪਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਤੇ ਸੀ ,ਰੀਟਾ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਸੀ ਕਪੜੇ ਧੋਤੇ ਰਹਿਣ ਤੇ ਰੋਜ ਨਹਾਵੇ ਵੀ। ਛੋਟੂ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਲਿਸ਼ਕ ਪੁਸ਼ਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਵੀ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਉਹੀ ਆਇਆ ਸੀ। ਚਾਹ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਓਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। “ਕੀ ਹੋਇਆ ,ਜਾਂਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ” ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਗਿਲਾਸ ਮਗਰੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। “ਮੈਂ ਵੀ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਾਉਣੀ ਏ ” ਉਹਨੇ ਝਕਦੇ ਝਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਰੀਟਾ ਹੱਸਣ ਲੱਗੀ। “ਅੱਛਾ ਤੈਨੂੰ ਕੀਹਨੇ ਦੱਸਿਆ ਮਸਾਜ਼ ਬਾਰੇ ?” ਉਹਦੀ ਉਮਰ ਉਡਾਰ ਹੋਣ ਦੀ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਹ ਕਦੇ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਮੱਲੋਮੱਲੀ ਹਾਸਾ ਜਿਹਾ ਆਇਆ ,ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੇ ਭੋਲੇਪਣ ਉੱਤੇ। “ਕਈ ਲੋਕੀ ਦੱਸਦੇ ,ਚਾਹ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਮਸਾਜ਼ ਬਾਰੇ ,ਕਹਿੰਦੇ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਉੱਤਰ ਜਾਂਦੀ। ” ਉਹਨੇ ਫਿਰ ਝਕਦੇ ਝਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। “ਲਿਆ ਮੈਂ ਕਰਦੀ ਮਸਾਜ ਆਜਾ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠ ” ਚਾਹ ਸਾਈਡ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਉਹਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਫਿਰ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ,” ਦੱਸ ਹੁਣ ਉੱਤਰ ਰਹੀ ਥਕਾਵਟ ” ਰੀਟਾ ਬੋਲੀ। “ਨਹੀਂ ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣੀ , ਉਹ ਕਰਵਾਉਣੀ ਜੋ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ “.ਰੀਟਾ ਦੇ ਹੱਥ ਇੱਕ ਦਮ ਢਿੱਲੇ ਪਏ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਤੂ ਹੀ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦਾ ਕਿ ਛੋਟੂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਨਿਗ੍ਹਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ। “ਕਿਸ ਕੋਲੋਂ ਕਰਵਾਉਣੀ ਏ “”ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ” ਛੋਟੂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੀਟਾ ਸਿਰ ਫੜ੍ਹਕੇ ਨਾਲ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪ ਤ੍ਰਿਪ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗੇ। “ਜੇ ਉਸਦੇ ਸਕੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਉਸਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਕੀ ਉਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਇਸੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗਾ ? ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਦਲਦਲ ਚ ਕੀ ਡਿੱਗੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਗਏ। ਹਰ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਜੋ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਆਇਆ ਸਿਰਫ ਨੰਗਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਛੋਟੂ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। “ਚੱਲ ਉੱਠ ਇਥੋਂ ਜੇ ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਕੋਈ ,ਸਾਲਾ ,ਭੈਣ ਦਾ ਯਾਰ ” ਗਾਲ ਕੱਢਦੀ ਕੱਢਦੀ ਜਿਵੇਂ ਇਸਦੇ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਉਹ ਆਤਮਸਾਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ……………….ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ ਕਿ ਆਖੇ ਤਾਂ ਕੀ ਆਖੇ. ਉਹ ਰੀਟਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਸੀ , ਜੋ ਉਹਨੂੰ ਭੈਣ ਮੰਨਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਛੋਟੂ ਨੂੰ ਨਿੱਕਾ ਭਰਾ। ਜਿਸ ਕਿੱਤੇ ਚ ਉਹ ਸੀ ਓਥੇ ਸ਼ਾਇਦ ਮਰਦ ਔਰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇੱਕੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਨੰਗੇਜ਼ ਦਾ। ਬੱਸ ਇਹ ਸਹਿਮਤੀ ਪੈਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਨੰਗੇ ਹੋਣਾ। ਉਹ ਵੈਸੇ ਵੀ ਥੱਕੀ ਬੈਠੀ ਸੀ। “ਅੱਜ ਵੀ ਰਾਤ ਏ ਤੇਰੀ ?” ਰੀਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਹੈਗੀ ਏ , ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ,ਥੱਕ ਗਈ ਅੱਜ “ਗੁਰੀ ਬੋਲੀ। “ਪਰ ਹੋਇਆ ਕੀ ,ਅੱਜ ਤੇ ਦੋ ਗ੍ਰਾਹਕ ਹੀ ਲਗਾਏ ,ਮਸੀਂ ਤੂੰ “ਰੀਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਗੁਰੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਮਸਾਲੇ ਲਗਾਕੇ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਰੀਟਾ ਸੁਣਕੇ ਬੋਲੀ। “ਅੱਛਾ ,ਤਾਂਹੀ ਤੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜਾਂ ਸੁਣ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸ਼ਾਇਦ ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਨਾਟਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਏਗੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੁੱਤੀਏ ਸੁਆਦ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। “”ਸੱਚੀ ਦੱਸਾਂ ,ਸਹੁੰ ਲੱਗੇ ਪੀਰ ਬਾਬੇ ਦੀ ਐਨਾ ਸੁਆਦ ਆਇਆ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ,ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਆਂ ,ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੂੰ ਵੀ ਟਰਾਈ ਕਰ , ਜਿਹੜੀ ਆ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਖਿਝੀ ਰਹਿੰਦੀ ਏ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਏਗੀ ,ਸਰੀਰ ਜੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਹੌਲਾ ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕਹੀਂ ” ਉਹਨੇ ਕਹਿ ਤਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਪਰ ਡਰ ਸੀ ਕਿਤੇ ਉਹ ਰੋਹਨ ਲਈ ਹਾਂ ਨਾ ਕਹਿ ਦੇਵੇ। “ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੋੜ ,ਮੈਂ ਇਵੇਂ ਹੀ ਠੀਕ ਆਂ , ਇਹ ਮਰਦ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਟਾਈਪ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ,ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਮਾਸ ਚੂੰਢਣਾ ਪਸੰਦ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਦਾ , ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਫਿਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੁਕਾਨ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਦਿਲ ਨਾ ਲਗਾ ਸਿਰਫ ਦੁਕਾਨਦਾਰੀ ਚਲਾ ,ਨਹੀਂ ਇਧਰੋਂ ਵੀ ਲੁੱਟੀ ਜਾਏਗੀ ਤੇ ਓਧਰੋਂ ਵੀ। ” ਰੀਟਾ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।ਤਦੇ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਆ ਗਈ। ਸ਼ਬਨਮ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਆਈ ਏ ਕੁਝ ਦਿਨ ਲਈ ਦੂਸਰੇ ਪਾਰਲਰ ਵਿਚੋਂ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਗੁਰੀ ਲਈ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਰਾਮ ਸੀ। ਉਹ ਉਸੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਪੈ ਸੋਫੇ ਤੇ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਲਈ ਲੇਟ ਗਈ। ਪਰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸਨੂੰ ਰੋਹਨ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਵੀ ਰੋਹਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੋਣ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਛੋਹ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਸਦੇ ਸਭਨ ਤੋਂ ਕੋਮਲ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਛੇੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ,ਛੇੜ ਵੀ ਕੀ ਕੁਚਲ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੁੜ ਮਿਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਕਿਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੀ ਉਹ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰੁਕ ਸਕਦਾ ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਾ ਰੋਕ ਸਕੀ। ਮਹੀਨਿਆਂ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾਗੀ ਇੱਛਾ ਮੁੜ ਬੁਝ ਕੇ ਜਗ ਗਈ ਸੀ। ਚਿਰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਇਹੋ ਸੁਆਦ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਿਟੀ ਪਿਆਸ ਮੁੜ ਜਾਗ ਉੱਠਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਰੋਹਨ ਉਹਦੇ ਤਨ ਮਨ ਵਿੱਚੋ ਇਹੋ ਅੱਗ ਲਗਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਕੇ ਬੁਝ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਕਿਉਂ ਓਧਰ ਚਲੀ ਗਈ ਕਿਉਂ ਉਸ ਵੱਲ ਫਿਸਲ ਗਈ। ਐਨੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਜਿਸਮ ਸਮਝਿਆ ਹੋਵੇ। ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਗੁੱਡੀ , ਹੱਡ ਮਾਸ ਦੀ , ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ , ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਪੁਠੀ ਹੋ ਕੋਡੀ ਹੋ , ਇਹ ਫੜ੍ਹ ਅਹੁ ਫੜ੍ਹ ਬੱਸ ਸਭ ਹੁਕਮ ਦੇ ਹੁਕਮ , ਕਦੇ ਗੰਦੀਆਂ ਗਾਲਾਂ ,ਕਦੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਾਹਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਆਉਂਦੇ ਸੁਆਦ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਸੁਆਦ ਜਵਾਬ ਚੁਟਕਲੇ ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ। ਰੋਹਨ ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਤਾਰੀਫ ਸੀ , ਲਫਜਾਂ ਚ ਵੀ ਉਸਦੀ ਤਾਰੀਫ ਚ , ਉਸਦੀ ਛੋਹ ਚ ਵੀ ਇੱਕ ਲਜਾਕਤ ਸੀ ਕੋਈ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੋਈ ਖਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਤਨ ਮਨ ਨੂੰ ਰਿਝਾਉਣ ਦੀ ਖਵਾਹਿਸ਼ ਸੀ। ਮਰਦ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਔਰਤ ਉਸਨੂੰ ਰਿਝਾਏ , ਕਦੇ ਕਿਵੇਂ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਕੇ ਆਖਕੇ ਛੋਹ ਕੇ ਜੋ ਉਹ ਕਹੇ ਉਹ ਕਰਕੇ। ਪਰ ਔਰਤ ਦੀ ਵੀ ਇਹੋ ਖਵਾਹਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ , ਕੋਈ ਮਰਦ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਰਿਝਾਏ। ਉਸਨੂੰ ਮਨਾਏ ,ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਟੋਟਕਿਆਂ ਚ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਗੁਝੇ ਗੁਝੇ ਤੀਰਾਂ ਚ ਤਾਰੀਫ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਮੁਕਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਿਆਸ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਤੇ ਫਨਾਹ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ। ਉਸਦੀ ਵੀ ਇਹੋ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਜਿਸਨੇ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਚ ਰੋਹਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸੋਚਦਿਆਂ ਉਹ ਸੌਂ ਗਈ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਉਦੋਂ ਉਠਾਇਆ ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਗ੍ਰਾਹਕ ਆਇਆ। ………….ਸ਼ਬਨਮ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਉਸਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਹਸਪਤਾਲੋਂ ਛੁੱਟੀ ਮਿਲੇ ਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ ਸੀ। ਲੜਾਈ ਹੁਣ ਇਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੇ ਕਿਉਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੂੰ ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ। ਸ਼ਬਨਮ ਸਮਝਾ ਸਮਝਾ ਕੇ ਥੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਦਾ ਝਗੜਾ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਇਸ ਲਈ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਭਾਲਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੱਚੋ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬੌਡੀ ਟੂ ਬੌਡੀ ਮਸਾਜ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਤਾਰਿਆ ਤੇ ਬਾਕੀ ਹੈਂਡ ਜੌਬ ਤੱਕ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਰਦ ਕਿਵੇਂ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਾਰਟਨਰ ਗੈਰ ਮਰਦ ਨੂੰ ਛੋਹੇ ਤੱਕ ਵੀ ਤੇ ਉਸ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਦ ਨੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵੀ ਗਸ਼ਟੀਪੁਣਾ ਹੀ ਏ ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਸੱਚੀ ਸਵਿਤਰੀ ਕੋਈ ਬਣ ਜਾਏ। “ਨਾਲੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਨੰਗੇ ਪੈ ਹੀ ਗਈ , ਕੀ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਨ ਕਦੋਂ ਬਦਲ ਜਾਏ ” ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਜੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਦਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਥੇ ਨਾ ਪਈ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕਾਰਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ,ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਇਹ ਪਬੰਦੀ ਖੁਦ ਲਗਾਈ ,ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ ,ਤੇ ਪੈਸੇ ਕਮਾ ਰਹੀ ਤਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ , ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲ ਰਿਹਾ , ਹੁਣ ਵੀ ਦੇਖ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਪੈਸੇ ਚੱਲਣਗੇ ਜੋ ਬਾਕੀ ,ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੁਣ ਵੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ “” ਇਹ ਗ਼ਲੀਜ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਮੈਂ ਭੀਖ ਮੰਗਣੀ ਪਸੰਦ ਕਰਾਗਾਂ , ਤੂੰ ਜਿੱਦਣ ਠੀਕ ਹੋਗੀ ਜਿਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਕੋਠਾ ਖੋਲ੍ਹ ਲਵੀਂ ,ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਬਚ ਗਿਆ ਉਹ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵੀ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਮਿਹਣਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ………. ਸੁੱਚੀ ਰੱਖੀ ਏ। “ਸ਼ਬਨਮ ਫਿਰ ਰੋਂ ਲੱਗੀ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਅਪਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚੋ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਸਭ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਹਿੰਮਤ ਹਾਰ ਗਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਕਾਲ ਕਰਨ ਤੇ ਕਾਲ ਨਾ ਚੁੱਕੀ ਉਦੋਂ ਉਹਨੇ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੀ ਕੁਝ ਦਿਨ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਹੀ ਲੈ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਾਂ ਤਾਂ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚੱਕਦਾ ਜੇ ਚੱਕਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਠੀਕ ਮੇਰਾ ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਹੀ ਹੋਜੂ ਮੈਂ ਆਪੇ ਘਰ ਆ ਜਾਊ। ਇਹ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਖਾਤਿਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਹੁਣ ਇੰਝ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ.”ਉਹ ਸਿਆਣਾ ਲਗਦਾ , ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਮੁੰਡੇ ਇੰਝ ,ਸਮਝੇਗਾ ਤਾਂ ਆਜੇਗਾ ਵਾਪਿਸ। ਉਮੀਦ ਤਾਂ ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਸੀ , ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੱਧ ਮੱਚੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖਣ ਦੇ ਪੈਸੇ ਹੁਣ ਕੌਣ ਦੇਵੇਗਾ ,ਅਸਲ ਫਿਕਰ ਤਾਂ ਇਹੋ ਸੀ !ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕੇਸ ਵੀ ਸੀ , ਕਾਲਜ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਘਰੋਂ ਤੋਂ ਉਹ ਬੇਘਰ ਹੀ ਸੀ। ……………….【 ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਕਿੱਸਾ ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਈਮੇਲ ਮੈਸੇਜ ਫੇਸਬੁੱਕ ਉੱਤੇ ਭੇਜ ਸਕਦੇ ਹੋ । ਇਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਬਿਨਾਂ ਪਛਾਣ ਦੱਸੇ ਤੋਂ ਇਸ ਲਿੰਕ ਉੱਤੇ ਭੇਜ ਸਕਦੇ ਹੋ । ਮੇਰੀ ਵੈਬਸਾਈਟ ਉੱਤੇ https://harjotdikalam.com/2020/08/12/confession/ ਜੇ ਕਲਿੱਕ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਸਟੇਸਟ ਤੋਂ ਚੁੱਕੋ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫੇਸਬੁੱਕ ਪੇਜ਼ Harjot Di Kalam ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਗੂਗਲ ਉੱਤੇ ਵੈਬਸਾਈਟ ਸਿੱਧੀ ਸਰਚ ਕਰ ਲਵੋ । ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ । }

ਮਹੀਨਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਦੇ ਜ਼ਖਮ ਭਰੇ , ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਨਾ ਦਿੱਤੇ। ਪੈਸੇ ਮੁੱਕਦੇ ਮੁੱਕਦੇ ਮੁੱਕ ਹੀ ਗਏ , ਇਲਾਜ਼ ਦਾ ਖਰਚ ਤਾਂ ਸੀ ਹੀ ਉੱਪਰੋਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਅਲਹਿਦਾ ਖਰਚ ਸੀ। ਖਾਲੀ ਪਏ ਫਲੈਟ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਵੀ ਭਰਦੀ ਰਹੀ ਕਿ ਮੁੜ ਐਸੀ ਲੋਕੇਸ਼ਨ ਚ ਘਰ ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਰਹੂ.ਕਾਲਜ਼ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਕੋਈ ਸਹੇਲੀ ਪਤਾ ਲੈਣ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਜਾਂ ਫੋਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਾ ਨੰਬਰ ਸਵਿੱਚ ਆਫ ਆਉਣ ਲੱਗਾ।ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਔਖਾ ਹੈ ਐਸੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਲਾਹੁਣਾ ,ਬਲੌਕ ਕਰੋ ਜਾਂ ਨੰਬਰ ਬਦਲੋ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਖਤਮ। ਪਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਤੁਰਦੀ ਏ ਆਪਣੀ ਤੋਰ ਤੇ ਰੰਗ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਬਨਮ ਹੁਣ ਰੰਗ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ ਸੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਗ੍ਰਾਹਕ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੁਣ ਸੰਗਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਕਾਰਨ ਜਿਸਮ ਤੇ ਪਿਆ ਸਾੜ. ਬਾਅਦ ਚ ਕੋਈ ਪੰਗਾ ਨਾ ਪਵੇ ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਕਾਊਂਟਰ ਵਾਲੀ ਹੀ ਗ੍ਰਾਹਕ ਨੂੰ ਕਲੀਅਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਸਾਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਜਾਏਗੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।ਉਸਦੇ ਗ੍ਰਾਹਕ ਬਕਾਇਦਾ ਘਟਣ ਲੱਗੇ। ਕੋਈ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਗ੍ਰਾਹਕ ਹੀ ਫਸਦਾ। ਜਾਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਵਿਚੋਂ ਹੱਥਾਂ ਕਰਾਮਾਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਓਨੇ ਨਾ ਬਣਦੇ ਜਿੰਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਸੁਨੀਲ ਫੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੋਰਟ ਵੀ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਵਿੱਚੋ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਹਵਾਂ ਚ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਦੇਕੇ ਮਾਮਲਾ ਰਫ਼ਾ ਦਫ਼ਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜਿਸ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ ਸ਼ਬਨਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਲੀਹੋਂ ਲੱਥ ਗਈ ਹੋਵੇ।ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਕੇ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਿੰਝ ਕਰੇ.ਫਿਰ ਵੀ ਮਸਾਜ ਸੈਂਟਰ ਦਾ ਕੰਮ ਵਾਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਦੇ ਹੋਰ ਪੱਕਿਆਂ ਗ੍ਰਾਹਕਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸੇਠ ਤਾਂ ਸੀ ਹੀ ਓਧਰੋਂ ਗੁਰੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਰੋਹਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਮਸਾਜ਼ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ। ਮਾਰਕੀਟ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਗੁਰੀ ਹਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਹੀ ਨੰਬਰ ਮੰਗੇਗਾ। ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੈ ਰਹੀ। ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਉਹ ਫਿਰ ਆਇਆ , ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਈਆ ਮਸਾਜ਼ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੁਰੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੜ੍ਹ ਗਿਆ ਸੀ ,ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਉਡੀਕਦੀ ਹੋਵੇ। “ਬਹੁਤ ਦਿਨ ਮਗਰੋਂ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ ” ਗੁਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਹਿੰਮਤ,ਨਹੀਂ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਹੋਇਆ ” ਉਹਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ” ਪਿਛਲੀ ਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਐਡਵਾਂਸ ਹੁਣ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਟਵਾਇਆ। ਅੱਜ ਵੀ ਸਿਰਫ ਮਸਾਜ ਲਈ ਆਇਆ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। “”ਅੱਛਾ,ਐਨੀ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ,ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਤਾਂ ਤੈਥੋਂ ਨਾ ਲੈਂਦੀ ਪੈਸੇ ” ਗੁਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਪੈਸੇ ਲਈ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਆਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ,ਘੋੜਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰੂ ਤੇ ਖਾਊਂਗਾ ਕੀ ?” ਰੋਹਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। “ਉਹ ਬੜਾ ਸਿਆਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੂੰ “ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਚੂੰਢੀ ਵੱਢਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। “ਚੱਲ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਪੜੇ ਬਦਲ ਲਵਾਂ ?” ਰੋਹਨ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬਾਹਰ ਜਾਏ ਤੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦੇਵੇ। “ਕਿਉਂ ਹੁਣ ਐਵੇ ਦਾ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਹੋਵੇ ?” ਗੁਰੀ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਚ ਆਖਿਆ। “ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੈ ਨਹੀਂ ਸਿਰਫ ਮਹਿਸੂਸ ਹੀ ਕੀਤਾ। ” ਉਸੇ ਟੋਨ ਵਿੱਚ ਮੋੜਵਾਂ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ। ਤੇ ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਗੁਰੀ ਨੂੰ। ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਉਸਦੀ ਸੋਚਣ ,ਦੇਖਣ ,ਸੁੰਘਣ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਐਨੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚੋ ਇਸ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਟੱਕ ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਰੋਹਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਪਰਦ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਦੂਰੋਂ ਖੜ੍ਹੇ ਕਣਖੀ ਝਾਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਖੁਦ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਖੜ੍ਹੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੀ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਤਕਦੇ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਵੇਖ ਹੀ ਨਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਰੋਹਨ ਉਂਝ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਤਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦਿਨ ਇੱਕ ਅੱਗ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਬਾਲ ਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਐਨੀ ਹੋਏਗੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਹੱਥੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਵੇਲ੍ਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੀ ਉਸਦੇ ਨੰਗੇ ਤੇ ਕਸਵੇਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਈ.ਬੈੱਡ ਨਾਲ ਢੂਹ ਲਾ ਕੇ ਅੱਧ ਬੈਠੇ ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। “ਲਗਦਾ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਿਸ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਖਾਸ ਹਾਂ” ?”ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਮੋਹ ਹੋ ਗਿਆ ,ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਛੱਲੀ ਵਾਂਗ ਭੁੱਜ ਜਾਂਦਾ “ਗੁਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਹਦੇ ਗਰਦਨ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। “ਕਿਉਂ “ਰੋਹਨ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ। “ਐਨੀਆਂ ਕਿਉਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਾ ਟਾਈਮ ਨਹੀਂ ਏ “ਗੁਰੀ ਨੇ ਉਹਦੇ ਬੋਲਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਹੋਵੇ।ਇੱਕ ਕਾਹਲੀ ਇੱਕ ਤੇਜੀ ਸੀ ਉਸਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵਿੱਚ। ਉਹਦੀ ਕਾਹਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਰੋਹਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵੀ ਉਹਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਪੇਟ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚਣੇ ਔਖਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਪੱਟਾਂ ਚ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ। ਪੂਰੇ ਤਰੀਕੇ ਹੀ ਗੁਰੀ ਨੇ ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਕਪੜੇ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ। ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਲਿਟਾ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਹਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੀ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ। ਕਾਮ ਵੇਗ ਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਤੇ ਭੁਖਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।ਉਹਨੂੰ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਰੋਹਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਉਸਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਇੰਝ ਘੁੱਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜਾਨ ਹੀ ਕੱਢ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਰੋਹਨ ਉਸਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ।ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਲਗਦੇ ਹੀ ਉਹਦਾ ਜਿਸਮ ਆਕੜਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। “ਕਿੱਸ ਕਰ ” ਗੁਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਇਆ। ਬੇਧਿਆਨੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਲਾਇਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਮ ਮੂੰਹ ਚ ਦੁੱਧ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਉਹਨੂੰ ਹੁੱਥੂ ਆ ਗਿਆ। ਤੇ ਉਹ ਖੰਘਣ ਲੱਗਾ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹਦਾ ਸਿਰ ਚਕਰਾ ਗਿਆ। ਗੁਰੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਾਂ !! ਉਹ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਹਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਗੁਰੀ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਗੁਰੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਵਾਲ ਪੜ੍ਹ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਸ ਸਵਾਲ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਕੇ ਮੂਡ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤਾਂ ਨਾਲ ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਰੋਹਨ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚੋਂ ਸਵਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦੀ ਹੋਈ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਗਈ.ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਪੇਟ ਤੱਕ ਹੱਥ ਘੁਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਪੱਟਾਂ ਚ ਰਗੜਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤਾਈ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਝੁਕੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਚ ਬੁੱਲ ਕਸਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਦੋ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਜਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਨ ਮਨ ਦੀ ਅਗਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਝ ਦੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਬਲਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚੋ ਲਾਵਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਫੁੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਤੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ ਹਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ। ਦੋਨੋ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਚ ਸਮਾਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਸਿਰਫ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਦੀ ਅਵਾਜ ਤੇ ਆਹਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਕੇ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਨਹੀਂ ਗਏ। ******************ਸ਼ਾਂਤੀ ਛਾ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਸਵਾਲ ਮੁੜ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਸੀ। ਅੱਖਾਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਸਵਾਲ ਸੀ। ਗੁਰੀ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਤੇ ਰੋਹਨ ਨੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਆਖੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਲਏ. ਆਪਣੇ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਪੈਸੇ ਸੀ ਉਹਨੇ ਰੋਹਨ ਦੀ ਜੇਬ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਫੋਨ ਨੰਬਰ ਵੀ। ਜੇਕਰ ਦਿਲ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਕਾਲ ਕਰੀਂ। ਤੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਗਈ। *******************ਸ਼ਬਨਮ ਤੇ ਗੁਰੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੋਰਾਹੇ ਤੇ ਸੀ ਅਚਾਨਕ ਕੁਝ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਵਿਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਹਲੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਸੀ। ਇਲਾਕੇ ਚ ਨਵਾਂ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਆਇਆ। ਤੇ ਬੱਸ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਤੇ ਰੇਡ ਵੱਜੀ। ਪਤਾ ਉਦੋਂ ਹੀ ਲੱਗਾ ,ਜਦੋਂ ਅੱਧ ਨੰਗੇ ਗ੍ਰਾਹਕਾਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ,ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੀਆਂ ਆ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਸਭ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਠਾਣਾ ਹੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਾਹ ਹਲੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਿਆ ਸੀ।

ਇਹ ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੱਚ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਚ ਹੁੰਦਾ ਕੀ ਕੁਝ ਏ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਇਸ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਗੋਂ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਦੇ ਪਾਰਲਰਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਰਾਜ ਮੌਕੇ ਹਰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦੇਹ ਵਪਾਰ ਦੇ ਅੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਕੁਝ ਜਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਕਾਇਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧੰਦਾ ਇਹੋ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸਮੇਂ ਚ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਲੋਕ ਜਾਤ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਵੰਡੇ ਇਹਨਾਂ ਕਿੱਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੇ। ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਾਰਨ ਲੱਗੀ। ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਚ ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਲੀ ਕਲਕੱਤਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅੱਡਿਆਂ ਚ ਰੌਣਕ ਘਟਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਕੋਠੇ ਸਿਮਟ ਗਏ। ਏਡਜ ਤੇ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਡਰੋਂ ਟਰੱਕਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੱਡਿਆ ਤੇ ਧੰਦਾ ਘੱਟ ਗਿਆ। ਇਹਨਾਂ ਅੱਡਿਆ ਦੇ ਗ੍ਰਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਸਫਾਈ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਤੇ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਜੋ ਅਮਰੀਕੀ ਕਲਚਰ ਵੇਖ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਬਦਨਾਮ ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਘੱਟ ਹੀ ਜਾਕੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਨੱਬੇ ਮਗਰੋਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮਹਾਂਨਗਰੀ ਸਭਿਅਤਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮੇਲ ਜੋਲ ਵਧਣ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਵੀਂ ਪੜ੍ਹੀ ਲਿਖੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੈਕਸ ਇੱਕ ਮਾਨਤਾ ਬਣ ਹੀ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਹੋਟਲਾਂ ਦੇ ਕਮਰੇ ਆਨਲਾਈਨ ਮਿਲਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਕਪਿਲ ਫਰੈਂਡਲੀ ਮਿਲਣ ਲੱਗੇ ਫਿਰ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਪੇਡ ਸੈਕਸ ਕਰਨਾ ਮਜਬੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸਿਰਫ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਸ਼ੌਂਕ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕ ਤੇ ਕੁਝ ਐਸੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਇਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਚ ਦੁਖੀ ਸੀ ਤੇ ਪਰਵਾਸੀ ਤੇ ਘਰੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਇਕੱਲੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲਜ਼ ਲਈ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਸ਼ਗੂਫੇ ਵਜੋਂ ਉਭਰਿਆ। ਜੋ ਥਾਈਲੈਂਡ ਤੇ ਹੋਰ ਬਾਹਰੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰਜ ਤੇ ਦਿੱਲੀ ਬੰਬੇ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਆਮ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਿਥੇ ਮਸਾਜ ਪਾਰਲਰ ਦਾ ਬੋਰਡ ਲਗਦੇ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ। ਆਮ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਸਿਆਸੀ ਸਬੰਧ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂ ਅਮੀਰ ਤੇ ਜੇ ਨਾ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਬਕਾਇਦਾ ਕਮਾਈ ਵਿਚੋਂ ਹਿੱਸਾ ਪੁਲਿਸ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿੱਕ ਸੁੱਕ ਲਈ ਜਾਂਦਾ।ਭਲਾਂ ਐਸਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਬਿਨਾਂ ਮਿਲੀ ਭੁਗਤ ਤੋਂ ਚਲ ਸਕਦਾ ਏ ?ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਅਫ਼ਸਰ ਆਉਂਦਾ ਜਿਥੇ ਕਿਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰਕਮ ਘੱਟ ਲਗਦੀ ਜਾਂ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਰੌਲਾ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਣਾ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਮਗਰੋਂ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਕਾਰਵਾਈ ਪਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਇਆ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਹਮਲੇ ਮਗਰੋਂ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਕਾਫੀ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਮਾਰਕੀਟ ਦੇ ਮਾਲਿਕ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕੱਢਣ ਲਈ ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਰਾਇਆ ਹੀ ਉਹ ਦਿੰਦੇ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਲਿਸ ਕੋਲ ਵੀ ਗੱਲ ਗਈ ਤੇ ਐੱਮ ਐੱਲ ਏ ਕੋਲ ਵੋ ਪਰ ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਾ ਧਰਾਇਆ। ਫਿਰ ਨਵੇਂ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਦੇਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰਕਮ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਮਾਲਿਕ ਨਾ ਮਨਾ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਵਾਧ ਘਾਟ ਚ ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ” ਕਿਉਂ ਹੋਰਾਂ ਤੀਵੀਆਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਖਾਣ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਅੱਡ ਰਹੇ ਹੋ “. ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਗੱਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਬੱਸ ਉਹਨੇ ਉਹੀ ਤਰੀਕਾ ਅਪਨਾਇਆ ਜੋ ਪੁਲਿਸ ਐਸੇ ਹਰ ਕੇਸ ਚ ਅਜਮਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਆਹੀ ਰੰਗੇ ਨੋਟ ਦੇਕੇ ਅੰਦਰ ਭੇਜਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਸਲੈਕਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਅੰਦਰ ਗਏ। ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਗੁਫ਼ਤਗੂ ਕੀਤੀ। ਤੇ ਰੇਟ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ. ਨਵੇਂ ਗ੍ਰਾਹਕ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਥੋੜੀ ਨਾ ਨੁੱਕਰ ਜਰੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਸੀ ਕਿਉਕਿ ਸਿੱਧਾ ਦੱਸਕੇ ਕੋਈ ਫਸਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਇੰਝ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਸੀ ਕਿ ਗ੍ਰਾਹਕ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਸਿਪਾਹੀ ਲੇਟਿਆ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕੀ ਸਰਵਿਸ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੰਝ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਹਾਂ ਇੱਕ ਸਪੈਸ਼ਲ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਹੈਪੀ ਐਨਡਿੰਗ ਦੇ ਸਕਦੀ ਏ। “ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਈਆਂ ਦਵਾਗਾਂ,ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੀ ਕੈਮ ਏ “”ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ “”ਉਹੀ ਜੋ ਅਸਲ ਚ ਹੁੰਦਾ ਉਹ “”ਓਕੇ” ਆਖ ਕੇ ਉਹਨੇ ਰੁਪਈਆ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਗਿਆ ਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਨੇ ਕੱਢ ਕੇ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੇਰੇ ਚ ਵੈਸੇ ਵੀ ਨੋਟਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਰੰਗ ਦਾ ਕੀ ਪਤਾ ਲਗਦਾ। ਰੀਟਾ ਕਪੜੇ ਉਤਾਰਨ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਸਿਪਾਹੀ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਉਹਦੇ ਕਸਵੇਂ ਬਦਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰੋਜ ਦੇ ਐਨੇ ਗ੍ਰਾਹਕ ਭੁਗਤਾ ਕੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਐਨਾ ਕਾਇਮ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਰਹੀ ਏ ਜਦਕਿ ਉਹਦੀ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਦਾ ਤਾਂ ਚਾਰ ਕੁ ਸਾਲ ਮਗਰੋਂ ਕੋਨੇ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਮਾਸ ਲਟਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਹਨੇ ਬਹੁਤਾ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੂਸਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਨਿਗ੍ਹਾ ਉਹਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੇ ਕਿਥੇ ਪੈਸੇ ਸਾਂਭੇ ਹਨ। ਮੁਬਾਇਲ ਤੇ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਤੁਰੰਤ ਉਹਨੇ ਨੰਬਰ ਡਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਤੇ ਦੋ ਢਾਈ ਮਿੰਟ ਚ ਜਦੋਂ ਉਹਨੇ ਫੋਨ ਸਾਈਡ ਤੇ ਹੀ ਰਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਰੀਟਾ ਉਹਦੇ ਪੂਰੇ ਨੰਗੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਲੇਟਣ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਦਗੜ ਦਗੜ ਹੋਈ ਤੇ ਹਰ ਕਮਰੇ ਚ ਪੁਲਿਸ ਹੀ ਪੁਲਿਸ ਹੋ ਗਈ। ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਦੋਵੇਂ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ। ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਲਈ ਮਾਜਰਾਂ ਸਮਝ ਚ ਨਾ ਆਇਆ। ਨਾਲੋਂ ਨਾਲ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਲਾਈਟਾਂ ਜਗ੍ਹਾ ਕੇ “ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਲਈਆਂ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਲਾਤ ਦੀਆਂ ਵੀ ਕਰੰਸੀ ਨੋਟਾਂ ਦੇ ਨੰਬਰ ਮਿਲਾਏ ਤੇ ਪੂਰੇ ਤਰੀਕੇ ਇੱਕ ਜਾਲ ਚ ਫਸਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰੇਡ ਮਾਰੀ। ਜਿੰਨੇ ਕੁ ਸਬੂਤ ਚਾਹੀਦੇ ਸੀ ਉਹ ਮਿਲ ਹੀ ਗਏ ,ਨੋਟਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਫੜ੍ਹੇ ਗਏ ਗ੍ਰਾਹਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ , ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਕੰਡੋਮ ਤੇ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਵਾਧੂ ਕੈਸ਼। ਇੰਝ ਦੀ ਰੇਡ ਸੁਣੀ ਤੇ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖ ਵੀ ਲਈ। ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਥਾਣੇ ਜਾ ਕੇ ਐੱਫ ਆਰ ਆਈ ਨਾ ਲਿਖ ਲਈ। ਦੋ ਬਾਲਗਾਂ ਚ ਸੈਕਸ ਹੋਣਾ ਕਰਾਈਮ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਉਹਦੇ ਚ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਸੈਕਸ ਕਰਨਾ ਕ੍ਰਾਈਮ ਹੈ ਤੇ ਪੈਸੇ ਦੇ ਇਸੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਇਸ ਧੰਦੇ ਨੂੰ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਅਧਾਰ ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਹਰ ਸੈਕਸ ਵਰਕਰ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਬੰਦ ਕਮਰੇ ਚ ਦੋ ਬਾਲਗ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਝਾਤੀ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹੁਣ ਇਥੇ ਪੈਸਾ ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਇਹ ਵੀ ਸਾਬਿਤ ਸੀ ਕਿ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਦੇ ਨਾਮ ਥੱਲੇ ਜਿਸਮ ਵੇਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ ਹੁਣ ਕੇਸ ਤਾਂ ਮੈਜਿਸਟਰੇਟ ਕੋਲ ਹੀ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਪੁਲਿਸ ਕੋਲ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ ਮੈਜਿਸਟਰੇਟ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਸਭ ਨੂੰ ਥਾਣੇ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦਾ ਹੀ ਪਲੈਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਬਹਾਨੇ ਉਹ ਮਾਲਿਕ ਦੀ ਹੇਕੜੀ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਫੜ੍ਹਨ ਲਈ ਵੀ ਛਾਪੇ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ ਪੁਲਿਸ। ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਕੱਠਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਅਦਾਲਤ ਲਿਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸਭ ਨੂੰ ਇਹੋ ਸੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰੋਂ ਘਰੀਂ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ। ਪਰ ਰਾਤ ਭਰ ਠਾਣੇ ਰਹਿਣ ਪਿੱਛੇ ਰੀਟਾ ਨੇ ਘਰ ਵੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਸੀ ਤੇ ਠਾਣੇ ਰਾਤ ਰੁਕਣ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਕੇ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਦਿਲ ਘਬਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਤਾਂ ਖੁਦ ਅੰਡਰਗਰਾਊਂਡ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਕਿਸੇ ਸਿਆਸੀ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣਦੇ। ਕਰਨ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਨ ਉਹ ?ਸਰਦੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਠੰਡ ਉੱਤਰ ਆਈ ਸੀ।ਉਹ ਛੇ ਕੁੜੀਆਂ ਸੀ , ਐਨੇ ਕੁ ਗ੍ਰਾਹਕ ਸੀ। ਹਵਾਲਾਤ ਚ ਭਾਵੇਂ ਅੱਡ ਅੱਡ ਬੰਦ ਸੀ। ਪਰ ਹਰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਲਈ ਹਵਾਲਾਤ ਚ ਝਾਕ ਸੀ, ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਠਾਣੇ ਆਏ ਲੋਕ ਦੇਖ ਦੇਖ ਕੇ ਲੰਗਦੇ ਕੋਈ ਹਵਾਲਾਤ ਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਕੋਈ ਘਰੋਂ ਰੋਟੀ ਦੇਣ। ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਾ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ।ਪਰ ਹਰ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਜਰੂਰ ਨਿਗ੍ਹਾ ਮਾਰਕੇ ਜਾਂਦਾ।ਐਨੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸੱਜੀਆਂ ਧੱਜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਿਸ ਜੁਰਮ ਚ ਅੰਦਰ ਉਹ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਕਿਸੇ ਸਿਪਾਹੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗਿਓ ਕਹਿੰਦਾ “ਛਾਪਾ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਧੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ “.ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਭਾਵੇਂ ਆਪ ਕਤਲ ਕੇਸ ਚ ਆਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰੇਪ ਦੇ ਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਰੂਰ ਕਹਿੰਦਾ ।”ਲੋਹੜਾ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਜਮਾਨੇ ਨੂੰ ” ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕੋਈ ਗੁੱਝਾ ਜਿਹਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ।ਰੀਟਾ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਘਰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਘਰੋਂ ਰੋਟੀ ਮੰਗਵਾਉਣ ਲਈ ਤਾਂ ਆਖ ਦੇਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜ਼ਮਾਨਤੀ ਲਈ।ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਨਾ ਕੁ ਤਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ਰਾਤ ਭਰ ਲਈ ਔਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹਵਾਲਾਤ ਚ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕੋਈ ਬਦਲਵਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਪਰ ਜਿਥੇ ਵੀ ਜਾਣ ਰਾਤ ਇਥੇ ਕੱਢਣੀ ਔਖੀ ਸੀ।ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਮੰਨ ਕੇ ਉਹਦੀ ਉਹਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ।ਪਹਿਲੀ ਕਾਲ ਉਹਨੇ ਘਰੇ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ ਕੇ ਰਾਤੀ ਕਿਤੇ ਅਚਾਨਕ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਾਈ ਆਈ ਤੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਏਗੀ। ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਵੀ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਬਾਹਰ ਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕਾਲ ਲਗਾਈ ਉਸਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਚ ਦੇਖ ਉਹ ਜਰੂਰ ਹੀ ਕੋਈ ਜ਼ਮਾਨਤ ਲੱਭ ਉਹਨੂੰ ਛੁਡਵਾ ਲਵੇਗਾ।ਉਹਨੇ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ,ਕਿਸੇ ਵਕੀਲ ਦੀ ਵੀ ਦੱਸ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।ਪਰ ਜੀਵਨ ਤਾਂ ਥਾਈਂ ਹੀ ਮੁੱਕਰ ਗਿਆ।”ਹਰੇਕ ਹੀ ਵਕੀਲ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਗੱਲ ਸਿੱਧੀ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਏਗੀ ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਝ ਕਿਸੇ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣੀ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦੇਣਗੇ।”ਉਹਦਾ ਉੱਤਰ ਸੀ। ਜਦਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਸਖਸ਼ ਸੀ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਕਮਰੇ ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਤਲਾਕ ਲੈ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਆਖਦਾ ਸੀ।ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੋਕ ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਚ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।ਉਹਨੇ ਗੁੱਸੇ ਚ ਫੋਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਜੇ ਇਹ ਬੰਦਾ ਇੰਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਐਨੀ ਇੱਜਤ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਨਾਲ ਖੜੇਗਾ।ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦੇਖਣ ਚ ਕੀ ਹਰਜ ਏ ਉਹਨੇ ਨੰਬਰ ਡਾਇਲ ਕੀਤਾ।ਆਖ਼ਰੀ ਰਿੰਗ ਤੇ ਹੀ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ।

ਫੋਨ ਚੁੱਕਦੇ ਹੀ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ। “ਸਭ ਠੀਕ ਤਾਂ ਹੈ , ਐਸ ਵੇਲੇ ਫੋਨ ?”ਰੀਟਾ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ , ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਹੁਣ ਇਥੋਂ ਰਾਤ ਗੁਜਾਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਉਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਕਰਨ ਦਾ ਕਹਿਕੇ ਉਹਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।ਹਵਾਲਾਤ ਚ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਰਾਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੈਰ ਪਸਾਰਨ ਲੱਗੀ। ਥਾਣਾ ਵੀ ਸੁੰਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਦੇਖਦੇ ਦੇਖਦੇ ਰਾਤ ਦੇ ਕਰੀਬ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜ ਗਏ। ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਨੇ ਰਾਤ ਭਰ ਲਈ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿਫਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਪ ਚ ਬਿਠਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਆਖਰੀ ਉਮੀਦ ਵੀ ਬੁਝ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਕਿਸੇ ਮੋਹਰਤਬ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਾਜ਼ਿਰ ਹੋਇਆ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਉਹਨੇ ਜ਼ਮਾਨਤ ਦੇ ਆਰਡਰ ਕਰਵਾ ਲੈ ਸੀ। ਮਸੀਂ ਜਾਨ ਸੁਖਾਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਫੋਨ ਵਗੈਰਾ ਵਾਪਿਸ ਕੀਤੇ ਤੇ ਉਹ ਥਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹਨੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਵਜੋਂ ਕਾਲ ਲਗਾਈ ਤਾਂ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਥਾਣੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਹੀ ਕਿਤੇ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਗਲੀ ਸਿਰਦਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਗਈ ਤੇ ਕਿਥੇ ਜਾਣ। ਸੋਚ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਹੋਟਲ ਬੁੱਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਰਾਤੀ ਭਰ ਰੁੱਕ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਨਿਕਲ ਜਾਵਾਗੇ। ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਫਲੈਟ ਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤਾਂ ਓਧਰ ਚਲੇ ਗਈਆਂ। ਰੀਟਾ ਸ਼ਬਨਮ ਤੇ ਗੁਰੀ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਕਾਰ ਚ ਬੈਠ ਗਈਆਂ।ਪਲੈਨ ਇਹੋ ਬਣਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਟਲ ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜਾਏ ਫਿਰ ਓਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। “ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤੇ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਰੁਕ ਸਕਦੇ ਹੋ। …….. ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ। .. ਨੂੰਹ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਧਰੇ ਬਾਹਰ ਗਏ ਹਨ “ਵਧੀਆ ਸਬੱਬ ਬਣਿਆ ਸੀ , ਹੋਟਲ ਨਾਲੋਂ ਘਰ ਚ ਰੁਕਣਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਸੀ ਪਰ ਕਿਸੇ ਤੇ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਣਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਅਖੀਰ ਮੰਨ ਹੀ ਗਏ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਗੱਡੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲਈ। ਬਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤਾਂ ਬੀਤ ਹੀ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਨੇ ਸੌਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ। ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਭਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਸੀ।ਸ਼ਬਨਮ ਤੇ ਗੁਰੀ ਵੀ ਸੇਠ ਦੇ ਇਸ ਰਵਈਏ ਦੀਆਂ ਕਾਇਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਸਮਝਦੀਆਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਰੀਟਾ ਕਰਕੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਥੁੜ੍ਹਾਂ ਮਾਰੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੀ ਖਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਏ।ਉਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।”ਅੱਜ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ,ਸੇਠ ਨੂੰ ਐਨੀ ਠੰਡ ਚ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਤੇਰਾ ਵੀ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਕਿ ਬੇਚਾਰੇ ਨੂੰ ਨਿੱਘ ਦੇਵੇਂ “।ਗੁਰੀ ਨੇ ਛੇੜਿਆ।”ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਸੋਜੋ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਹਲੇ ਕੱਲ੍ਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੋਣਾ”।ਰੀਟਾ ਨੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।”ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਮੈ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀ ਆਂ ,ਵਿਚਾਰਾ ਕੀ ਪਤਾ ਕੀ ਸੋਚਕੇ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਘਰ,” ਰੀਟਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਚ ਬੋਲੀ ।”ਅੱਛਾ ਤੇਰੇ ਐਨੀ ਹੀ ਐੱਗ ਲੱਗੀ ਏ, ਬੁਲਾ ਲੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਰੇ ਨੂੰ, ਬੁਢੇ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬਣਨਾ “ਰੀਟਾ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।”ਪਤਾ ਨਹੀਂ ,ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਐਕਸਪੀਰੀਆਂਸ ਇਹੋ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਬੁੱਢਿਆ ਨੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਖਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ,ਮੁੰਡੇ ਖੂੰਡਿਆ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਵਾਰੀ ਸਿਰੇ ਲਾਉਣ ਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਪੈਸੇ ਪੈਸੇ ਦਾ ਮੁੱਲ ਵੱਟਦੇ ਨੇ”।ਗੂਰੀ ਨੇ ਹਾਸੇ ਚ ਗੱਲ ਮੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।ਸ਼ਬਨਮ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ।ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਖੁਦ ਨਾਲ ਹੋਏ ਹਾਦਸੇ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਮਜ਼ਾਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋ ਲਏ ਸੀ।ਰੀਟਾ ਦਾ ਮਨ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਲਈ ਪੂਰੇ ਮਨੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੀ ਬੰਦੇ ਅੰਦਰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ।ਸ਼ਬਨਮ ਤੇ ਗੁਰੀ ਸੌਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸੀ।ਰੀਟਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਰਸੋਈ ਚ ਗਈ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਵੀ ਹਲੇ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਬੇਢੰਗਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਅੱਜ ਉਹਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।”ਇਹਨਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਚ ਨੀਂਦ ਆ ਜਾਏਗੀ ?””ਥੋੜੇ ਟਾਈਟ ਨੇ ,ਜੇ ਹਵਾਲਾਤ ਚ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਵੀ ਤਾਂ ਸੌਂਦੇ ਹੀ।””ਜੇ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਨੂੰਹ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋ ਕੁਝ ਪਹਿਨ ਸਕਦੀਂ ਏ “ਰੀਟਾ ਨੇ ਕੋਈ ਜੁਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਧਨਪਤ ਖੁਦ ਹੀ ਉਠਿਆ ਤੇ ਨੂੰਹ ਪੁੱਤ ਦੇ ਬੈੱਡਰੂਮ ਚ ਜਾ ਕੇ ਇੱਕ ਨਾਇਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਆਇਆ।”ਇਹ ਪਹਿਨ ਲਏ”ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੇ ਪਾਈ ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇੰ ਜਿਸਮ ਕੁਝ ਲੁਕੋ ਕੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਐਸੇ ਚੋਚਲਿਆਂ ਤੋਂ ਹਲੇ ਵੀ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੂੜੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ x ਵਾਲੀਆਂ ਟਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬਾਕੀ ਪੂਰਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਸੀ। ਹਲਕੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਵਿੱਚੋ ਤੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕਸਦੇ ਹੋਏ ਪੂਰਾ ਜਿਸਮ ਨਗਨ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਠੰਡੇ ਮੌਸਮ ਕਰਕੇ ਸਰਦੀ ਵੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਆਈ।ਉਸਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨੂੰ ਖੂਬਸੂਰਤ ਡ੍ਰੇਸ ਚ ਵੇਖ ਕੇ ਜਿਵੇੰ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਸਾਹ ਹੀ ਸੂਤੇ ਗਏ ਹੋਣ।ਇੱਕ ਟੱਕ ਬੱਸ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਨਿਹਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਖੁਦ ਨੂੰ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਮ ਉੱਠਕੇ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ।ਰੀਟਾ ਉਸਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵੇਖ ਵੀ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸਮਝ ਵੀ ਰਹੀ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਰੀਟਾ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਠ ਤੇ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।ਗਰਮ ਗਰਮ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਸੇਕ ਉਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮਾਉਣ ਲੱਗਾ।ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਜਦੋੰ ਬੁੱਲਾਂ ਨੇ ਸਪਰਸ਼ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਇੱਕ ਖਿੱਚ ਜਿਹੀ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੇਠ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲਿਆ।ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਜ਼ਨ ਝਲਣ ਦੇ ਕਾਬਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਦੋਂਵੇਂ ਬੈੱਡ ਉੱਤੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਏ।ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਨਿੱਘਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਜਿਹੀ ਜੰਮਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੇਠ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਊਹਦੇ ਗਲਮੇ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੱਥ ਪਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਤਣ ਹੋ ਰਹੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਚ ਭਰ ਲਿਆ।ਉਹਨੇ ਹੱਥ ਤੇ ਹੱਥ ਟਿਕਾ ਕੇ ਖੁਦ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਤੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਦੂਸਰਾ ਹੱਥ ਲਗਾਤਾਰ ਸੇਠ ਦੇ ਵਾਲਾ ਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਖਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਾਇਟੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਹੁਣ ਸੇਠ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਹਲੀ ਤੋਂ ਰੀਟਾ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਹੌਲ਼ੀ ਹੌਲੀ ਕਰਨ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।ਇਥੇ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੀ।ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਬੁੱਲ ਤੇ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇੰਝ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਸੇਠ ਹਲੇ ਕੱਲ੍ਹ ਹੀ ਜੁਆਨ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਲੱਕੜੀ ਚੀਰਦੇ ਆਰੇ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਲਗਾ ਰਹੀ ਸੀ।ਤੇ ਜਦੋੰ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਰੀਟਾ ਦੇ ਜਿਸਮ ਚ ਛਾਈ ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਗਿਆ।ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਸਿੱਲੀਆਂ ਹੋਕੇ ਜਿਵੇੰ ਉਸ ਤੜਪ ਨੂੰ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।ਰੀਟਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇੰ ਉਸ ਆਖ਼ਿਰੀ ਮੰਜਿਲ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।ਬੈੱਡ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਟਾ ਕੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਗਿਆ।ਰੀਟਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਭ ਮਾਣਨ ਮਗਰੋਂ ਜਿਵੇੰ ਪੂਰੀ ਪਿਆਸ ਜਾਗ ਗਈ ਹੋਵੇ।ਪਰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਸੌਂ ਗਿਆ ਸੀ।ਰੀਟਾ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਚ ਭਰਕੇ ਸੌਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਭੁੱਲਕੇ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕੀਤੇ ਹੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ।……..ਇਸਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਜੋ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ ਉਹ ਹੋਈ ਇਹ ਕਿ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਤੇ ਫੋਟੋਆਂ ਸਮੇਤ ਅਖਬਾਰ ਚ ਲੱਗੀ ਖ਼ਬਰ ਜਿਸ ਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸਪਸਟ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸੀ। ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਦੀ ਆੜ ਚ ਦੇਹ ਵਪਾਰ ਦੇ ਧੰਦੇ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼।ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਗ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।【ਵਟਸਐਪ 70094-52602 】

ਬੜੀ ਮੋਟੀ ਮੋਟੀ ਸੁਰਖੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਪਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਖ਼ਬਰ ਛਪੀ ਸੀ। ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਵਟਸਐਪ ਤੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਕਟਿੰਗ ਆ ਗਏ ਸੀ। ਸਭ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈ ਗਈ। ਪਹਿਲੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਤਾਂ ਸੀ ਕਿ ਕੋਰਟ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ੀ ਸੀ। ਕੋਰਟ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਅਗਾਉਂ ਜ਼ਮਾਨਤ ਉੱਤੇ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਿਆਨ ਕਲਮਬੰਧ ਹੋ ਗਏ ਸੀ। ਮਾਲਿਕ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰੱਖਣ ਦੇ ਕਈ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਵਾ ਲਏ ਸੀ। ਪੁਲਿਸ ਉਸ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਭਾਵੇਂ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕੀ। ਪਰ ਪਾਰਲਰ ਜਰੂਰ ਹੀ ਸੀਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਤਾ ਲਗਦੇ ਹੀ ਬਾਕੀ ਸਭ ਪਾਰਲਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀ ਦੇ ਮਾਲਿਕਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਬਣਾਇਆ। ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਰਲਰ ਕੁਝ ਦਿਨ ਲਈ ਬੰਦ ਹੀ ਰੱਖਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਨਿਪਟ ਕੇ ਰੀਟਾ ਘਰ ਆਈ ਤਾਂ ਘਰ ਅਲੱਗ ਹੀ ਕਲੇਸ਼ ਸੀ। ਆਂਢ ਗੁਆਂਢ ਛੱਤਾਂ ਕੋਠਿਆਂ ਤੋਂ ਝਾਕ ਝਾਕ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। “ਇਸਤੋਂ ਗੰਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਿਆ “”ਤਾਂਹੀ ਤਾਂ ਭਾਈ ਪੈਸੇ ਆਉਂਦੇ ਸੀ , ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਸੂਟ ਸਜਾਵਟ ਸਭ, ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ ਤਾਂ ਢਿੱਡ ਮਸੀਂ ਭਰਦਾ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਰੱਬ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲੈ ਰਖਿਆ ਸੀ। “ਲੋਕੀ ਮੂੰਹ ਜੋੜ ਜੋੜ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਘਰ ਉਹਦੇ ਜੁਆਕ ਭੁੱਖੇ ਬੈਠੇ ਸੀ। ਪਿਉਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਚ ਨਾ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ ਨਾ ਖਾਧਾ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ। ਸਗੋਂ ਰੋਟੀ ਚਾਹ ਮੰਗਣ ਤੇ ਕੁੱਟ ਧਰਿਆ। ਉਸਦੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਸਤੇ ਬੁੜਕਨ ਲੱਗਾ। ਗੰਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਗੰਦਾ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੱਲ ਮਾਰ ਕੁਟਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਰੀਟਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਕਿਥੇ ਸੀ ਉਹਨੇ ਹੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ ,ਨਾਲ ਹੀ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ। ਕਿ ਕਿੰਝ ਉਹਦੇ ਹੀ ਇਲਾਜ਼ ਲਈ ਪੈਸੇ ਫੜ੍ਹੇ ਤੇ ਉਤਾਰਨ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਘਰਵਾਲੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭੂਤ ਸਵਾਰ ਹੋਵੇ , ਉਹਨੇ ਉਹਨੂੰ ਧੱਕੇ ਦੇਕੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਕੁਝ ਸਿਆਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾ ਬੁਝਾ ਕੇ ਮਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੇ ਰੋਟੀ ਪਕਾਈ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਈ। ਘਰਵਾਲੇ ਨੇ ਰੋਟੀ ਨਾ ਖਾਧੀ ਉਂਝ ਹੀ ਰਾਤੀਂ ਸੌਂ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਉਹਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੱਦ ਲਏ। “ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਇਹ ਜਨਾਨੀ ਮੇਰਾ ਨਬੇੜਾ ਕਰੋ “ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਬਥੇਰਾ ਸਮਝਾਇਆ ਪਰ ਉਸਨੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ। “ਜਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੂ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਮਰਦਾਂ ,ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਾਲੇ ਨੇ ਮਿਹਣੇ ਮਾਰ ਮਾਰ ਜਿਊਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ “ਸਭ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਪਰ ਉਹ ਜਿੱਦ ਤੇ ਅੜਿਆ ਰਿਹਾ। ਕੁਝ ਲਾਰੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿ ਚਲੋ ਟਾਈਮ ਟਪਾ ਕੇ ਠੀਕ ਹੋਜੂ ਸਭ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪੈਸੇ ਮੰਗਣ ਲਈ ,ਰਾਤ ਰੁਕਣ ਲਈ ਕਾਹਲੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੁਣ ਘਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨੂੰ ਨੱਕ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁਕੇੜੇ ,ਸ਼ਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਇੱਕਦਮ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਸੀ। ਪਰ ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਸਵਖਤੇ ਹੀ ਉਹਦਾ ਘਰਵਾਲਾ ਘਰੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ,ਬਥੇਰਾ ਲਭਿਆ ,ਫੋਨ ਮਿਲਾਏ ਪਰ ਕੋਈ ਅਤਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਪੁਲਿਸ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਮੁੜ ਭਾਲ ਭਾਲ ਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਚ ਪਤਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਕਿਧਰੇ ਪਤਾ ਨਾ ਚੱਲਾ। ਨਮੋਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਬੰਦਾ ਅਕਸਰ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਹਫ਼ਤੇ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ ਸੀ , ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਇੱਕ ਦਮ ਸਭ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਗਏ ਰੀਟਾ ਸ਼ਬਨਮ ਤੇ ਬਾਕੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਜਾਨਣ ਦਾ ਵੀ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਜਮਾਂ ਪੂੰਜੀ ਤਾਂ ਸੀ ਉਹ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਕੰਮ ਲੱਭਣਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਸੀ ਇਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਬਨਮ ਦੀ ਕਾਲ ਆਈ ਉਹ ਘਰ ਆ ਕੇ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਕਰੀਬ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਆਈ ਤੇ ਪੂਰਾ ਰੰਗ ਹੀ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਬਦਲੀ ਤਾਂ ਰੀਟਾ ਵੀ ਇੱਕ ਦਮ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਆਏ ਦੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਲ ਸੂਰਤ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗੁਰੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਬਾਰੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਚ ਪੜ੍ਹਕੇ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਮਗਰੋਂ ਗੁਰੀ ਦੀ ਮਕਾਨ ਮਾਲਕਿਨ ਬੇਬੇ ਦੇ ਨੂਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਕਢਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮਹੀਨੇ ਕੁ ਤੋਂ ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਹੀ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਰੁਕਣਾ ਸਹੀ ਸਮਝਿਆ। ਪਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦੌੜ ਭੱਜ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਖਰਚਿਆ ਚ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਪੈਸੇ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ। ਗੁਰੀ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਐਡਵਾਂਸ ਫੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਹੁਣ ਉਹਦੇ ਵੀ ਹੱਥ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਨੇ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੰਗਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੀ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਫਟ ਹੋ ਗਈ। ਕਈ ਜਗ੍ਹਾ ਕੰਮ ਦਾ ਪਤਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਫਿਲਹਾਲ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ। ਰੀਟਾ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਉਹਦਾ ਮੁਖ ਮਕਸਦ ਹੁਣ ਪੈਸੇ ਮੰਗਣਾ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਦੀ ਹੈਲਪ ਕਰ ਦਵੇ। ਜਿਨ੍ਹੀ ਕੁ ਹੋ ਸਕੀ ਓਨੀ ਕਰ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ,ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਖਰਚ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਸੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿੰਨੀਆਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਮਿਸ਼ਨਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਤੇ ਉਹਨੇ ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਫਲੈਟ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਆ ਜਾਣ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੀ ਇੱਕਲੀ ਸੀ , ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਰੌਣਕ ਰਹੇਗੀ। ਫਿਰ ਗੁਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਅੱਗੇ ਕੰਮ ਵਿਉਂਤਣ ਦੀ ਸਕੀਮ ਬਣਾਈ। ਕੰਮ ਲਈ ਲਾਇਸੈਂਸ ਤੇ ਬਾਕੀ ਪਰਮਿਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਪੈਸੇ ?ਪੈਸੇ ਲਈ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਇੱਕ ਅਸਾਮੀ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਧਨਪਤ ਰਾਏ। ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਐਨੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹਦਾ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੀ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਤਾਂ ਸਗੋਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰੀਟਾ ਇਹ ਕੰਮ ਛੱਡ ਹੀ ਦਵੇ ਤੇ ਉਹ ਉਹਦੇ ਲਈ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਪੈਸੇ ਬਨਵੇਂ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਰ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦੇ ਘਰ ਜਿਸ ਦਿਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਇਹਨੇ ਚੁੱਪ ਵੱਟ ਜਾਣੀ ਏ ਇਸ ਲਈ ਉਹਨੇ ਬਨਵੇਂ ਪੈਸੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬਿਜਨਸ਼ ਦਾ ਆਈਡਿਆ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਲ ਇਹ ਵੀ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਸਭ ਕੰਮ ਚਲਾਏਗੀ ਕੰਮ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕਰਨਗੇ। ਮਾਲਿਕ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਪੈਸੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ। ਪ੍ਰਾਫਿਟ ਸਭ ਦਾ ਸਾਂਝਾ। ਸ਼ਬਨਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਾਕੀ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੀ ,ਗੁਰੀ ਰੋਹਨ ਤੇ ਧਨਪਤ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ , ਧਨਪਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਣਾ ਸੀ। ਪੈਸੇ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹਮਕ ਦੇਖ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਘਰਵਾਲੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛਾ ਛੁਡਵਾਉਣ ਲਈ ਉਹਨੇ ਘਰ ਵੀ ਬਦਲ ਲਿਆ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਹੀ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਵਧੀਆ ਫਲੈਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨੂੰ ਫਲੈਟ ਦਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਥੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਉਸ ਕੋਲ ਕੌਣ ਆਉਂਦਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੈਵਨਲੀ ਮਸਾਜ਼ ਐਂਡ ਸਪਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਸੈਂਟਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰਾਹਕਾਂ ਦੇ ਕੰਟੈਕਟ ਤਾਂ ਸੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਨਵੇਂ ਵੀ ਭਰ ਭਰਕੇ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ਸੀ। ਜਿੰਦਗੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰਿੜ੍ਹਨ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਤੇ ਗੁਰੀ ਦੀ ਕਾਟੋ ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਅਲੱਗ ਹੀ ਰੀਟਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲੈਟ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਕੰਮ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਮਝਦੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਵਧਾ ਲਈਆਂ ਸੀ। ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ 7-8 ਕੁੜੀਆਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਕਾਊਂਟਰ ਸਾਂਭਦੀ ਸੀ , ਰੋਹਨ ਬਾਹਰੀ ਕੰਮ ਨਿਪਟਾਉਂਦਾ , ਪੁਲਿਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਰਕਾਰੀ ਗੈਰ ਸਰਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦਾ। ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ , ਸਮਾਜ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ , ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ,ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਭਲਾਈ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਬੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ ਸੀ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਲੜਾਈ ਝਹਦੇ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਗੁੰਡੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੰਦਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਹੁਣ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਨਾ ਆਉਂਦਾ , ਜਦੋਂ ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਸਿੱਧਾ ਫਲੈਟ ਤੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸਿਸਟਮ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ ਹਰ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਹਫਤਾਵਾਰੀ ਛੁੱਟੀ ਤੇ ਵੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਗੈਰਾ ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਚਾਰ ਦਿਨ ਲਈ ਛੁਟੀ ਵੀ ਕਰਦੇ। ਸਮੱਸਿਆ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਡਿਮਾਂਡ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦੀ , ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੱਧ ਕੁੜੀਆਂ ਮਨੀਪੁਰ ਵੱਲ ਦੀਆਂ ਸੀ ਜਾਂ ਯੂਪੀ ਬਿਹਾਰ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਮਜਦੂਰ ਕੁੜੀਆਂ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕੋਈ ਸ਼ੌਂਕੀਆਂ ਕੁੜੀ ਕਾਲਜ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ। ਪਰ ਥੋੜੇ ਵੱਧ ਪੈਸੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਕੁੜੀਆਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਮੰਗ ਗੁਰੀ ਤੇ ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਪੂਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਉਸ ਚ ਵੀ ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਫੁਲ ਸਰਵਿਸ ਲਈ ਕੋਈ ਕੋਈ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ। ਨਾਈਟ ਆਊਟ ਲਈ ਪ੍ਰੋਪੋਜਲ ਆਉਂਦੇ ਤਾਂ ਗੁਰੀ ਮਨਾ ਹੀ ਕਰਦੀ ਦਿਨ ਭਰ ਚ ਹੀ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਮਸਾਜ਼ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿੱਧਾ ਸਰਵਿਸ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਸਪੈਸ਼ਲ ਕਾਲ ਤੇ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਉਹ ਵੀ 15 ਕੁ ਮਿੰਟ ਚ ਨਿਪਟਾ ਦਿੰਦੀ। ਪੈਸੇ ਸਭ ਕੋਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਬਰਸ ਰਹੇ ਸੀ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ ਇਧਰੋਂ ਲੁਟਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਸਗੋਂ ਸਪੈਸ਼ਲ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਉਹਦੇ ਤੇ ਗਿਫ਼੍ਟ ਵੀ ਲੁਟਾਉਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਬਣ ਠਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਗਹਿਣੇ ਸਿਰਫ ਉਹਨੂੰ ਗਿਫ਼੍ਟ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਵੀ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰੀਟਾ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਬਥੇਰਾ ਉਹਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਸਮਝਿਆ। ਮੁੰਡੇ ਬਹੂ ਨੇ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਇੱਜਤ ਬਚਾਉਣ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਬਹੁਤਾ ਰੌਲਾ ਨਾ ਪਾਇਆ ਕਿ ਚਲੋ ਜਿਥੇ ਬਾਪੂ ਰਹੇ ਓਥੇ ਠੀਕ ਏ ,ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ ਮਕਾਨ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ , ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬੈਂਕ ਬੈਲੈਂਸ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿੱਕ ਸੁੱਕ ਹਲੇ ਵੀ ਉਹਦੇ ਨਾਮ ਸੀ। ਹੁਣ ਬਕਾਇਦਾ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਰਾਤ ਰੀਟਾ ਕੋਲ ਹੀ ਰੁਕਦਾ ਦੀਨੇ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਜਾਂਦਾ। ਰੀਟਾ ਉਹਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਆਈਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਦੱਸਦੀ ,ਤਸਵੀਰਾਂ ਵੀ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਛੱਡ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਥੋੜਾ ਹੋ ਜਾਏ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸ ਚ ਕਿ ਲਭਦਾ ਸੀ ਬੱਸ ਉਸੇ ਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ , ਬੁੱਢਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਹਫ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਪਰ ਹਟਦਾ ਫਿਰ ਵੀ ਨਾ। ਰੀਟਾ ਵੀ ਦਿਨ ਭਰ ਵਿਹਲੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ,ਤੇ ਰਾਤ ਧਨਪਤ ਨਾਲ ਬੀਤਦੀ ਦਾ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲ ਕੇ ਵੀ ਠੰਡੀ ਨਾ ਹੋ ਪਾਉਂਦੀ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਆਦ ਲਈ ਇੱਕ ਅੱਗ ਤਾਂ ਬਾਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਜੋ ਉਹਨੇ ਐਨੇ ਸਾਲਾਂ ਚ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਬੁਝਾਉਣਾ ਕਿਵੇਂ ਆ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ। ਉਹਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਲੰਘਦਾ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਜਿੰਮ ਵੀ ਜੁਆਇਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਿੰਮ ਜੁਆਇਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਵਧੀਆ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਆਦਿ ਹੋ ਗਈ। ਸਰੀਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਪੋਲੀਏ ਵਰਗਾ ਮੁਲਾਇਮ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਪਿੰਡਾਂ ਨਵੀਂ ਕਸੀ ਮੰਜੇ ਦੇ ਦੌਣ ਵਾਂਗ ਕੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਅੰਗਾਂ ਚ ਆਈ ਕਸਾਵਟ ਉਹਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੁੜ ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦਾ ਜਿਸਮ ਉਹਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਢਿੱਲਾ ਲਗਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਐਨਾ ਢਿੱਲਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਸੁੰਗੜ ਜਾਂਦਾ। ਵਿਹਲਾ ਸਮਾਂ ,ਪੈਸਾ ,ਸੁੰਨੀਆਂ ਰਾਤਾਂ , ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਅੱਧਖੜ੍ਹ ਉਮਰ ਦੀਧੁਖਦੀ ਅੱਗ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ , ਉੱਪਰੋਂ ਗੁਰੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਲਦੀ ਤੇ ਤੇਲ ਪਾਉਂਦੀਆਂ। ਰਾਤੀਂ ਅਸੀਂ ਇੰਝ ,ਕੀਤਾ , ਉਂਝ ਕੀਤਾ , ਫਲਾਣਾ ਢਿਮਕਾਨਾ , ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਰੋਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕੁਝ। ਉਹ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਫਿਰ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਦੇਖਣ ਲੱਗੀ , ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਤੇ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨ ਚ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਈ ਵਾਰ ਬਾਹਰ ਅੰਦਰ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਸੀ। ਉਹਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਮਨ ਉਸਨੂੰ ਅੱਕ ਚੱਬਣ ਲਈ ਉਕਸਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇ ਓਧਰੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਉੱਤੇ ਝਪਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਬੈਠਾ ਸੀ , ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦਾ ਅਰਥ ਮਰਨ ਕੰਢੇ ਬੈਠੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਸੀ ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਚਾਬੀ ਲੁਕੋਈ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਪੈਸਾ ,ਕਾਮ ਤੇ ਨਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਦੀ ਮੱਤ ਨੂੰ ਪੁੱਠੇ ਗੇੜ ਦੇ ਦਿੰਦਾ। …….

ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ ਸੀ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਤੇ ਦੂਸਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਕ ਉੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਗੇ ਵਿਛ ਵਿਛ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸੀ। ਪਰ ਉਹਦੇ ਭੋਲੇਪਨ ਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੂੰ ਐਸਾ ਡੰਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਹਦਾ ਮੁਰੀਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੁਰੀਦ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਪਹਿਲਾ ਇਸ਼ਕ , ਖਿੱਚ , ਮੁਹੱਬਤ , ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਲਈ ਤਿਆਗ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸੀ। ਤੇ ਉਮਰ ਭਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ। ਦੋਵੇਂ ਘਰੋਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸੀ। ਠੀਕ ਠਾਕ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ। ਸ਼ਬਨਮ ਪੜ੍ਹਨਾ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਿੱਕੇ ਮੋਟੇ ਕਈ ਧੰਦੇ ਕੀਤੇ ਸੀ ਉਹਨੇ ਪਰ ਸਫ਼ਲ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਨੌਕਰੀ ਚ ਮਨ ਨਾ ਲਗਦਾ ਛੇਤੀ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵੇਂ ਅੱਡੋ ਅੱਡ ਪੀਜੀ ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ , ਮਗਰੋਂ ਲਿਵ-ਇਨ ਚ ਸ਼ਿਫਟ ਹੋ ਗਏ। ਘਰੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੀਲ ਤੇ ਕੌਣ ਵੇਖਣ ਆਉਂਦਾ ? ਜੋਸ਼ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਮਿਲਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ,ਚੁਪਕੇ ਜਿਹੇ ਚੁਰਾਏ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਿਸੇ ਪਾਰਕ ਦੀ ਬੇਂਚ,ਸਿਨੇਮਾ ਹਾਲ ਦੀ ਸੀਟ ,ਕਿਸੇ ਦਰਖਤ ਦੇ ਓਹਲੇ , ਕਾਰ ਦੀ ਬੈਕ ਸੀਟ ,ਕੋਈ ਸੁੰਨੀ ਸੜਕ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਖਾਲੀ ਮਿਲਿਆ ਕਮਰਾ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਸਮਾਂ ਮਿਲਦਾ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਗਵਾਚਿਆ ਲੱਭਣ ਲਗਦੇ। ਲਿਵ ਇਨ ਚ ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਸ ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਦੇ ਪਿਆਸੇ ਵਾਂਗ ਇਸ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਨਾ ਬੁਝਣ ਦਿੰਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਰੱਜਦੇ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਆਕੇ ਉਹਦਾ ਹੁਸਨ ਹੋਰ ਵੀ ਖਿੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਅੰਗ ਅੰਗ ਆਕਾਰ ਚ ਢਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਮੁੰਡੇ ਛੱਡੋ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਆਹ ਭਰਕੇ ਤੱਕਦੀਆਂ ਸੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਾਲ ਦੀਆਂ ਉਹਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਮਜ਼ਾਕੀਆਂ ਫ਼ਿਕਰੇ ਕੱਸਦੀਆਂ ਸੀ। ” ਹੁਸਨ ਨੂੰ ਵੇਲੇ ਸਰ ਪਾਣੀ ਮਿਲਣ ਲੱਗਜੇ ਫਿਰ ਇੰਝ ਹੀ ਖਿੜਦਾ ਏ ਤੇ ਮਹਿਕਦਾ ਹੈ “ਪੈਸੇ ਦੀ ਤੰਗੀ ਕਰਕੇ , ਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਵਧੇ ਖਰਚੇ ਘਰੋਂ ਪੈਸੇ ਮੰਗਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਉਹਨੇ ਪਾਰਟ ਟਾਈਮ ਜੌਬ ਲੱਭੀ ਸੀ। ਆਈ ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਰਲਰ ਦਾ ਕੰਮ ਲੱਭਣ ਲਈ ਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਮਸਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਖੁਦ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਇਸੇ ਲਾਲਚ ਚ ਬੌਡੀ ਟੂ ਬੌਡੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਬਾਪ ਨੇ ਵੀ ਨਾਤਾ ਤੋੜ ਲਿਆ ਅਖਬਾਰ ਵਾਲੀ ਖ਼ਬਰ ਮਗਰੋਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਜੀਅ ਰਹੀ ਸੀ , ਕਿਸ ਲਈ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਇੱਕ ਮਕਸਦ ਤਾਂ ਸੁਨੀਲ ਪਾਸੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦਾ ਸੀ , ਦੂਸਰਾ ਸ਼ਾਇਦ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੁੜ ਆਏ !! ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਉਹਦਾ ਮਨ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਸੈਕਸ ਵੱਲੋਂ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਏ। ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪੈਸੇ ਸੀ ਜਿਸ ਲਈ ਕਪੜੇ ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਉਤਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ,ਜਦਕਿ ਬਹੁਤੇ ਕਸਟਮਰ ਤੇਜ਼ਾਬ ਦੇ ਸਾੜ ਨਾਲ ਮੂਡ ਬਦਲ ਲੈਂਦੇ ਸੀ। ਪਰ ਨਾਈਟ ਆਊਟ ਤੇ ਫੁਲ ਸਰਵਿਸ ਹਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੈਸਾ ਮਨ ਚ ਗੰਢ ਬੰਨ੍ਹੀ ਬੈਠੀ ਸੀ। ……………………..ਜਿਸ ਰਾਤ ਉਹ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਘਰ ਰੁਕੇ ਸੀ , ਉਸ ਰਾਤ ਉਹਨੇ ਰੀਟਾ ਤੇ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗੇਮ ਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਅਜ਼ੀਬ ਗੱਲ ਸੈਕਸ ਨਹੀਂ ਸੀ , ਅਜ਼ੀਬ ਉਹਨੂੰ ਇਹੋ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਜਿਸਮਾਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਪਰ ਮਨ ਚ ਤਸਵੱਰ ਆਪਣੀ ਨੂੰਹ ਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਹਨੂੰ ਅਜ਼ੀਬ ਵੀ ਲੱਗੀ ਸੀ ਤੇ ਦਿਲਚਸਪ ਵੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਧਨਪਤ ਫਲੈਟ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੁਕਦਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਉਹਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਝ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਦਿਸਦਾ ਜੋ ਨੌਰਮਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਝ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਰੀਟਾ ਸਿਰਫ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੂੰ ਦਿਮਾਗੀ ਤੌਰ ਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰ ਰਹੀ ਏ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਿਧਰੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਬੱਝੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਤੇ ਭਰਮ ਨੂੰ ਅਮਲੀ ਰੂਪ ਚ ਬੈੱਡ ਤੇ ਸਾਕਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਤੇ ਇਸ ਕਾਮੁਕ ਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਉਲਟ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚੋਂ ਰਸ ਕੱਢਣ ਲਈ ਬਦਲੇ ਚ ਰੀਟਾ ਨੇ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਮਰਾਜ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਚ ਉਹ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਗਿਫ਼੍ਟ ,ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਕੀਤੇ ਹੋਰ ਖਰਚੇ ਉਹਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰਾਣੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ ਉਹਦੇ ਬੱਚੇ ਵਧੀਆ ਸਕੂਲ ਚ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਹੀ ਖਰਚਾ ਚੁੱਕਦਾ ਸੀ। ਬੁੱਢੀ ਘੋੜੀ ਹੱਥ ਲਾਲ ਲਗਾਮ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਜਿੰਮ ਜਾ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਹੋਰ ਫਿੱਟ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਬਿਊਟੀ ਪ੍ਰੋਡਕਟ ਵਰਤ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਧ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੱਕ ਨਿੱਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਕਾਸੇ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡਿਆ। ਉਹਦਾ ਕਦੇ ਕੰਮ ਚ ਮਨ ਨਾ ਲਗਦਾ ਤਾਂ ਬੁਖਾਰ ਦਾ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲਗਾ ਦਿੰਦੀ। ਇਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੀਟਾ ਕੁਝ ਖਿਝ ਵੀ ਗਈ। “ਜੇ ਬੱਝਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ , ਇਹਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹੁਣ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ,ਘੱਟੋ ਘਟ ਬਾਕੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਤਾਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਘਰ ,” ਉਹਨੇ ਮਾਲਕਿਨ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਚ ਚੁਬ ਗਈ ਸੀ। ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਪੈਸਾ ਰੀਟਾ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। “ਬੁੱਢੇ ਦੀ ਰਖੈਲ ,ਕੁੱਤੀ ” ਉਹਨੇ ਮਨ ਚ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢੀਆਂ। ਹੁਣ ਉਹਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਚੁਬਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਰੀਟਾ ਦਾ ਉਹਨੂੰ ਬਰਤਨ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿਣਾ ,ਸੌਣ ਖਾਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਟੋਕਣਾ। “ਇਹ ਵੀ ਸੇਠ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਟੱਪਦੀ ਫਿਰਦੀ ਏ , ਲਗਦਾ ਉਹੀ ਕੰਡਾ ਕੱਢਣਾ ਪੈਣਾ “ਉਹਨੇ ਮਨ ਚ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਨਾ ਤਾਂ ਮੁੜ ਜਿਸਮ ਉਂਝ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਨਾ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਬੈਠੀ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤਣ ਲੱਗਾ , ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਾ ਜਿਥੇ ਇਹਨੂੰ ਵਰਤ ਸਕਦੀ ਏ ਵਰਤੇ , ਗੋਲੀ ਬਣਕੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਾਣੀ ਬਣਕੇ ਰਹੇ। *******************ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਧਨਪਤ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹਾਨਾ ਲੈ ਕੇ ਛੁੱਟੀ ਲਏ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਪਰ ਉਹਨੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਉਹਨੂੰ ਇਹੋ ਸੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਝੁਕ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਉਹ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਸਭ ਨਾਟਕਾਂ ਤੇ ਬੈੱਡ ਦੀਆਂ ਗੇਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਸਮਝ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਬੱਸ ਉਹ ਸਹੀ ਥਾਂ ਸੱਟ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਐਸੀ ਗੁਝੀ ਚੋਟ ਕੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚ ਹੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਜਾਏ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਚਾਬੀ ਲਗਾਈ ਤੇ ਦਰਵਾਜਾ ਅੰਦਰੋਂ ਲੌਕ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸ਼ਾਇਦ ਰੀਟਾ ਛੇਤੀ ਘਰ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹਨੇ ਬੈੱਲ ਵਜਾਈ। ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਚ ਦਰਵਾਜਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ਬਨਮ ਸੀ। “ਉਹ ਤੁਸੀਂ ,ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਰੀਟਾ ਦੀਦੀ ਨੇ “ਉਹਨੇ ਦਰਵਾਜਾ ਖੋਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਧਨਪਤ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਟੱਡੀ ਝਾਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਫਿਰ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣ ਦਾ। “ਰੀਟਾ ਨਹੀਂ ਆਈ ?'” ਮੇਰੀ ਤਬੀਅਤ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆ ਗਈ ਤੇ ਬੱਸ ਨਹਾਉਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ” ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਡੇਲੇ ਕੱਢ ਝਾਕਦੇ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਬੇਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਰੂਰ ਨਹਾਉਣ ਹੀ ਲੱਗੀ ਹੋਣੀ , ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਹਿਜ਼ ਇੱਕ ਨਿੱਕੇ ਤੌਲੀਏ ਚ ਬਾਹਰ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦੀ। ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦਾ ਤੌਲੀਆ ਜਿਸਨੇ ਸਿਰਫ ਉਹਨੂੰ ਐਨਾ ਕੁ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਨਗਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗ ਰਹੀ। ਪਰ ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਦੀ ਉਚਾਣ ਤੇ ਗਹਿਰਾਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ। ਤੇ ਗੜਵੀ ਵਾਂਗ ਲੱਕ ਤੇ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਜ਼ ਐਨਾ ਕੁ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋੜ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ। ਤੌਲੀਏ ਚ ਲਿਪਟੀ ਔਰਤ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਗ ਸੀ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਸੰਦੀਦਾ ਫੈਂਟਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਉਹ ਪਕੜ ਲਈ ਸੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਉਭਰਦੇ ਕਾਮ ਦੇ ਪਹਾੜੇ ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੋ ਉਹਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤੇਜ ਹੋ ਰਹੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ,” ਨਹਾਉਣ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਬਣਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚਾਹ ਜਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ?””ਪਾਣੀ , ਪਾਣੀ ਲਵਾਂਗਾਂ , “ਉਹਨੇ ਇੱਕੋ ਸ਼ਬਦ ਦੋ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ। ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਹ ਕਿਚਨ ਵੱਲ ਗਈ , ਉਸਦਾ ਲੱਕ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੌਲੀਏ ਚ ਕੱਸੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਚਾਲ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਕਾਤਿਲ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਹਟਾ ਸਕਿਆ। ਸਿਰਫ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੌਲੀਆ ਕਿੰਨਾ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿੰਨਾਂ ਨੀਚੇ ਖਿਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਲ ਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਉਹ ਸੋਫੇ ਤੇ ਧੜੱਮ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲਈਆਂ। ਮਨ ਚ ਉੱਠੇ ਜਵਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਘੱਟੋ ਘਟ ਰੀਟਾ ਦੇ ਆਉਣ ਤੱਕ। ਸ਼ਬਨਮ ਉਹਨੂੰ ਪਾਣੀ ਫੜਾਉਣ ਆਈ ਤਾਂ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਝੁਕੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਫੈਲਣ ਤੇ ਸੀਨੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਪਲੇਟ ਟਿਕਾ ਕੇ ਹੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋਈ ਹੋਣ ਲੱਗੀ । ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਖਿਆਲਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਗਿਲਾਸ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਲਾਇਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹੋਇਆ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ। ਸੀਨੇ ਦੇ ਖਾਲੀ ਹਿੱਸੇ ਚ ਬੱਧੀ ਗੰਢ ਅਚਾਨਕ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਉਹਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਜਿਥੇ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਸਾੜ ਸੀ ਉਹ ਲੁਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਬਾਕੀ ਜਿਸਮ ਪੂਰਾ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਦਮ ਮੁਲਾਇਮ ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਲ ਦਾ ਨਾਮੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਪੂਰਾ ਨਗਨ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੁੱਟ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਗਲੇ ਚ ਅਟਕ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਮ ਉਸਨੂੰ ਹੁੱਥੂ ਜਿਹਾ ਆ ਗਿਆ। “ਓਹ ਸੌਰੀ ” ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਨਮ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜੀ। ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੱਥ ਚ ਤੌਲੀਆ ਫੜੀ ਪੂਰੀ ਨਗਨ ਆਪਣੀਂ ਖੰਘ ਤੇ ਹੁੱਥੂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਤਨ ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਅੱਗ ਸਿੰਮਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਇਵੇਂ ਦਾ ਉਹਨੇ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਰੇ ਅੰਦਰ ਜਾਏ ਉਹਦੇ ਮਗਰ ਜਾਂ ਓਥੇ ਹੀ ਬੈਠੇ। ਹਲੇ ਉਹ ਸੋਚ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਡੋਰ ਬੈੱਲ ਵੱਜ ਗਈ !!ਰੀਟਾ ਸੀ ,ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਚ ਧਨਪਤ ਜਰੂਰ ਆਏਗਾ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਦੂਸਰਾ ਪਲੈਨ ਸੋਚ ਰਖਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਰੀਟਾ ਨੇ ਸਭ ਮਿੱਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਫਖਰ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੇ ਬੜੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਪਲੈਨ ਨਿਭਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਤੌਲੀਏ ਨਾਲ ਖੋਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਤੇਜਾਬ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਢੱਕਿਆ ਕੇ ਸਿਰਫ ਉਹਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦਿਖੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਦਿਖਣ। ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆਈ ਸੀ ਕਿ ਦਾਗ ਤਾਂ ਚੰਨ ਤੇ ਵੀ ਹਨ ਪਰ ਆਪਣੇ ਬੁਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹਾਸਿਲ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਉਹਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੀ ਅੱਗ ਹੁਣ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਅੰਦਰ ਮਘੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਵਿੱਚ ਫੂਕਾਂ ਮਾਰਦੀ ਰਹੇਗੀ ਤੇ ਫਿਰ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਰੀਟਾ ਦਾ ਕੰਡਾ ਕੱਢ ਦਵੇਗੀ ਜਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਉਹਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਜਿੰਨੇ ਗਿਫ਼੍ਟ ਉਸ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ। ਬੱਸ ਉਹ ਹੁਣ ਇਸ ਪਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਸੀ , ਐਸਾ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ਬਿੰਦੂ ਜਿਥੇ ਐਨਾ ਕੁਝ ਬਦਲਣਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਚੇਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਰੀਟਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਮਰੇ ਚ ਵੜਦੇ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੜਾਕ ਦੇਣੇ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੱਫੇ ਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਸ਼ਬਨਮ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਚਾਰਜ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੇਠ ਕਰੰਟ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਛੱਡੇਗਾ। ਉਸਨੇ ਅਫਸੋਸ ਸਹਿਤ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬਾਥਰੂਮ ਚ ਬੰਦ ਕਰ ਨਹਾ ਕੇ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਕਦੇ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦਾ , ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਉਸਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅੱਜ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਸਿੱਧੇ ਹੀ ਮੰਜਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਇਸਤੋਂ ਬਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸੇਠ ਅੱਜ ਪੂਰੇ ਮੂਡ ਚ ਹੈ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਮੂਡ ਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਵੀ ਕਿੰਨਾ ਵਕਤ ਲਗਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਅੱਜ ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਵੀ ਐਸੀ ਛੋਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗਰਮ ਕੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। “ਸਰ ,ਦਰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ,” ਉਹਨੇ ਬਹਾਨਾ ਲਗਾਇਆ। ਧਨਪਤ ਨੇ ਇਗਨੋਰ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਰੀਟਾ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਸੋਂ ਛੁਡਵਾਉਣ ਦੀ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਉਸਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੱਫੇ ਚ ਹੀ ਘੁਟਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨੂੰ ਬੈੱਡ ਤੇ ਸੁੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਰੀਟਾ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਇਸਨੇ ਹਟਣਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਉਸਦਾ ਅੱਜ ਅੰਗ ਅੰਗ ਦੁਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸੌਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਇਸ ਜਗਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਪੇਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਖਿਸਕਾ ਕੇ ਬੇਹੱਦ ਨੀਵਾਣ ਚ ਲਿਜਾ ਕੇ ਸੇਠ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਚ ਬੋਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਸੇਠ ਦੇ ਸਾਹ ਉਖੜਨ ਲੱਗੇ। ਮੂੰਹ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਹਦੇ ਕੰਨਾਂ ਚ ਕੁਝ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਰੀਟਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਲਾਂ ਛਿਣਾਂ ਚ ਹੀ ਸੇਠ ਦੀ ਗਰਮੀ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਖਿੰਡ ਗਈ। ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਪਲ ਪਿਆ ਰਿਹਾ ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਨਿੱਕੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਓਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਟੀਵੀ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਰੀਟਾ ਨਹਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਉਹਨੇ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੜਕਾਇਆ ਤਾਂ ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਵੀ ਹੋਈ ਕਿ ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਕਿਵੇਂ ਫਰੀ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਨਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਛੱਡ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਉਹ ਮੁੜ ਆਕੇ ਬੈੱਡ ਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਅਸਲ ਚ ਅੱਜ ਉਹ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਐਨਾ ਕੁ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਨੀਂਦ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਭਰ ਆਈ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਫਲੈਟ ਚ ਹੀ ਆਉਣਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਹੌਲੀ ਹੈਲੀ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਉਹ ਤੇ ਰੋਹਨ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਸੀ। ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਬਹੁਤ ਟੈਮ ਤੋਂ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਹਿੰਟ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪੈਸੇ ਫੜਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਹੱਥ ਛੂਆ ਦੇਣਾ, ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ ਬੈਠੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ ਖਿਸਕਾ ਦੇਣਾ ਤੇ ਕਲੀਵੇਜ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰ ਦੇਣਾ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤਾਂ ਸਟੋਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਜਾ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹਨੂੰ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਫੜ੍ਹਕੇ ਝੰਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਚਾਨਕ ਹੋਏ ਹਮਲੇ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਦੇਖਦੇ ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਜਾਂ ਜਾਣਬੁਝ ਕੇ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੋਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਕਰਦਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਸੁੱਝਿਆ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਲਿਆ। “ਅੱਜ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਨਾੜਾਂ ਖਿੱਚ ਹੋ ਗਈਆਂ ਗਰਦਨ ਤੋਂ” ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੇਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਤੇ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਮਸਲਨ ਲੱਗੀ। “ਘੱਟ ਜ਼ੋਰ ਮਾਰਿਆ ਕਰੋ , ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਵਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲੈਣੀ ਸੀ ,” ਰੋਹਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ” ਦੇਖਦੀ ਆਂ , ਕੱਲ੍ਹ ਗੁਰੀ ਜਾਂ ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਆਖਾਗੀ ” ਉਹਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਮਸਲਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਆਈ ਲਟ ਨੂੰ ਪਿਛਾਂਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। “ਮੈਂ ਦੇਖਾਂ ਜੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੈ ” ਰੋਹਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। “ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਕਰ ਦੇ ” ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨੇ ਪਿੱਠ ਸਿਧਿ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਰੋਹਨ ਉਹਦੇ ਪਿਛਾਂਹ ਤੋਂ ਆਇਆ ਤੇ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਹਦੇ ਗਰਮ ਗਰਦਨ ਤੇ ਠੰਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਇੱਕਦਮ ਝੁਣਝੁਣੀ ਛੇੜ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉਚਕਾ ਕੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਸਿਰ ਵਿਚਕਾਰ ਛੁਪਾ ਲਿਆ। ਰੋਹਨ ਦੇ ਹੱਥ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਰੁਕੇ।ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾ ਕੇ ਉਹ ਘੁਮਾਉਣ ਲੱਗਾ।ਗਲੇ ਤੋਂ ਚਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਪਿਛਾਂਹ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਮਧਾਣੀ ਵਾਂਗ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਰਿੜਕਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਇਹੋ ਉਹ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਦੁਹਰਾਉਣ ਲੱਗਾ।ਗਰਦਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰਲੇ ਮਣਕੇ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਟੀਕਾ ਕੇ ਉਹਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਰਦਨ ਤੇ ਫਿਸਲ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਢਿੱਲੇ ਛੱਡੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਉੱਪਰੋਂ ਰੋਹਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਗਲਮੇ ਵਿਚੋਂ ਨਜਰਾਂ ਦੂਸਰੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਛੋਹ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਉਸ ਦਿਨ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਖਿਸਕਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਗਰਦਨ ਤੇ ਸੀਨੇ ਦੀ ਸੀਮਾ ਆਪਸ ਚ ਅਭੇਦ ਸੀ ,ਪਰ ਰੋਹਨ ਉਸ ਸੀਮਾ ਦੇ ਆਖ਼ਿਰੀ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖਿਸਕਦੇ ਥੱਲੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦੇ। ਹਰ ਵਾਰ ਰੀਟਾ ਦਾ ਸਾਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫੁੱਲਦਾ। ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਜਿੰਨੇ ਕੁ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਸਕਦੇ ਸੀ ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਰਿਸ੍ਕ ਲਿਆ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਸੀਨੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਥੱਲੇ ਖਿਸਕਣ ਲੱਗਾ। ਬਿਨਾ ਕਾਹਲੀ ਤੋਂ ਉਹ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਸਮਝਣ ਤੇ ਰੋਕਣ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮੌਕਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਨੁੱਕਰ ਨੇ ਨਰਮ ਮਾਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛੋਹਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਖੁਦ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪੂਰਾ ਹੱਥ ਉਸ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਹ ਬਣਾ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦੇ ਵਾਕਫੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ਉਹਦੇ ਪੂਰੇ ਉਲਟੇ ਹੱਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ ਤੇ ਰੀਟਾ ਦੇ ਸਾਹ ਸਿਸਕੀ ਚ ਬਦਲ ਗਏ ਸੀ। ਦੂਸਰੇ ਹੱਥ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪਰਮਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਜਗਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਭੀੜੇ ਹੋਏ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਆਜਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਸੰਭਵ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟੋਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟਕੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਪੱਟਾਂ ਚ ਦਬਾ ਲਿਆ। ਦੂਸਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਸੇਧ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਉਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਰੋਹਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦੋਵੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਗਰਦਨ ਤੇ ਕਿਸ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਚ ਲਿਜਾ ਕੇ ਉਹ ਰੋਹਨ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੇੜਨ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਖੁਦ ਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਚ ਜਕੜਦੇ ਹੋਏ ਦੀਵਾਰ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਰੋਹਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਟੋਹਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਵੀ ਹੋਏ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਚ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰੋਹਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਮਸਲ ਰਹੇ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿਲਾਰਨ ਮਗਰੋਂ ਕੋਈ ਡੋਡੀਆਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲਾਂ ਚ ਮਸਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਸੀ ਹੋਏ ਤੇ ਛੇਤੀ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਉਸ ਪਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ , ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰੋਹਨ ਦੀ ਬੈਲਟ ਢਿੱਲੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪੈਂਟ ਥੱਲੇ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੋਹਦੇ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕਰੰਟ ਉਹਦੇ ਜਿਸਮ ਚ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਏ ਉਹਨੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੱਸਿਆ। ਬਦਲੇ ਚ ਰੋਹਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਧੱਕਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਹੁਸਨ ਦੇ ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਚ ਗਵਾਚ ਗਈਆਂ।ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਅਧੁਖੁੱਲੇ ਸੀ ਤੇ ਜਰੂਰਤ ਜੋਗੇ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਪੱਟਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੀਟਾ ਪੂਰਾ ਉਸ ਚ ਗਵਾਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਕ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਢੇਡਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹੋਕੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਪਰ ਹੀ ਬੈਠ ਗਈ। ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ ਝਟਕ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਰੋਹਨ ਦੇ ਲੱਕ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਈਆਂ ਤੇ ਰੋਹਨ ਨੇ ਉਹਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਸਲਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਹਰ ਪਲ ਨਾਲ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਾਂ ਤੇ ਸਰਗੋਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮਾ ਜਾਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਦਤੋਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਸਾਹੋ ਸਾਹ ਹੋਕੇ ਚੂਰ ਨਾ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਸੁਰਤ ਚ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਗੁਰੀ ਉਸਤੇ ਐਨਾ ਯਕੀਨ ਕਰਦੀ ਏ ਤੇ ਉਹ !”ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੋਇਆ , ਆਈ ਐੱਮ ਸੌਰੀ , ਪਲੀਜ਼ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣਾ ” ਉਹਨੇ ਰੀਟਾ ਨੰ ਕਿਹਾ। “ਉਹਨੂੰ ਦੱਸ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ , ਉਹ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਕੰਮ ਚ ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਟਰਾਈ ਕਰਕੇ ਵੇਖ ” ਰੀਟਾ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਰੋਹਨ ਨੇ ਉਹਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇਗਨੋਰ ਕੀਤਾ। “ਪਰ ਉਹਦਾ ਤਾਂ ਕੰਮ ਹੀ ਇਹੋ ਹੈ ,ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਏ ਨਾ “.ਉਹ ਬੋਲਿਆ। “ਅੱਛਾ , ਲੈ ਦੱਸ ਤੈਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਚਾਹੀਦੇ ਨੇ ਇਸ ਕੰਮ ਦੇ , ਆਪਣੇ ਪਰਸ ਵਿੱਚ ਪੈਸੇ ਕੱਢਕੇ ਉਹਨੂੰ ਫੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਉਹਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਰੋਹਨ ਹੱਸ ਪਿਆ। “ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ , ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਅਨੁਭਵ ਸੀ ਇਹ ,ਦਿਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਇਹ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕੇ,” ਰੀਟਾ ਨੇ ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਲੱਗੀ ਉਹ ਕੀ ਕਰੇ ,ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹ ਪਿੱਠ ਤੇ ਵੀ ਹੱਥ ਧਰਨ ਤੋਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਹਿਲਵਾਨ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਗੁੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਚ ਵੀ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹਾ ਸੁਆਦ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਚਿੱਤੀ ਚ ਹੀ ਘਰ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹੀ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਡਰੌਪ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਇਸੇ ਲਈ ਐਨਾ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਧਨਪਤ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਮਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੀ। ਉਸਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਵੀ ਕਿੰਨੀ। ਮਿੰਟਾਂ ਸਕਿੰਟਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜ਼ੋਰ ਬੱਸ ਉਸ ਪਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਲਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਓਥੇ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹਦਾ ਛੇਤੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ……………..ਉਸਦੀ ਖਿਆਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ। “ਨਹਾ ਲੋ ਦੀਦੀ ” ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਬਕੇ ਉੱਠੀ ” ਨਹਾਉਂਦੀ ਆਂ “”ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਇੰਝ ਲਾਇਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਰਾਤ ਭਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੋਗੇ ” ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਚ ਕਿਹਾ , ਉਹ ਜਾਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਬਾਹਰ ਕਿਉਂ ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਜਾ ਬੈਠਾ। “ਬੱਸ ਜਨਾਬ ਸੁਰਖੁਰੂ ਹੋ ਗਏ , ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ। “”ਐਨੀ ਛੇਤੀ “” ਬੱਸ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਚ ਹੱਥਾਂ ਚ ਹੀ। ………..””ਉਹ ਕਦੋਂ ਤੋਂ ” ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦਿਸਦਾ ਭਾਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਏ ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਉਹਦਾ ਘਰਵਾਲਾ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਰੂਰ ਉਸ ਚ ਕਣ ਹੋਏਗਾ ਹੀ। “ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ,ਇਵੇਂ ਹੀ ਆ ,ਇਹਨਾਂ ਤਿਲਾਂ ਚ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ” ਕਪੜੇ ਲੱਭ ਕੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਉਹ ਬੋਲੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਵਧੀਆ ਹੀ ਹੋਇਆ ,ਅੱਜ ਦਾ ਸਭ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜੇ ਧਨਪਤ ਨੂੰ ਖੁਦ ਦਾ ਮੁਰੀਦ ਬਣਾਉਣਾ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਕੁਝ ਹਟਕੇ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ। ਜਿਥੇ ਧਨਪਤ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹਦੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਵਿਚਾਰ ਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਬੱਸ ਇਸਨੂੰ ਬੈੱਡ ਤੇ ਉਤਾਰਨ ਲਈ ਵਕਤ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਛੇਤੀ ਹੀ …………. ਉਹ ਘੜੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਪਰ ਮੌਕਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਈ ਹਫ਼ਤੇ ਗੁਜਰ ਗਏ।

ਰੀਟਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜੁੜ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਰੋਹਨ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ , ਉਮਰ ਚ ਵਜ਼ਨ ਚ ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਗੁਰੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ ,ਪਰ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਚ ਇੱਕ ਅਜ਼ੀਬ ਖਿੱਚ ਸੀ ,ਉਸਦੇ ਭਾਰੀਪਣ ਚ ਇੱਕ ਅਜ਼ੀਬ ਨਸ਼ਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਵਾਧੂ ਮਾਸ ਚ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਬਾਕੀ ਜਿਸਮ ਜਦੋਂ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਤਸੱਲੀ ਇੱਕ ਸ਼ਿਖਰ ਨੂੰ ਛੋਹੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸਦਾ ਗੁਲਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰੀਟਾ ਦਾ ਹਾਲ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ,ਰੋਹਨ ਦੀ ਛੋਹ ਉਹਦੇ ਜਿਸਮ ਚ ਧੁੜਧੜੀ ਛੇੜ ਦਿੰਦੀ ਸੀ.ਉਹਦਾ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਦਮ ਤੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਹਰਕਤ ਉਹਨੂੰ ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ ਉਸਨੂੰ ਪਰਮ ਸੁੱਖ ਤੱਕ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਬਣੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮਿਲਣ ਲਈ ਹੁਣ ਦਾਅ ਲਗਾਉਂਦੇ ਸੀ , ਕਦੇ ਬੈਂਕ ਜਾਣ ਬਹਾਨੇ ,ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ , ਗੁਰੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਉਹ ਵਕਤ ਕੱਢ ਹੀ ਲੈਂਦੇ। ਫਿਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਇੰਝ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਹਫਤੇ ਭਰ ਦਾਅ ਲਗਦਾ ਹੀ ਨਾ। ਗੁਰੀ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਤੇ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਚਿੰਬੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਰੋਹਨ ਤਾਂ ਖੁਦ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਰੀਟਾ ਤੜਫਦੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਚ ਹੁਣ ਬਚਿਆ ਹੀ ਕੀ ਏ , ਇਹ ਮਰੇ ਤੇ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਏ। ਉਦੋਂ ਉਹ ਤੇ ਰੋਹਨ ਰਾਤ ਬਰਾਤੇ ਚੁਪਕੇ ਮਿਲ ਤਾਂ ਸਕਣਗੇ। ਗੁਰੀ ਦਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਪੈਸਾ , ਕਾਮ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਜਦੋਂ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਨ ਲਗਦੀ ਏ ਤਾਂ ਅਪਰਾਧ ਬਿਰਤੀ ਭਾਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਉਸ ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਖੁਦ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਮੰਤਵ ਬਚਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਕਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ,ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਕਾਮ ਵਾਸ਼ਨਾ ਜਦੋਂ ਅਪਰਾਧ ਲਈ ਉਕਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਮਹਿਜ਼ ਪੰਜ ਸਕਿੰਟਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਸਕਿੰਟਾਂ ਚ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾ ਕੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲਗਾ ਲਵੇ ਤਾਂ ਅਪਰਾਧੀ ਬਣਨੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਪੈਸਾ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਅਪਰਾਧ ਬਿਰਤੀ ਹਰ ਲੰਘਦੇ ਪਲ ਨਾਲ ਮਜਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਬਨਮ ਦਾ ਇਹੋ ਹਾਲ ਸੀ। ਪੈਸੇ ਦੀ ਟੰਗੀ ਤੇ ਘਟੀਆ ਵਿਹਾਰ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਉਕਸਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਕਰੀਬ ਹੋਕੇ ਉਹਨੂੰ ਚੋਗ ਚੁਗਾ ਦੇਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਕੇ ਬਚ ਗਈ ਸੀ ਹੁਣ ਉਹ ਬਚਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਰੀਟਾ ਹੁਣ ਜਿੰਮ ਜਾਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਛੇਤੀ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ , ਜਿੰਮ ਦਾ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਅਸਲੀ ਮੰਤਵ ਤਾਂ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਣ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਹੀ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਰੀਟਾ ਬਾਹਰ ਸੀ ,ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਉਸ ਦਿਨ ਫਲੈਟ ਚ ਹੀ ਸੁੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਅਜੇ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਘਰ ਕਲੇਸ਼ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਦੇ ਰਹੇ ਖਰਚੇ ਤੇ ਗਿਫਟਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਬੱਸ ਇਸੇ ਕੰਮ ਚ ਵੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਿੱਤ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਤਾਹਨੇ ਮਿਹਣੇ ਤੋਂ ਭੱਜਦਾ ਹੁਣ ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਸੌਂ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਜਾਂ ਦੁਕਾਨ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਪੈਸੇ ਦਾ ਕੰਟਰੋਲ ਹਲੇ ਵੀ ਕਾਫੀ ਉਸ ਕੋਲ ਹੀ ਸੀ। ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰੀਟਾ ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਲਈ ਬ੍ਰੇਕਫਾਸਟ ਬਣਾ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਕੀਦ ਕਰ ਗਈ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਆਰਡਰਾਂ ਤੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਖਿਝ ਜਾਂਦੀ ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਉੱਠਣ ਨੂੰ ਉਡੀਕਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੇ।ਚਾਹ ਬਣਾਈ ਤੇ ਸੈਂਡਵਿਚ ਵੀ ਬਣਾ ਲੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਚ ਹੀ ਉਹ ਤੁਰ ਫਿਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਪਰੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਟੌਪ ਤੇ ਜਿਸਦੀਆਂ ਮੋਢੇ ਤੇ ਮਹਿਜ਼ ਤਣੀਆਂ ਬੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ ਤੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਲੁਕੋਣ ਨਾਲੋਂ ਵਿਖਾਉਣ ਵੱਲ ਵੱਧ ਜ਼ੋਰ ਸੀ ਤੇ ਤੇ ਥੱਲਿਓਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਤੱਕ ਦਾ ਸ਼ੌਟ। ਧਨਪਤ ਉੱਠਿਆ ਤਾਂ ਜਾਗਦੇ ਹੀ ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਕੱਲਾ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਮੁੜ ਕੰਬ ਗਿਆ। “ਰੀਟਾ ਚਲੇ ਗਈ ਏ, ਤੁਸੀਂ ਫਰੈਸ਼ ਹੋਕੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰ ਲਵੋ “.ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਲੱਕ ਲਚਕਾਉਂਦੀ ਮੁੜ ਚਲੇ ਗਈ। ਪੰਦਰਾਂ ਕੁ ਮਿੰਟ ਚ ਹੀ ਉਹ ਫਰੈਸ਼ ਹੋਕੇ ਲੌਬੀ ਚ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਬਨਮ ਉਹਦੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਚ ਹੀ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਚਾਹ ਵੀ ਵਰਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਕੰਮਕਾਰ ਦੀਆਂ , ਪਸੰਦ ਨਾ ਪਸੰਦ ਦੀਆਂ। ਵਕਤ ਕੱਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਧਨਪਤ ਲਈ ਗੁਜਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ। ਤੇ ਸ਼ਬਨਮ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਸੀ ਕਦੋਂ ਸੇਠ ਦਾ ਦਿਲ ਬੇਈਮਾਨ ਹੋਵੇ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਫਿਸਲ ਰਹੀਆਂ ਸੀ , ਪਰ ਅੱਖ ਨਾਲ ਅੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਅੰਦਰ ਲੇਟਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੈਡੀਸਨ ਵੀ ਲੈਣੀ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਤੇ ਜੱਗ ਦੋਵੇਂ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਬੈੱਡ ਤੋਂ ਦੂਰ ਪਏ ਜੱਗ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਜਾਣ ਲੱਗੀ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਝੁਕੀ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗਰਮੀ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਸੀ। ਮੁੜ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਸੀਨ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮ ਗਿਆ। ਜੱਗ ਭਰਕੇ ਵਾਪਿਸ ਆਈ ਤੇ ਮੁੜ ਗਿਲਾਸ ਭਰਨ ਲੱਗੇ ਉਹੀ ਕੁਝ ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਦੁਹਰਾਇਆ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਟੌਪ ਵਿਚੋਂ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਫੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਛੁਹਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਭਰਿਆ ਗਿਲਾਸ ਵੀ ਛਲਕ ਗਿਆ। ਈਮਾਨ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਛਲਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਉਹਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ.ਦੋ ਘੁੱਟਾਂ ਨਾਲ ਦਵਾਈ ਅੰਦਰ ਲੰਘਾਈ ਤੇ ਗਿਲਾਸ ਮੁੜ ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਝੁਕੀ ਸੀ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦਾ ਧੀਰਜ ਜਵਾਬ ਦੇ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਮੁਲਾਇਮ ਮਾਸ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਧਰਕੇ ਪਲੋਸਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਚ ਭਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਲੱਕ ਕੋਲੋਂ ਫੜ੍ਹਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਟੁੱਟੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸ਼ਬਨਮ ਉਹਦੀ ਗੋਦੀ ਚ ਜਾ ਡਿੱਗੀ। ਬੇਸਬਰੇ ਹੱਥ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਸ਼ਬਨਮ ਉੱਪਰੋਂ ਉੱਪਰੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਹੋਰ ਉਹਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਨਾਲ ਹੀ ਆਖਦੀ ਕੋਈ ਆ ਜਾਊਗਾ। ਪਰ ਧਨਪਤ ਦਾ ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਨਰਮ ਤੇ ਉਭਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਟਟੋਲਣ ਲੱਗੇ। ਮੁਲਾਇਮ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਖੁਰਦਰੇ ਹੱਥਾਂ ਕਰਕੇ ਸੇਕ ਨਿੱਕਲਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੂੰ ਬੇਸਬਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੱਕ ਜਿਹਾ ਗਿਆ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਇਤਮੀਨਾਨ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿੰਝ ਅੱਥਰੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲਗਾਮ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿੰਝ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵਾਹਣਾ ਚ ਭਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਹਨੇ ਹਰ ਤੀਰ ਵਰਤਿਆ। ਤੇ ਪਲੋ ਪਲੀ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਦੋਨੋ ਆਦਮ ਹਵਾ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ! ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਐਨੀ ਖੇਡ ਖੇਡ ਕੇ ਵੀ ਦੌੜਨ ਜੋਗਾ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹਨੂੰ ਰੀਟਾ ਦੀ ਗੱਲ ਚੇਤੇ ਆ ਗਈ। “ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਡੀਸਨ ਲਈ ਏ , ਇਸ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੈਵਲ ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ,” “ਨਹੀਂ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਮਨਾ ਕੀਤਾ ਏ ਕੋਈ ਵੀ ਐਵੇ ਦੀ ਦਵਾਈ “”ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ ਇੱਕ ਇਹਦਾ ਕੋਈ ਸਾਈਡ ਇਫ਼ੇਕਟ ਨਹੀਂ, ਆਪਾਂ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਇਹ ਖੇਡ ਖੇਡ ਸਕਦੇ “.ਬੰਦੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਾਵੇਂ ਸਾਥ ਦੇਣ ਜੋਗਾ ਨਾ ਹੋਏ ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸੈਕਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਮਰਦੀ। ਧਨਪਤ ਦੇ ਮਨ ਚ ਵੀ ਲਾਲਚ ਸੀ। ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ ਸਹੀ ,ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਹੋਜੂ ਬੀਪੀ ਘੱਟ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਗੋਲੀ ਰਾਤੀ ਐਕਸਟਰਾ ਖਾ ਲਊ। ਸ਼ਬਨਮ ਇਸ਼ਾਰਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹੀ ਦਵਾਈ ਲੈ ਆਈ। ਬਿਨਾਂ ਕਪੜਿਆ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹਨੇ ਪਾਣੀ ਭਰਕੇ ਉਹਨੂੰ ਗੋਲੀ ਦਿੱਤੀ। ਗਿਲਾਸ ਫੜ੍ਹਕੇ ਰਖਿਆ ਤੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੁੜ ਲੇਟ ਕੇ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਵੀ ਉਹਦੇ ਜਿਸਮ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ। 15 ਕੁ ਮਿੰਟ ਮਗਰੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਅਸਰ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ। ਤੇ ਅੱਧੇ ਕੁ ਘੰਟੇ ਮਗਰੋਂ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦਾ ਜਿਸਮ ਇੰਝ ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਆਕੜ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਲੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਜੁਆਨ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਇੱਕ ਬੇਚੈਨੀ ਵੀ ਵਧੀ। ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੱਸੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦਿਲ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਘੁੱਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਕੰਟਰੋਲ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹਨੇ ਪਾਣੀ ਮੰਗਿਆ ਪਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈ ਗਈ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾ ਉਹਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਉਸਦਾ ਨੰਗੇਜ ਢਕਿਆ। ਫਿਰ ਖੁਦ ਕਪੜੇ ਪਾਏ। ਫਲੈਟਜ ਦੇ ਸਕਿਉਰਿਟੀ ਤੇ ਕਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਐਂਬੂਲੈਂਸ ਬੁਲਾਈ। ਫਿਰ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਸਿਹਤ ਸਿਹਤ ਅਚਾਨਕ ਵਿਗੜ ਗਈ। ਉਹਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਇੱਕ ਦਮ ਆਏ ਫੋਨ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਉੱਡ ਗਏ। ਹਸਪਤਾਲ ਲਿਜਾ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਆਈ ਸੀ ਯੂ ਚ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੂੰ ਕਈ ਜਣੇ ਜਾਣਦੇ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਘਰ ਵੀ ਕਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਰੀਟਾ ਤੇ ਰੋਹਨ ਪਹੁੰਚੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਈ ਸੀ ਯੂ ਚ ਲਿਜਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਅੱਧੇ ਕੁ ਘੰਟੇ ਮਗਰੋਂ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਾਰਨ ਹਾਰਟ ਅਟੈਕ ਹੀ ਸੀ ਬਾਕੀ ਤਾਂ ਪੋਸਟ ਮਾਰਟਮ ਰਿਪੋਰਟ ਹੀ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੋਸ਼ ਰੀਟਾ ਤੇ ਧਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਹਸਪਤਾਲ ਚ ਖੂਬ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋਇਆ। ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਮੁਢਲੀ ਐੱਫ ਆਈ ਭਾਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਨਾਮ ਤੋਂ ਦਰਜ਼ ਕਰ ਲਈ ਪਰ ਅਸਲੀ ਕਾਰਨ ਪੋਸਟ ਮਾਰਟਮ ਹੀ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਪਾਪ ਪੁੰਨ ਦਾ ਲੇਖਾ ਜੋਖ਼ਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਹੋਈ। ਸਭ ਦੇ ਬਿਆਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਸਭ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲਿਆ ਸਗੋਂ ਪੁਲਿਸ ਅੱਗੇ ਸਭ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਡਰ ਹੀ ਐਨਾ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਨਾ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕੇ ਉਹਨੇ ਹੀ ਗੋਲੀ ਖਵਾਈ ਸੀ। ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪੋਸਟ ਮਾਰਟਮ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵੀ ਆ ਗਈ। ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਗੋਲੀ ਕਰਕੇ ਵਧੇ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਮਗਰੋਂ ਹੋਈ ਮੌਤ ਹੀ ਸੀ। ਖੂਨ ਐਨਾ ਉਬਲ ਗਿਆ ਸੀ ਨਾੜਾਂ ਸਾਂਭ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉੱਪਰੋਂ ਬੰਦਾ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ ਇੰਝ ਹੀ ਹੁੰਦਾ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਆਖ਼ਿਰੀ ਉਮਰੇ ਆਪਣੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਚ ਬਣੀ ਬਣਾਈ ਇੱਜਤ ਗੁਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਜਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਉਮਰ ਰਹਿੰਦੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਜਿਉਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਝ ਭੋਗ ਗਿਆ ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਹੋਰ ਬੱਸ ਝੂਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਚੋਰੀਓਂ ਸ਼ਰੇਆਮ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਆਖ਼ਿਰੀ ਲੜਾਈ ਚ ਡਿੱਗਿਆ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਕਰ ਰਾਏ ਨੇ ਫਲੈਟ ਤੱਕ ਵੀ ਪੁਲਿਸ ਪੁਚਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਵਿੱਚ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਉਹ ਮਾਲਿਕ ਉਹੀ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਪੁਲਿਸ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਹਿਸਾਬ ਮੰਗਣ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ। ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਂਝ ਹੀ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੁਣ ਜਰੂਰ ਦੇਣਗੇ। ਬੈਂਕ ਖਾਤੇ ਸੀਲ ਹੋਏ, ਰੀਟਾ ਦੇ ਘਰੋਂ ਵੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੋਟ ਹੋਈ।ਆਮਦਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਉਹ ਬਣਾਈ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਸਰਕਾਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਤਾਂ ਤਨਖਾਹ ਤੇ ਇਨਕਮ ਬੇਹੱਦ ਮਾਮੂਲੀ ਸੀ ਤੇ ਘਰੋਂ ਕੈਸ਼ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਤੇਹੋਰ ਸਾਜੋ ਸਮਾਨ ਤੇ ਬੈਂਕਾਂ ਚ ਵੀ ਅੱਛੀ ਖਾਸੀ ਰਕਮ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਤਾਂ ਜੇਲ੍ਹ ਚ ਡੱਕ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਰਾਦਾ ਕਤਲ ਲੱਗੀ ipc 307 .ਗੈਰ ਜ਼ਮਾਨਤੀ ਵਰੰਟ ਸੀ ,ਉਹਦਾ ਕਬੂਲਨਾਮਾ ਸੀ ਤੇ ਪੋਸਟਮਾਰਟਮ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵੀ। ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂਣ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਗਏ। ਸੋਚਿਆ ਕੁਝ ਹੋਰ ਤੇ ਵਾਪਰਿਆ ਕੁਝ ਹੋਰ.ਹੁਣ ਰੀਟਾ , ਰੋਹਨ ਤੇ ਗੁਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਇਹੋ ਪੰਗਾ ਸੀ , ਪੁਲਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਰਾਏ ਨੇ ਇੱਕੋ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ ਕਿ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੋ ਜਾਇਦਾਦ ਰੱਖੋ , ਇੱਕ ਤਾਂ ਰੀਟਾ ਉਹਦੀ ਦੁਕਾਨੋਂ ਆਏ ਮਹਿੰਗੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਪਿਸ ਕਰ ਦਵੇ ਤੇ ਦੂਸਰਾ ਪਾਰਲਰ ਦੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਦਾ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਉਹਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏ ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਭੁਗਤਾ ਕੇ ਇਹ ਕੇਸ ਰਫ਼ਾ ਦਫ਼ਾ ਕਰਵਾ ਦਵੇਗਾ। ਜੇਲ੍ਹ ਜਾਣ ਜਾਂ ਕੋਰਟ ਚ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਸੌਖਾ ਕੰਮ ਸੀ। ਪਰ ਬਦਲੇ ਚ ਰੀਟਾ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਗਾਲ ਹੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਦੇ ਸਭ ਗਹਿਣੇ ਵਿਕ ਗਏ। ਫਲੈਟ ਵੀ ਵੇਚਣਾ ਪਿਆ। ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਜੋ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪਿਛਲੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਚੁਕਤਾ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਨਾ ਬਚਿਆ। ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਸੀ ਪਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਰੋਹਨ ਤੇ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜੇਬ੍ਹ ਢਿੱਲੀ ਕਰਨੀ ਪਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜ਼ੂਦ ਗੁਰੀ ਤੇ ਰੋਹਨ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਰਕਮ ਬੱਚ ਗਈ ਸੀ। ਤੇ ਰੀਟਾ ਕੋਲ ਉਹੀ ਬਚਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੇ ਉਹਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਪੈਸੇ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੇ ਸਨ ! ਉਦੋਂ ਉਹ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਨੂੰ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਭਲਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ? ਪਰ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਦੀ ਐੱਲ ਆਈ ਸੀ ਦੀ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਰਕਮ ਦੀ ਪਾਲਿਸੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨੀ ਦਿਨੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਉਹਦੀ ਤੂੰ ਤੁੰ ਮੈਂ ਮੈਂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਬੱਸ ਇਹੋ ਖੁੰਦਕ ਖਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਪੈਸੇ ਰੀਟਾ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੇ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ੰਕਰ ਜਰੂਰ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਤੰਗ ਕਰੇਗਾ। ਉਹਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਚੰਗੀ ਪੜ੍ਹੀ ਲਿਖੀ ਜਨਾਨੀ ਸੀ , ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। “ਸਾਲੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਂ ਚ ਹਾਂ ਮਿਲਾਓ ਤਾਂ ਸਭ ਠੀਕ ,ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦਿਨ ਜੀਅ ਲਏ ਤਾਂ ਕਲੇਸ਼ , ਸਾਲੇ ਆਪ ਕਦੇ ਥਾਈਲੈਂਡ ਕਦੇ ਯੂਰਪ ਕਦੇ ਕਿਤੇ ਘੁੰਮਣ ਜਾਂਦੇ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਤਸੰਗ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਾਂ। “ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਸੋਚਦਾ ਉਹਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵੀ ਕਰਦੇ ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਹਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਣ। ਪਰ ਉਹਦੇ ਮਨ ਦੇ ਖਿਆਲ ਤੇ ਤਨ ਦਾ ਸੁਆਦ ਮੁੜ ਰੀਟਾ ਕੋਲ ਲੈ ਆਉਂਦਾ। ਰੀਟਾ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਗਏ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਭ ਕਾਸੇ ਨੂੰ ਰੀਟਾ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਈ ਬਖੇੜਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਚੱਲ ਵਸਿਆ। ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਭੱਜ ਦੌੜ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਫਲੈਟ ਵੇਚ ਉਹ ਗੁਰੀ ਤੇ ਰੋਹਨ ਦੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼ਿਫਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਹੁਣ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਘਰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਥੇ ਉਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਤੋਰ ਸਕੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੋ ਚਾਰ ਸਟੂਡੈਂਟ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਰੱਖ ਲਵੇਗੀ ਰੋਟੀ ਪਾਣੀ ਬਣਾਕੇ ਦੇ ਦਿਆ ਕਰੇਗੀ। ਬਾਕੀ ਸੇਵਿੰਗ ਦਾ ਵਿਆਜ਼ ਨਹੀਂ ਖਤਮ ਹੋਏਗਾ। ਵਧੀਆ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਹੋ ਜਾਇਆ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਘਟਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਬੱਸ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਕਿ ਹੁਣ ਰੋਹਨ ਉਸਤੋਂ ਦੂਰ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਐਨਾ ਦੂਰ ਕਿ ਇੱਕੋ ਫਲੈਟ ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਕੋਲ ਕੋਲ ਨਾ ਬੈਠਦੇ ਕਿਤੇ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸੀ। ਤਿੰਨੋ ਬੱਚੇ ਇੱਕੋ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਸੀ। ਥੋੜੀ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲੋਂ ਨਾਲ ਦੋ ਵਧੀਆ ਮਕਾਨ ਮਿਲ ਗਏ ਸੀ। ਫਲੈਟ ਇਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਕਰੀ ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਂ ਰੀਟਾ ਦੀ ਲਾਈਫ ਚ ਆਏਗਾ ਹੀ। ਇਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣਾ ਔਖਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰਾਹਕਾਂ ਦੇ ਅਜੇ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਫੋਨ ਜਾਂ ਮੈਸੇਜ ਆ ਹੀ ਜਾਂਦੇ। ਕਈ ਨਾਈਟ ਆਊਟ ਲਈ ਹੀ ਆਖ ਦਿੰਦੇ ,ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਰਾਤ ਭਰ ਲਈ ਆਫ਼ਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮਿਲਦੀ। ਫ਼ਿਰ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਆਫ਼ਰ ਆਇਆ। ਆਫਰ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹਨੇ ਕਦੇ ਗੌਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ। ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਗ੍ਰਾਹਕ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਮਸਾਜ਼ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਵਾਸ਼ਰੂਮ ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਮਾਲ ਛੱਕ ਲੈਂਦਾ। ਉਹਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਛਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਗੋਂ ਅੱਗੇ ਵੀ ਸਪਲਾਈ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਿੱਲ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੇ ਸਪਲਾਈ ਸਪੈਸਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹਦੇ ਲਈ ਉਹ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ। ਉਹਨੂੰ ਚੂੜ੍ਹਾ ਪਵਾਕੇ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ , ਹੱਥੀ ਮਹਿੰਦੀ ਲਵਾਕੇ ਤੇ ਪੂਰਾ ਮੇਕਅੱਪ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦਾ। ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਪੁਲਿਸ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੀ ਤੇ ਤਲਾਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਬਚਕੇ ਉਹ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦੇ ਸੀ। ਇੰਝ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਕਿੱਲੋ ਪੌਣੇ ਕਿੱਲੋ ਨਸ਼ਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਕੀਮਤ ਵੱਟਦੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ। ਜਦੋਂ ਡਿਮਾਂਡ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਵੱਧ ਵੀ ਕਮਾ ਲੈਂਦੇ। ਅਧੋ ਅੱਧ ਦਾ ਕਮਿਸ਼ਨ ਬਚਦਾ ਸੀ। ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਨਵੀਂ ਗੱਡੀ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਖੁਦ ਮਾਲ ਛੱਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਿਧਰੇ ਪਾਰਟੀ ਕਰ ਆਉਂਦਾ ਜਦੋਂ ਵਾਪਿਸ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਅੱਧ ਗੇੜਾ ਮਾਰ ਆਉਂਦਾ। ਬਹੁਤੇ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਾਕੀ ਅਫਸਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੰਢੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਇਮਾਨਦਾਰ ਜਾਂ ਨਵਾਂ ਅਫਸਰ ਜਾਂ ਡਰੱਗ ਕੰਟਰੋਲ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਤੇ ਪਰਦਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕੁੜੀ ਵੀ ਦੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਲੱਖਾਂ ਕਮਾ ਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਗੁਰੀ ਦੀ ਦੱਸ ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨੇ ਪਾਈ ਸੀ। ” ਮੱਖਣ ਵਰਗੀ ਕੁੜੀ ਏ , ਹੱਥੋਂ ਤਿਲਕਦੀ ਹੈ ” ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਸ ਦੇਖਣ ਆਉਂਦਾ ਉਹਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਕਸ਼ ਖਿੱਚਦਾ ਚਲੇ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਆਫ਼ਰ ਕਰਦਾ। ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੀ ਚਮਕ ਖਿੱਚਦੀ ਜਰੂਰ ਪਰ ਇੱਕ ਡਰ ਵੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਸਾਧ ਦਾ ਦਿਨ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਅਖੇ ਸੌ ਦਿਨ ਚੋਰ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਾਧ ਦਾ। ਇਹ ਫੜ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸ ਦਿਨ ਧਰਿਆ ਜਾਏ। ਉਹ ਨਾਂਹ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਕੋਈ ਐਕਸਟਰਾ ਸਰਵਿਸ ਨਾ ਮੰਗਦਾ। “ਨਸ਼ੇ ਨੇ ਕਾਸੇ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਬੱਸ ਇਹੋ ਕਸ਼ ਨੇ ਜਿਹਨਾਂ ਆਸਰੇ ਜੀਅ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਦਾਰੂ। “ਨਾਮ ਉਸਦਾ ਪਰਮੀਸ਼ ਸੀ , ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਂਦਾ। ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਤੂੰ ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਏ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਗ਼ਲੀਜ਼ ਧੰਦੇ ਚ ਪਈ ਏ। ਮੇਰੀ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ 4-5 ਵਾਰ ਵਿਕਵਾ ਦੇ ਫਿਰ ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਛੱਡਕੇ। ਆਹ ਖੁਸਰੇ ( ਰੋਹਨ ) ਜਿਹੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਈ ,ਸਾਲਾ ਧੀ ਦਾ ਯਾਰ ਤੀਵੀਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਖਾਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਦਾ। ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਬੰਦ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨੂੰ ਕਾਲ ਆਈ ,ਪਰਮੀਸ਼ ਦੀ। ਜਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੀ ਉਹ ਟੈਮ ਤੇ ਮੁੱਕਰ ਗਈ। ਪਰਮੀਸ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਹੀ ਕੁੜੀ ਦੱਸ ਦਵੇ ਜਾਂ ਆਪ ਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਲੈਕਸ਼ਨ ਦਾ ਟਾਈਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਖ਼ਤਾਈ ਵੱਧ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਡਿਮਾਂਡ ਵੀ ਹਾਈ ਸੀ ਰਿਸ੍ਕ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਪੈਸੇ ਵੀ। ਗੁਰੀ ਮੰਨ ਗਈ ਤੇ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਮਿਥੇ ਦਿਨ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੀ ਹੋ ਗਈ /ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ ਨਾ ਉਹਦੇ ਪਿਛਲੇ ਧੰਦੇ ਤੇ।, ਸਗੋਂ ਉਹਨੂੰ ਇਹੋ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਹ ਜਾਏਗੀ ਤੇ ਕਦੋਂ ਉਹ ਤੇ ਰੀਟਾ ਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਕਿਉਂ ਨਾ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਆਖ ਹੀ ਦੇਵੇ ਸਭ ਸੱਚ ਦੱਸਕੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਹੀਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿਤੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਨਾ ਮੁੱਕਰ ਜਾਏ। ਉਸਦੀਆਂ ਸਭ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਉਹਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਦੂਸਰੀ ਚਲਾਕੀ ਗੁਰੀ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਤੱਕ ਉਹਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਖਰੀਦਿਆ ਬਣਾਇਆ ਰਕਮਾਂ ਜਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਗਲਤੀ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨੂੰ ਯਕੀਨ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਬੀਐੱਫ ਦਾ ਹਾਲ ਵੀ ਦੇਖ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੀ ਵੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਕਿ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ ਉਸਨੇ ਬਣਾਇਆ ਨਹੀਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਕੀ ਸੀ ? ਮਹੀਨੇ ਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਚ ਵੜਨ ਦੀ ਹੈਸੀਅਤ ਸੀ , ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਕੇ ਹੀ ਉਹ ਮਾਲਿਕ ਤੱਕ ਬਣਿਆ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਮਰ ਭਰ 8-10 ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਰੁਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਆਖ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ , ਰੋਹਨ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ। ਪਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਹਨੂੰ ਗੱਲ ਚੁਬਣ ਲਗਦੀ। ਉਹਨੇ ਵੀ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਛੱਡਿਆ ਸੀ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਰਕਲ ਵੀ ਛਡਣਾ ਪਿਆ। ਹੁਣ ਗੁਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਮਗਰੋਂ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ ਸੀ , ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦੀ ਕਮਾਈ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਘਰਵਾਲੀ ਤੋਂ ਧੰਦਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਖਦੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਸੀ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੁੰਦਾ। “ਭਲਾਂ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵੀ ਹੁੰਦੈ ?” ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਾਂ ਰਿਹਾ ਇਸ ਨਾਲ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰਾਉਂਦਾ। ਪਰ ਉਸ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਬੱਸ ਗੁਰੀ ਕੋਲੋਂ ਮਿਲਦਾ ਖਰਚ ਹੀ ਸੀ ਇੱਕ ਮੰਗਤੇ ਵਾਂਗ ਪਰ ਉਹਦੀ ਪਿਛਲੀ ਤਨਖਾਹ ਨਾਲੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਸੀ। ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਹ ਆਦੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਲਈ ਪੈਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ , ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਹੋਇਆ ਸਭ ਠੀਕ ਏ ਹੁਣ ਪੈਸਾ ਕਮਾ ਲਿਆ ਤੇ ਐਸ਼ ਕਰਾਗੇਂ। ਉਹ ਹੁਣ ਤਿੰਨੋ ਮਿਲਕੇ ਕੋਈ ਇੱਜਤ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਸੋਚ ਤਾਂ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਘਰਾਂ ਚ ਉੱਪਰਲੀ ਮੰਜਿਲ ਤੇ ਪੀਜੀ ਬਣਵਾ ਲੈ ਲਿੱਤੇ ਜਾਣ ,ਨਾਲੇ ਪੁੰਨ ਤੇ ਨਾਲੇ ਫਲੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਰਹਿਣ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਪੂਜਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਿਫਟ ਵੀ ਹੋ ਗਏ। ਕਿਰਾਏ ਲਈ ਖਾਲੀ ਦੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਵੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਸੀ। ਹਲੇ ਇਧਰ ਆਇਆ ਨੂੰ ਦੋ ਦਿਨ ਹੀ ਹੋਏ ਸੀ ਜਿਸ ਦਿਨ ਗੁਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਪਰਮੀਸ਼ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲਈ। ਘਰ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਰੋਹਨ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਖ ਗਈ ਸੀ। ਗੁਰੀ ਦੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਰਥ ਸੀ ਕਿ ਅਗਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੁਜ਼ਰਨ ਵਾਲੇ ਸੀ। ਪਰ ਰੋਹਨ ਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਡਰ ਸੀ ਪਰਮਿਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲਵੇਗਾ। ਗੁਰੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਕਈ ਵਿਚਾਰ ਆਏ ਸੀ ਇਸੇ ਲਈ ਇਹ ਰੀਟਾ ਮਿਲਣੋ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਤੇ ਉਹਨੂੰ ਬੇਵਫਾ ਕਹਿ ਕੇ ਛੱਡ ਹੀ ਨਾ ਦਵੇ ਤੇ ਉਹ ਨਾ ਘਰ ਦਾ ਵੀ ਰਹੇ ਤੇ ਨਾ ਘਾਟ ਦਾ ।ਉਹਦਾ ਮਨ ਵੀ ਦੁਚਿੱਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ ! ਬੰਦਾ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਭਾਲਦਾ। ਵਫ਼ਾ ਵੀ ਤੇ ਵੇਵਫ਼ਾਈ ਕਰਕੇ ਹੋਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਨਿੱਘ ਵੀ ! ਪਰ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਉਹਦੇ ਤਨ ਚ ਧੁੜਧੜੀ ਦੌੜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਸੀ …….

ਰੋਹਨ ਖੁਦ ਹੀ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਡਰੌਪ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਕਾਹਲੀ ਸੀ , ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ। ਮਨ ਦੇ ਦੋਹਰੇਪਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ , ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਉਹ ਗੁਰੀ ਤੇ ਰੀਟਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਸੀ , ਸ਼ਬਨਮ ਸੀ , ਤੇ ਪਾਰਲਰ ਸੀ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਲੰਘਦੇ ਵੇਲੇ ਦਾ ਖਿਆਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਬੰਦਾ ਪਲ ਪਲ ਲਈ ਵਿਅਸਤ ਹੁੰਦਾ ਉਹਨੂੰ ਸਾਥ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ। ਧਨਪਤ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਲਾਈ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ,ਸ਼ਬਨਮ ਨਾਲ ਟਾਈਮ ਪਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪਾਰਲਰ ਸੀ , ਜਿੰਮ ਸੀ , ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੁੱਖ ਜਾਗਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਰੋਹਨ ਸੀ। ਸਭ ਜਰੂਰਤਾਂ ਪੂਰਤੀ ਹਰ ਕਲਾ ਸੰਪੂਰਨ ਸੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ। ਹੁਣ ਸਭ ਉੱਡ ਗਿਆ ਸੀ ,ਫਲੈਟ ਚ ਸੀ ਤਾਂ ਗੁਰੀ ਤੇ ਰੋਹਨ ਕਮਰੇ ਚ ਵੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ , ਉਹ ਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ , ਹੁਣ ਤਾਂ ਘਰ ਹੀ ਅਲੱਗ ਸੀ , ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਵੀ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਿਨ ਭਰ ਕੱਲੀ ਰਹਿੰਦੀ , ਕਦੇ ਕਦੇ ਐਸਾ ਵਕਤ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਕਿ 7-8 ਘੰਟੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਵੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਇੰਟਰਨੈਟ ਤੇ ਇਧਰ ਓਧਰ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰਦੀ। ਬਹਾਨੇ ਸਿਰ ਕੰਮ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਪਰ ਕਿੰਨਾ ਵੇਲਾ। ਫਿਰ ਉਹਨੂੰ ਖਿਝ ਚੜ੍ਹਦੀ , ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੋਹਨ ਤੇ ਉਹ ਪਾਲਤੂ ਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਰੀਟਾ ਦੇ ਪੈਰ ਸੁੰਘਦਾ ਫਿਰਦਾ। ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਦੇ ਅੱਖ ਚੁੱਕਕੇ ਦੇਖਦਾ ਵੀ ਨਾ ,ਕਦੇ ਕਦੇ ਲਗਦਾ ਕਿੰਨਾਂ ਡਰਪੋਕ ਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਟਾਈਮ ਲਗਦਾ ਉਹ ਮਲਕੜੇ ਜਿਹੇ ਫੜ੍ਹਕੇ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੋਥਲ ਦਿੰਦਾ। ਡਰਦਾ ਹੋਇਆ , ਚੋਰੀ ਛਿਪੇ ਇੰਝ ਬਾਹਾਂ ਚ ਰਗੜਿਆ ਜਾਣਾ ਉਹਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਆਦ ਦਿੰਦਾ। ਇਸੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਉਹ ਉਡੀਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਕਿ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਆਏਗਾ। ਪਰ ਦਿਨ ਬ ਦਿਨ ਇਹ ਦੂਰੀ ਵਧਦੀ ਗਈ ,ਵਕਫ਼ੇ ਮਿਲਣ ਦੇ ਛੋਹਣ ਦੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਵੀ ਸੌ ਬਹਾਨੇ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਕੁਝ ਦੂਰ ਹੋਕੇ ਕਰਦਾ ਇੰਝ ਜਤਾਉਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ ਉਸਦਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਰੋਹਨ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰੀਟਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ , ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਹਦੀ ਪਿਆਸ ਮਿਟਦੀ ਉਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਇੱਕ ਦਮ। ਇਹੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸੀ ਇਸ ਚ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅੱਜ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲਈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਵੇਲਾ ਸੀ , ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤਿਆ ਸੀ। ਮਿੱਠੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁੱਪ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਵਿਹੜੇ ਚ ਬੈਠੀ ਧੁੱਪ ਸੇਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ। ਰੋਹਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ , ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਚਾਅ ਸੀ। “ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ “. ਉਹਨੇ ਉਹਨੂੰ ਬੈਠੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿੱਛਿਓਂ ਕਲਾਵੇ ਚ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਕਿਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਹਿਰ ਕੀਤੀ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਰਿਸਪਾਂਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਹੀ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਕੋਈ ਖਾਸ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ। ਸਗੋਂ ਉਹਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਕੱਢਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ” ਧੁੱਪ ਲੱਗਣ ਦੇ ” ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਹਦੇ ਠੰਡੇ ਰਿਸਪਾਂਸ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ। ਰੋਹਨ ਨਿੰਮੋਝੋਣਾ ਹੋਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। “ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਗਦੀ ” ਰੋਹਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। “ਜਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਢਾਈ ਦਿਨ ਦੀ ਪਰਾਹੁਣੀ ਹੋਏ , ਉਹਦੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਕਿਓਂ ਹੋਣਾ ” ਰੀਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ” ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ” ਰੋਹਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਤੂੰ ਸਮਝੇਗਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ,ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਹਰ ਦਿਨ ਹੀ ਉਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਏ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਮਗਰੋਂ ਗੁਰੀ ਨਾਲ , ਕਦੇ ਸ਼ਾਹੀ ਪਨੀਰ ਤੇ ਕਦੇ ਮਟਰ ਪਨੀਰ ਖਾਣਾ ਤੂੰ ਉਹੀ ਏ , ਮੇਰੇ ਇਹ ਦੋਂ ਦਿਨ ਫਿਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ,ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ” ਰੀਟਾ ਬੱਸ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ। ” ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਤਾ ਸੀ , ਕਿ ਇਹੋ ਸਭ ਰਹੂ”. ਰੋਹਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਪਤਾ ਸੀ , ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਇੰਝ ਸਭ ਬਦਲ ਜਾਊ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਕੱਲਿਆਂ ਹੀ ਰਾਤਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿਨ ਵੀ ਕੱਢਣੇ ਪੈਣਗੇ ਤੇ ਤੂੰ ਬੱਸ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਲਈ ਆਏਗਾਂ ਤੇ ਮੁੜ ਜਾਏਗਾਂ। ” ਰੀਟਾ ਬੋਲੀ। “ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਏ “? ਰੋਹਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਦੇਖ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੇ ਗੁਰੀ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਪਵੇਗਾ ,ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਪਸੰਦ ਏ ,ਗੁਰੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਕਰਦੀ ਏ , ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਪਸੰਦ ਏ , ਤੂੰ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਏ। ” ਰੀਟਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਮੈਂ ਥੋਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾਂ , ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਮੇਰਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ ,ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ , ਡਰ ਏ ਕਿਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਖੁੱਸ ਜਾਏ ,ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਐਸ ਵੇਲੇ ਧੇਲਾ ਨਹੀਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਉਹ ਹੈ। “”ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਗੁਰੀ ਇੰਝ ਕਰੂ , ਪਰ ਬੰਦੇ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ਬਦਲਜੇ ,ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਸੰਦ ਆ ਗਿਆ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹ ਵਿਚੋਂ ਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਕੱਢ ਮਾਰੂ , ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਪੈਸੇ ਦਾ ਭੂਤ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ , ਜੇ ਕੋਈ ਅਮੀਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕਦੋਂ ਉਡਜੇ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ , ਹੁਣ ਵੀ ਤੇ ਗਈ ਹੀ ਏ। …….”ਰੀਟਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਕ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਰੋਹਨ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੱਕਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਜੋੜ ਲਵੇ ਕੁਝ ਤਾਂ ਵਧੀਆ। ਰੋਹਨ ਦੇ ਮਨ ਚ ਉਹੀ ਘੁੰਮਣਘੇਰੀ ਮੁੜ ਵਧਣ ਲੱਗੀ। “ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ? “ਰੋਹਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। “ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੇ ਇਤਬਾਰ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੈ , ਜੇ ਤੂੰ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਵੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਚ ਅੱਧ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਬਣਾਵਾਂਗੀ , ਉਹ ਵੀ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ , ਚਾਹੇ ਉਹ ਜਮਾਂ ਰਾਸ਼ੀ ਏ , ਮਕਾਨ ਏ ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਰ …………ਜੇ ਮਨਜੂਰ ਏ ਤਾਂ ਦੱਸ, ਨਹੀਂ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚ ਚੋਰੀ ਛਿਪੇ ਮਿਲਣ ਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਥੇ ਐਨੀ ਉਮਰ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੱਢ ਲਈ ਸੀ , ਰਹਿੰਦੀ ਵੀ ਨਿੱਕਲ ਹੀ ਜਾਊ , ਮੇਰਾ ਤਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਨ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਭਾਲਦਾ ਹੈ ਰੋਹਨ ,” ਉਹਨੇ ਅਚਾਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਬਦਲਦੇ ਹੋਏ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਘੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਉਹਦੀ ਅੱਖ ਚ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਝਲਕਾਰਾ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਕੱਚਾ ਸੀ , ਉਹ ਥਿੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ,ਉਹਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਯਕਦਮ ਮਿਲ ਗਿਆ , ਕੋਈ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਸੰਗਰਸ਼ ਨਹੀਂ , ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੀ ਸੱਟੇ ਤੁੱਕਾ ਲਗਦੇ ਹੀ ਪੌ ਬਾਰਾਂ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਕੋਰੀ ਸੀ। ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ , ਪਿਆਰ ਦੀ , ਪੈਸੇ ਦੀ ਸਮਝ ਐਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਹਲੇ ਤੱਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਮਝ ਆਈ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੀ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਸੁੱਟਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਰੀਟਾ ਵੱਲ ਕਿਉਂ ਦੌੜ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਕਿਉਂ ਸੀ ? ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਸੁਆਦ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਵੀ ਗੁਰੀ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਵਿਆਹ ਫਿਕਸ ਹੀ ਸੀ , ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਰੀਟਾ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਗੌਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਦਾ ਅੜੰਗਾ ਸੀ ਉਹ ਰੀਟਾ ਦੀ ਉਮਰ ,ਦੋ ਬੱਚੇ। ਉਹ ਉਸ ਉਮਰ ਚ ਜਾਏਗਾ ਤਾਂ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਢਲ ਜਾਏਗੀ ਫਿਰ। ……..ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਕੇਰਾਂ ਪੈਸੇ ਆ ਜਾਏ ਫਿਰ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੇ ਉਹ !!! ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਕੋਈ ਪਲੈਨ ਆਇਆ। ਪਲ ਭਰ ਚ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਉਹਨੇ ਰੀਟਾ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਘੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸਮਝਦਾ ਹੋਏ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਗੇਟ ਖੜਕਿਆ ਤੇ ਬੱਚੇ ਸ਼ਾਇਦ ਸਕੂਲੋਂ ਆ ਗਏ ਸੀ। *************************ਉਹ ਮਾਰਕੀਟ ਚਲਾ ਗਿਆ , ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਸਮਾਨ ਵੀ ਖਰੀਦਿਆ ਬਾਕੀ ਸ਼ਾਪਿੰਗ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੁਝ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਦੋ ਫੋਨ ਵੀ ਲਗਾਏ। ਘਰ ਮੁੜਿਆ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਬੱਚੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਸੌਂ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ਜਾਂ ਛੇਤੀ ਸੁਲਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਹੁਣ ਚਹਿਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ ਸਗੋਂ ਮਹਿਕ ਵੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਉਹਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਲਗ ਹੀ ਸਰੂਰ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੀ ਸੁਲਾਹ ਮਾਰੀ ਪਰ ਰੋਹਨ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਹੀ ਭੁੱਖ ਭਾਰੂ ਸੀ। ਤਦੇ ਹੀ ਉਹਦਾ ਫੋਨ ਰਿੰਗ ਕਰ ਉੱਠਿਆ। ਗੁਰੀ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ ? ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਕੁਝ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ?”ਆ ਕੇ ਦੱਸੂ , ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਉਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਇਹ ਕੰਮ , ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਧ ਰਿਸਕੀ ਹੈ , ਖ਼ੈਰ ਅੱਜ ਰਿਸ੍ਕ ਘੱਟ ਏ , ਪਰਮੀਸ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਸਭ ਬੰਦੇ ਰਾਹ ਚ ਉਹਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚੋਂ ਨੇ ਡਿਊਟੀ ਤੇ , ਪਰ ਡਰ ਏ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਰ ਰਹੀਂ ਆ ਸਭ , “ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹੀ ਭੈਅ ਸੀ। “ਚੱਲ ਠੀਕ ਏ , ਜੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵਾਪਿਸ ਆ ਜਾ ਨਾ ਜਾ ” ਰੋਹਨ ਨੇ ਕਿਹਾ। ” ਨਹੀਂ ,ਡਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ,ਬੱਸ ਤੈਨੂੰ ਮਿਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ,ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਟੂਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਥੇ ਗਏ ਸੀ ਆਪਾਂ “. ਗੁਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਤੂੰ ਆਜਾ ,ਆਪਾਂ ਫਿਰ ਚੱਲਾਂਗੇ ” ਰੋਹਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ” ਓਕੇ ਚੱਲ ਠੀਕ ਏ ,” ਫਿਰ ਕੁਝ ਰੁਕੀ ਤੇ ਬੋਲੀ ,” ਸੁਣ , ਆਈ ਮਿਸ ਯੂ ਐਂਡ ਲਵ ਯੂ ” ਗੁਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਰੋਹਨ ਨੇ ਦੂਰ ਖੜੀ ਰੀਟਾ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। “ਮਿਸ ਯੂ ਟੂ , ਐਂਡ ਲਵ ਯੂ , ” ਐਨਾ ਧੀਮਾ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ ਕੇ ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਸੁਣੇ ਨਾ। ਪਰ ਸੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਇਗਨੋਰ ਕੀਤਾ। ਰੋਹਨ ਨੇ ਕਾਲ ਕੱਟੀ। ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਹਦਾ ਮਨ ਦੁਚਿਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਉਹ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਕੀ ਸਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ?ਜਿਸਮ ਤੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਇਹ ਦੌੜ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਥੇ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਜਾਏਗੀ ?ਸਭ ਜਵਾਬ ਰਾਤ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਨ …………….ਮੱਸਿਆ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਰਾਤ ਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਤਰੰਗੇ ਫਲੈਸ਼ ਸ਼ੋਅ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਹੁਣ ਇੰਝ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਧਰਾਤਲ ਤੇ ਪਲ ਪਲ ਰੰਗ ਬਦਲ ਰਹੇ ਸੀ। ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਕਸਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਪਲਟ ਜਾਇਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਗੁਰੀ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਜਾਇਜ਼ ਸੀ , ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਅਸਲ ਚ ਨਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਸਪਲਾਈ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸਦੀ ਸਮਝ ਉਹਨੂੰ ਓਥੇ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਚੰਗੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੇਕਅੱਪ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੱਥੀ ਮਹਿੰਦੀ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲਗਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਠੀਕ ਠਾਕ ਗਹਿਣੇ ਪਵਾਏ ਗਏ। ਚੂੜ੍ਹਾ ਵੀ ਪਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਜਦੋਂ ਉਹਨੂੰ ਅੰਡਰ ਗਾਰਮੈਂਟਸ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿਸ ਬਿਲਕੁਲ ਹਲਕੇ ਰਹੇ ਸੀ। ਪਰ ਸੀ ਕਾਫ਼ੀ ਭਾਰੀ। ਉਹਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਛੋਹਿਆ। ਫਿਰ ਸੁੰਗਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਖਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਪਰਮੀਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ “ਆ ਕੀ ਏ , ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ “ਪਰਮੀਸ਼ ਉਹਦੇ ਭੋਲੇਪਨ ਤੇ ਹੱਸਿਆ ,” ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲਗਦਾ ਕਿ ਗੱਡੀ ਦੀ ਡਿੱਗੀ ਚ ਰੱਖਕੇ ਮਾਲ ਸਪਲਾਈ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਜੇਬ ਚ ਹੋਏ ਫਿਰ ਵੀ ਕੰਮ ਇੰਝ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਆਮ ਤਲਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖਾ ਤਰੀਕੇ ਇਹੋ ਹੈ। ਔਰਤ ਦੇ ਅੰਗ ਵਸਤਰ ,ਗਹਿਣੇ ,ਮੇਕਅੱਪ ਕਿੱਟਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਪੈਡਜ ਕਿ ਇੰਝ ਲੱਗੇ ਯੂਜ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ , ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗੇ ਨਸ਼ੇ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਗ੍ਰਾਮ ਹੀ ਲੱਖਾਂ ਚ ਵਿਕਦੇ ਹਨ ਉਹ ਤਾਂ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਗੁਪਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਚ ਛੁਪਾ ਕੇ ਵੀ ਅੰਦਰ ਲੰਘਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਚ ਸਮਗਲਰ ਮਹਿੰਗੇ ਨਸ਼ੇ ਇੰਝ ਹੀ ਭੇਜਦੇ ਹਨ। “ਗੁਰੀ ਦਾ ਰੰਗ ਇੱਕ ਦਮ ਉੱਡ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੂਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਬੰਨੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਟੋਹੇ , ਗਹਿਣੇ ਵੇਖੇ ਜੁੱਤੀ ਵੇਖੀ ਬੈਗ ਵੇਖਿਆ। ਹਰ ਕਿਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਕੁਝ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਹੀ ਕਿੱਲੋ ਦੇ ਕਰੀਬ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਬਾਕੀ ਵਸਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕੰਮ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਅਕਸਰ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਚ ਮਾਰ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੁਣਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਹੈ ਵੀ ਇਲੈਕਸ਼ਨ ਟਾਈਮ। ਇਲੈਕਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਪੁਲਿਸ ਸਿਆਸੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਕੇ ਚੋਣ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਕੋਲ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਸੂਬਿਆਂ ਤੋਂ ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸਪੈਸ਼ਲ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਿਆਸੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਲਾਂਭੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਟੇਟ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੋਣਾਂ ਚ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵੈਸੇ ਵੀ ਲਾਲ ਲਕੀਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ , ਉਹਦੀ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਪੂਰੀ ਸਰਵਿਸ ਚ ਤਰੱਕੀ ਚ ਅੜਿੱਕਾ ਡਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਗਿਆਨ ਸੀ , ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਰਕਾਰੀ ਬੰਦੇ ਮਸਾਜ਼ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਸੀ , ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਇਲੈਕਸ਼ਨਾਂ ਉਹ ਵੇਖ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਉਹਨੇ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਚੋਣ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਵਿਹਲੇ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਮਸਾਜ਼ ਦੀ ਸਰਵਿਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਸਟੇਟਾਂ ਲੰਘਣੀਆਂ ਸੀ , ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਜਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਦੇਖਣੀ ਸੀ , ਫਿਰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਆਲਿਆ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਅੱਡ ਨਜ਼ਰ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰਮੀਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਚੌਂਕੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਮਲਾ ਸੈੱਟ ਕਰ ਰਖਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਅਫ਼ਸਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਚੈਕਿੰਗ ਹੋਵੇ ਪਰ ਇਹ ਉੱਪਰੋਂ ਉੱਪਰੋਂ ਹੋਊਗੀ। ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਤੋਂ ਜਾਂ ਸੀਸੀਟੀਵੀ ਨੂੰ ਧੋਖੇ ਚ ਰੱਖਣ ਲਈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਬਾਅਦ ਚ ਸੀ ਹੁਣ ਤਾਂ ਇੱਕ ਡਰ ਸੀ ਜੋ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਰੋਹਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਹਨੂੰ ਧਰਵਾਸ ਮਿਲੀ। ਭਾਰੇ ਕਪੜੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮੂਹਰਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਗੱਡੀ ਚੱਲੀ ਤੇ ਗਾਣੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਹਨੀ ਸਿੰਘ ਰਿਪੀਟ ਤੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੱਡੀ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ , ਨਾਕਿਆਂ ਤੇ ਰੁਕਦੀ , ਚੈਕਿੰਗ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਗੁਜਰਨ ਲੱਗੀ। ********************************ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਰੀਟਾ ਰਾਤ ਦਾ ਕੰਮ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਕਿਚਨ ਚ ਉਹ ਬਰਤਨ ਖੜਕਾਉਂਦੀ ਰਹੀ. ਰੋਹਨ ਦੇ ਮਨ ਚ ਅੱਚਵੀ ਜਿਹੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਟੀਵੀ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਧਿਆਨ ਹਲੇ ਵੀ ਰੀਟਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਤਤਾ ਨਹੀਂ ਵਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮਖੇ ਇਹਦਾ ਕੀ ਭਰੋਸਾ ਮੂਹਰੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸ਼ਰਤ ਲਾ ਦੇਵੇ। ਸਾਫ ਸਫਾਈ ਤੋਂ ਵਿਹਲੀ ਹੋ ਰੀਟਾ ਨੇ ਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। “ਚੱਲ ਆਜਾ ਸੈਰ ਹੀ ਕਰ ਲਈਏ , ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਚਾਨਣੀ ਰਾਤ ਹੈ “ਰੋਹਨ ਭਲਾਂ ਕੀ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੋਵੇਂ ਗੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਕੇ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੁਰਨ ਲੱਗੇ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਕੀਤਾ। ਹੱਥਾਂ ਚ ਹੱਥ ਘੁੱਟ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਲਗਾ ਕੇ ਖ਼ਾਲੀ ਪਈ ਗਲੀ ਦੇ ਇੱਕ ਮੋੜ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਮੋੜ ਤੇ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਭਲਾਂ ਕੋਈ ਦੇਖ ਨਾ ਲਵੇਪਰ ਰੀਤਾ ਬੇਡਰ ਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੁਰਦੀ ਦਾ ਮੋਢਾ ਉਹਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੀ ਧਰ ਦਵੇ। ਔਰਤ ਜਦੋਂ ਦਿਲੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲਵੇ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਜਤਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਪਲ ਨਹੀਂ ਗਵਾਉਂਦੀ , ਸਗੋਂ ਹਰ ਉਹ ਹੀਲਾ ਵਰਤਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ ਸਦਾ ਲਈ।ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਛਾਵੇਂ ਸੱਜਣ ਨਾਲ ਬਾਹਾਂ ਚ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਭਲਾਂ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜਿਥੇ ਬੋਲ ਸਾਂਝੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਿਰਫ ਧੜਕਣਾਂ ਦੀ ਤਾਲ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਪਲ ਵਸਲ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤੜਪ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।ਅੱਧੇ ਕੁ ਘੰਟੇ ਦੀ ਸੈਰ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਆਏ। ਬਾਹਰ ਥੋੜੀ ਠੰਡ ਸੀ। “ਦੁੱਧ ਪੀਏਗਾਂ ਨਾ” ? ਉਹਨੇ ਰੋਹਨ ਤੋਂ ਦੋਹਰੇ ਅਰਥਾਂ ਚ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਹਾਂ ਆਖ ਦਿੱਤੀ। ਰੀਟਾ ਰਸੋਈ ਚ ਗਈ ਤੇ ਦੁੱਧ ਹੀ ਗਰਮ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਰੋਹਨ ਕੰਟਰੋਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਮਗਰ ਹੀ ਰਸੋਈ ਚ ਜਾ ਵੜਿਆ। ਆਪਣੇ ਠੰਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਨਿਕਲਦੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਇਕੱਕ ਦਮ ਕੋਸੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਸਾਹ ਜਿਵੇਂ ਲੈਅ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਰੀਟਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ ਪਰ ਮਨ ਰੋਹਨ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਦੀ ਛੋਹ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੋ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ। ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਛੋਹਣ ਲੱਗੇ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਉਹਦੇ ਢਿੱਡ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਖਿਸਕਣ ਲੱਗੇ ਸੀ। ਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਪਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਏ ਜੋ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਣਾ ਪਾ ਕੇ ਫਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹਦੀ ਕਾਹਲੀ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹਨੂੰ ਕਲਾਵੇ ਚ ਘੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਹਰ ਬੀਤਦੇ ਪਲ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਤੜਪ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਜ਼ਾਮੇ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਵੀ। ਠੰਡ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਨਗਨ ਹਿੱਸੇ ਆਪਸ ਚ ਟਕਰਾਏ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚਿੰਗਾੜੀਆਂ ਨਿੱਕਲ ਆਈਆਂ ਹੋਣ। ਆਪਣੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਭਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਗੋਡੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੰਬੇ ਵਾਂਗ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਅੱਗਿਓ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੈਲ ਕੇ ਇਸ ਤਾਲ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੂੰ ਉਦੋਂ ਸਮਝ ਚ ਆਇਆ ਕਿ ਸਿਰਫ ਦੁੱਧ ਹੀ ਉਬਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਗੋਂ ਰੀਟਾ ਵੀ ਉਬਲ ਰਹੀ ਏ। ਉਹ ਵੀ ਤਾਂ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਇਸ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਮਘ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਹੜੀ ਉਹਨੂੰ ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਜਲਾ ਰਹੀ ਸੀ ,ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੂੰ ਜਗ੍ਹਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਭਿਉਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਘਾਹ ਤੇ ਤ੍ਰੇਲ ਪਈ ਹੋਵੇ ਇੰਝ ਉਹਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੀਤ ਨੇ ਗੈਸ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਹਨੂੰ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੀ। ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਚ ਗੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਬਦਲੇ ਚ ਰੋਹਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵੀ ਉਹਦੇ ਚੁੰਮਣਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਹਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਖਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸੀ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਰੀਟਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਛੋਹਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਇਥੇ ਹੀ ਸਭ ਕਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਏ। ਪਰ ਰੀਟਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਂਝ ਹੀ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮ ਤੱਕ ਆਏ। ਤੇ ਯਕਦਮ ਸੋਫੇ ਤੇ ਲਿਟ ਗਏ। ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਟਾ ਉਹ ਖੁਦ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਭਾਰੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣਾ ਇਕਹਿਰੇ ਜਿਸਮ ਵਾਲੇ ਰੋਹਨ ਲਈ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਪੂਰਾ ਅਡਜਸਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਉੱਪਰ ਲੇਟੀ। ਪਲਾਂ ਛਿਣਾਂ ਚ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਚ ਸਮਾ ਗਏ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਕਪੜੇ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਖਿੰਡ ਗਏ ਸੀ ਕੋਈ ਰਸੋਈ ਚ ਤੇ ਕੋਈ ਸੋਫੇ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਕੋਈ ਰਾਹ ਚ ਡਿੱਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਗਨ ਜਿਸਮ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਹੀ ਆਹਾਂ ਭਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਇਹੋ ਵੇਲਾ ਜਦੋਂ ਰੀਟਾ ਅਚਾਨਕ ਰੁਕੀ। ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਗੱਡੇ ਹੋਏ ਰੋਹਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਝਾਕਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੀ ,” ਯਾਦ ਹੈ ਨਾ ਜੋ ਮੈਂ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ? ਉਹ ਮਨਜੂਰ ਹੈ ਨਾ ?” ਰੋਹਨ ਨੇ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਹਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਰੀਟਾ ਨੇ ਰਫਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਸੀਨੇ ਤੱਕ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬੁੱਲਾਂ ਚ ਘੁੱਟਕੇ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਚ ਆਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਉਸਦੀ ਰਫਤਾਰ ਅੱਗੇ ਉਹ ਬੇਕਾਬੂ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਝ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਭਾਦੋਂ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਸ਼ਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਮੱਕੀ ਗੁੱਡ ਕੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋ ਪਸੀਨਾ ਹੀ ਚੋਅ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਆਣੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਦੌਰਾਨ ਔਰਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਚਪੱਥਰ ਜਿਹੀ ਸਖ਼ਤੀ ਆਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖੋ ਤਾਂ ਉਹ ਮਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ ਤੇ ਮਰਦ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਚਰਮ ਸੁੱਖ ਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਉਸਤੋਂ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਅਦਾ ਲੈ ਲਵੋ ਉਹ ਹਾਂ ਹੀ ਆਖੇਗਾ , ਭਾਵੇਂ ਬਾਅਦ ਚ ਪਛਤਾਵੇ ਹੀ। ਰੀਟਾ ਨੇ ਇਹੋ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਪੱਕਿਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਇਸ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਯਾਦ ਭੁੱਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਰੀਟਾ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਚ ਗੁਆਚ ਕੇ ਉਂਝ ਹੀ ਸੌਂ ਗਿਆ। ਸੌਂਦੇ ਹੀ ਸ਼ਾਇਦ ਦੋ ਘੰਟੇ ਬੀਤ ਗਏ ਸੀ. ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ ਲਾਈਟ ਆਫ ਕਰਨਾ ਸਭ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸੀ। ਪਿਆਰ ਮਗਰੋਂ ਆਈ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਇੰਝ ਹੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵੇਚ ਕੇ ਸੁਲਾ ਦਿੰਦੀ. ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟੀ , ਜਦੋਂ ਰੋਹਨ ਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਕਾਲ ਆਈ। ਉਸਦੀ ਰਿੰਗ ਨੇ ਇੱਕਦਮ ਉਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨ ਘਬਰਾ ਗਿਆ। ਫੋਨ ਤੇ ਨਾਮ ਗੁਰੀ ਦਾ ਫਲੈਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਡਰ ਇੱਕਦਮ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਕਾਲ ਪਿੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਰੋਹਨ ਰੀਟਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਝਾਕਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ………………….

ਕਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਰੋਹਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ। ਹਿੰਦੀ ਚ ਬੋਲਦੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਸਖਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ ਆਈ ਸੀ। ਜਿਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੀ ਤੇ ਰੋਹਨ ਪੁਲਿਸ ਫਾਇਰਿੰਗ ਚ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਜੀਆਈ ਰੈਫਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਿਰੀ ਫੋਨ ਤੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ। ਨਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਲੰਘਦੀ ਗੱਡੀ ਬੜੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਨਾਕੇ ਤੇ ਜਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਟਾਈਮ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੱਲੀ ਕੱਲੀ ਗੱਡੀ ਦਾ ਸਮਾਨ ਚੈਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੇਂ ਦਸਤੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਚੈਕਿੰਗ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਆਈ ਤਾਂ ਟੇਢੇ ਜਿਹੇ ਸਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੀ ਉਲਝ ਗਈ। ਆਫ਼ਿਸਰ ਨੇ ਗੱਡੀਓਂ ਉਤਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਈ। ਸਰਦੀ ਰੁੱਤੇ ਵੀ ਪਸੀਨਾ ਆਉਣ ਲੱਗਾ। ਡਰ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੀ ਉਹ ਸਗੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਪਰਮੀਸ਼ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਪਰਮੀਸ਼ ਨੇ ਅੱਖ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਉਤਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਸਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀ। ਆਫ਼ਿਸਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹਨੇ ਬੰਦੂਕ ਤਾਣ ਦਿੱਤੀ। ਗੁਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਘਬਰਾ ਕੇ ਇਧਰ ਓਧਰ ਹੱਥ ਜਿਹੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਰਮੀਸ਼ ਕਾਰ ਵਿੱਚੋ ਉਠਕੇ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ ਉਹਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕੇ ਗੱਡੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚੋ ਦੌੜ ਸਕੇ। ਇਸ ਅਫਰਾ ਤਫਰੀ ਚ ਪਿਸਟਲ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਗੋਲੀ ਨਿਕਲੀ ਤੇ ਗੁਰੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਖਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਹੋਈ ਅੰਦਰ ਲੰਘ ਗਈ.ਪਰਮੀਸ਼ ਨੂੰ ਮਗਰੋਂ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਚ ਫਾਇਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਬਾਂਹ ਵਿਚੋਂ ਮਾਸ ਉਧੇੜ ਕੇ ਗੋਲੀ ਨੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲਿਆ ਸੀ। ਤੱਤੇ ਘਾਵ ਉਹਨੂੰ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਲਾਸ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਾਫੀ ਕੁਝ ਉਸ ਟੀਮ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਖਬਰਾਂ ਲਈ ਸੁਰਖੀ ਸੀ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਦੋ ਤਸਕਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਕਰੀਬ 5 ਕਰੋੜ ਦੀ ਅੰਤਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੀਮਤ ਦਾ ਨਸ਼ੀਲਾ ਪਦਾਰਥ ਬਰਾਮਦ ਕੀਤਾ। ਦੋਨੋ ਪੀਜੀਆਈ ਚ ਜ਼ੇਰੇ ਇਲਾਜ਼ , ਇੱਕ ਦੀ ਹਾਲਤ ਗੰਭੀਰ। ……………………..ਪੀਜੀਆਈ ਪਹੁੰਚਦੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਘੰਟੇ ਬੀਤ ਗਏ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕਰੇਗੀ। ਓਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਾਹੌਲ ਕੁਝ ਸੁਖਾਵਾਂ ਲੱਗਾ ਪੁਲਿਸ ਵੱਲੋਂ। ਅਸਲ ਚ ਸਪੈਸ਼ਲ ਟੀਮ ਨੇ ਪਕੜਨ ਮਗਰੋਂ ਲੋਕਲ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਮਾਮਲਾ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਓਥੇ ਪਰਮੀਸ਼ ਦੀ ਪੁੱਛ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਬੰਦਿਆ ਨੇ ਗੰਢ ਤੁੱਪ ਕਰਕੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਲਟਕਾਉਣ ਦਾ ਪਲੈਨ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਵਾਲ ਕੇਵਲ ਤੇ ਕੇਵਲ ਪਰਮੀਸ਼ ਤੇ ਗੁਰੀ ਦੇ ਜਖ਼ਮਾਂ ਤੋਂ ਉਭਰਨ ਦਾ ਸੀ। ਫਸਟ ਏਡ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਗੁਰੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਕੋਲੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣਾ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ , ਗੋਲੀ ਸ਼ਾਇਦ ਦਿਲ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਨਾੜੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਗਈ ਸੀ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਸਮਝੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਰੋਹਨ ਤੇ ਰੀਟਾ ਓਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ ਫੁੱਟੀ ਹੀ ਸੀ ਇੱਕ ਮਾੜੀ ਖ਼ਬਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਸਫ਼ਲ ਅਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਗੁਰੀ ਬਚ ਨਾ ਸਕੀ। 24 ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੇ ਪਲਟਾ ਖਾਧਾ ਤੇ ਸਭ. ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ। ……………………….ਪਰਮੀਸ਼ ਲਈ ਗੁਰੀ ਦੇ ਮੌਤ ਭਾਵੇਂ ਸਦਮਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਪਰ ਉਹਦੇ ਲਈ ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਸੌਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੁਲਿਸ ਕਾਰਵਾਈ ਚ ਉਹਨੇ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਮਹਿਜ ਇੱਕ ਮਾਡਲ ਕੁੜੀ ਲਿਖਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸ ਗੱਲੋਂ ਮੁੱਕਰ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹਨੇ ਕਿ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਨਸ਼ਾ ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਦਿਨ ਲਈ ਘੁੰਮਣ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ। ਜਿਸ ਚ ਗੁਰੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਫਾਰਮਰ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਾਰਟੀ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਛਲੇ ਰਿਲੇਸ਼ਨ ਇਸਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਹਰ ਰਿਪੋਰਟ ਹਰ ਘਟਨਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਲਿਖੀ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਹੀਲੇ ਬਰੀ ਹੀ ਰਹੇ। ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਇਆ ਪਰਮੀਸ਼ ਕੇਸ ਵਿੱਚੋ ਬਾਹਰ ਰਿਹਾ। ਤਸਕਰ ਗੁਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਇਹ ਫਾਈਲ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ। ਪਰਮੀਸ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਾਡਲ ਨਾਲ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਫਿਰ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਬੱਸ ਉਹਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਸਾਵਧਾਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵਧਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ। ………………………..ਰੀਟਾ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਸੀ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਐਨਾ ਕਿ ਗੁਰੀ ਇੰਝ ਭਰੀ ਉਮਰ ਚ ਚਲੀ ਗਈ , ਕੁਝ ਵੀ ਸੀ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਉਸਦਾ ਸਹਾਰਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨੂੰ ਉਸਦੇ ਤੇ ਰੋਹਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਪਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇ ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋਵੇ। ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਗੁਰੀ ਤੋਂ ਅੱਡ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਰੱਬ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਅੱਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਮਨ ਤੇ ਬੋਝ ਰਹੇਗਾ ਕਿ ਉਹਦੇ ਲਈ ਇੰਝ ਮੌਤ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਕਿਤੇ ਉਹੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਰੋਹਨ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਉਸੇ ਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੀ ਦੇ ਸਭ ਪੈਸੇ ਚ ਰੋਹਨ ਤੇ ਗੁਰੀ ਦਾ ਬੱਚਾ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਸੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਗੁਰੀ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੋ ਘਰਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੁਣ ਇੱਕ ਹੀ ਘਰ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੇ ਰੀਟਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਮਵਾਰੀ ਆ ਪਈ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਤੇ ਰੋਹਨ ਨੇ ਕੱਠਿਆਂ ਹੀ ਨਿਭਾਉਣਾ ਸੀ। ……………………………..ਰੋਹਨ ਲਈ ਧੱਕਾ ਤਾਂ ਅਸਿਹ ਸੀ ,ਪਰ ਪੀੜ ਜਰ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਆਪਣੇ ਤੇ ਗੁਰੀ ਦੇ ਬਣਾਏ ਆਸ਼ਿਆਨੇ ਚ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੱਠਿਆਂ ਵੇਖੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਗੁਰੀ ਦੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਉਸਦਾ ਬੱਚਾ ਸੀ , ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦਾ ਉਸ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਤਰੀਕੇ ਬੋਝ ਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬਸੱਸ ਇਹੋ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਤੇ ਰੀਟਾ ਦਾ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਹੈ। ਕੁਝ ਵੀ ਸੀ ਉਹ ਹੁਣ ਅੱਧਿਓਂ ਵੱਧ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਸੀ। ਰੀਟਾ ਦੀ ਆਦਤ ਉਸਨੂੰ ਵੈਸੇ ਵੀ ਲੱਗ ਹੀ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਉਸਦਾ ਖਿਆਲ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਇੰਝ ਕੀਤਿਆਂ ਹੀ ਗੁਰੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਵਧੀਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਗੁਰੀ ਦਾ ਕਰਜ ਉਤਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ.ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਕੀ ਹੋਏਗਾ ਇਹ ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੀ।*****************************ਪੈਸੇ ਤੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਖੋਹ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਲਾਚਾਰੀ ਦੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਡੇਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਸੇ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੋਰ ਹੋਰ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹਰ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੇ ਗੈਰ ਸਮਾਜਿਕ ਤੇ ਗੈਰ ਕੁਦਰਤੀ ਹਥਕੰਡੇ ਅਪਨਾਉਣ ਲਈ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਧਨਪਤ ਰਾਏ ਭੰਗ ਦੇ ਭਾਣੇ ਜਾਨ ਗੁਆ ਬੈਠਿਆ। ਸ਼ਬਨਮ ਜੇਲ੍ਹ ਚ ਜਾ ਬੈਠੀ ,ਗੁਰੀ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚ ਜਾ ਸਮਾਈ। ਪਰਮੀਸ਼ ਲੱਤ ਨੂੰ ਨਕਾਰਾ ਕਰਵਾ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਸਮਝਿਆ। ਰੀਟਾ ਤੇ ਰੋਹਨ ਨੂੰ ਗੁਰੀ ਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਅਫ਼ਸੋਸ ਥੋੜ੍ਹ ਚਿਰਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਪੈਸੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨੇ ਤੇ ਰੋਹਨ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਉਡਾਰੀ ਭਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸੀ। ਰੋਹਨ ਤਾਂ ਉਸ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਅਜੇ ਖੰਭ ਖੁੱਲਣ ਲੱਗਣੇ ਸੀ ਤੇ ਰੀਟਾ ਬੁਢਾਪੇ ਵੱਲ ਖਿਸਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਬਨਮ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਗੌਡ ਫਾਦਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚੋ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਣ ਲਈ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਖੁਦ ਦੇ ਮਨ ਚ ਹਲੇ ਰੀਟਾ ਲਈ ਗੁੱਸਾ ਸੀ ਤੇ ਖੁਦ ਤੇ ਤੇਜ਼ਾਬ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਰੀ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਰਨ ਜਾਂ ਛੱਡ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਐਸੀ ਕਥਾ ਹੈ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਨਵਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਹੁਣ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਥੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੀ ਕਹਾਣੀ ਇਹਨਾਂ ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ‘ ਕਾਲ-ਗਰਲਜ਼ ” ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏਗੀ। ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਦੋ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਣੀ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਪਲੈਨ ਛੇਤੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏਗਾ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿਸਾਨ ਅੰਦੋਲਨ ਕਰਕੇ ਲੰਮੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੋਏ ਪਰ ਕੁਝ ਘੱਟ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਹਾਜਿਰ ਹੋਵਾਂਗੇ। (ਹਰਜੋਤ ਸਿੰਘ ਮਸਾਜ਼ ਪਾਰਲਰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ )

70094 -52602 ਹੋਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੀਡੀਐਫ ਲਈ

ਫੇਸਬੁੱਕ https://www.facebook.com/HarjotDiKalam

ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਸ਼ਣ ਦਾ ਨਾਮ incest ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ :

incest ਤੋਂ ਭਾਵ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਸ਼ਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ.ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਕਬੀਲਿਆਂ ਤੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ incest ਵਿਆਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਆਹ ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਭੈਣ ਭਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਪ੍ਰੰਤੂ ਭੂਆ ,ਚਾਚਾ ,ਮਾਮਾ ,ਮਾਸੀ ਆਦਿ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦੇ।

(ਇਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ incest ਦਾ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣੇ “ਸ਼ਰੀਰਕ’ ਸਬੰਧ ਜਿਵੇਂ ਸਕੇ ਭੈਣ ਭਰਾ ਬੇਟਾ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਉ ਧੀ )

ਇਹਨਾਂ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਜੋ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਉਹ ਇਹੋ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਪੱਖੋਂ ਕੋਈ ਘਾਟ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਣਾ ਪੀੜੀ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਧਣ ਲਗਦੀਆਂ ਹਨ। #HarjotDiKalam

ਪਰ ਜੋ ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾਂ ਹਾਂ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਹੈ। ਕਰੀਬ ਛੇ ਕੁ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਪੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਆਇਆ ਕਿ “ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ” ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ incest ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਮੰਮੀ ਬਾਰੇ “ਗੰਦੀਆਂ” ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਰੂਰ ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਮ ਸੋਚ ਰੱਖਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਚਿਆਣ ਨਾਲ ਮਨ ਭਰ ਜਾਏਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਉੱਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਠੀਕ ਠਾਕ ਸੀ , ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਘਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਤੇ ਮਰਦ ਵਿੱਚ ਐਨਾ ਕੁ ਸਪੇਸ ਅਲੱਗ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਐਦਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ 90% ਰੇਪ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨੇੜਲੇ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਮੈਂਬਰਾਂ / ਜਾਣਕਾਰ ਵਿੱਚੋ ਹੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਕੇ ਬਾਪ, ਬੇਟੇ ਜਾਂ ਭਰਾ ਵਾਲੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬੇਹੱਦ ਨਿਗੂਣੀ ਹੈ। ਜਿਆਦਾਤਰ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਸ਼ਣ ਚਾਚੇ ,ਤਾਏ ,ਮਾਮੇ ,ਮਾਸੜ ,ਫੁੱਫੜ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਕੋਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਰੰਤੂ ਇੰਟਰਨੇਟ ਨੇ ਜੋ ਪੋਰਨ , ਤਸਵੀਰਾਂ ਤੇ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪ੍ਰੋਸੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਨ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ incest ਇੱਕ ਬਕਾਦਿਆਂ ਕੈਟਾਗਰੀ ਹੈ।

ਇਹੋ ਚੀਜ਼ ਮਗਰੋਂ ਹਿੰਦੀ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਈ। “ਭਾਬੀ ” ਵਾਲੇ ਪੋਰਨ ਤੇ ਕਹਾਣੀ ਕਾਮਿਕਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ incest ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਵੀਡੀਓ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਗਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

ਗੂਗਲ ਤੇ ਲੋਕ ਜੋ ਸਰਚ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕਾਫੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੂਗਲ ਦੀਆਂ ਸਰਚ ਟਰਮ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਰਿਸਰਚ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਿਓਰ ਭਾਬੀ ਤੇ ਜੀਜਾ ਸਾਲੀ ਮਗਰੋਂ ਜੋ ਟਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਰਚ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਸਰਚ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਗੂਗਲ ਖੁਦ ਤੁਹਾਨੂੰ suggestion ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਭਾਵ ਇਹੋ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਝ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

#HarjotDiKalam

ਲਭਦੇ ਲਭਦੇ ਮੈਂ ਫੇਸਬੁੱਕ ਇੰਸਟਾ ਵਗੈਰਾ ਉੱਤੇ ਹਜਾਰਾਂ ਹੀ ਆਈਡੀ , ਪੇਜਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜੋ ਬਕਾਇਦਾ incest ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਟੈਕਸਟ ਲਿਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਕੱਠਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਇਸੇ ਟੌਪਿਕ ਤੇ ਲਿਖੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹਜਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਵੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਉੱਤੇ। ਰਿਸਰਚ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕੁਝ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ incest ਪੰਜਾਬੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਜਾਨਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹਜਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਸਾਈਟ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ ਪਰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਧਰ ਓਧਰ ਘੁੰਮਦੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਕਾਇਦਾ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਭਰਾ ਭੈਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਸੀਨ ਬਣਾਏ ਗਏ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ , ਕਮਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਸੈਕੜੇ ਕਮੈਂਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਸੀ। ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਉਹ ਲੋਕ ਪਿੱਛੇ ਹਟੇ।

ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਲਿਆਂ ਚ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਜੁਆਨ ਭੈਣ ਭਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਛੱਤ ਥੱਲੇ ਨਹੀਂ ” ਲਟੈਣ :” ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਇਹੋ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨ ਲਿਖਣ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੈਕਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬਿਮਾਰ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਿਹਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ” ਕੁੜੀ ” ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਸਕਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹੋਵੇ , ਜਾਂ ਬਾਲ ਸੋਸ਼ਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਬੰਦੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕਦੇ ਹੋਣ। ਸੈਕਸ ਦੀ ਅਧੂਰੀ ਘੱਟ ਤੇ ਗਲਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਜਾਂ ਆਤਮ ਵਿਸਵਹਾਸ਼ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ।

#HarjotDiKalam

ਬਾਲ ਸੋਸ਼ਣ ,ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪੋਰਨ ਤੱਕ ਜਾਂ ਇੱਦਾਂ ਦੀ ਸਮਗਰੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਰੂਰ ਹੀ ਇਵੇਂ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕਲਤਾ ਤੇ ਅਵਸਾਦ ਵਧੇਗਾ ,ਤਣਾਅ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰਣਗੀਆਂ ਇੰਝ ਦੇ ਕੇਸ ਵਧਣਗੇ। ਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਖਾਸ ਮਨੋਰੋਗੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਾਗੇਂ।

ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇੰਝ ਜਰੂਰ ਕਰੋ ਕਿ :

ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਬਾਲ ਸੋਸ਼ਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾ ਹੋਣ।

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਹੋਵੇ।

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਕਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਡਰ ਆਦਿ ਨਾ ਹੋਵੇ।

incest ਦੀ ਸਮਗਰੀ ਨੂੰ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਗੂਗਲ ਤੇ ਫੇਸਬੁੱਕ ਤੇ ਹੋਰ ਮੀਡੀਅਮ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੋਵੇ।

incest ਦੀ ਸਮਝ ਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਕਾਮ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਨਿਗ੍ਹਾ ਰੱਖਣ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਤੇ ਇੱਕ ਉਮਰ ਮਗਰੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਨਾ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅੱਠਵੀ ਨੌਵੀਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਾਟਕ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਚ ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਨਹੀਂ :

#HarjotDiKalam

ਪਰ ਨਾਟਕ ਚ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਸਾਹਮਣੇ ਘਰ ਦੀ ਜੁਆਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਨੰਗਿਆਂ ਨਹਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਲਈ ਘਿਰਣਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਚ ਸੜਦਾ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਉਸਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ” ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਧੀ -ਭੈਣ ਤੋਂ ਪਰਦਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ “

ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹੋ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਜਿਆਦਾ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।

ਇਸ ਮਾਨਸਿਕ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਫਿਰ ਦੋਨੋ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਇਹ ਹੱਲ ਕੱਢਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਜੁਆਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੰਨ ਕੇ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਦਾ ਕਾਰਜ ਖੁਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਉਹ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਸਮਝ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।।।।

ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਫੈਲਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ ਤਾਂ ਹੋ ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸੋਸ਼ਣ ਹੋਰ ਵਧੇਗਾ। ਮਾਨਸਿਕ ਸੈਕਸ ਰੋਗੀਆਂ ਚ ਵਾਧਾ ਹੋਏਗਾ ……

ਪਛਾਣ ਦੱਸੇ ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਇਥੇ ਸ਼ੇਅਰ ਓ ਲਿੰਕ

ਲੇਖਕ ਹਰਜੋਤ ਸਿੰਘ

Facebook Page Harjot Di Kalam

ਕਹਾਣੀ : ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ


ਜਿਵੇੰ ਹਰ ਬੰਦੇ ਅੰਦਰ ਕਈ ਬੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਵੇਂ ਹੀ ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਕਈ ਸ਼ਹਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਬੰਦੇ ਵਾਂਗ ਨਾਲੋਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਚਲਦੇ ਹਨ।ਬਹੁਤ ਥੋੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕਿਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ,ਬਹੁਤਾ ਕੰਮ ਅਫਵਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਬੱਸ ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਾਂਡ ਵਾਪਰ ਜਾਏ ਫਿਰ ਹੀ ਅਖਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਤੇ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਕੈਮਰੇ ਭੱਜੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤਿਆਂ ਤੇ ਚੱਲਣ ਲਗਦੇ ਹਨ।
ਮਨਿੰਦਰ ਸੈਕਟਰ 34 ਚ ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਲਗਾ ਕੇ ਨਿੱਕਲੀ ਸੀ,ਸ਼ਾਮ ਢਲ ਰਹੀ ਸੀ।ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਕੋਸੀ ਕੋਸੀ ਧੁੱਪ ਵੱਡੀਆਂ ਬਿਲਡਿੰਗਾਂ ਉਹਲੇ ਛੇਤੀ ਛੁਪ ਗਈ ਸੀ।ਕਲਾਸਾਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਭੀੜ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਕਾਰਾਂ ਤੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਲੈ ਕੇ ਦੌਡ਼ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋੰ ਤੱਕ ਉਹ ਪਿਕਾਡਲੀ ਕਰਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਪਹੁੰਚੀ ਕਾਫੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਭੀੜ ਘੱਟ ਗਈ ਸੀ।ਓਥੋਂ ਖੱਬੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਹ ਪਾਰਕ ਚ ਬੈਠ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਦੀ ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਜਾਰੀ ਸੀ…
ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੂਸਰੇ ਚ ਦਾਖ਼ਿਲਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਕਦੇ ਕਦੇ ਬੱਸ ਅਚਾਨਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,ਕਦੇ ਕਦੇ ਬੇਹੱਦ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੁਣਕੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਫੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਖਿਲ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵੈਸੇ ਔਖਾ ਤਾਂ ਪਿੰਡੋ ਆ ਕੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਤਾਲ ਮਨਾਉਣਾ ਵੀ ਹੈ।ਛੇਤੀ ਕੀਤਿਆਂ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।ਸੈਕਟਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ,ਚੌਂਕਾਂ ਚ ਭੁਲੇਖੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖਾ।ਬੇਪ੍ਰਵਾਹ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਵੈਸੇ ਹੀ ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇੰ ਫਿਲਮ ਦੇ ਸੈੱਟ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹੋਈਏ। ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਭ ਪਕੜ ਚ ਆਉਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਪਕੜ ਚ ਵੀ ਸਭ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਇਆ ਸੀ।ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੇਡ ਤੋੰ ਵੂਮੈਨ ਕਾਲਜ਼ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ ,ਜਿਥੇ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਵੈਨ ਰਾਹੀਂ ਆਉਣਾ ਊਸ ਰਾਹੀਂ ਵਪਿਸ ਮੁੜਨਾ।ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਿੱਸਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਚ ਮਾਪੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੂਮੈਨ ਕਾਲਜ ਚ ਧੱਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵਿਗੜ ਨਾ ਸਕੀਆਂ।ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਬਣ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਚ ਖੁੱਭ ਜਾਣਾ।ਪੜ੍ਹਾਈ ਚ ਅਵੱਲ ਆਉਣ ਦੀ ਰੇਸ ਜਾਂ ਪੀਸੀਐੱਸ ਦਾ ਇੱਕ ਖਵਾਬ ਜੋ ਇੱਕ ਕਾਲਜ ਆਈ ਕੁੜੀ ਦੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੀਐੱਫ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਆਫ਼ਰ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਭਾਬੀਆਂ ਕਜਨਜ ਪਿੰਡ ਚ ਕਜਨ ਤੇ ਭਾਬੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਏ ਆਫ਼ਰ ਸਭ ਉਸਨੇ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤੇ ਸੀ।ਇੱਕੋ ਜਗ੍ਹਾ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਫੱਸ ਗਈ ਸੀ,ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਖਰਾਬ ਕਰਕੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋਇਆ।
ਖ਼ੈਰ ਐਨੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਾਮ ਚ ਉਹ ਉਸ ਇਨਸਾਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਕੇ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।ਉਹ ਪਾਰਕ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਈਡ ਤੇ ਬੈਂਚ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।ਜਿਥੇ ਉਹ ਕੱਲੀ ਜਾਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਜਾਂ ਪਰਦੀਪ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੈਠਦੀ ਸੀ।
ਹੁਣ ਵੀ ਉਹ ਉਡੀਕ ਪਰਦੀਪ ਦੀ ਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਜ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੇਣ ਲਈ ਦਿੱਲੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਲਾਸ ਲਗਾ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ ਓਥੇ ਹੀ ਪਰਦੀਪ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਨਾਲ ਨਾਲ ਖੁਦ ਵੀ ਸਿਵਿਲ ਸਰਵਿਸ ਦੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ,ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਇੰਟਰਵਿਊ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ ਪਰ ਅੱਗੇ ਨਾ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਮਨਿੰਦਰ ਸੋਚਦੀ ਜੇ ਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕਿਤੇ ਐਸੀ ਡੀ ਐੱਮ ਜਾਂ ਡੀਐੱਸਪੀ ਹੁੰਦਾ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲਦਾ,ਕੁਝ ਮਿਲਣ ਚ ਦੇਰੀ ਹੋਈ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ….
ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਘੱਟ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸਗੋਂ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ..ਇਸ ਬਹਾਨੇ ਉਸਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪੈਸੇ ਤੇ ਇੱਜਤ ਅਲੱਗ ਸੀ।
ਉਹ ਸੋਚ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕੇਹੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਏ ਕਿ ਪਰਦੀਪ ਵਰਗਾ ਮੁੰਡਾ ਮਿਲਿਆ …..ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਆ ਹੀ ਗਿਆ।
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਲਪੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
“ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪੈਕਿੰਗ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦੀ,ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਦੀ ਆ ਰੂਮ ਤੇ ਫਿਰ ਦਿਲਜੀਤ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਊ”.ਉਹਨੇ ਫੋਨ ਤੇ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਦੁਹਰਾਈ।
“ਨਹੀਂ ,ਮਨਿੰਦਰ ਪੈਕਿੰਗ ਮੈਂ ਕਰ ਲਈ ਸੀ,ਮੇਰੇ ਕਜਨ ਆਏ ਹੋਏ ਨੇ ਐਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਘਰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਚ ਢੰਡੋਰਾ ਪਿੱਟ ਦੇਣਗੇ । ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਜਵਾਬ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।ਇਸ ਲਈ ਇਥੇ ਹੀ ਕੁਝ ਮਿੰਟ ਬੈਠਦੇ ਆ ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੀਜੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ।”
ਮਨਿੰਦਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ।
“ਠੀਕ ਏ,ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਹੀ ਪਰਵਾਹ ਮੇਰੀ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ.”
ਪਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਘੜੀਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।ਬੇਹੱਦ ਹਲਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ
“ਤੇਰੀ ਹੀ ਪਰਵਾਹ ਏ ,ਤਾਂਹੀ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਾਂ ਛੇਤੀ ਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਈਏ।”
ਉਹ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਜੈਕਟ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਸਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੱਥ ਦੇ ਉੱਪਰ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਇੰਝ ਬੋਲਣ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਹੱਥ ਘੁੱਟਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਗੁੱਸਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਹੁਣ ਵੀ ਉਹ ਬੋਲੀ,”ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਇੰਝ ਹੁੰਦਾ,ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੀਰੀਅਡਜ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਬਦੋਬਦੀ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਕਰੀ ਜਾਂਦਾ ,ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਚਸਕਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ “।ਉਂਗਲਾ ਨੂੰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਚ ਘੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।
“ਓ ,ਅੱਛਾ ਇਹ ਗੱਲ ਏ,ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦੱਸਦੀ ਆਪਾਂ ਅੱਜ ਕਲਾਸ ਬੰਕ ਕਰ ਲੈਂਦੇ “ਪਰਦੀਪ ਨੇ ਉਂਝ ਹੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ। ਸਰਦ ਸ਼ਾਮ ਵੀ ਨਿੱਘੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਸੀ।
“ਆਹੋ ਮੈਂ ਕਲਾਸਾਂ ਬੰਕ ਕਰਾਂ,ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੋ ਆਹੀ ਕੰਮ ਰਹਿ ਗਿਆ।”ਮਨਿੰਦਰ ਨਕਲੀ ਗੁੱਸਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੀ ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਪਰਦੀਪ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਕੋਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ ਆਪਸ ਚ ਜਕੜੇ ਗਏ।ਉਂਗਲਾ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਂਗਲਾ ਚ ਕੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਗੁੱਸਾ ਝੜ ਗਿਆ ਸੀ।ਮਨਿੰਦਰ ਉੱਪਰਲੇ ਮਨੋ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪਰਦੀਪ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਨੰਗੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸੀ।
ਢਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ਾਮ ਤੇ ਅੱਧ ਹਨੇਰੇ ਚ ਪਾਰਕ ਚ ਕੋਈ ਕੋਈ ਹੀ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੋ ਬੈਠੇ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਹੋਏ। ਇਸੇ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਪਾਰਕ ਦੇ ਕੋਨੇ ਦਾ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਲਾਹਾ ਖੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਨੇੜੇ ਅਉਂਦੀ ਪੈੜ ਚਾਲ ਸੁਣਕੇ ਦੋਨੋ ਕੁਝ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਫਿਰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ।ਕਿੱਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਨਿੰਦਰ ਉਸ ਉੱਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੁਕ ਗਈ ਸੀ।ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਪੱਟ ਅੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਵਾ ਚ ਸੀ।ਪਰਦੀਪ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੱਟ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੂਸਰਾ ਹੱਥ ਅੱਗਿਓ ਹੀ ਪੱਟਾਂ ਉੱਪਰ ਫੇਰਨ ਲੱਗਾ ਸੀ।
ਮਨਿੰਦਰ ਹਰ ਛੋਹ ਨਾਲ ਮਦਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਖੁਦ ਦੇ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਪਰਦੀਪ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਦੋਨੋਂ ਜੋਸ਼ ਚ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਪੈੜ ਚਾਲ ਨੇੜੇ ਆਈ ਉਹ ਸਲੋ ਹੋ ਗਏ ਪਰ ਜਿਵੇੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰੁਕ ਗਈ ਹੋਏ। ਉਹ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਏ ,ਕੋਲ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।
ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਜੋੜਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਾਲੇ ਬੇਂਚ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਿਲ ਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖਕੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਹੱਥ ਘੁੱਟੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੱਲ ਪਈਆਂ।ਪਰ ਜੋੜੇ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਪਰਦੀਪ ਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜ ਗਿਆ।
ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਾ ਪਿਆ।
ਪਾਰਕ ਦੇ ਗੇਟ ਤੋਂ ਥੋੜਾ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਇੱਕ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਪਰਦੀਪ ਨੂੰ ਆਲ ਦੀ ਬੈਸਟ ਕਿਹਾ। ਬਦਲੇ ਚ ਪਰਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।ਦੋਂਵੇਂ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਟਿਕਾਣੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ ।

ਸੜਕ ਕਰਾਸ ਕਰਕੇ 44 ਸੈਕਟਰ ਚ ਦੂਸਰੀ ਗਲੀ ਸੀ ਹੀ ਮਨਿੰਦਰ ਦਾ ਪੀਜੀ ਸੀ।ਬੁੱਢੇ ਕੇਅਰਟੇਕਰ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਘੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ,”ਕੁੜੀਏ ਤੇਰੀ ਕਲਾਸ ਤਾਂ ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੁਣ 7 ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਐਨੀ ਲੇਟ ਕਿਉਂ ?
“ਮੈਂ ਲਾਇਬਰੇਰੀ ਬੁੱਕ ਵਪਿਸ ਕਰਨ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ “ਉਸਨੇ ਬਹਾਨਾ ਲਾਇਆ।
ਅੱਗੇ ਰੂਮ ਚ ਪਹੁੰਚੀ ਤਦੇ ਰੁਪਿੰਦਰ ਉਰਫ ਰੂਪੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
“ਚੱਲ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰਟੀ ਵਿਖਾ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂ ,ਮੇਰੀ ਦੋਸਤ ਜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ,ਜੇ ਤੁੰ ਫਰੀ ਏ ਤਾਂ ਦੱਸ “।
“ਹੈ ਤਾਂ ਅੱਜ ਫਰੀ ਹੀ ,ਪਰ ਐਸ ਬੁੱਢੇ ਨੇ ਘਰ ਦੱਸ ਦੇਣਾ”। ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।
“ਤੁੰ ਅੰਕਲ ਦੀ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਮੈਂ ਆਪੇ ਸਾਂਭ ਲੂਗੀ,ਮੈਂ ਵੀ ਤਾਂ ਜਾਂਦੀ ਆ”,ਤੁੰ ਚੱਲਣਾ ਤਾਂ ਦੱਸ”।
“ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੱਧਾ ਕੁ ਘੰਟਾ ਰੇਸਟ ਕਰ ਲਵਾਂ ਫਿਰ ਚਲਦੇ ।”
“ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਨਹੀਂ ਰਾਤੀਂ 10 ਵਜੇ ਜਾਣਾ,ਤੇ ਡ੍ਰੇਸ ਵੈਸਟਰਨ ਪਾਉਣੀ ਹੈ”.
“ਹਾਏ,ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਵੈਕਸ ਕੀਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਹੋਗੇ”
“ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ,ਹਨੇਰੇ ਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ “
“ਚੱਲ ਓਕੇ,10 ਵਜੇ ਚਲਦੇ ਆ”.
ਰੂਪੀ ਚਲੀ ਗਈ ,ਉਸਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਰੂਪੀ ਤੋਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੀ ਸੀ ।ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ।ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਰੂਰ ਜਾਣਾ । ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਮਿਣਨ ਗਈ ਸੀ।
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਹ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ,ਅਲੱਗ ਕਿਸਮ ਤੇ ਸ਼ੌਂਕ ਵਾਲੇ ਲੋਕ …ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਅਲੱਗ ਸੀ ….
ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ ………

ਲੇਖਕ ਹਰਜੋਤ ਸਿੰਘ ਹਰਜੋਤ ਦੀ ਕਲਾਮ 70094-52602 FACEBOOK PAGE HARJOT DI KALAM
ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਗਈ ਤਾਂ ਮਨਿੰਦਰ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲੇਟ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਪਰਦੀਪ ਨਾਲ ਬੀਤਿਆ ਸਮਾਂ ਤੇ ਹੁਣ ਰੂਪੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਰਟੀ ਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਖਿਆਲਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੌਣ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਘਰਦੇ ਇਸ ਪੀਜੀ ਚ ਛੱਡ ਕੇ ਗਏ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਸ਼ਰਤ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣ ਦੇਣਾ ਤੇ ਆਉਣ ਜਾਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਨੋਟ ਕਰਨਾ। ਇਹੋ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ,ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੀ ਨਿਯਮ ਸੀ। ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਦੋਸਤ ਅਲਾਓ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪਰ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਣ ਦੇ ਢੰਗ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭ ਲਏ ਸੀ।ਕਦੇ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਕਦੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਕੇਅਰਟੇਕਰ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸ਼ਰਾਬ ਲਿਆ ਕੇ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋ ਰਾਤ ਰਾਤ ਭਰ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਉਹ ਰੂਪੀ ਸੀ।ਜਦੋੰ ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਸੀ ਰੂਪੀ ਕਈ ਵਾਰ ਉਦੋਂ ਮੁੜਦੀ ਸੀ। ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਉਹ ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹਦਾ ਕੋਈ ਨਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਿਆ।ਆ ਕੇ ਉਹ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਉੱਠਦੀ ਤੇ ਫਰੈਸ਼ ਹੋਕੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਜ਼ਿਮ ਜਾਂਦੀ ਫਿਰ ਮਾਲਜ਼ ਚ ਘੁੰਮਦੀ। ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਦੋਸਤ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਲੈਣ ਆਉਂਦਾ।
ਬਹੁਤੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉਹਨੂੰ ਗਲਤ ਬੋਲਦੀਆਂ ,ਉਹਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਬਾਰੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋੰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਕੁਡ਼ੀ ਨੇ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਬੁਆਏਫਰੈਂਡ ਕੋਲ ਰਾਤ ਕੱਟਣ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਉਹ ਰੂਪੀ ਕੋਲ ਹੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੀਆਂ ਸੀ।
ਅੰਕਲ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੇ …ਜਿਵੇੰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਲਾਂ ਚ ਕੀਲ ਲੈਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਹੋਵੇ।
ਕਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਚ ਸ਼ਾਪਿੰਗ ਕਰਨ ਗਏ ਹੋਏ ਉਹ ਚੰਗੀ ਭਲੀ ਤੁਰੀ ਜਾਂਦੀ ਜੋੜੀ ਵਿੱਚੋ ਵੀ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਗਰ ਲਗਾ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਐਦਾਂ ਮਗਰ ਲਾ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਕੁੱਤੇ ਜਿਹੀ ਫਿਤਰਤ ਨੂੰ ਲਾਹਨਤ ਪਾਉਣ ਚ ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਸਵਾਦ ਆਉਂਦਾ ਸੀ …ਮਨ ਚ ਕੋਈ ਨਫਰਤ ਸੀ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ …ਉਹੀ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਰੂਪੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੱਸੀ … ਟੋਟਿਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁਣੀ ਸੀ…ਉਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਇਥੇ ਪੇਪਰਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਆਈ ਸੀ,ਉਸਨੂੰ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੋਇਆ,ਜੋ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਬਾਹਰ ਸੀ ਕਨੇਡਾ । ਮੁੰਡਾ ਅਮੀਰ ਘਰੋਂ ਸੀ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਪੀਸੀਐੱਸ ਲੱਗਿਆ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਕਨੇਡਾ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਹਦੇ ਨੱਕ ਥੱਲੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਈ ਸਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੱਟੇ…ਮੁੰਡਾ ਅੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਕਨੇਡਾ ਵਗ ਗਿਆ। ਇਹ ਹਲੇ ਵੀ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਉਸਦੇ ਭੇਜੇ ਵੀਜ਼ੇ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਫਾਰਮ ਹਾਉਸ ਤੇ ਪਾਰਟੀਆਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਸੀ। ਨਾ ਕਦੇ ਮੁੰਡਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਨਾ ਕਦੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਵਿਚੋਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰੇ ਵੀ ਕਰਦੀਆਂ ਸੀ ।
ਪਰ ਕੁਝ ਵੀ ਸੀ ਉਹ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸੀ ,ਕਦੇ ਉਹਨੂੰ ਗਲਤ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਦੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਖੀ ਸਗੋਂ ਵੇਲੇ ਕੁਵੇਲੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਵਾਂਗ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਉੱਠ ਕੇ ਕਮਰੇ ਚ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ। ਨਾਲਦੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ।ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਜੋਤ ਆਪਣਾ ਰਿਆਜ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਗਈ ਆਪਣੀ ਚਿੱਟੀ ਡਰੈੱਸ ਪਾਈ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟੀ ਉਹ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਸਬਕ ਦੁਹਰਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਨਜੋਤ ਬਾਰਵੀਂ ਮਗਰੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਛੱਡਕੇ ਡਾਕਟਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।ਜਿਸ ਬਾਬੇ ਦੇ ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਆਮ ਸਿਖਿਆ ਨਾਲ ਕਲਾ ਵੀ ਸਿੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਡਾਕਟਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ ਉਸਨੂੰ ਓਥੇ ਹੀ ਸੰਗੀਤ ਸਿਖਾ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸੰਗੀਤ ਟੀਚਰ ,ਬਲਦੇਵ,ਜੋ ਇਸੇ ਸੈਕਟਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਡੇਰੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਤੇ ਰਾਗੀ ਸੀ। ਇਥੇ ਵੀ ਇਸ ਸੈਕਟਰ ਚ ਵੀ ਉਸਨੇ ਡੇਰੇ ਦਾ ਇੱਕ ਸੈਂਟਰ ਖੋਲ੍ਹ ਰਖਿਆ ਸੀ। ਸਭ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਰਵੇਸ਼ ਕਿਸਮ ਦਾ ਬੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਅੰਕਲ ਨਾਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਬਣਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਬਾਹਰੋਂ ਉਹੀ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਸੀ।
ਮਨਜੋਤ ਉਸਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਹਰ ਗੱਲ ਹਰ ਨਵਾਂ ਰਾਗ ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਵੀ ਉਹ ਕੁਝ ਦੁਹਰਾਉਣ ਸੀ ਰੁਝੀ ਸੀ।
ਉਹਨੂੰ ਦੇਖ ਮਨਜੋਤ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਰੁੱਕ ਗਈ।ਬੋਲੀ
“ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਦੀਦੀ ,ਥੋਡੇ ਆਉਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ”
“ਤੂੰ ਰੁੱਝੀ ਹੀ ਐਨਾ ਹੋਈ ਸੀ ,ਬਹੁਤ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਸਿੱਖ ਰਹੀ ਏ”
“ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੰਗੀਤ ਸਿਖਦੇ ਹੋਏ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ,ਮਨ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਬਾਇਓ ਪੜ੍ਹਦੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ,ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਹੋਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ । ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਹਰਮੋਨੀਅਮ ਤੇ ਬੈਠਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਜੀ ਕੋਲੋ ਸਿੱਖਦੀ ਹਾਂ ਬੱਸ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਜਿਵੇੰ ਤਨ ਮਨ ਇੱਕ ਸੁਰ ਹੋਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।”
ਉਹ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਡੇਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾਦਾਰ ਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ।
“ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਲਗਦਾ ਕਿਤੇ ਤੂੰ ਇਸੇ ਉਮਰੇ ਡਾਕਟਰ ਬਣਦੀ ਬਣਦੀ ਬਾਬੇ ਦੀ ਭਗਤਣੀ ਨਾ ਬਣ ਜਾਏ ,ਉਂਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ “
“ਕਾਸ਼,ਇੰਝ ਹੋ ਜਾਏ ਬਾਬਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਕਿ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤ ਜਾਂ ਭਗਤਣੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਤੇ ਰੱਬ ਉਹਨੂੰ ਨੇੜਿਓਂ ਹੋਕੇ ਮਿਲਦਾ।ਕਾਸ਼ ਰੱਬ ਮੇਰੇ ਵੀ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕੇ।”
“ਓ ਹੈਲੋ,ਤੂੰ ਕੀ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਲਈ ਮਸੀਂ ਠਾਰਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਤੇ ਤੂੰ ਘਰੋ ਨਿੱਕਲੀ ਏ,ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੋਈ ਐਸਾ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਜਿੱਦਣ ਤੂੰ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਆਪਣੇ ਬਾਬੇ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾ ਧਿਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਤੱਕ ਆਹ ਇੱਕੋ ਡ੍ਰੇਸ ਭਾਂਵੇਂ ਸਵੇਰ ਹੋਏ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਗਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਇਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਪਾਇਆ ਨਹੀਂ । ਪਾਪ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਕਰ ਲਏ”।ਮਨਿੰਦਰ ਬੋਲੀ ,ਉਹਨੂੰ ਮਨਿੰਦਰ ਦੀ ਰਹਿਣੀ ਉਹਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਜੋ ਇਸ ਉਮਰ ਚ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚ ਉਲਝ ਕੇ ਤੇ ਦੁਨਿਆਵੀ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸੀ।
“ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝੋਗੇ ….ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਡੇਰੇ ਚੱਲਿਓ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਦੇਖਿਓ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਹੀ ਬਦਲ ਜਾਏਗੀ।”ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ।
“ਡੇਰੇ ਜਾਊਗੀ ,ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਡੇਰੇ ਜਾਣ ਜੋਗੇ ਪਾਪ ਤਾਂ ਕਮਾ ਲਈਏ,ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੂਪੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੀ ਆ ,ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ ਤੇ ਤੂੰ ਚੱਲਣਾ ਤਾਂ ਚੱਲ ।
“ਨਾ ਨਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ,ਮੇਰਾ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਏਗਾ।”
ਮਨਜੋਤ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਬਾਬੇ ਦੀ ਫੋਟੋ ਵੱਲ ਮੱਥਾ ਟੈਕਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ।
ਉਹਨੂੰ ਇੰਝ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਨਿੰਦਰ ਦਾ ਹਾਸਾ ਨਿੱਕਲ ਗਿਆ ।
ਐਨੇ ਨੂੰ ਰੂਪੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਹਦੇ ਕੰਨੀ ਪਈ ਕਿ ਮਨਿੰਦਰ ਹੋਗੀ ਤਿਆਰ ਕਿ ਨਹੀਂ ?
ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਟਾਈਮ ਵੇਖਿਆ ਨੌ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸੀ।
ਉਹ ਫਟਾਫਟ ਉੱਠਕੇ ਨਹਾਉਣ ਲਈ ਗਈ।
…….
ਜਦੋੰ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿੱਕਲੀ ਤੇ ਰੂਪੀ ਉਹਦੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਵਨ ਪੀਸ ਡ੍ਰੇਸ ਵਿੱਚ ਮਨਿੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰਾ ਉੱਘੜ ਆਇਆ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਇਹ ਡ੍ਰੇਸ ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਈ ਸੀ। ਇਸ ਜਨਮਦਿਨ ਤੇ ਪਰਦੀਪ ਨਾਲ ਮਸੂਰੀ ਘੁੰਮਣ ਗਏ ਵੇਲੇ ਉਸਨੇ ਪਾਈ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਸਦੀ ਵਾਰੀ ਆਈ ਸੀ।
“ਹਾਏ ,ਅੱਜ ਤਾਂ ਲਗਦਾ ਕਿਸੇ ਤੇ ਕਹਿਰ ਢਾਏਗੀ ਪਾਰਟੀ ਤੇ “
ਰੂਪੀ ਉਹਦੀ ਡ੍ਰੇਸ ਸੇਂਸ ਤੋਂ ਵਾਰੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹੀ ।
“ਠੰਡ ਲੱਗੂ ਯਾਰ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ”
“ਕੋਈ ਨਾ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਆ ਗਿਆ ਗੱਡੀ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾਊ ,ਆਪਾਂ ਨੂੰ ,ਤੇਰੀ ਹਰ ਤਰਾਂ ਦੀ ਠੰਡ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ ਦਿਆਗੀ ਤੂੰ ਟੈਨਸ਼ਨ ਨਾ ਲੈ।”
ਦੋਂਵੇਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀਆਂ । ਅੰਕਲ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੰਕਲ ਨੇ ਦੋਂਵੇਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਵੇਖਿਆ । ਮਨਿੰਦਰ ਤੇ ਤਾਂ ਜਿਵੇੰ ਉਹਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਹੀ ਰੁਕ ਗਈ।
“ਅੰਕਲ ਮੈਂ ਤੇ ਮਨਿੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਆਵਾਂਗੀਆਂ “
ਅੰਕਲ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਕੇ ਵੇਖਿਆ ਉਹਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਹੀ ਸੀ।
ਦੀਪਕ,ਗੱਡੀ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।ਰੂਪੀ ਮੂਹਰਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬੈਠੀ ਤੇ ਮਨਿੰਦਰ ਪਿਛਲੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲੱਗੀ। ਦੀਪਕ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਦੇਖਦਾ ਦੇਖਦਾ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਕੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਜਿਵੇੰ ਉਹ ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਲਈ ਥੋੜਾ ਕੁ ਝੁਕੀ ਸੀ ਤਾਂ ਵਨ ਪੀਸ ਦੇ ਕਸੇ ਹੋਣ ਤੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਾਫੀ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਝਲਕ ਦੀਪਕ ਨੂੰ ਦਿਸੀ ਸੀ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾੜਨ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨੇ ਊਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਕਈ ਵਾਰ ਤੱਕਿਆ।
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਰੂਪੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਪਛਾਣ ਨਾ ਕਰਵਾਈ।
ਦੀਪਕ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇਹ ਕਿਹਾ,”ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਡ੍ਰੇਸ ਬਹੁਤ ਜੱਚ ਰਹੀ ਆ “।
ਮਨਿੰਦਰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਪਾਰਟੀ ਚ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਉਹੀ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਕਾਰ ਸਟਾਰਟ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਡੀਜੇ ਗਾਣਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ।ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਮੋਹਾਲੀ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਕਾਰ ਫਾਰਮ ਹਾਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਨ ਲੱਗੀ ……
ਲੇਖਕ ਹਰਜੋਤ ਸਿੰਘ ਹਰਜੋਤ ਦੀ ਕਲਾਮ 70094-52602 FACEBOOK PAGE HARJOT DI KALAM
ਦੀਪਕ ਗੱਡੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਧਿਆਨ ਉਸਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਬੀਟ ਤੇ ਉਹ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਨਚਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਨਿੰਦਰ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ । ਪਲੈਨਿੰਗ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਤੋਂ ਹੁਣ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਬਣੇ ਅੱਧ ਕੱਚੇ ਪੱਕੇ ਰਾਹ ਆ ਗਏ ਸੀ। ਗੱਡੀ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਧੀਮੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।ਗੱਡੀ ਚ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਵੀ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੀਪਕ ਤੇ ਰੂਪੀ ਆਪਸ ਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਏ ਸੀ।ਮਨਿੰਦਰ ਬੇਧਿਆਨੇ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ,ਪੈਸੇ,ਮਾਲ,ਰਸ਼ੀਅਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਮਨਿੰਦਰ ਬੇਧਿਆਨੇ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਹੀ ਸਮਝ ਆਇਆ ਨਾ ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਗੱਡੀ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਗੇਟ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੁਕੀ,ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਦੁੱਗਣੀ ਉਚਾਈ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ,ਉੱਪਰ ਵੇਲ੍ਹ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਸੀ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਦਰਖਤ ਹੀ ਦਰਖਤ ਹੋਣ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।ਕੁਝ ਕੁ ਕਾਰਾਂ ਅੱਗੇ ਸੀ ਤੇ ਕੁਝ ਪਿੱਛੇ ਵੀ , ਸਿਕੁਰਿਟੀ ਵਾਲਾ ਹਰ ਕਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦਾ ,ਕੁਝ ਚੈੱਕ ਕਰਦਾ ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਦਾ ਸੀ।
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਸਿਰਫ ਰੂਪੀ ਤੇ ਦੀਪਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਗੇਟ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਹੀ ਕਾਰ ਹੌਲੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।ਬਾਹਰੋਂ ਹਟ ਕੇ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਮੁੜ ਕਾਰ ਚ ਆਇਆ। ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੀਪਕ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਗੇਅਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰੂਪੀ ਦੇ ਗੋਡੇ ਤੇ ਸੀ।ਓਥੋਂ ਪਿੰਜਣੀ ਤੱਕ ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਪੱਟ ਜਿੰਨੇ ਕੁ ਨੰਗੇ ਸੀ ਓਥੇ ਤੱਕ ਉਂਗਲਾ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।
ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਮ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ !
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਕੀ ਪੂਰੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਇਹ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਜਾਂ ਹੁਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ।ਰੂਪੀ ਹੱਥ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਭੋਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਹੀ। ਉਹ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਝਾਕ ਰਹੀ ਸੀ ਪੂਰੀ ਬੇਧਿਆਨੀ।
ਗੱਡੀ ਨੂੰ ਪਾਰਕਿੰਗ ਚ ਲਾਉਣ ਤੱਕ ਇੰਝ ਹੀ ਚੱਲਿਆ।
ਪਾਰਕਿੰਗ ਚ ਉੱਤਰ ਕੇ ਤਿੰਨੋਂ ਅੰਦਰ ਤੁਰ ਪਏ।ਕੋਈ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਪੈਲੇਸ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਦੀ ਧਮਕ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿਸੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆਏ ਹੋਣ। ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਚੀਕਾਂ ਜਿਹੀਆਂ ਸੁਣਦੀਆਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਚੀਕਦੇ।
ਤਿੰਨੋਂ ਤੁਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਰੂਪੀ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਥੇ ਕੀ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਟੇਜ ਜਿਹੀ ਲਗਾ ਰੱਖੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਪੱਕੀ ਹੀ ਊਹਦੇ ਤੇ ਡੀਜੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸੀ ਉੱਪਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਫਾਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਥੱਲੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸੀ । ਲਾਈਟਾਂ ਜਗਮਗ ਕਰਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਟਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਸੀ। ਪਰ ਸਭ ਜਿਵੇੰ ਹੋਸ਼ਹਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਜਿਵੇੰ ਵੀ ਚਾਹ ਰਹੇ ਸੀ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸੀ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਅਸਤ ਵਿਅਸਤ ਸੀ ।ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਫ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਦੇ ਕੈਪਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਉਸੇ ਸਟੇਜ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ । ਕਈ ਬੇਹੱਦ ਚਿੱਟੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸੀ ਸ਼ਰਾਬ ਭਰ ਭਰ ਕੇ ਪੈੱਗ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ।
ਲਾਈਨਾਂ ਚ ਲੱਗੇ ਨੱਚਦੇ ਟੱਪਦੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਪੈੱਗ ਲਗਾਉਂਦੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ।
ਰੂਪੀ ਨੇ ਊਹਦੇ ਕੰਨ ਚ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਰਸ਼ੀਅਨ ਹਨ ਸਿਰਫ ਸ਼ਰਾਬ ਪਿਆਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ!
ਐਨੇ ਨੂੰ ਰੂਪੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੋਟਾ ਤੇ ਉਮਰ ਦਰਾਜ ਅੰਕਲ ਵਰਗਾ ਬੰਦਾ ਬੁਲਾਉਣ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹੀ ਕੱਲਾ ਇਥੇ ਉਸ ਉਮਰ ਦਾ ਸੀ।
ਦੀਪਕ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਰੰਗ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਆਪ ਉਸ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਈ।
ਉਹ ਫਾਰਮ ਹਾਉਸ ਚ ਅੱਗੇ ਗਏ ,ਤਾਂ ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਸੁੱਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ . ਗੱਲ ਤੋਰਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ,”ਬੱਸ ਇਹੋ ਹੁੰਦੀ ਪਾਰਟੀ ਇਹ ਤਾਂ ਕਾਫੀ ਨਾਰਮਲ ਏ “।
“ਹਲੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ,ਇਥੇ ਆਉਣ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹਨ,ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਫੀਸ ਹੀ ਹਜਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ,ਫਿਰ ਉਮਰ ਵੀ 30 ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।ਫਿਰ ਰੋਜ ਦਾ ਅਲੱਗ ਡ੍ਰੇਸ ਕੋਡ ਰਹਿੰਦਾ। ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੈਫਰਰੇਂਸ ਦੇ ਇਸ ਪਾਰਟੀ ਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ । ਬਕਾਇਦਾ ਗਰੰਟੀ ਲੈਣੀ ਪੈਂਦੀ।ਅਹੁ ਵੇਖ ਪਾਰਟੀ ਵਾਲਾ ਅਸਲ ਨਜ਼ਾਰਾ।”
ਸਾਹਮਣੇ ਪੂਲ ਸੀ ,ਪੂਲ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕ ਬੈਠੇ ਸੀ ਅੰਦਰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕ ਕੋਨਿਆਂ ਤੇ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਗੇਮ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸੀ।
ਪੂਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬਿਲਕੁੱਲ ਨਗਨ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕੁੜੀਆਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਕਿਸੇ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਇੱਕ ਦਮ ਸਭ ਲੋਕ ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਊਸ ਬੰਦੇ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ । ਜਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਛੇੜਨ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਹਾਰਨ ਵਾਲਾ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਕੋਈ ਅੰਦਰ …ਤੇ ਨਵੇਂ ਬੰਦੇ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਤੱਕ ਕੁੜੀਆ ਉਸੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਗੋਦ ਚ ਬੈਠੀਆਂ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ।
ਐਨਾ ਕੁਝ ਅਸ਼ਲੀਲ ਜਿਹਾ ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਓਥੋਂ ਦੇਖ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਆਈ। ਦੀਪਕ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਆ ਗਿਆ।
“ਬੱਸ ਐਨੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿਲ ਉਭ ਗਿਆ ?ਹਲੇ ਤਾਂ ਅਸਲ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅੰਦਰ ਹੈ “ਦੀਪਕ ਬੋਲਿਆ।
ਉਹ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੇਖਣ ਚ ਹਰਜ ਵੀ ਕੀ ਏ ?
ਸੋਚਕੇ ਉਹ ਤੁਰ ਪਈ ।
ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਹਾਲ ਚ ਵੜੇ । ਬੜਾ ਸਾਫਟ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਧੂੰਏ ਚ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਹੋਈਆਂ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਈ ਹੁੱਕੇ ਪਏ ਸੀ ਆਸ ਪਾਸ ਸੋਫ਼ੇਇਆ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਬੈਠੇ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹੁੱਕਾ ਪੀ ਰਹੇ ਸੀ। ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਚ ਬਿਠਾਈ । ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸਦੇ ਉੱਤਰੇ ਹੋਏ। ਸਭ ਫਿਕਰਾਂ ਸ਼ਰਮਾਂ ਧੂੰਏ ਚ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸੀ !!!
ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜੇ ਹਾਲ ਚ ਇਹੋ ਕੁਝ ਸੀ । ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਅੱਗੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਗਏ ।ਦੂਸਰੇ ਫਲੋਰ ਉੱਤੇ ਅਲੱਗ ਹੀ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸੀ।
ਇਥੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਮੇਜ਼ ਉੱਪਰ ਲੋਕੀ ਪਲਾਸਟਿਕ ਪੇਪਰ ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਊਡਰ ਜਿਹਾ ਪਾ ਕੇ ਸੁੰਘ ਰਹੇ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹੋ ਤਾਂ “”ਚਿੱਟਾ “” ਹੈ ।ਸਭ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਕੋਨੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਲੱਗੇ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਪੈਸੇ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂ ਓਥੇ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਜਾਂ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ।
“ਉੱਪਰ ਕੀ ਏ “ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ।
“ਕਮਰੇ,ਕੁਝ ਇਕਾਂਤ ਚ ਆਪਣੇ ਪਾਰਟਨਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਰਸ਼ੀਅਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਖਰੀਦ ਕੇ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।”
“ਕਿੰਨਾ ਪੈਸਾ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹੀ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ ਇਥੇ ਤਾਂ ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨੇ !”
” ਨਾ ਨਾ ਪਿੰਡਾਂ ਆਲੇ ਮਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਚ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ,ਇਹ ਇੱਕ ਇੱਕ ਰਾਤ ਚ ਲੱਖਾਂ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ,ਨਸ਼ਾ ਹੋਏ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੈਰ ਸਮਾਜਿਕ ਕੰਮ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਅੱਪਰ ਕਲਾਸ ਸੋਸਾਇਟੀ ਹੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ,ਫਿਰ ਮਿਡਲ ਕਲਾਸ ਫਿਰ ਲੋਅਰ ਕਲਾਸ..ਬੱਸ ਗਿਣਤੀ ਜਿਆਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਅਫੀਮ ਹੀ ਦੇਖ ਜਾਂ ਕਾਲ ਗਰਲਜ਼ ਮਤਲਬ ਔਰਤ ਦੀ ਖਰੀਦ ਫਰੋਖਤ …ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਰਾਜੇ ਕਰਦੇ ਸੀ ,ਫਿਰ ਮੰਤਰੀ ਫਿਰ ਅਹਿਲਕਾਰ ,ਫਿਰ ਵਪਾਰੀ ਫਿਰ ਆਮ ਜਨਤਾ। ਸਭ ਗਲਤ ਆਦਤ ਉੱਪਰੋਂ ਚਲਦੀ ਏ…ਫਰਕ ਸਿਰਫ ਐਨਾ ਕੁ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਸ਼ੌਂਕ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਰੀਬ ਜਨਤਾ ਉਸੇ ਚ ਫੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਇਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਚ ਦਿੰਦੇ ਹਨ …”
“ਤੈਨੂੰ ਬੜੀ ਨਾਲੇਜ ਏ ਸਭ ਦੀ ,ਤੂੰ ਨਹੀ ਟਰਾਈ ਕੀਤਾ ਕਦੀ ?”ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ।
“ਕੁਝ ਵਾਰ ,ਪਰ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ,ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ,ਇਥੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਸਾਧਨ ਏ …..।”
“ਕਮਾਈ ਦਾ ਸਾਧਨ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ?”ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਦੀਪਕ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਜਿਆਦਾ ਬੋਲ ਗਿਆ।
“ਕੁਝ ਨਹੀਂ,ਆਜਾ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਵਾ ਲਾਈਵ ਐਗਜੇਂਮਪਲ ਦਵਾਂ ਅਮੀਰ ਗਰੀਬ ਦੇ ਫਰਕ ਦੀ “.
ਸਾਹਮਣੇ ਕੁੜੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਉੱਪਰੋਂ ਪੌੜੀ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ।
ਕਸਵੇਂ ਮਸੀਂ ਹੀ ਟੱਕਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਏ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ ।
“ਹਾਏ ਟੀਨਾ ! ਦੀਪਕ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ।
“ਉਹ ਮਿਸਟਰ ਦੀਪਕ ..ਹਾਉ ਆਰ ਯੂ …ਵਟ ਆ ਬਿਊਟੀਫੁੱਲ ਪਾਰਟਨਰ ਟੂਡੇ ,ਵੇਅਰ ਇਜ਼ ਰੂਪੀ”
“ਪੇਂਡੂ ਬੰਦਿਆ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਿਆ ਕਰੋ ਇਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕਿਸੇ ਅਮ੍ਰਿਰਜਾਦੇ ਲਈ ਬਚਾ ਕੇ ਰਖਿਆ ਕਰੋ “ਦੀਪਕ ਨੇ ਮੋੜਵੇਂ ਉੱਤਰ ਚ ਕਿਹਾ ।”ਵੈਸੇ ਹੀ ਰੂਪੀ ਦੀ ਹੋ ਦੋਸਤ ਹੈ ਸਿਰਫ ਮਾਹੌਲ ਵੇਖਣ ਆਈ ਏ “.
ਟੀਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਰਹੀਆਂ । ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਇੰਟਰੋ ਦਿੱਤੀ ਊਹਨੇ ਹੱਥ ਮਿਲਾਇਆ ।
“ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇੱਕ ਵਾਰ ਟ੍ਰਾਈ ਜਰੂਰ ਕਰਿ ,ਮਨਿੰਦਰ ,ਸਿਰਫ ਦੀਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ,ਯੂ ਨੋ ਲਾਈਫ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ,ਸੋ ਇੰਜੁਆਏ।”
ਮਨਿੰਦਰ ਊਹਦੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਕਹਿ ਕੀ ਰਹੀ ਏ। ਐਨੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਛੋਂ ਆਇਆ ਤੇ ਟੀਨਾ ਦੀ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਪੱਟਾਂ ਤੱਕ ਹੱਥ ਫੇਰ ਕੇ ਕਿਹਾ ,”ਵੁੱਡ ਯੂ ਲਾਇਕ ਟੁ ਜੁਆਇਨ ਮੀ ਇੰਨ ਰੂਮ ਟੀਨਾ!।
“ਅਫਕੋਰਸ ਮਿਸਟਰ …..” ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਕਹਿ ਕੇ ਟੀਨਾ ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਈ ।
“ਇਹ ਟੀਨਾ ,ਮੋਹਾਲੀ ਜੌਬ ਕਰਨ ਆਈ ਸੀ,ਸੋਹਣੀ ਸੀ ,ਕਿਸੇ ਅਮੀਰਜ਼ਾਦੇ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲੜੀਆਂ ..ਉਹ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ ਇਥੇ ਹਰ ਹਫਤੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ,ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ …ਦੋਂਵੇਂ ਬੱਸ ਡਰੱਗਜ਼ ਚ ਟੁੰਨ ਹਰ ਵਕਤ …ਊਹਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਲਾਤ ਵਿਗੜਦੇ ਲੱਗੇ ।ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕਾ ਘੱਲ ਦਿੱਤਾ ਇਲਾਜ਼ ਲਈ,ਤੇ ਇਹਨੂੰ ਉਸ ਅਮੀਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਛਿੱਤਰ ਮਾਰਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ,ਕਿ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਟਕੇ ਟਕੇ ਤੇ ਵਿਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਮੁੰਡਾ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ ,ਤੇ ਉਸ ਅਮੀਰਜ਼ਾਦੇ ਦੀ ਵਿਗਾੜੀ ਹੋਈ ਇਹ ਹੁਣ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਤੋਟ ਚ ਇਥੇ ਇੰਝ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਤੁਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੈ …ਐਨੀ ਕੁ ਭੈੜੀ ਆਦਤ ਏ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਨਸ਼ਾ ਵੇਚਕੇ ਪੈਸੇ ਕਮਾਏ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ …ਇਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਸਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ ..,ਭਲਾ ਦੱਸ ਹਜਾਰ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਚ ਕੀ ਕਰਦੀ !!!”
ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਮ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਧੱਕਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ।ਉਹ ਓਥੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਤੁਰ ਪਈ ।
“ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਟ੍ਰਾਈ ਕਰਨਾ ? ਵੇਖ ਲੈ “ਦੀਪਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਪਰ ਉਸਨੇ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।
ਥੱਲੇ ਉੱਤਰ ਕੇ ਉਹ ਡੀਜੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਆ ਗਈ ।ਦੀਪਕ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ ,”ਡਰਿੰਕ ਤਾਂ ਕਰੇਂਗੀ ਹੀ ?” ਦੀਪਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ।
“ਹਾਂ ,ਵਿਸਕੀ ਲਵਾਂਗੀ ” ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਦੀਪਕ ਵੇਟਰ ਨੂੰ ਵਿਸਕੀ ਦਾ ਕਹਿ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਈ ਕਿਧਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਫੋਨ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਪਰਦੀਪ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਲ ਜਾਂ ਮੈਸੇਜ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਤਾਂ ਉਹ ਟ੍ਰੇਨ ਚ ਬੈਠ ਚੁੱਕਾ ਹੋਏਗਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਕੋਈ ਮੈਸੇਜ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਆਪਣੀ ਕਜਨ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ,ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਗੁੱਸੇ ਚ ਉਹ ਵਿਸਕੀ ਦੇ ਕਈ ਰਾਉਂਡ ਲਗਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਕੱਲੇ ਬੈਠੀ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ,ਨੱਚਣ, ਪੀਣ ਲਈ ਆਫ਼ਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸੀ। ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹਨ।
ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ….ਉਹ ਨੋ,ਇਕੱਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਕੀ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰੇ ਟੀਨਾ ਵਰਗੀ ਪੇਡ ਕੁੜੀ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹਨ!!
ਉਸਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਭੜਕੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖਿਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।
ਵਿਸਕੀ ਦਾ ਅਸਰ ਸੀ ਜਾਂ ਟੀਨਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਉਹ ਹਰ ਕੁੜੀ ਉਸਨੂੰ ਟੀਨਾ ਵਰਗੀ ਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।

ਰਾਤ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਖਿਸਕਣ ਲੱਗੀ ਸੀ,ਪਰ ਪਾਰਟੀ ਆਪਣੇ ਜੋਬਨ ਤੇ ਭਖ ਰਹੀ ਸੀ,ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਖਿਸਕ ਗਈਆਂ ਸੀ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ,ਪੀਣ ,ਜਾਂ ਅੰਦਰ ਕਮਰੇ ਵੱਲ….
ਮਨਿੰਦਰ ਬੈਠੀ ਬੈਠੀ ਵਿਸਕੀ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਪੈੱਗ ਖਿੱਚ ਗਈ ਸੀ।ਉਸਨੂੰ ਠੰਡ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਉਂਝ ਉਸਦਾ ਵੀ ਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਝੂਮੇ …ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿਵੇੰ ਬਾਕੀ ਝੂਮ ਰਹੇ ਸੀ…ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੰਗ ਜਾਂ ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰੇਵ ਭਾਵ ਜੰਗਲੀ ਤਰੀਕੇ ਵਾਂਗ …..
ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੂੰ ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਮੱਲੋ ਮੱਲੀ ਵਜਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਥਿੜਕ ਰਹੇ ਸੀ। ਉਹ ਫੋਨ ਨੂੰ ਚੈੱਕ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਤਨ ਮਨ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਸ਼ਾ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲਾਂ,ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਜਜ਼ਬਾਤ,ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ……
ਇਸ ਚ ਬੰਦਾ ਪਛਾਣ ਖੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ,ਸਹੀ ਕੀ ਏ ਤੇ ਗ਼ਲਤ ਕੀ…ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਨਸ਼ਾ ਨਸ਼ੀਲੀ ਵਸਤ ਦਾ ਹੋਏ …ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ,ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੱਤਾ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ,ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ,ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਦਵੀ ਦਾ ,ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਾ .ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੁਸਨ ਦਾ…ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ …..
ਬੰਦਾ ਥਿੜਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ .. ਹੋਸ਼ ਟਿਕਾਣੇ ਉੱਤਰਨ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮਨਿੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸਕੀ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਸੀ,ਪਰਦੀਪ ਦੇ ਐਟੀਟਿਊਡ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਪੀ ਚੁੱਕੀ ਸੀ…ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਹੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚਣ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਸੀ….
ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।
ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ….
ਦੀਪਕ ਸੀ ਪੁੱਛਿਆ …..”ਕਿਵੇਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਪਾਰਟੀ ,ਮਜ਼ਾ ਆ ਰਿਹਾ ਨਾ ?”
“ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚਾਂ …..” ਊਹਨੇ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਝੂਮਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਕਿਹਾ।
“ਐਜ ਯੂ ਵਿਸ਼,ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦੱਸ ਮਨ ਏ ….ਵਾਈਟ ਸ਼ੂਗਰ ਟ੍ਰਾਈ ਕਰਨੀ ,ਇੱਕ ਵਾਰ ਟ੍ਰਾਈ ਕਰਨ ਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ…”.ਦੀਪਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਨਾਲ ਤਸੱਲੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ।
ਦੀਪਕ ਨੇ ਦੂਸਰੀ ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
ਮਨਿੰਦਰ ਝਟਕੇ ਚ ਹੀ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਪਰ ਇੱਕ ਦਮ ਲੜਖੜਾ ਗਈ।ਡਿੱਗਦੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਮ ਦੀਪਕ ਨੇ ਬੋਚ ਲਿਆ।
ਬਚਦੇ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਊਹਦੇ ਹੱਥ ਮਨਿੰਦਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਖਹਿ ਗਏ ਸੀ।
ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਲਏ ਦੀਪਕ ਨੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਲੱਕ ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਿਆ ।ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਲਗਦੇ ਜਿਸਮ ਨੇ ਵਿਸਕੀ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਖਿੰਡਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਦੋਂਵੇਂ ਹੁੱਕੇ ਵਾਲੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚੋ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਗਏ।ਹਲੇ ਵੀ ਲੋਕੀ ਉਂਝ ਹੀ ਬੈਠੇ ਸੀ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਨਸ਼ਾ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦਾ ਅਤਾ ਪਤਾ ਖੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਚਦੇ ਬਚਾਉਂਦੇ ਦੋਂਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਫਲੋਰ ਤੇ ਗਏ ,ਦੀਪਕ ਨੇ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ।
“ਉੱਪਰ ਰੂਮ ਚ ਚਲਦੇ ਆਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਖੜਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ। “ਦੀਪਕ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਅਗਲੇ ਫਲੋਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਦੀਪਕ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈੱਡ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ।ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਕੱਢ ਕੇ ਫੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
“ਤੁੰ ਕਰਕੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਵੀਂ “ਦੀਪਕ ਜਾਣ ਲੱਗਾ।
“ਰੁਕ,ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ,ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਜਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ। “ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਉਸ ਕੋਲੋ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਵਰਕ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸਨੇ ਪਾਉਡਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਭੁਕਿਆਂ ਤੇ ਲਾਈਟਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਿਆ।
ਮਨਿੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸੀ ….ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋ ਲਾਈਟਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਗਾ ਹੋ ਰਿਹਾ …ਵਰਕ ਵੀ ਹਿੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਘੁਮਾ ਕੇ ਦੀਪਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਖੰਘ ਛਿੜ ਗਈ ਸੀ।ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਟਿਕਾਅ ਕੇ ਦੀਪਕ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਪਲੋਸਣ ਲੱਗਾ।ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਿਥੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫਿਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਸਨੇ ਫੇਰਿਆ ।ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੀ ਕਿ ਖੰਘ ਹਟ ਜਾਏ। ਫਿਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਨਿੱਘੇ ਤੇ ਨਰਮ ਪਿੰਡੇ ਨੂੰ ਪਲੋਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮ ਜਿਹੀ ਤਿਲਕਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੱਥ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਪਿੱਠ ਦੀ ਹਰ ਸਖਤੀ ਹਰ ਉਚਾਣ ਨਿਵਾਣ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਮਨਿੰਦਰ ਦੀ ਖੰਘ ਹਟੀ ।ਹੱਥ ਨੇ ਮੁੜ ਊਸਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ। ਮੋਢੇ ਤੇ ਆਏ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਸਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਮਨਿੰਦਰ ਕਸ਼ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਝੁਕੀ ਹੋਈ…ਕਾਰ ਚ ਵੜਦੇ ਹੋਏ ਜਿਸ ਹੁਸਨ ਦੀ ਝਲਕ ਦੀਪਕ ਨੇ ਤੱਕੀ ਸੀ ਉਹ ਮੁੜ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਵਨ ਪੀਸ ਦੇ ਗਲਮੇ ਚੋਂ ਝਾਕਦੀ ਡੂੰਗਾਈ ਨੂੰ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਮਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦੋਂਵੇਂ ਵਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫੇਦ ਬਰਫ਼ ਜਿਹੀ ਝਲਕ ਤੇ ਉਚਾਈ ਉਸਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਆਪਣੇ ਵਿਹਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਉਹ ਮਨਿੰਦਰ ਦੇ ਗੋਡੇ ਤੇ ਰਗੜਨ ਲੱਗਾ। ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਨਾ ਪਿੱਠ ਤੇ ਛੂਹ ਉਸਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲੱਗੀ ਸੀ ਨਾ ਹੀ ਗੋਡੇ ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ ਹੱਥ । ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਕਸ਼ ਭਰ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਦੀਪਕ ਦੇ ਮੋਢੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ।ਦੀਪਕ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਊਸਦੀ ਵੱਖੀ ਤੇ ਖਿਸਕ ਗਿਆ ਸੀ।ਦੂਸਰਾ ਹੱਥ ਗੋਡੇ ਤੋਂ ਪੱਟ ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇੱਕ ਰੋਕ ਦੇਣ ਦਾ ਡਰ ਸੀ ਜਾਂ ਭੈਅ ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਉੱਪਰ ਬੋਝ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਹੱਥ ਨੇ ਗੋਡੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਿਥੋਂ ਤੱਕ ਪੱਟ ਅੰਦਰੋਂ ਨੰਗੇ ਸੀ ਓਥੇ ਤੱਕ ਹੱਥ ਘੁਮਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨਸ਼ਾ ,ਬਦ ਹਵਾਸ਼ੀ ਮਾਹੌਲ ਸਭ ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਦੀਪਕ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਦੂਸਰਾ ਹੱਥ ਵੀ ਮਨਿੰਦਰ ਦੇ ਸਫੇਦ ਬਰਫ਼ ਜਿਹੇ ਲੁਕਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹ ਦੀਪਕ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਸੁੰਗੜਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਿਉਂ ਹੀ ਦੀਪਕ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਪੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਿਮ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ। ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੱਟ ਆਪਸ ਚ ਘੁੱਟੇ ਗਏ। ਉਂਝ ਹੀ ਉਹ ਪੱਟ ਘੁੱਟ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ।
ਦੀਪਕ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਬੈੱਡ ਤੇ ਟੇਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਜ਼ਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।ਮਨਿੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿੱਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ।ਇੰਝ ਉਸਨੂੰ ਸਿਸਕਦੇ ਦੇਖ ਦੀਪਕ ਦਾ ਮੂਡ ਸੱਤਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸੀ। ਦੂਸਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਵਨ ਪੀਸ ਨੂੰ ਖਿਸਕਾ ਦਿੱਤਾ ।ਥੱਲੀਓਂ ਤਾਂ ਖੁਦ ਖਿਸਕ ਕੇ ਮਹਿਜ਼ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਲੁਕੋਣ ਜੋਗਾ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਹੁਣ ਅੱਧ ਖੁਲ੍ਹੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਉਹ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ।
ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੁਣ ਬੁੱਲਾਂ ਨੇ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਸੀ। ਦੀਪਕ ਉਸਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਹੁਸਨ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।ਵਕਤ ਦੀ ਕਮੀ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਕ ਪੈ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਰੂਪੀ ਦੀ ਕਾਲ ਵੀ ਆ ਸਕਦੀ ਸੀ।ਆਪਣੀ ਪੈਂਟ ਨੂੰ ਮਹਿਜ਼ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਖਿਸਕਾ ਕੇ ਉਸਨੇ ਮਨਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਦੇ ਵਨ ਪੀਸ ਤੇ ਫਿਰ ਆਖਰੀ ਵਸਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜੋਗੀ ਰਾਹ ਬਣਾਈ।
ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾ ਦੀ ਹਰਕਤ ਕਰਕੇ ਮਨਿੰਦਰ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਸੀ।ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਨਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਕਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਪਰ ਨਸ਼ੇ ਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਥਾਂ ਚ ਪਕੜ ਕੇ ਦੀਪਕ ਮਨਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਟੋਨ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਵਰਗ ਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ।
ਹਰ ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਪਲ ਨਾਲ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦਾ ਵੇਗ ਵੱਧਦਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਚਰਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸ ਉੱਪਰ ਡਿੱਗ ਨਾ ਗਿਆ।
ਮਨਿੰਦਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਿਛੇ ਨੂੰ ਉਹਨੂੰ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਠੱਕ ਠੱਕ ਸੁਣੀ ।
ਫਟਾਫਟ ਉਠ ਕੇ ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ ਸਹੀ ਕੀਤੇ ਤੇ ਮਨਿੰਦਰ ਦੇ ਵੀ ਕੱਪੜੇ ਸਹੀ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ…. ਰੂਪੀ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹੀ ਸਵਾਲ ਸੀ ਰੂਪੀ ਦਾ “ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ “
ਸਵਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਅੰਦਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖਕੇ ਇੱਕ ਦਮ ਤ੍ਰਬਕ ਗਈ ਰੂਪੀ।
“ਉਹ ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਊਡਰ ਟੇਸਟ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ …..” ਉਹ ਬੋਲਿਆ ….
“ਸਿਰਫ ਪਾਊਡਰ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ …”ਰੂਪੀ ਨੇ ਸਵਾਲੀਆ ਨਜਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ….ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਭੇਤ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ .
ਇਸਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਗਰਮਾ ਗਰਮ ਬਹਿਸ ਛਿੜ ਗਈ।ਦੋਂਵੇਂ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਲੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸੀ। ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ।ਕਦੋੰ ਉਹ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਲੁੜਕ ਗਈ ।
ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਹੋਸ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਜਦੋੰ ਉਹ ਤੁਰਨ ਜੋਗੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਵੀ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਲੱਗ ਕੇ ਤੋਰਕੇ ਕਾਰ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਲਿਟਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਵਪਿਸ ਆਉਂਦੀ ਕਾਰ ਚ ਦੀਪਕ ਤੇ ਰੂਪੀ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਤੇ ਲੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਇੱਕ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸੀ।
ਰੂਪੀ ਸ਼ਾਇਦ ਦੀਪਕ ਨੂੰ ‘ ਧੋਖੇਬਾਜ਼’ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੋਂਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਭੈਣਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਲਾਂ ਵੀ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸੀ।
ਅਖੀਰ ਜਦੋੰ ਪੀਜੀ ਚ ਜਾਣ ਲਈ ਉੱਤਰੀ ਸੀ …ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਅੱਧੇ ਕੁ ਹੋਸ਼ ਚ ਦੀਪਕ ਨੇ ਰੂਪੀ ਨੂੰ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ…ਜੇ ਮੇਰੀ ਨੌਕਰੀ ਗਈ ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਵਿਚਾਰ ਲਵੀਂ ….ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਸੁੱਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਏਗੀ। ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਿੱਸੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਨ ਜੇ ਕੱਲੇ ਕੱਲੇ ਤੇਰੇ ਖ਼ਸਮ ਨੂੰ ਨਾ ਭੇਜ ਕੇ ਤੇਰੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦੱਸੀ ਫਿਰ ਕਹੀਂ।….
ਉਹ ਉੰਝ ਹੀ ਮੋਢੇ ਲੱਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਤੱਕ ਰੂਪੀ ਨਾਲ ਆਈ ਸੀ।
ਸਵੇਰ ਦੇ ਚਾਰ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸੀ …. ਨਾਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚੋਂ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਾਲੇ ਬਾਬੇ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਨਾਂ ਤੇ ਗਾਇਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਵਾ ਚ ਖਿੰਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਦੋੰ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਜਿਵੇੰ ਪੂਰਾ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ … ਪਰ ਅੱਜ ਦੀ ਇਹ ਰਾਤ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਿੰਨੇ ਕੁਝ ਦਾ ਮੁੱਢ ਬੰਨ੍ਹ ਗਈ ਸੀ …ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ …..
【ਚਲਦਾ 】
ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ – 5
ਜਦੋੰ ਮਨਿੰਦਰ ਉੱਠੀ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਘੰਟੇ ਸੌਂ ਚੁੱਕੀ ਸੀ,ਸਿਰ ਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਦਰਦ ਸੀ। ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਂਝ ਹੀ ਲੇਟੀ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਪਾਉਂਦੀ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ….
ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਲੰਘੀ ਰਾਤ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ …ਕਾਰ ਚ ਬੈਠਣ ਲੱਗੇ ਦੀਪਕ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ..ਉਸਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ …ਪਾਰਟੀ…ਡੀਜੇ…ਪੂਲ…ਹੁੱਕਾ ….ਟੀਨਾ …ਵਿਸਕੀ….ਦੀਪਕ….ਚਿੱਟਾ…..ਤੇ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ…ਫਿਸਲਦੇ ਹੱਥ ….ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ….ਰੂਪੀ….ਝਗੜਾ …..ਧਮਕੀ ……।
ਸਰਦੀ ਚ ਵੀ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਤਰੇਲੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ…ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਉਸ ਡੋਜ਼ ਚ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ….ਕਿ ਉਹ ਦੀਪਕ ਦੀ ਕਿਸੇ ਹਰਕਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਤੱਕ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ …ਉਸਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ …ਇੰਝ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇੰ ਜਿਸਮ ਚ ਗੰਦਗੀ ਭਰੀ ਹੋਵੇ ….ਤੇ ਰੂਪੀ ?
ਕੀ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੈ ? ਜਾਂ ਦੀਪਕ ਨਾਲ ਇਸ ਲਈ ਨਾਰਾਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਨਸ਼ੇ ਚ ਹੋਣ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕਿਆ ?
ਤੇ ਜੇ ਸਭ ਪ੍ਰਦੀਪ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਫਿਰ ? ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਸਭ ਸੁਪਨੇ ਚਕਣਾਚੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ …ਸਾਡਾ ਵਿਆਹ !!!
ਹਾਏ ਮੇਰਿਆ ਰੱਬਾ ਮੈਂ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਲਿਆ !!!!!
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗੇ …ਪਰ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਚੁਗ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਪਛਤਾਉਣ ਦਾ ਵੀ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ ?
ਪ੍ਰਦੀਪ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ।ਫੋਨ ਦੀ ਬੈਟਰੀ ਡੈੱਡ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ….ਉਸਨੇ ਚਾਰਜ਼ ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ ਫੋਨ ਔਨ ਕੀਤਾ ।ਟਾਈਮ ਵੇਖਿਆ ….ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਚਾਰ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸੀ ..।
ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਮਿਸ ਕਾਲਜ ਆਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ …..ਪ੍ਰਦੀਪ ਦੀਆਂ ….ਪਿਛਲੇ ਕਰੀਬ 12 ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ ਬੇਖ਼ਬਰ। ਉਸਨੇ ਬੈਕ ਕਾਲ ਕੀਤੀ …ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾ ਚੁੱਕਿਆ ….।ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਭੈੜੇ ਭੈੜੇ ਖਿਆਲ ਆ ਰਹੇ ਸੀ …ਰੂਪੀ ਕੋਲ ਵੀ ਪ੍ਰਦੀਪ ਦਾ ਨੰਬਰ ਸੀ ਕਿਤੇ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਦੱਸ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ….
ਚਾਰਜ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਰੂਪੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਲਵੇ …ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਮੂੰਹ ਧੋਤੇ …ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੱਲ ਰਾਤ ਦੇ ਪਾਏ ਸੀ …ਸਹੀ ਕਰਕੇ ਸਿੱਧਾ ਰੂਪੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਗਈ।
ਕਮਰਾ ਲੌਕ ਸੀ ….ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਟਾਈਮ ਤਾਂ ਰੂਪੀ ਦੇ ਜਿੰਮ ਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਦਰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ….ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੱਗਿਓ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇੰ ਉਸਨੇ ਢਿਲਕੇ ਹੋਏ ਪਰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਵੇਖਿਆ ਹੋਏ …ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ …ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦਾ ਵਹਿਮ ਹੈ…
ਵਹਿਮ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਕੇ ਵਪਿਸ ਖਿੜਕੀ ਚ ਹਟੇ ਪਰਦੇ ਰਾਹੀਂ ਝਾਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ …
ਹਾਲ ਚ ਪੂਰਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ….ਅੰਦਰੋਂ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ….ਕਮਰੇ ਚ ਮੱਧਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ …ਐਨੀ ਕੁ ਸੀ ਕਿ ਅੰਦਰਲਾ ਪੂਰਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦਿਸ ਸਕਦਾ ਸੀ ….
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੰਝ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਸਾਹ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਏ ….
ਮਨਜੋਤ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੀ …..ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੀ ਗੋਦੀ ਚ ਬੈਠੀ ਸੀ….ਉਹ ਕੁਡ਼ੀ ਜੋ ਕੁਡ਼ੀਆਂ ਚ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਨੰਗਿਆ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਂ ਸੀ …ਆਪਣੇ ਬਾਪ ਦੀ ਉਮਰ ਦੀ ਬੰਦੇ ਦੀ ਗੋਦ ਚ ਇੰਝ ਬੈਠੀ ਸਾਜ਼ ਵਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਕਿਸੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਤਾਕਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇੰ ਕੋਈ ਅਫ਼ੀਮੀ ਸੁਰਤ ਭੁਲਾ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ ……
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਬੰਦ ਕੀਤਾ …ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਭਰਮ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲਈ ਉਂਗਲ ਤੇ ਦੰਦੀ ਵੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ …ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਸੀ ….
ਪਰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਉਹ ਗਵਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ …ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਖੁਦ ਦੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੀ ਸੀ ….ਹੁਣ ਉੱਪਰੋਂ ਇਹ ਹਕੀਕਤ …ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਹਿੱਲ ਗਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ …।
ਉਹਨੂੰ ਲੱਗਾ ਇਹ ਪਰਦੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਚੰਗਾ ਸੀ …ਨਾ ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਪਰਦਾ ਉੱਠਦਾ ਨਾ ਇਹ ਪਰਦਾ ਖਿਸਕਿਆ ਹੁੰਦਾ …
ਉਸਦੇ ਕਦਮ ਲੜਖੜਾ ਰਹੇ ਸੀ …ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਕੇ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ।
ਮੂਧੇ ਮੂੰਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਤੇ ਸੁੱਟ ਲਿਆ ….ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ …ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ ..ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੁਝ ਚਿਹਰੇ ,ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ ।ਰੂਪੀ ਦੀਪਕ ਪਰਦੀਪ,।ਮਨਜੋਤ ਸੇਵਾਦਾਰ …
ਉਹ ਕਰੇ ਕੀ ਕਰੇ ਕਿਸ ਉਲਝਣ ਨੂੰ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਸੁਲਝਾਵੇ …
ਫੋਨ ਰਿੰਗ ਹੋਇਆ ….
ਉਸਨੇ ਉੱਛਲ ਕੇ ਚੁੱਕਿਆ …ਪਰਦੀਪ ਦਾ ਸੀ …ਮਨੋ ਮਨੀ ਰੱਬ ਨੂੰ ਧਿਆ ਕੇ ਕਾਲ ਅਟੈਂਡ ਕੀਤੀ ….
ਪ੍ਰਦੀਪ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚ ਫਿਕਰ ਸੀ ….ਸਵਾਲ ਸੀ।
“ਕਿੱਥੇ ਸੀ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ?”
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚਿਆ ….
“ਓਹ ,ਮੈੰ ਅੱਜ ਫੋਨ ਘਰ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ ” ਉਸਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ।
“ਮੈਨੂੰ ਫਿਕਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ,ਰੂਪੀ ਨੂੰ ਵੀ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਸੀ…ਉਹਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ …” ।
“ਉਹ ਤਾਂ ਥੋਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਆ ਪਾਰਟੀ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਸੁੱਤੀ ਹੁੰਦੀ ..ਹੁਣ ਸ਼ਾਇਦ ਜ਼ਿਮ ਆ “.
“ਅੱਛਾ ਕਦੋੰ ਆਈ ਕਲਾਸ ਤੋਂ “
“ਬੱਸ ਹੁਣੀ “,ਅਜੇ ਫਰੈੱਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ .
ਚੱਲ ਮੈਂ ਵੀ ਥੋੜਾ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਸੀ..ਰਾਤੀ ਕਰਾਂਗਾ ਕਾਲ …ਆਈ ਮਿਸ ਯੂ ….ਲਵ ਯੂ ….
ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਮਿਸ ਯੂ ਤੇ ਲਵ ਯੂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ।
ਫੋਨ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ..ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਮੁੜ ਰਾਤ ਹੋਈ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗੇ …ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੇਟੀ ਰਹੀ ….
ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ਕਿਤੇ ਰੂਪੀ ਕਾਲ ਬੈਕ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਉਲਟਾ ਨਾ ਆਖ ਦੇਵੇ ਪ੍ਰਦੀਪ ਨੂੰ।
ਫਟਾਫਟ ਰੂਪੀ ਨੂੰ ਕਾਲ ਲਗਾਈ …ਉਸਨੇ ਪਿਕ ਵੀ ਕਰਲੀ …
“ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਜਾਗ ਮਹਾਰਾਣੀ ਦੀ” …ਰੂਪੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚ ਭੋਰਾ ਵੀ ਸ਼ਿਕਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ …।
ਉਸਨੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ …ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਪ੍ਰਦੀਪ ਦੇ ਫੋਨ / ਮੈਸੇਜ ਦਾ ਕੀ ਰਿਪਲਾਈ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਆਇਆ …ਪਰ ਰਾਤ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਹਾਉਣ ਲਈ ਗਈ …ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰੇ ਤੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਮਲ ਮਲ ਕੇ ਨਹਾਉਣ ਲੱਗੀ …ਉਸਨੂੰ ਖੁਦ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਛੂਹੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹੀ ਘਿਣ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ….ਬਾਰ ਬਾਰ ਸਾਬਣ ਨੂੰ ਮਲ ਕੇ ਅੰਗ ਅੰਗ ਨੂੰ ਧੋ ਧੋ ਕੇ ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਪਰ ਜੋ ਵੀ ਸੀ ਜਿਸਮ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਗਿਆ ਸੀ …ਜੋ ਕੁਝ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਹੁਣ ਦਿਮਾਗ ਚ ਸੀ …ਮਨ ਤੇ ਉੱਕਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ….ਜਿਸਮ ਧੋਤਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ….
ਮਨ ਤੇ ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਉਕਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਝ ਸਾਫ ਕਰੇ ?
ਅਖੀਰ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੀ …ਕੱਪੜੇ ਬਦਲੇ …ਕੁਝ ਭੁੱਖ ਵੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ….ਕੱਲ ਦੁਪਹਿਰ ਮਗਰੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਖਾਧਾ ….
ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੀ …
ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ …ਸ਼ਾਇਦ ਸੇਵਾਦਾਰ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ …
ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਗਈ …ਉਹ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਆਲੇ ਬਾਬੇ ਦੇ ਪ੍ਰਵਚਨ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ ….ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਢੱਕ ਕੇ ।
ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਨਮਸਤੇ ਕੀਤੀ ….।
ਮਨਿੰਦਰ ਜਵਾਬ ਦੋ ਵਾਰ ਸੁਣਨ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਦੇ ਸਕੀ … ਉਹ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ….
ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਉਹਨੇ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਪਾਰਟੀ…ਬਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੇ ..ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇੰ …ਕਿਤੇ ਖੋਈ ਹੋਵੇ ….।
ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਚਾਹ ਲਈ ਹਾਕ ਪਈ ਸੀ …ਅੰਕਲ ਵੱਲੋਂ …ਉਹ ਚਾਹ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਨੈਕਸ ਖਾਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਈਆਂ ।ਮਨਜੋਤ ਦੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ …ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿੱਡੀ ਸਿਆਣੀ ਕੁਡ਼ੀ ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਹੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ ..
ਉਹਦਾ ਧਿਆਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਸੀ …ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰ ਉੱਪਰੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ …ਮਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਨਜੋਤ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਲਵੇ …
ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਜੇ ਨਾ ਮੰਨੀ ਤੇ ਮੁੱਕਰ ਗਈ ਜਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਫਿਰ …।
ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਲੈ ਸਕੀ ….।
ਤਦੇ ਰੂਪੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਨਾਂ ਚ ਪਈ …।ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਰੂਪੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਮੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੇ ਫਿਰ ਮਨਜੋਤ ਵਾਲੀ ਦੱਸੇ …
ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਉਹ ਰੂਪੀ ਦੇ ਮਗਰ ਮਗਰ ਹੀ ਉਸਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਈ …..
【ਚਲਦਾ 】

ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ -6
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚਾਰ ਹੋਈਆਂ ….ਜਿਵੇੰ ਦੋਂਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਕੋਲ਼ੋਂ ਕੱਲ ਰਾਤ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹੋਣ …..
ਰੂਪੀ ਬੋਲੀ,” ਆਈ ਐੱਮ ਸੌਰੀ,ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਦੀਪਕ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੰਝ ਕਰੇਗਾ ….ਪਰ ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇੰਝ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੁਸਨ ਵੇਖ ਕੰਟਰੋਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ …ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਤੇਰੀ ਸਹਿਮਤੀ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ …ਪਰ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ ਸੋ ਗ਼ਲਤ ਹੋਇਆ ….।
ਉਸਦੁ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਮਨਿੰਦਰ ਲੱਗਪੱਗ ਰੋਣ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ।ਬੋਲੀ ।
“ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਲੋਰ ਚ ਭੋਰਾ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ ,ਕੀ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ..ਮੈਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ….,ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਹੀ ਛੱਡ ਗਏ ਸੀ ..ਮੈਨੂੰ ਇਹੋ ਡਰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਵੱਢ ਵੱਢ ਖਾਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਦੀਪ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ….ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਏਗਾ …..”
“ਦੇਖ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ …ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੈਂ ਤੇ ਦੀਪਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ….ਨਾ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀ ਆਂ ਨਾ ਤੂੰ …ਤੇ ਨਾ ਦੀਪਕ …ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਅਸੂਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ,ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ……ਦੀਪਕ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ।”
ਰੂਪੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਵਾਸ ਦਿੱਤਾ …
“ਪਰ ਦੀਪਕ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਦੇਖ ਲੈਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ …? ਉਸਦਾ ਕੀ ” ?
ਮਨਿੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਚ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਖਦਸ਼ੇ ਸੀ ।
“ਐਸੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਉਹ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਦੇ ਚੁੱਕਾ …ਕੱਲ੍ਹ ਵਾਲੀ ਗਲਤੀ ਉਸਦੀ ਆਖ਼ਿਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਸੀ …ਇੱਕ ਵੀ ਅਗਲੀ ਗ਼ਲਤੀ ..ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਦਾ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ …ਬਾਕੀ ਰਹੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ …ਮੈਨੂੰ ਉਂਗਲ ਲਾਉਣ ਲਈ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਸ ਵਾਰ ਸੋਚਣਾ ਪਵੇਗਾ ….”
….ਜੋ ਰੂਪੀ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਮੀਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦਾ ਗੁਰ ਜਾਣਦੀ ਹੋਏ …ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਛੋਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ …ਦੀਪਕ ਤਾਂ ਕਿਹੜੇ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਮੂਲੀ ਏ ,”।ਰੂਪੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਅਜ਼ੀਬ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਐਸਾ ਕੁਝ ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕਿਆ ਸੀ।
ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਹੀ ਰਹੇਗਾ …ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਦੀਪ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਣੋ ਬਚ ਜਾਏਗੀ।
“ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਹੈ ….? ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ।
“ਕੀ”? ਰੂਪੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ।
ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਜੋ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ….ਸਭ ਰੂਪੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ।ਸੁਣਕੇ ਰੂਪੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਲਾਲੀ ਉੱਤਰ ਆਈ।
“ਸਾਲਾ ਦੱਲਾ,ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਉਸ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਸੀ, ਜਿੱਡੀਆ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇਹ ਦੋਗਲੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ …ਉਸ ਕੁਡ਼ੀ ਦੀ ਉਮਰ ਹੀ ਕੀ ਏ …ਜੋ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਤੇ ਵੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਏ..ਉਹਦੇ ਬਾਪ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਹੋਕੇ ਇਹ ਕਾਰਾ …ਐਸੇ ਬੰਦਿਆ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ….ਸਾਲੇ ਲੁੱਚੇ ਪਖੰਡੀ ..ਜੇ ਇਹੋ ਗੰਦ ਪਾਉਣੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇਹ ਦੋਗਲਾਪਣ ਤਾਂ ਛੱਡ ਦੇਵੋ …ਵੱਡੇ ਆਏ ਸੇਵਾਦਾਰ ” । ਰੂਪੀ ਇੱਕੋ ਸਾਹੇ ਬੋਲਦੀ ਬੋਲਦੀ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੀ ਸੀ ।
ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲਣ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚੋ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਕੱਢਿਆ ਕਿਵੇਂ ਜਾਏ …ਉਹ ਨਾ ਮੰਨੀ …ਫਿਰ …ਸੇਵਾਦਾਰ ਖਿਲ਼ਾਫ ਭੜਕਾਉਣ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਵੀ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ….ਉਸ ਕੋਲੋ ਸੱਚ ਪੁੱਛਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ …
ਦੋਨੋ ਇਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਮਾਥਾਪੱਚੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸੀ …ਕੀ ਉਸਦੇ ਘਰਦੇ ਸੁਣਨਗੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਸੇਵਾਦਾਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਉਮਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕੁਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ?
ਸਵਾਲ ਬਹੁਤ ਸੀ …ਸਮੱਸਿਆ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ ..।
“ਅੱਜ ਰਾਤ ਸੋਚਦੇ ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਵੇਖਦੇ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ …” ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ।
ਰੂਪੀ ਨੇ ਹਾਂ ਚ ਹਾਂ ਮਿਲਾਈ ।
ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਚ ਵੱਢ ਵੱਢ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਉੰਝ ਹੀ ਲੇਟੀ ਲੇਟੀ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਨੀਂਦ ਜਿਹੀ ਆ ਗਈ ।ਟੈਨਸ਼ਨ ਸੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ।
ਪਰ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਪਲ ਸੀ ਜਦੋੰ ਉਹ ਪਰਦੀਪ ਕੋਲ ਉੱਡ ਜਾਣਾ ਲੋਚਦੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੇ ਭੱਜਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੇ ਬਿਖਰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਸਦਾ ਮੁੜ ਫੋਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ ।
ਇਸ ਅੱਧ ਸੁੱਤੀ ਨੀਂਦਰ ਵਿੱਚੋ ਉਹ ਅਭੜਬਾਹੇ ਉੱਠੀ ਸੀ ,ਜਦੋਂ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ ਰਾਤ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ।
ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ …ਮਨਜੋਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ …ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਲਗਦਾ ਕਿ ਉਹਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚ ਵੀ ਦੋਹਰਾਪਣ ਹੈ ।
ਜੋ ਕਹਿ ਕੁਝ ਰਹੀ ਏ …ਕਰ ਕੁਝ ਰਹੀ ਏ …।
ਅੰਦਰਲੇ ਸੱਚ ਲੁਕੋਣ ਲਈ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੋਲਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਉਹ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਮਗਰੋਂ ਤਿਨੋਂ ਛੱਤ ਤੇ ਟਹਿਲਣ ਵੀ ਲੱਗੀਆਂ। ਆਪੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ …।
ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੂਪੀ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ,” ਦੇਖ ਇਹਦਾ ਪਰਦੀਪ ਬਿਨਾਂ ਭੋਰਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਪਿਆ, ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਚ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਜਿਸ ਬਿਨਾਂ ਦਿਲ ਨਾ ਹੋਏ ….।”
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਮਨਜੋਤ ਝੇਂਪ ਗਈ …ਪਰ ਸੰਭਲ ਕੇ ਬੋਲੀ ,”
“ਨਹੀਂ,ਕਦੇ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਜਿਸਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਲਗਨ ਲੱਗ ਜਾਏ ,ਉਹਨੂੰ ਹੋਰ ਕਾਸੇ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ…,ਮੈਂ ਐਸੇ ਮਾਹੌਲ ਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਆ ਜਿੱਥੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਲਣ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇਹੋ ਚੀਜ਼ ਸਿਖਾਈ ਏ ..ਤੇ ਓਥੇ ਧਿਆਨ ਧਰਕੇ ਕਦੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਟਕਿਆ …”
ਪਰ ਰੂਪੀ ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਚੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਫਿਰ ਬੋਲੀ ,
“ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਇੰਸ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਏ ,ਬਾਇਓ ਵੀ ਪੜ੍ਹੀ ਏ …ਮਨ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ …ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ …ਹਰ ਮਰਦ ਔਰਤ ਇੱਕ ਉਮਰ ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੋਵੇ …ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਤਾਂ ਚਲੋ ਘਰ ਸੀ …ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਕੁੜੀਆ ਦੇ ਸਕੂਲ ਕਾਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ …ਹੁਣ ਤਾਂ ਐਨੇ ਮੁੰਡੇ ਹਾਣ ਪਰਵਾਨ ਦੇ ਕੋਈ ਕਦੇ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ?”
ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ,” ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ …ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਰੁਕਦੀ ਆਂ,ਸੇਵਾਦਾਰ ਜੀ ਕੋਲੋ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਸਿੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ …ਤੇ ਨਾਲੇ ਜੇ ਇੰਝ ਦਾ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਘਰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਏਗਾ …ਮੇਰੇ ਘਰਦੇ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਝੱਲਣਗੇ ।”
ਰੂਪੀ ਬੋਲਣਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ …ਪਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋ ਅਚਾਨਕ ਨਿੱਕਲ ਗਿਆ ….
“…….ਤੇ ਜੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਜੀ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਫਿਰ ? ”
ਟਿਊਬ ਲਾਈਟ ਦੀ ਥੋੜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚ ਵੀ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫ਼ੱਕ ਹੋ ਗਿਆ ।
ਜਿਵੇੰ ਇੱਕ ਦਮ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਭੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ….
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗੀ ਸੀ ….
ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ 7-8

ਮਨਜੋਤ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਸੰਭਲੀ ਸੀ ….
ਉਹਦੇ ਬੋਲ ਕੰਬ ਉੱਠੇ ਸੀ …..
“ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ …..”ਸਿਰਫ ਇਹੋ ਬੋਲੀ ,ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਟੋਕਿਆ , “,ਤੇ ਤੂੰ ?”
ਉਸਦੇ ਸਵਾਲ ਨੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਸੋਚੀਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ । ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੂੰ ਹਲੇ ਤੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਉਹ ਕਰ ਰਹੀ ਏ ਉਹ ਪਿਆਰ ਵੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ …ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਬੋਲੀ .।
“ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਂ ਹਾਂ “।
“ਤੂੰ ਪਾਗਲ ਏ ਕਿ ਪਾਗਲ ਮੂਰਖ, ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਮਨਜੋਤ ਉਹ ਤੇਰੇ ਡੈਡੀ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਹੈ ? ਉਹਦੇ ਲੱਗਪੱਗ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਾਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹਨ .. ਉਸ ਸਖਸ਼ ਨਾਲ ਐਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚ ਪੈਣ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝਦੀ ਏ ਤੂੰ ? “ਰੂਪੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ।
“ਇਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ ਹਮਉਮਰ ਚ ਹੋ ਸਕਦਾ …ਜਾਂ ਵਿਆਹੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ …ਇਹ ਤਾਂ ਮਹਿਜ਼ ਸਮਰਪਣ ਹੈ ਜਿਸ ਚ ਕੋਈ ਵੀ ਬੰਧਨ ਜਾਂ ਊਂਚ ਨੀਚ ਮਾਅਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ “।ਉਹ ਇੰਝ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਹਰ ਤਰਕ ਦੀ ਕਾਟ ਉਸਨੂੰ ਘੋਲ ਕੇ ਪਿਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ ।
“ਪਰ ਤੇਰੇ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਮ ਨਹੀਂ …ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕੁਆਰੇਪਣ ਨੂੰ ਦਾਗ ਕਿਉਂ ਲਗਵਾ ਰਹੀਂ ਏ ,ਤੇਰਾ ਤੇ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ” ?ਰੂਪੀ ਹਲੇ ਵੀ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ ।
“ਵਿਆਹ ਤੇ ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ ….ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਵੀ ਉਸੇ ਵਰਗਾ ਹੈ….”। ,ਉਹ ਬੋਲ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਿ ਰੂਪੀ ਨੇ ਵਿੱਚੋ ਹੀ ਟੋਕ ਦਿੱਤਾ ।
“ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਸਭ ਮਰਦ ਜੋ ਵਿਆਹ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਮੂੰਹ ਮਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਸਭ ਇਹੋ ਤਰਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ …ਖੁਦ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਲਈ ਗੱਲ ਰਾਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ …ਪਰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ ਕਿ ਉਹ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸੀ …ਵਿਆਹ ਮਗਰੋਂ ਖੇਹ ਉਡਾਉਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ …ਹਾਂ ਜੇ ਸ਼ੌਂਕ ਹੈ ਫਿਰ ਹਿੱਕ ਥਾਪੜ ਕੇ ਕਹੋ …ਧਰਮ ਪਿੱਛੇ,ਰਾਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਲੁਕਦੇ ਹੋ ….” ਰੂਪੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਸੱਤਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸੀ ।
ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰਖਿਆ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਈ। ਦੋਨੋਂ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੋਈਆਂ।
ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਬੈਂਚ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈਆਂ। ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ । ਰੂਪੀ ਐਸੇ ਬਹੁਤ ਕੇਸ ਦੇਖ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ..ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਚ ਹਜਾਰਾਂ ਹੀ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਬ੍ਰੇਨਵਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ਉਹਨੇ ਵੇਖੇ ਸੀ ..ਕਿੰਨਿਆ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਤੇ ਉੱਜੜਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ…ਤੇ ਟੀਨਾ …..ਊਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੁਖਦਾਈ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਧਰਮ ਲਈ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਆਈ ਐੱਸ ਆਈ ਵਰਗੇ ਸੰਗਠਨ ਚ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ “ਲੜਾਕਿਆਂ” ਦੀਆਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ …ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਂਕੀਆਂ ਭਰਨ ਗਈਆਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੋਏ ਵਰਤਾਰੇ ਨੂੰ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਸਮਝ ਕੇ ਝੱਲ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ।
ਇਸ ਲਈ ਮਨਜੋਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣੇ ਵਗੈਰ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ …..
……..
ਮਨਜੋਤ ਐਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਚ ਜੰਮੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਇੱਕ ਡੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾਮ ਲੈ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ …ਜਦੋਂ ਵੀ ਡੇਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ਤਾਂ ਹਜਾਰਾਂ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਵਰਗੇ ਸੀ ਲੱਖਾਂ ਹੀ ਭਗਤ ਤੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਸੀ। ਇੰਝ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤੋਤੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਬੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਵਾਕ ਉਸਨੂੰ ਰਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੀ। ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸੌਣ ਤੱਕ ਦਾ ਹਰ ਕੰਮ ਦੱਸੀ ਹੋਈ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਹਰ ਗਮੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ਵਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।
ਸਵੇਰ ਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਥਨਾ ਲਈ ਸਕੂਲ ਦੀ ਪੀਟੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਬੰਦਿਸ਼ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮੀਂਹ ਹਨੇਰੀ ,ਗਰਮੀ ਸ਼ਸਰਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਕੁਝ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਅੱਧ ਵਾਰ ਦੀ ਲੇਟ ਲਤੀਫੀ ਮਗਰੋਂ ਐਸੀ ਆਦਤ ਪਈ ਕਿ ਮੁੜ ਕਦੇ ਇੰਝ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਗਈ …ਪਰ ਰੁਟੀਨ ਉਹੀ ਰਿਹਾ।
ਜਦੋੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਏ ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਉਸੇ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਾਂਡ ਕਰਕੇ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਬੇ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹਨ। ਬਾਬੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਰੱਬ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣਾ ।
“ਤੇ ਰੱਬ ਦੇ ਨੇਡ਼ੇ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਸ ਦੁੱਖਾਂ ਭਰੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਮਗਰੋਂ ਰੱਬ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਜਾ ਬਹਿਣਾ , ਇਹੋ ਸਾਰ ਹੈ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ..ਮਨ ਦੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪੈਂਦਾ …ਤਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੂਹ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਪੈਂਦਾ “।
ਡੇਰੇ ਚ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਬਾਬੇ ਨੇ ਪ੍ਰਵਚਨਾਂ ਚ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਦੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ ਕਿ ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਠੰਡ ਚ ਸਵੇਰੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹਾਉਣਾ ?
ਬਚਪਨ ਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਲਿਆ ਸੀ …ਐਸਾ ਤਾੜ ਕਰਦਾ ਥੱਪੜ ਵੱਜਾ ,ਮੁੜ ਕਦੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਨਾ ਕੀਤਾ … ਬੱਸ ਉੱਤਰ ਇਹੋ ਸੀ ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹੋ ਰਿਹਾ।
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਜਵਾਨੀ ਚ ਪੈਰ ਧਰਿਆ ਤਾਂ ‘ਸੇਵਾਦਾਰ ਦਾ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਘਰ ਆਉਣਾ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਇੱਜਤ ਸੀ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੀ ਡੇਰੇ ਵੀ ਤੇ ਘਰ ਵੀ । ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੀ ਦੇਖਾ ਦੇਖੀ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਮੈਡੀਕਲ ਲਿਆ ਫਿਰ ਡਾਕਟਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੇ ਹੀ ਇਹ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਵੈਸੇ ਵੀ ਡੇਰੇ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਇੰਝ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾ ਚ ਜਾਣਾ ਸ਼ੋਭਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਸਭ ਖਰਚਾ ਵੀ ਡੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਪੀਜੀ ਲੈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਘਰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਡਿਸਟਰਬ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਖੁਦ ਡੇਰੇ ਚ ਗਾਇਨ ਤੇ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਹੀ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਪਹਿਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਬਾਬੇ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਪੈਰੋਕਾਰ ਦਾ ਬੱਚਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਕਲਾ ਜਰੂਰ ਸਿੱਖੇ ….
ਮਨਜੋਤ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਪਲੀ ਸੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੁੜੀਆਂ ਚ ਹੀ ਪਲੀ ਸੀ ,ਮੁੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੂਰੀ ਸੀ …ਕੋਈ ਐਸਾ ਮੁੰਡਾ ਨਹੀਂ ਸਯਿ ਜਿਸਨੂੰ ਵੀਰਜੀ ਕਹਿ ਕੇ ਨਾ ਬੁਲਾਇਆ ਹੋਵੇ ।
ਨੌਂਵੀ ਦੱਸਵੀ ਤੱਕ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀਆਂ ਘੁਸਰ ਮੁਸਰ ਸੁਣਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ..ਉਹ ਇਗਨੋਰ ਕਰਦੀ ਸੀ …ਹਰ ਗੱਲ ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਡੈਡੀ ਨਾਲ ਜਰੂਰ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰਦੀ । ਜਿਥੋਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹੋ ਸਬਕ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਐਸੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ।
ਬਾਇਓ ਪੜ੍ਹਦੇ ਵਕਤ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿੱਲੀ ਵਾਰ ਔਰਤ ਮਰਦ ਦੇ ਸਬੰਧ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਸੀ ..ਜੋ ਮੈਡੀਕਲ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਇਹੋ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਜੋ ਵਿਕਾਰ ਹਨ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਹੈ ਔਰਤ ਮਰਦ ਦਾ ਸਬੰਧ …
ਇਸ ਲਈ ਮਹਿਜ਼ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਵਿਕਾਰ ਭਰਿਆ ਹੈ। ਜੁਆਨ ਹੂੰਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਡੇਰੇ ਚ ,ਘਰ ਚ,ਵੱਡੀਆਂ ਦੀਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹੋ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਕਈ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਕਾਰਾਂ ਚ ਪੈ ਕੇ ਡੇਰੇ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਭੰਗ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸੀ …ਡੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਵਾਨ ਵਸਤਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਸੀ ..ਵੈਸਟਰਨ ਡ੍ਰੇਸ ਪਾ ਲਈ ਸੀ ..ਵਾਲ ਕਟਵਾ ਲੈ ਸੀ ਰੰਗਵਾ ਲੈ ਸੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾਂ ਕੁਝ …
ਡੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੇਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਇਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਮੌਕਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਉਮਰੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਸਮਾਂ ਕੱਟਦੀ ਸੀ।
ਉਸ ਲਈ ਸੇਵਾਦਾਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਪੂਜਨੀਕ ਸੀ … ਰਿਸ਼ਤੇ ਚ ਪਿਤਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਸਨੇਹ ਵੀ ਸੀ । ਜੋ ਆਦਤ ਸਕੂਲੋਂ ਜਾਂ ਬਾਹਰੋਂ ਆ ਕੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਸੀ ਉਹੋ ਹੀ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਉਂਝ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਈ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਖਿਆਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ।
ਗੱਲਾਂ ਹੂੰਦੀਆਂ ਸੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋ ਗੱਲਾਂ ਨਿੱਕਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸੀ ।
ਪਹਿਲੇ ਹਫਤੇ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਾਇਦ ਗੱਲ ਸੀ …ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਹੱਥ ਕਲਾਸ ਦੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਘੱਲਿਆ ਸੀ।ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ …ਇੱਕੋ ਪਲ ਚ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਕੇ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਮੀ ਸੇਵਾਦਾਰ ਆਇਆ ਉਹਦਾ ਮੂਡ ਇਸੇ ਗੱਲੋਂ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ …ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੇ ਸੁਣੀ ਵੀ ।
ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ,”ਕਦੇ ਕੋਈ ਲੜਕਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਅਜੇ ਤੱਕ “।
ਅਜ਼ੀਬ ਸਵਾਲ ਸੀ ….ਮਨਜੋਤ ਸਵਾਲ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ,ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇ ….
ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ -8
“ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਬਾਰੇ ਬੱਸ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਸੁਣੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਕਦੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ .ਇੱਕ ਡਰ ਜਿਹਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ।”
ਉਹਦੇ ਦੱਸਣ ਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਮ ਸੀ ।
ਇਹ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਤਾਂ ਸੀ ਹੀ ਸੇਵਾਦਾਰ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਉਮਰ ਚ ਜੁਆਨ ਜਿਸਮ ਚ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਕੇ ਹੀ ਚੈਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ । ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਵਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਮੰਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਸੰਗੀਤ ਤੋਂ ਉਰਾਂ ਪਰਾਂ ਹਰ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ। ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਸੀ ਤਾਂਹੀ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਹਰ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੁੰਦਾ। ਹਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਖਿੱਚ ਜਿਹੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। ਖਿੱਚ ਇੱਕ ਆਦਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸੀ ,ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਵੀ,ਜਦੋਂ ਬਲਦ ਕੋਲ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਾ ਹੋਏ ਉਹ ਰੱਸਾ ਹੀ ਚੱਬਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਪਰ ਇੱਕ ਸਰੀਰਕ ਖਿੱਚ ਵੀ ਸੀ …ਜੋ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਧੀ ਸੀ …ਜੋ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਦੇ ਚੋਲੇ ਚ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਿਖਦੇ ਸਮੇਂ ਚੁੰਨੀ /ਦੁਪੱਟਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਿੱਗਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਹੀ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਜਾਂ ਪਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਇੰਝ ਹੀ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਝਲਕਣ ਲੱਗੀ ਸੀ।ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਉਸਨੂੰ ਉੱਠਣਾ ਬੈਠਣਾ ਜਾਂ ਝੁਕਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੀ ਤੱਕਣੀ ਨੂੰ ਗੌਲਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਨ ਚ ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੀ ਐਨਾ ਸੀ। ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਚ ਹਰ ਬੀਤਦੇ ਦਿਨ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਰੰਗ ਉੱਤਰਦਾ ਚਲੇ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਂਗਲਾਂ ਖਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸੀ,ਹੱਥਾਂ ਚ ਹੱਥ ਘੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।ਫਿਰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵਕਫਾ ਵਧਦਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸੇਵਾਦਾਰ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਛੋਹਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਵਾਉਂਦਾ।ਜਿਵੇੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੂਰ ਤਾਈਂ ਚੋਗ ਖਿਲਾਰ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਭਰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ..ਇੰਝ ਹੀ …
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਦਰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਖਣ ਲੱਗਾ . ਮਨਜੋਤ ਚਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਈ ਤਾਂ ਉਹ ਉੰਝ ਹੀ ਥੱਲੇ ਵਿਛਾਏ ਗੱਦੇ ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਚਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਜਿਆਦਾ ਸਿਰ ਦਰਦ ਨਾ ਹੋਏ ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਸਿਰ ਨੂੰ ਘੁੱਟਣ ਲੱਗੀ।
ਬੰਨੇ ਪਰਨੇ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ….ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹੀ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦਾ ਸਿਰ ਦਰਦ ਤਾਂ ਘੱਟ ਗਿਆ ਪਰ ਦੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀਆਂ।
“ਜੋਤ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਜਾਦੂ ਏ …ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦਰਦ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ…ਪਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ,ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਚ ਇੱਕ ਮਹਿਕ ਏ..ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਰਦ ਦੇ ਪੂਰਨ ਤਨ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਸਕਦੀ ਏ..ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਐਸੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਮਨਜੋਤ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਕੁਝ ਅਰਥ ਹੀ ਸਮਝੀ ਸੀ।
“ਪਰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇਛਾਵਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਾਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਤੇ ਸਿਰਫ ਖਾਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਖਾਸ ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਹੋਣ।”
-“ਹਾਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਸਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੈ …ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਘੜੀ ਇਹ ਪਲ ਇਹ ਹੀ ਖਾਸ ਹੈ…ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਖਾਸ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।”
-“ਪਰ ਸੇਵਾਦਾਰ ਜੀ ,ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਹੇ ਹੋ ਤੇ ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ…ਐਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਛਾ ਵਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ……”
-“ਵਿਕਾਰ ਉਦੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜਦੋੰ ਉਸਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ “
-“ਗੱਲ ਪੂਰਤੀ ਦੀ ਨਹੀਂ ਏ ਗੱਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਹੈ ….ਜਾਇਜ਼ ਜਾਂ ਨਜਾਇਜ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਏ “।
-“ਜਦੋੰ ਦੋਂਵੇਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਹੋਏ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਾਇਜ਼ ਜਾਂ ਨਜਾਇਜ਼ ਕਿੱਦਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ,ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ “
-“ਪਰ ਸਾਡੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤਾਂ ਇਹੋ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜੋ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਨਾ ਹੋਏ ਉਸ ਚ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ “।
-“ਜੇ ਇਹੋ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਕੀ ਰਾਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਪੂਜਦੇ ? ਉਹ ਇੱਕ ਅਮਰ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ “।
-“ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਸਮਾਜ ਪ੍ਰਵਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ , ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਸੇ ਮਰਦ ਦਾ ਸਾਥ ਸਵੀਕਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਜ ਅੱਗੇ ਵੀ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰ ਸਕੇ।”
-“ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਦਾ ਅੰਤਰ ਮਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ …ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਦੋਂਵੇਂ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ …ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ …ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੋਏਗੀ …ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਹੈ?”
ਮਨਜੋਤ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ ਸਕੀ…
“ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਹੈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੇਟ ਸਕਦੀਂ ਏ ….” ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਘੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਦੁਚਿਤੀ ਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਨਜੋਤ ਲੇਟ ਗਈ।
ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਸਤਰਾਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਵੀ ਉੰਝ ਹੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਿਵੇੰ ਜਿਵੇੰ ਉਹ ਆਖੀ ਗਿਆ ਉਹ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕਰਦੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਹਰ ਲੰਘਦੇ ਪਲ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕੁਝ ਉਸਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਿਵੇੰ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਸੇਕ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਵਿੱਚੋ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧਕੇ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ ਸੀ।ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਥਨਾ ਸੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ …
ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਉਸਦੇ ਢਿੱਡ ਕੋਲੋ ਪਾਈ ਜੱਫੀ ਵਿੱਚੋ ਹੱਥ ਲਗਾਤਾਰ ਇੱਧਰ ਉਧਰ ਖਿਸਕ ਰਹੇ ਸੀ।ਪ੍ਰੰਤੂ ਕਮੀਜ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੀੜੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾ ਪਾ ਰਹੇ। ਇਸ ਲਈ ਉੱਪਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਟੋਹਣ ਲੱਗੇ ਸੀ। ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਗਰਦਨ ਤੇ ਸਨ। ਇੰਝ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਖੁਦ ਦੀ ਮੁਖਤਿਆਰੀ ਚ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਲੱਗੇ ਬੰਨ੍ਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗੇ ਸੀ।ਸਭ ਧਰਮ ਕਰਮ ਸਿੱਖਿਆ ਜਜਬਾਤਾਂ ਚ ਵਹਿ ਗਈ ਸੀ।
ਜਿਸਮ ਚ ਖਿੱਚ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਸੀ…ਸੇਵਾਦਾਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।ਹੁਣ ਮਨਜੋਤ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਮਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ.
ਇੱਛਾ ਬਦਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਛੇਤੀ ਉਹ ਊਸ ਨਾਲ ਸਮਾਵੇ ਵਧੀਆ ਰਹੇਗਾ ।ਇਸ ਲਈ ਸਿਰਫ ਓਨੇ ਕੁ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਸਾਰਿਆ ਜਿੰਨੇ ਜਰੂਰਤ ਸੀ …….
……….
ਇੰਝ ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਚੱਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਗਲਤ ਹੈ …ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕੀ ਕੀ ਆਖਦੀ ਏ ਤੇ ਖੁਦ …
ਪਰ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਇੱਕ ਬੇਚੈਨੀ ਹੁੰਦੀ ।
ਜਿਵੇੰ ਹਰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਸ਼ਰਾਬ ਨੂੰ ਗਲਤ ਆਖਦਾ ਰਾਤੀਂ ਪੀ ਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਉਸਨੂੰ ਝੂਰਦਾ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਹੀਂ ਪੀਣੀ ਪਰ ਸ਼ਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ….. ਮੁੜ ਉਹੀ।
ਇਹੋ ਹਾਲ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਸੀ …ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਰਾਰ ਦਿੰਦੀ ..ਪਰ ਸੇਵਾਦਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟਾ ਸਮਝਾ ਦਿੰਦਾ। ਕਦੇ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚ ਉਹ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਹਨ … ਇਹ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਹੋਣ …
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਕੇ ਆਖਦਾ ਕਿ ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਆਹ ਹੋਣਾ ਹੀ ਵਿਆਹ ਬਾਕੀ ਦੁਨਿਆਵੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਣੇ ਸਿਰਫ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲ ਜਾਣਗੇ।
“ਫਿਰ ਇਸ ਲਈ ਜਿਸਮਾਨੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ?”ਮਨਜੋਤ ਪੁੱਛਦੀ ।
“ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਪੌੜੀ ਹੀ ਆਤਮਿਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ ” ਸੇਵਾਦਾਰ ਆਖਦਾ ।
“ਪਰ ਉਹ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹਨ ਤੇ ਊਸ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਵੀ ਹਨ” ਮਨਜੋਤ ਆਖਦੀ ।
“ਮੇਰਾ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ ..ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉੱਚਤਾ ਦੀ ਉਹ ਮੰਜਿਲ ਛੂਹੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਐਨੇ ਸਾਲਾਂ ਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੂਹੀ…ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈਂ।”
“ਪਰ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਦੋੰ ਤੱਕ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇਗਾ ,ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਇਹ ਖਤਮ ਹੋਏਗਾ …ਫਿਰ ਆਪਾਂ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਵਾ ਲਈਏ”।
“ਵਿਆਹ ਸਿਰਫ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ..ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਦੇ ਹਾਂ…ਤੇਰੇ ਡਾਕਟਰ ਬਣਦੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਡੇਰੇ ਚ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਹੀ ਰਖਵਾ ਦੇਣਾ। ਮੈ ਵੀ ਪੱਕਾ ਸ਼ਿਫਟ ਹੋ ਜਾਵਾਗਾਂ ਤੇ ਆਪਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਥ ਰਹਾਂਗੇ। ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਿਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਮੇਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਉਚਾਈ ਛੂਹੇਗਾ।”
ਮਨਜੋਤ ਮੰਨ ਗਈ ਸੀ ਜਾਂ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦਿਨ ਭਰ ਚ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਪਲ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖਾਸ ਪਲ ਸੀ ਜਿਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਕੇ ਤਨ ਮਨ ਚ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਲਈ ਖੁਦ ਕੋਲ ਜਵਾਬ ਘੜ ਲਏ ਸੀ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਵਾਬ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਰੱਬ ਨਾ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ।
ਪਰ ਜੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਜੇ ਹਿਰਨ ਵੀ ਇੰਝ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਏ ਕਿ ਰੱਬ ਇਹੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਰੱਬ ਬਾਰੇ ਉਸਨੇ ਜਰੂਰ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹ ਲਈ ਹੋਏਗੀ।
ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਵਧਣ ਲੱਗੀਆਂ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸੰਗੀਤ ਚੋਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ .. ਐਸੇ ਵੇਲੇ ਬਿਲਕੁੱਲ ਨੰਗੇ ਹੋਕੇ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦਾ । ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਨੂੰ ਪੋਰਨ ਵੀ ਵਿਖਾਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬੇਹਤਰ ਸਿੱਖ ਸਕੇ ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਸਮਝ ਬੇਹੱਦ ਘੱਟ ਸੀ ਜੋ ਸੀ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੇ ਹੀ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ।
ਜਦੋੰ ਉਸਨੇ ਜਿਸਮ ਤੋਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਨਜੋਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ …. ਡੇਰੇ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ
ਸੇਵਾਦਾਰ ਮੂੰਹੋ ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਸੀ …ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਰੱਬ ਨੇ ਜੋ ਸ਼ਰੀਰ ਦਿੱਤਾ ਉਸਨੂੰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਰੱਖਣ ਉਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰੱਬ ਤੇ ਡੇਰੇ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਮੰਨੀ ਜਾਏਗੀ ।ਉਸਨੇ ਇੰਝ ਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੇਵਾਦਾਰ ਕੋਲ ਇਸਦਾ ਵੀ ਉੱਤਰ ਸੀ।
“ਜਦੋੰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ/ਰੱਬ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਹੀ ਰੱਬ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਉਸਦਾ ਹੁਕਮ ਰੱਬ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ..ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਆਪਾ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜੁੜ ਗਏ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਹਰ ਗੱਲ ਹੀ ਰੱਬ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ..ਬਾਬਾ ਜੀ ਇਹੋ ਆਖਦੇ ਹਨ ਤੁਹਾਡਾ ਅਧਿਆਤਕਮ ਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ ..ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ….”
ਮਨਜੋਤ ਮੰਨਦੀ ਗਈ …ਇਹ ਸਿਰਫ ਇਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰੁਕਿਆ …ਅਧਿਆਤਕਮਤਾ ਤੇ ਨਵੇਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ .. ਬੀਅਰ ਵਿਸਕੀ ਤੱਕ ਉਹ ਸਭ ਮੰਨਦੀ ਗਈ ।
ਹੋਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਕੁਝ ਮੰਨਦੀ ਜੇ ਇੰਝ ਮਨਿੰਦਰ ਤੇ ਰੂਪੀ ਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਨਾ ਲਗਦਾ ।
……
ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਹੋਣ …ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੱਸਣ ਜਾਂ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੀ ਅਧਿਆਮਕਤਾ ਦੇ ਢੋਂਗ ਨੂੰ ਖਿਲਾਰ ਦੇਣ।
ਭਟਕਣ ਦੇ ਇਹ ਮਸਲੇ ਬਹੁਤ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਹੋਏ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸੋਚਣ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਗ਼ੈਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਰਮ ਹੇਠ ਕੀਲਕੇ ਉਸਦੀ ਜਿਸਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਉਸੇ ਦੇ ਖਿਲ਼ਾਫ ਵਰਤ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਨਿੰਦਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬੇਹਤਰ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਸੀ . ਮਨਜੋਤ ਵੀ ਤਾਂ ਉਸ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਨਸ਼ੇ ਹੇਠ ਸੀ ..ਜਿੱਥੇ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਾਅ ਹੋਇਆ …ਫਰਕ ਇਹ ਸੀ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਉਹ ਨਸ਼ਾ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ……
……………………
【ਚਲਦਾ】

ਲੇਖਕ ਹਰਜੋਤ ਸਿੰਘ ਹਰਜੋਤ ਦੀ ਕਲਾਮ 70094-52602 FACEBOOK PAGE HARJOT DI KALAM

” ਜਿਥੇ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਦਾ ਇਹ ਹਾਲ ਹੋਵੇ ,ਓਥੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਨੂੰ ਕੀ ਦੋਸ਼ “, ਮਨਜੋਤ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦੇਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਤੇ ਕਾਇਮ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ। ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਮੁਤਾਬਿਕ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹਦੇ ਘਰ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਣ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜਤੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਾਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਰੂਪੀ ਤੇ ਮਨਿੰਦਰ ਦੋਂਵੇਂ ਹੀ ਹੀ ਹੱਕੀਆਂ ਬੱਕੀਆਂ ਸੀ,ਪਰ ਕਰਨ ਕੀ ਸਮਝਾਉਣ ਦਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ,ਘਰ ਦੱਸਣ ਤੇ ਘਰਦੇ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨੋ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਹੱਲ ਕੀ ਹੋਵੇ?
ਇਹੋ ਸੋਚਦੇ ਦੋਂਵੇਂ ਮਨਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਸੌਂਣ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਰੂਰ ਹੀ ਕੁਝ ਪਰਦੀਪ ਇਸ ਚੋਂ ਨਿੱਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਫੋਨ ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਸੀ ਡਿਸਕਸ ਕੀਤਾ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਸੀ ਨਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਰੂਪੀ ਆਪਣੀ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ,ਅੱਜ ਉਸਨੂੰ ਦੀਪਕ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ।
ਮਨਿੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ…ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸ ਮਿੱਠੇ ਸੁਪਨੇ ਚ ਗਵਾਚੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇੰ ਕੋਈ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਤਾਂ ਇੱਕਦਮ ਦੀਪਕ ਨੂੰ ਬੈੱਡ ਉੱਪਰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਤ੍ਰਬਕ ਗਈ।ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਪਜਾਮੇ ਅੰਦਰ ਸੀ ਤੇ ਦੂਸਰਾ ਢਿੱਡ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਖਿਸਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਜਿੰਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਹੱਥ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦੀ ਓਨੇ ਹੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੀਪਕ ਉਸਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੀਪਕ ਦੀ ਪਕੜ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਮਜਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵਿੱਛਦੀ ਚਲੀ ਗਈ।ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਚੋਂ ਕਿਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਪੱਟ ਦੀਪਕ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੈਅ ਮੁਤਾਬਕ ਰਿਸਪਾਂਸ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।
ਜਿਸਮ ਢਿੱਲਾ ਹੋਕੇ ਬੈੱਡ ਤੇ ਵਿਛ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰੂਪੀ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀ ਦਿਸੀ। ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਗਰ ਪਰਦੀਪ !!!
ਰੂਪੀ ਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਅਜ਼ੀਬ ਹਾਸਾ ਸੀ ਤੇ ਪਰਦੀਪ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਗੁੱਸਾ …
“ਉਹ ਪਰਦੀਪ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਬੋਲੀ ,”ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਨਾ ਮੁੰਡਾ ਹੋਏ ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੀ ਉਮਰ ਬੇਹੱਦ ਨਿੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।”
ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਕੇ ਉਸਨੇ ਦੀਪਕ ਨੂੰ ਪਰਾਂ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ।
ਤੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਬੈਠੀ ।
ਡਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਸੀਨੋ ਪਸੀਨੀ ਸੀ….ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਾਨਣ ਸੀ …ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਕਿੱਡਾ ਭੈੜਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ !!
ਪਰ ਸੁਪਨੇ ਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਚ ਅਟਕ ਗਈ ਸੀ।
ਕਿਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਰੂਪੀ ਦੀ ਕੋਈ ਸਾਜਿਸ਼ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ??
ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀਪਕ ਕੋਲ ਛੱਡਕੇ ਮੁੜ ਉਸ ਕੋਲ ਉਦੋਂ ਹੀ ਆਈ ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ !!!
ਕਿਤੇ ਉਹ ਪਰਦੀਪ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਪੁਗਾਉਣਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ??
ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦੇ ਹੀ ਕਿੰਨੇ ਸਵਾਲਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉੱਠ ਕੇ ਕਿਚਨ ਤੱਕ ਗਈ ਤੇ ਗਰਮ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਸੁਣਿਆ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਕੀਰਤਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿੱਡੇ ਪਾਖੰਡੀ ਲੋਕ !! ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਰਸਭਿੰਨੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੱਤੀ ।
“ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,ਸਾਡੇ ਮਨ ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਹੀ ਗੱਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ,ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕਰਨਾ ਜੇ ਉਸਦੇ ਉਲਟ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ ?”
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਰੂਪੀ ਦੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਮਨੋਂ ਉੱਤਰੀ ਤੇ ਹੁਣ ਮਨਜੋਤ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮੁੜ ਕਮਰੇ ਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਲੇਟ ਗਈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰੇਕਫ਼ਾਸਟ ਕਰਕੇ ਕਲਾਸ ਲਗਾਉਣ ਗਈ ਤੇ ਰੂਪੀ ਨੇ ਅੱਧੇ ਕੁ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵਾਪਿਸ ਬੁਲਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਫਿਰ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਆਉਂਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਲੇਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਉਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ ਜੋ ਰਾਤੀ ਸੀ। ਜਦੋ ਆਈ ਮਨਜੋਤ ਦਾ ਕਮਰਾ ਬੰਦ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਸੇਵਾਦਾਰ ਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ
ਉਹ ਰੂਪੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਗਈ ਤਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਸੀ ,ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਇਸ ਸਭ ਵਿੱਚੋ ਕਿਵੇਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾਏ।
“ਮੈੰ ਸੋਚਦੀ ਆਂ ਪਰਦੀਪ ਨੂੰ ਆ ਲੈਣ ਦੇਵੋ, ਫਿਰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਸਲਾਹ ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ ,ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਇਸਦੇ ਘਰ ਦੱਸਣਾ ਪੈਣਾ ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਹੀ ਪੈਣਾ”।
“ਬਿਨਾਂ ਸਬੁਤੋਂ ਘਰਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ , ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਾਦਾਰ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਏ ਉਲਟਾ ਸਵਾਲ ਸਾਡੇ ਤੇ ਹੋਏਗਾ।”
“ਫਿਰ ਕੀ ਕਰੀਏ ? ਇਹ ਤਾਂ ਪਰਦੀਪ ਹੀ ਦੱਸੇਗਾ ਕੁਝ ਇਸ ਹਫਤੇ ਆ ਹੀ ਜਾਏਗਾ ਉਹ …..”
“….ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੀਐੱਫ (ਵਿਕਾਸ) ਨਾਲ ਸ਼ੇਅਰ ਕੀਤੀ ਸੀ ….ਗੱਲ “
“ਫਿਰ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ”।
“ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਦੋਸਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਕਾਸੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ …ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬੁੱਢ ਬੜੋਚ ਇਹਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਹਦਾ ਹਮਉਮਰ ਇਸਦਾ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਬੀਐੱਫ ਬਣ ਜਾਏ ਤਾਂ ਇਹ ਆਪੇ ਇਸਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਏਗੀ ……”
“ਪਰ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣੂ,ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ?”
“ਆਪਾਂ ਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਇੱਧਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਪਊ ……ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਈਏ ਜਾਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ ਚ ਹੀ ਲੈ ਚੱਲੀਏ ….ਹੋ ਸਕਦਾ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਲੋਰ ਚ ਇਹ ਉਹ ਕੁਝ ਕਰ ਬੈਠੇ ਕਿ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੀ “ਸੇਵਾ” ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਏ ।
ਮਨਿੰਦਰ ਇੱਕ ਦਮ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਈ …ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇੰ ਉਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ । ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕਿਉਂ ਚੁੱਪ ਰਹੀ ।
“ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਜਿਸਮ ਦੀ ਲੋੜ ਲਈ ਕਰ ਰਹੀ ਏ …ਸ਼ਾਇਦ ਇਸਨੂੰ ਸੈਕਸ ਦੇ ਸੁਆਦ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੋਣਾ …ਇਹ ਤਾਂ ਮਹਿਜ਼ ਧਰਮ ਅਧਿਆਤਮ ਤੇ ਰੂਹਾਂ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਸਭ ਕਰ ਰਹੀ ਏ “
” ਹਾਂ ਬਿਲਕੁੱਲ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ …ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਸਨੂੰ ਉਸ ਸੁਆਦ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਇਹ ਸੇਵਾਦਾਰ ਡੇਰੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਖ਼ੁਦ ਉਡਾ ਸੁੱਟੇਗੀ”।
“ਪਰ ਮੈੰ ਇਸਦੇ ਹੱਕ ਚ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਚ ਭਰਮਾ ਕੇ ਭੋਗੇ … ਉਹ ਸੈਕਸ ਨਹੀਂ ਰੇਪ ਹੁੰਦਾ …..” ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਮਨਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ।
ਰੂਪੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇੰ ਉਸਨੇ ਦੁਖਦੀ ਰਗ ਤੇ ਹੱਥ ਧਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ …ਜਿਵੇੰ ਉਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਦੀ ਗਲਤੀ ਸਮਝਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ ।
ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚੋਂ ਆਉਂਦਾ ਸੰਗੀਤ ਬੰਦ ਹੋਇਆ। ਦੋਂਵੇਂ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਗਈਆਂ । ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਮਗਰੋਂ ਸੇਵਾਦਾਰ ਮਨਜੋਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਿਆ।
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕੌੜ ਮੱਝ ਵਾਂਗੂ ਝਾਕਿਆ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਪਈਆਂ ਤਿਉੜੀਆਂ ਪਈਆਂ ਵੇਖ ਇੱਕ ਦਮ ਝੇਂਪ ਗਈਆਂ।
ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਮਨਜੋਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੀ ।
ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਠਿਆਂ ਵੇਖ ਨਜਰਾਂ ਚੁਰਾ ਕੇ ਛੱਤ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗੀ, ਚਾਹ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਸੀ । ਮਗਰ ਮਗਰ ਹੀ ਉਹ ਤੁਰ ਪਈਆਂ।
ਮਨਜੋਤ ਜਿੰਨਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਇਗਨੋਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਿਸ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ …ਦੋਂਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਖੁਦ ਲਈ ਚਾਹ ਲਏ ਉਸਦੇ ਮਗਰ ਮਗਰ ਤੁਰ ਪਈਆਂ।
ਉਹ ਸਮਝ ਤਾਂ ਗਈਆਂ ਸੀ ਕਿ ਮਨਜੋਤ ਨੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਖਿਲ਼ਾਫ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਹੋਏਗਾ।
ਪਰ ਕੀ !!
ਮਨਜੋਤ ਕਮਰੇ ਚ ਜਾ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲੱਗੀ …
ਮਨਿੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
“ਕੀ ਹੋਇਆ ਮਨਜੋਤ ,ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ”?
“ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੀਦੀ ,ਮੈਂ ਸਭ ਸੇਵਾਦਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ,ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ,ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਭੜਕਾ ਰਹੀਆਂ ਨੇ,ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਭਟਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ..।ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਤਕਮ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ..ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਸਮਝਿਆ …ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਾਡੇ ਇਸ਼ਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਚ ਸ਼ੰਕਾ ਭਰਦੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ ਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਭ ਮਿਲਣ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਏਂਗੀ,ਇਸ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਾ ਰੱਖ ,ਦੋਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੱਕੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਚ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਜੋ ਦੁਨਿਆਵੀ ਇਸ਼ਕ ਚ ਖੋਏ ਹੋਏ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੋ ….ਤੇ ਇਹ ਕੁੜੀ ਜੋ ਰੁਪਿੰਦਰ ਹੈ ….” ਆਖਦੇ ਆਖਦੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
“ਕੀ ਰੁਪਿੰਦਰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਸਾਲਾ ….ਭੈਣ ……ਗਾ…….”ਰੂਪੀ ਗੁੱਸੇ ਚ ਗੰਦੀਆਂ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਣ ਲੱਗੀ ।
“ਕੁਝ ਵੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ …ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ ਤੇ ਨਸ਼ਾ ਵੇਚਣ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਤੇ ……ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਲ ਗਰਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ ….ਪਰ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ….ਇਸ ਲਈ ਮਾਫ ਕਰੋ ਮੈੰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ “.।
ਉਸਨੇ ਧੜਾਮ ਕਰਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਫ਼ੱਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ,ਪਰ ਮਨਿੰਦਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੱਥ ਧਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਚ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ ।
ਰੂਪੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪਤਪਾ ਰਹੀ ਸੀ …ਮਨਿੰਦਰ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿਤੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਸਹੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ??? ਉਸਨੂੰ ਰੂਪੀ ਦੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਚ ਗੁੰਮ ਸੀ ।
【ਚਲਦਾ 】ਰੇਵ ਪਾਰਟੀ -10

“ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ….”ਪਰਦੀਪ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਆਖਿਆ।
“ਕੀ ?” ਮਨਿੰਦਰ ਹਰ ਹੀਲੇ ਮਨਜੋਤ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚੋ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
“ਸੇਵਾਦਾਰ ਦਾ ਅਸਲ ਚਿਹਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਏ ….”ਪਰਦੀਪ ਨੇ ਕਿਹਾ।
“ਉਹ ਕਿਵੇਂ ” ?
“ਜਦੋੰ ਤੱਕ ਇਸਦੀ ਹਾਂ ਚ ਹਾਂ ਮਿਲਾ ਰਹੀ ਹੈ ਮਨਜੋਤ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਜਿਉਂ ਹੀ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਬੀਜ਼ ਬੀਜੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਚ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋਏਗਾ ਉਦੋਂ ….ਅਸਲ ਚਿਹਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏਗਾ …..ਫਿਰ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਉਮਰ ਥੋੜੀ ਹੋਏਗੀ। ਝੂਠ ਤੇ ਫੋਕੀਆ