Category Archives: STORY

ਨਾਵਲਿਟ ਧੱਕ ਧੱਕ ਸੀਨਾ ਧੜਕੇ

ਹਾੜ ਮਹੀਨੇ ਦੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਸਨ । ਲਾਗੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਟਲ ਚ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ।ਰਾਤੀ  ਪਿੰਡ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਮਿਲਣ ਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਫੜੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਜਰੂਰ ਸੀ । ਕਿਉਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕੀ ਪਿੰਡਾਂ ਚ ਕੋਠਿਆ ਤੇ ਵਿਹੜਿਆਂ ਚ ਸੌਂਦੇ ਸਨ । ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਅਜੇ ਏ ਸੀ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ।
ਅਖੀਰ ਪਰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਡੰਗਰਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਰਾਤੀ ਮਿਲਣ  ਦਾ ਪਲੈਨ ਕੀਤਾ । ਡੰਗਰਾਂ ਤੇ ਤੂੜੀ ਤੇ ਦੇਖ ਰੇਖ ਲਈ ਨਿੱਕੀ ਬੈਠਕ  ਵੀ ਸੀ ਓਥੇ । ਇਹ ਅਮਨ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਚ ਸਪਤਰਿਸ਼ੀ ਤਾਰੇ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ ਅੱਧ ਅਸਮਾਨੇ ਚ ਪੁੱਜੇ । ਅਮਨ ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲੀ ਧੱਕ ਧੱਕ ਕਰਦੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲੀ । ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਕੰਨ ਨੂੰ ਈਅਰ ਫੋਨ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਆਸ ਪਾਸ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਹ ਤਿਆਰ ਸੀ । ਦੋ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਮੋੜ ਕੱਟਕੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਫਿਰਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ।
ਅੱਗਿਓ ਪਰਮ ਉਸਦੀ ਪੈਡਚਾਲ ,ਤੇ ਫੋਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ।ਉਸਦੇ ਓਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ ।
ਦਰਵਾਜੇ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟਿਆ । ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੀ । ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਪਲ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ । ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਇੰਝ ਧੜਕ ਰਹੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਬਾਹਰ ਹੀ ਹੋਣ ।ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਹਾੜ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰੇ ਤਪਦੇ ਟਿੱਬੇ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਨੂੰ ਮਾਤ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟਦਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦਿਆ ਹੀ ਦੋਂਵੇਂ ਬੈਠਕ ਚ ਪਏ ਪਏ  ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਪਏ ਢਿੱਲੇ ਵਾਣ ਦੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ । ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਐਨੀ ਕੁ ਜਗਾਹ ਬਥੇਰੇ ਸੀ ।ਪਰਮ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਹਿਕ ਰਹੇ ਹਰ ਅੰਗ ਦਾ ਜਾਇਜ਼ਾ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੱਥ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਤੱਕ ਬੇਰੋਕ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ।  ਬੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਫਿਸਲਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਗਰਦਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗੇ ਸੀ। 
ਐਨੇ ਟਾਈਮ ਚ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਜ਼ੁਬਾਨੋ ਸਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ । ਜਦੋਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਵੇਗ ਇਨਸਾਨ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਜੀਭ ਨਾਲੋਂ ਬਾਕੀ ਸਰੀਰ ਵਧੇਰੇ ਵਧੀਆ ਨਾਲ ਇਜਹਾਰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ।
ਪਰਮ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਟਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸੇ ਵੇਗ ਵਿੱਚ ਕਦੋਂ ਦੋਂਵੇਂ ਕਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਗਏ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ।ਦੋਂਵੇਂ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰ ਖਿਲਾੜੀ ਸੀ ।ਅਮਨ  ਨੇ ਉਪਰਲੇ ਨਾਈਟ ਸੂਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਥੱਲੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਇਆ । ਪੂਰਾ ਮੈਦਾਨ ਪਰਮ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਿੱਜੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਪਰਮ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਛੋਹੰਦੀਆਂ ਅਮਨ ਤੜਪ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲੈਂਦੀ। ਪਿਆਰ ਕਹੋ ਜਾਂ ਹਵਸ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਾਮ ਦਵੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵੀ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਬੱਸ ਉਹ ਤੇ ਉਹੀ ਕਿਰਿਆ ਦੂਹਰਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੰਮਿਆ ਹਰ ਜੀਵ ਮੁੱਢ-ਕਦੀਮ ਤੋਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਜਦੋ ਉਸ ਦਿਨ ਮੋੜ ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਅਮਨ ਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਤੱਕਿਆ ਸੀ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਤੋਰ ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਲੱਕ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਗਰ ਗਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਿਰਫ ਉਹ ਜਾਂ ਹੀ ਭਰਦਾ ਸੀ ਉਹ ਮੁਟਿਆਰ ਅੱਜ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਉਹ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਪਰਦੇ ਤੋਂ । ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।  ਉਸਦੇ ਭਰੇ ਭਰੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਚ ਘੁੱਟ ਕੇ ਮਸਲਿਆਂ। ਫਿਰ ਉਸੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਉਸ ਹਿੱਲਦੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਤੇ ਬਾਕੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।  ਤੇ ਪਲ ਪਲ ਉਸਦੇ ਤਨ ਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਮਨ ਚ ਵੀ ਸਮਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।  ਅਮਨ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਜੋ ਸੀ ਉਹ ਇਹ ਕਿ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਜੋ ਸਕਸ਼ ਹੈ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਸਗੋਂ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਬਣਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ । ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਇਸ ਮਿਲਣ ਗੜੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਪਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਇਹ ਖਿਆਲ ਵੀ ਮਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਵੀ ਓੰਨੇ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ।
ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਜਿਸਮ ਦੀ ਛੋਹ ਨੂੰ ਤਰਸੇ ਦੋ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇਸ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋਕੇ ਅਸੀਂ ਰੱਜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਅਫਰੇਵਾ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ । ਕਈ ਘੰਟੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਰ ਕੇ ,ਇੱਕੋ ਕਿਰਿਆ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੂਹਰਾ ਕੇ ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਰੱਜ ਨਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਭਾਦੋਂ ਦੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਵੀ ਵਰਸਦਾ ਮੀਂਹ ਲਈ ਖਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਮਿਲਣੀਆਂ ਕੁਝ ਇੰਝ ਦੀਆਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ । ਜਿੱਥੇ ਹੁੰਮਸ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਬੰਦਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਬੱਸ ਮੀਂਹ ਵਰਦਾ ਰਹੇ । ਪਰ ਬੱਦਲ ਆਪਣੀ ਤੋਰੇ ਚਲਦਾ ਹੈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇ ਘੜੀ ਮੁੜੀ ਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ । ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੱਕ ਇੰਝ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ ।

ਪਰ ਵਸਲ ਦਾ ਹਰ ਪਲ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ਰੂਰ ਆਉਂਦਾ । ਤੇ ਅੰਤ ਅਮਨ ਨੇ ਪਰਮ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚੋ ਨਿਕਲਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਫਟਾਫਟ ਪਾਏ ਤੇ ਕਿੱਸ ਦੇਕੇ ਓਥੋਂ ਮਲਕੜੇ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਗਈ । ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇੱਕ ਈਅਰਫੋਨ ਕੰਨ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਕਾਲ ਲਾ ਕੇ । ਕਦਮ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੁੱਟਦੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ ।ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਸ਼ਕੁਰ ਕਰਦੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ।
ਦੋਂਵੇਂ ਉਸ ਰਾਤ ਇੰਝ ਸੁੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਉੱਠਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ।ਪਿਆਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਨਾ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਢਲਣ ਮਗਰੋਂ ਨੀਂਦ ਇੰਝ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ।
ਪਰ ਗੁੜ ਤੇ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਮਹਿਕ ਕਦੋਂ ਛੁਪੀ ਹੈ ।ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਅਮਨ ਦੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਣ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਆਉਣ ਤੱਕ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਅੱਖੀਂ ਤੱਕਿਆ ਸੀ । ਬੱਸ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਸੀ ਹਨੇਰੇ ਚ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਅਮਨ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ । ” ਯਾਰੀ ਲੱਗੀ ਦਾ ਢੋਲ ਬੱਸ ਹੁਣ ਵੱਜਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸੀ ” .

ਵਾਰਿਸ਼ ਸ਼ਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ” ਵਾਰਿਸ਼ ਸ਼ਾਹ ਛੁਪਾਈਏ ਜੱਗ ਕੋਲੋਂ ਭਾਂਵੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਗੁੜ ਖਾਈਏ ਜੀ। ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਪਾਂਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦਿਨ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰੇ ਰਾਹ ਖੜੇ ਮਿਲਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਗੱਲ ਖੰਬਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਬਣ ਜਾਵੇ ਓਥੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਇੱਕ ਘਰੋਂ ਨਿੱਕਲ ਦੂਜੇ ਘਰ ਵੜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਉੱਡਣੀ ਹੀ ਸੀ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਸੱਤਾ ਖੇਤੋਂ ਕੱਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਤੇ ਅੱਜ ਦਾ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਖੇਤ ਦੀ ਨੁੱਕਰੇ ਟਰੈਕਟਰ ਖੜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਂਝੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਰੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹਦੇ ਚਾਚੇ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਉੱਚੀ ਦੇਣੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲੋਂ ਬੋਲਦਾ ਲੰਘਿਆ ” ਮੈਂ ਤਾਂ ਭਾਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਹਲ ਨੀ ਜੋੜਦਾ ,ਮਖੇ ਮੈਂ ਇਥੇ ਵਾਹੀ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਘਰ ਦੀ “ਜਮੀਨ ” ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਾਹੀ ਜਾਵੇ। ਕਹਿਣ ਮਗਰੋਂ ਉਸਨੇ ਸੱਤੇ ਵੱਲ ਕਾਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਜਤਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੱਤਾ ਤਾਂ ਅੱਗ ਬਬੂਲਾ ਹੋ ਗਿਆ. ਤੁਰੰਤ ਟਰੈਕਟਰ ਦੀ ਚਾਬੀ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਰਹੇ ਜਾਂਦੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਹੋਣ।

ਸ਼ਰੀਕ ਪੇਂਡੂ ਸਮਾਜ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਅੰਗ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਇੱਕੋ ਖੂਨ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖੂਨ ਚੋਣ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤੇ ਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਬੀਰੇ ਨੇ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਰਾਤ ਦੀ ਅੱਖੀਂ ਦੇਖੀ ਇੰਝ ਉਦੈ ਸੀ ਪਿੰਡ ਚ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਸੱਤਾ ਘਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਵਿੰਨੀ ਤੇ ਵਰ ਪਿਆ। ਘਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹੀ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਚ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਕੇ ਮਾਰ ਕੁੱਟ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਗਈ। ਤੇ ਅਖੀਰ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਤੇ ਤਲਾਕ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ।

ਤੇ ਇਥੇ ਵਿੰਨੀ ਫਿੱਸ ਗਈ। ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖੋਲ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਨ ਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚ ਹੀ ਅਖੀਰ ਸੱਚਾਈ ਖੁੱਲ ਗਈ। ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਸੱਤਾ ਤਿਲਮਿਲਾ ਉੱਠਿਆ ” ਉਸ ਕੁੱਤੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਪੈਣ ਨੂੰ ਬੱਸ ਆਹੀ ਜਾਤ ਮਿਲੀ ਸੀ “. ਉਸਦਾ ਪਾਰਾ ਬੇਕਾਬੂ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਰੀਕ ਉਸਤੇ ਹੱਸ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਘਰ ਘਰ ਉਸਦੀਆਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।

ਉਸਨੇ ਕੇਰਾਂ ਤਾਂ ਅਮਨ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਪਰ ਮਗਰੋਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਪਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਉਸਨੇ ਮਨ ਚ ਧਾਰ ਲਈ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਪਰਮ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਣ ਦੀ।


ਅਮਨ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ  ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਹੀ ਸਾਥੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ ।ਔਕੜ ਸਮੇਂ ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਝੂਠਾ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਦਵੇ ਐਨਾ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਥੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ  ।ਪਰ ਅਮਨ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮ ਸੱਚਾ ਹੈ । ਪਰਮ ਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜੋ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ਅਮਨ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਜੇਕਰ ਐਵੇਂ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਦੋਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈਣਗੇ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਲਵੇਗੀ ਉਹ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦਵੇਗਾ ।
ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਨੌਬਤ ਨਾ ਆਈ ।ਉਸੇ ਦਿਨ ਅਮਨ ਦੇ ਪੀਰੀਅਡ ਆ ਹੀ ਗਏ ।
ਇਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਮਿਲਣ ਦਾ ਪਲੈਨ ਕੀਤਾ.

ਦਿਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੰਘਿਆ ਅਜੇ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨ ਹੋਏ ਸੀ । ਚੰਨ ਆਪਣੇ ਆਕਾਰ ਚ ਵਧਦਾ ਵਧਦਾ ਥਾਲੀ ਦੇ ਅੱਧ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ ।ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਹੀ ਘੂਕ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ । ਅਮਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸੱਚੀਂ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਏ । ਜਾਂ ਐਵੇਂ ਰਾਤ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹੀ ਹੈ ।ਖੌਰੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਜਣੇ ਉਹਦੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਜਾਗ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ ? ਤੇ ਸੱਚ ਵਿਆਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਜੋਰ ਏ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ! ਨਵੇਂ ਵਿਆਹਿਆ ਜੋੜੀਆ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁੱਤਿਆ ਹੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਨੇ .ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਉਹਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਰੁਮਾਂਚ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ । ਪਰਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਭਾਰੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਗਈ ।ਉਹ ਬੱਸ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਦੋਂ ਉਸਦਾ ਤੇ ਪਰਮ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਏਗਾ ਕਦੋਂ ਇਹ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦਿਨ ਚ ਲੁਕ ਲੁਕ ਕੇ ਮਿਲਣ ਝੰਜਟ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੁ ।ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਮੇਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹਦਾ ਸੀਨਾ ਧੱਕ ਧੱਕ ਵੱਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ।ਡਰ ਤੇ ਚਾਅ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਦਿਲ ਹੀ ਨਾ ਬਾਹਰ ਜਾ ਡਿੱਗੇ ।ਪਰ ਵਿਆਹ ਚ ਕਿਹੜਾ ਮਸਲੇ ਅਜੇ ਘੱਟ ਨੇ । ਪਿੰਡ ਭਾਵੇਂ ਵੱਖਰੇ ਸੀ ਪਰ ਜਾਤ ਵੀ ਅੱਡ ਸੀ ।ਜੇ ਦੋਨੋ ਆਪਣੇ ਮਿਥੇ ਟੀਚੇ ਪੁੱਜ ਜਾਣ ਫਿਰ ਤਾਂ ਹਰ ਹੀਲੇ ਘਰਦੇ ਮਨ ਹੀ ਜਾਣਗੇ ।ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਸੀ ।ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਿਤੇ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ । ਜਾਪਿਆ ਪਰਮ ਹੀ ਹੋਊ ।ਨਾਲ ਹੀ ਫੋਨ ਚ ਮੈਸੇਜ ਦੀ ਵਾਈਬਰੇਸ਼ਨ ਹੋਈ ।ਪਰਮ ਦਾ ਹੀ ਸੀ ।ਫੋਨ ਦੀ ਕੰਬਣੀ ਨਾਲੋਂ ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧੇਰੇ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਠੰਡ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਰੇਲੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਸੀ ਉਸਨੂੰ । ਪੈੜਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਉਂਦਾ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਭਾਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । । ਉਸਨੇ ਉੱਠਕੇ ਮਲਕੜੇ ਜਿਹੇ ਬਾਕੀ ਕਮਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੱਕੀ ਵਿਹੜੇ ਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਚ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਉਠਿਆ ਤਾਂ ਨੀ ਮਿਸ ਕਾਲ ਕਰਕੇ ਮਲਕੜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ ਦਿੱਤਾ । ਪਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਸੀ ਉਹ ਫਟਾਫਟ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ ਤੇ ਅਮਨ ਨੇ ਉਸੇ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਘਰਲਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ।ਦੱਬੇ ਪੈਰੀਂ ਦੋਨੋ ਕਮਰੇ ਚ ਘੁਸ ਗਏ ।ਅਮਨ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਸੀ ਤੇ ਪਰਮ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ।ਘੁੱਪ ਹਨੇਰੇ ਚ ਅਮਨ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ ਜਿਉਂ ਹੀ ਬੈੱਡ ਕੋਲ ਪੁੱਜੀ ਪਰਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਚ ਭਰ ਲਿਆ ।ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੋਂਵੇਂ ਬੈੱਡ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ ।ਪਰਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਠੰਡਕ ਨੂੰ ਅਮਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਰਾਹਤ ਜਿਵੇਂ ਰਾਹਤ ਦਿੱਤੀ ।ਪਰਮ ਦੇ ਠੰਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਨੰਗੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਅਮਨ ਨੇ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਅਸਫਲ ਤੇ ਬੇਮਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ।ਪਰ ਅਮਨ ਦੀ ਮਜਬੂਤ ਪਕੜ ਚੋਂ ਨਿੱਕਲ ਨਾ ਸਕੀ ।ਹਾਰ ਕੇ ਮਲਕੜੇ ਜਿਹੇ ਅਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ,” ਪਹਿਲਾਂ ਰਜਾਈ ਦੁਆਲੇ ਲੈ ਲਾ ,ਠੰਡ ਚੋ ਆਈਐ ,ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਭਖ ਜਾਊ ।”@ਤੇਰੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਗਰਮੀ ਲਈ ਰਜਾਈ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ” ਆਖਦਿਆਂ ਪਰਮ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟਿਆ ।ਅਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਢੇ ਹਰ ਅੰਗ ਦੀ ਸਖਤੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ।ਥੋੜੀ ਮੇਹਨਤ ਨਾਲ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਬੈੱਡ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਹੋਕੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਰਜਾਈ ਪਾ ਲਈ ।ਪਰਮ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ,ਗੱਲਾ ਤੇ ਕਿੱਸ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਚ ਕੱਸ ਲਿਆ ।ਦੋਂਵੇਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਜਿਵੇ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਕਰੰਟ ਦੌੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ।ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕਿਥੇ ਸਨ ।ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਇਵੇਂ ਰਹੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ।ਅਜੇ ਪਰਮ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੱਕ ਹੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੜਾਕ ਕਰਕੇ ਖੁੱਲਿਆ ।ਲਾਈਟ ਜਗੀ ।ਦੋਂਵੇਂ ਡੌਰ ਭੌਰ ਹੋ ਗਏ ।ਕਮਰੇ ਚ ਅਮਨ ਦਾ ਭਰਾ,ਪਿਤਾ ਤੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਦੋਂਵੇਂ ਮੁੰਡੇ ਦਾਖਿਲ ਹੋਏ ।ਮਗਰੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ ਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਦੋਂਵੇਂ ਕੁਝ ਸਮਝ ਪਾਉਂਦੇ ਅਮਨ ਦੇ ਭਰਾ ਤੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆ ਨੇ ਰਜਾਈ ਚ ਖਿੱਚਕੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ ।ਅਮਨ ਨੇ ਬੋਲਣ ਲਈ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਰੱਖਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ,” ਜੇ ਬੋਲੀ ,ਚੀਕੀ ਜਾਂ ਰੋਈ ,ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਏਥੇ ਹੀ ਮਾਰ ਕੇ ਗੱਡ ਦਿਆਂਗਾ ।” “ਤੈਨੂੰ ਥੱਲੇ ਪੈਣ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਲੀ ਕੁੱਤੀ ਜਾਤ ਮਿਲੀ ਸੀ “ਪਰਮ ਨੇ ਛੁੱਟਣ ਦੀ ਅਸਫ਼ਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਬਥੇਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਪਰ ਤਿੰਨ ਜਣਿਆਂ ਅੱਗੇ ਉਹਦੀ ਕੋਈ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚੱਲ ਰਹੀ । ਤਿੰਨਾਂ ਨੇ ਥੱਪੜਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਮਾਰ ਬੌਂਦਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।ਇੱਕ ਜਣਾ ਭੱਜ ਕੇ ਪਤਾ ਨੀ ਕਦੋਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਰਾਡ ਬਾਹਰੋਂ ਚੱਕ ਲਿਆਇਆ ਸੀ ।ਉਦੋਂ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਜਦੋ ਰਾਡ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਤਾੜ ਦੇਣੇ ਵੱਜੀ ।ਉਸਦੀ ਚੀਕ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਚ ਕੱਪੜਾ ਥੁਨ ਕੇ ਘੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ।ਚੀਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਅਮਨ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਵੀ ਪੱਟੀ ਬੰਨ ਦਿਤੀ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਬੰਦੀ ਹੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ ।ਅਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਰਤ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਲਫ਼ ਨੰਗੀ ਹੀ ਸੀ ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਕਣ ਤੋਂ ਵੀ ਅਸਮਰਥ ਸੀ ।

ਐਸੀ ਕਾਵਾਂਰੌਲੀ ਚ ਕਿਸਨੂੰ ਇਸ ਸਭ ਦੀ ਪਈ ਸੀ ।ਜੋ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਪਰਮ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣ ਦੀ ।ਪਿਛਲੇ ਪੰਦਰਾਂ ਵੀਹ ਮਿੰਟਾਂ ਚ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਦੇ ਪਏ ਰਹੀ ਕੁਟਾਈ ਬੰਦ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ।ਉਸਦਾ ਬਾਪੂ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਵੀ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਨਾਲੇ ਸਮਝਾਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀਤੇ ਕਸੂਤੀ ਥਾਂ ਨਾ ਮਾਰ ਦਿਓ ਐਵੇਂ ਗਲ ਪੈਜੁ । ਅਮਨ ਦੀ ਭਾਬੀ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਟੋਕਦੀ ਬੱਸ ਕਰੋ ਹੁਣ ਬਥੇਰੀ ਹੋਗੀ ,ਛੱਡ ਦਵੋ ।ਮਾਂ ਵੀ ਰੋਣ ਹੱਕੀ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ ਨਾ ਮਾਰ ਮਰਜ਼ੂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲਈ ਬੰਨੇ ਜਾਵਾਂਗੇ । ਪਰ ਸੱਤੇ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਨਫਰਤ ਉਸਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਰੁਕਣ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ ।ਐਨੇ ਜਣਿਆ ਦੇ ਸਮਝਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤਿੰਨੋ ਕੁੱਟਣ ਤੋਂ ਹੱਟ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਸੀ । ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਣੀ ਕਿੱਥੇ ਟਲਦੀ ਹੈ ,ਸ਼ਾਇਦ ਹੋਣੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਲਾਵੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੱਢ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਅਮਨ ਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ,”ਦੱਸ ,ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲੇਗਾ ਅਮਨ ਨੂੰ ? ਪਰਮ ਨੇ ਬੇਸੁਰਤੀ ਚ ਹੀ ਹਾਂ ਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ।”
“ਸਾਲ ਕੁੱਤਾ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਤ ਨੀ ਛਡਦਾ”ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ਸੱਤੇ ਨੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੀ ਰਾਡ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ।ਖੂਨ ਦਾ ਫੁਹਾਰਾ ਛੁਟਿਆ ਤੇ ਪਰਮ ਓਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ।ਚੀਖ ਵੀ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਨਾ ਆਈ ।ਅਮਨ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਗਸ਼ ਪੈ ਗਈ ।
ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਮਗਰੋਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਸੂਰਤ ਆਈ ਕਮਰੇ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤਾਜੇ ਖੂਨ ਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਠੰਡਕ ਦੇਖਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਭਾਣਾ ਵਰਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ।
ਸੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਬੋਰੀ ਚ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੇ ਸੀ ।ਅਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੇ ਪਥਰਾ ਗਈਆਂ ।ਨਾ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਨਾ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਮੂੰਹ ਤੇ ਬੰਨੀ ਪੱਟੀ ਨੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਅਜਾਦੀ ਜਿਵੇ ਖੋ ਹੀ ਲਈ ਸੀ ।ਅਜੇ ਵੀ ਮਾਂ ਤੇ ਭਾਬੀ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਜਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ।ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਐਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੀ ਸੁਣ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਘੰਟੇ ਕੁ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਣਾ ਵਰਤ ਗਿਆ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨੀ ਲੱਗਾ ਇਹ ਸੋਚਕੇ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਪਰਮ ਉਸ ਕੋਲ ਕਦੇ ਵਾਪਿਸ ਨਹੀਂ ਆਏਗਾ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਗਸ਼ੀ ਪੈ ਗਈ ।ਉਵੇਂ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹ ਡਿੱਗ ਗਈ ।
ਜਦੋ ਉਹ ਉੱਠੀ ਉਦੋਂ ਸਵੇਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ।ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਹੀ ਝਾਕ ਰਹੀ ਸੀ।ਪਰ ਅਮਨ ਲਈ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਜ਼ੀਰੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ।ਦਿਨ ਚੜਦੇ ਹੀ ਖ਼ਬਰ ਫੈਲ ਗਈ ,ਪਿੰਡ ਰੌਣੇ ਦੇ ਸੂਏ ਦੇ ਪੁੱਲ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਹੈ । ਇਹ ਪੁਲ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਰੌਣਾ , ਸਹੇੜੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਕਲਾਂ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ । ਇਹੋ ਰਾਹ ਅੱਗੇ ਖੇੜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਨ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤਿੰਨੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਈ ਇਸੇ ਸੂਏ ਦੇ ਪੁੱਲ ਤੋਂ ਲੰਗਦੇ ਸੀ ।
ਅੱਜ ਉਸੇ ਸੂਏ ਦੀ ਪੁੱਲ ਦੀ ਜੂਹ ਤੇ ਉਸ ਅਧਨੰਗੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਪਈ ਸੀ ।ਪਲਾਂ ਛਿਣਾਂ ਚ ਪਹਿਚਾਣ ਹੋ ਗਈ । ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਨਾਮ ਪਰਮਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸੀ ਤੇ ਪਿੰਡੋਂ ਚੰਗੇ ਘਰ ਪਰ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ ।
ਯਾਰ ਦੋਸਤ ਕੋਲ ਅੱਗੇ ਵੀ ਉਹ ਘਰ ਦੱਸਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਸਵਖਤੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਬਚਨ ਕੌਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੱਜ ਸਵੇਰ ਦਾ ਹੀ ਧੂੜਕੂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਮਨ ਨੂੰ । ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਵੀ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਬੈਠੀ ਰਹੀ ਉਸਦੀ ਹੀਆ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਪਿਆ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ।
ਪਤਾ ਉਦੋਂ ਲੱਗਾ ਜਦੋਂ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੀ ਬੇਬੇ ਨਾ ਆਕੇ ਪਿੱਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਪਰਮ ਦਾ ਉਸ ਬੇਬੇ ਨਾਲ ਵਾਹਲਾ ਮੋਹ ਸੀ ।
ਬਚਨੀ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਲੱਤੇ ਦੀ ਸੂਰਤ ਕੇ ਸੂਏ ਦੇ ਪੁੱਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਦੌੜੀ ।ਮਗਰੇ ਹੋਰ ਬੁੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੌੜ ਪਈਆਂ ।ਰਾਹ ਚ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਕਈਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਉਹ ਛੁਡਾ ਕੇ ਫਿਰ ਭੱਜ ਤੁਰਦੀ । ਉਹਨੂੰ ਲਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਲੋਕ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਸਦਾ ਮੁੰਡਾ ਕਿਵੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਉਹ ਤਾਂ ਅਜੇ ਰਾਤੀ ਉਸ ਕੋਲੇ ਚੰਗੀ ਭਲੀ ਰੋਟੀ ਖਾ ਕਿ ਗਿਆ ।
ਸੂਏ ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਹੁੰਚੀ । ਪੁਲਿਸ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ।ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰਵਾਲਾ ਦੂਰ ਸਿਰ ਸੁੱਟੀ ਪੱਗ ਹੱਥ ਚ ਫੜੀ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ
। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂ ਵੀ ।ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਲਾਏ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਉਹ ਤੋੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਪਰ ਪਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਦੋਸਤ ਨਿੰਮੇ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ ।
“ਨਿੰਮੇ ਇਹ ਕਿਵੇ ਹੋ ਗਿਆ ,ਹਾਏ ਮੈਂ ਪੱਟੀ ਗਈ !! ਉਹ ਤਾਂ ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰੁਕਿਆ ਸੀ ਮੋਟਰ ਤੇ । ਵੇ ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਕਰਮ ਫੁੱਟ ਗਏ । ਮੈਂ ਤਾਂ ਔਤਰਿਆ ਚ ਹੋਗੀ ।”
ਉਸਦੇ ਵੈਣ ਸੁਣਕੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਦਿੱਲ ਡੁੱਲਣ ਲੱਗਾ ਅੱਖਾਂ ਚ ਹੰਝੂ ਪਰਲ ਪਰਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ । ਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕੋਲ ਆਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ।ਦੋਂਵੇਂ ਗਲ ਲੱਗ ਕੇ ਰੌਣ ਲੱਗੇ । ਤੇ ਬਚਨੀ ਓਥੇ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਕੇ ਡਿੱਗ ਗਈ ।
ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਸੀਂ ਮਸੀਂ ਸੰਭਾਲਿਆ । ਪਾਣੀ ਦੇ ਛੱਟੇ ਮਾਰੇ ।ਹੱਥ ਪੈਰ ਮਲੇ ।ਹੋਸ਼ ਚ ਆਈ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਹੰਝੂ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹੋਣ ਬੱਸ ਇੱਕ ਟੱਕ ਝਾਕ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਪਰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ।ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਮਾਰਿਆ ।ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਨੈਣ ਨਕਸ਼ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ ਅਲੱਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਐਨੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵੇਖੀ ਸੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ।
ਉਸਨੇ ਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਹੋਕੇ ਪੁੱਛਿਆ” ਸਰਦਾਰ ਸੀ ,ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਚ ਲਾਗ ਡਾਟ ਸੀ ?”
ਜਿੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਆਖਿਆ “ਥਾਣੇਦਾਰ ਸਾਬ, ਮੇਰਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਸੁਭਾ ਐਦਾਂ ਸੀ ਸਭ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੇ ਸੀ ।” ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਸਰਕਾਰੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ।”
ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੂੰ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆਗੀ ।ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਗੁਝੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਐਵੇਂ ਦਾ ਬੇਰਹਿਮ ਕਤਲ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ ।ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ ।ਉਹ ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਕਿ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੁੱਛਦਾ ।ਨਿੰਮੇ ਨੇ ਮਲੜਕੇ ਸੈਨਤ ਮਾਰਕੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲਿਆ । ਥਾਣੇਦਾਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ।ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ ।
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਪਿੰਡ ਚ ਫੈਲ ਗਈ । ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੇ ਸਭ ਦੇ ਸੀ । ਪਰ ਕੋਈ ਬੋਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀ ਸਭ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ ” ਕੱਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ ਆਪਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ।”
ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਫਿਲਣ ਹੀ ਪੋਸਟ ਮਾਰਟਮ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਕੇ ਲਾਸ਼ ਵਾਪਿਸ ਆਈ । ਘਰ ਲਿਆਉਣ ਜੋਗਾ ਉਹ ਹੈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੋਈ ਅੰਤਿਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਸਿੱਧਾ ਮੜੀਆਂ ਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ । ਓਥੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਟੁੱਟਿਆ ਭੱਜਿਆ ਮੂੰਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਬਾਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤੇ ਅਖੀਰ ਅਗਨ ਭੇਂਟ ਹੋ ਗਿਆ ।ਉਸਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਤੇ ਆਂਢ ਗੁਆਂਢ ਲਈ ਅਜੇ ਹੀ ਸਭ ਸਪਨੇ ਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ । ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਚੁੱਪ ਪਿੰਡ ਚ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਦਾਗ ਲੱਗਦੇ ਹੀ ਪਿੰਡ ਚ ਖਬਰ ਫੈਲ ਗਈ ਕਿ ਸਹੇੜੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਘਰ ਛਾਪਾ ਪਿਆ ।ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਐਕਪਰਟ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿੱਕ ਸੁੱਕ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਘਰ ਚ ਮੌਜੂਦ ਟੱਬਰ ਦੇ ਜੀਆਂ ਠਾਣੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਬਿਆਨ ਕੱਠੇ ਕੀਤੇ । ਸੱਤੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ । 
ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬਿਆਨ ਤਾਂ ਅਮਨ ਦੇ ਹੀ ਸੀ ।ਕਮਰੇ ਚ ਬੈਠੀ ਉਹਨੂੰ ਘੁਸਰ ਮੁਸਰ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਹੀ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਕੀ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ।ਕੱਲੀ ਕੱਲੀ ਖਬਰ ਕੰਧਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਚ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ ਦਾਗ ਲੱਗਣ ਤੱਕ , ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਨਾਲ ਹੀ । ਪਰ ਦੂਜੇ ਹੀ ਪਲ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਕਿ ਨਹੀਂ ਉਸਨੇ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ ,ਉਹ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪਰਮ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਕਲ ਦਿਖਾਏਗੀ ।
ਉਸਨੇ ਜਦੋਂ ਬਚਨੀ ਦੇ ਵੈਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਸੂਏ ਦੇ ਉਸੇ ਪੁੱਲ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ ।ਬਾਂਹਾਂ ਚ ਚੂੜਾ ਪਾਈ ਤੇ ਚੀਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਅੱਜ ਸੁਹਾਗਣ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੰਡੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ ।
ਠਾਣੇ ਬਿਆਨ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ , ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ ਉੱਪਰੋਂ ਥੱਲੇ ਜੋਰ ਪਵਾ ਕੇ ਬੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਲੈ ਆਂਦਾ ਪਰ ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਬਾਪ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਸੱਤੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਭਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੀ ਹੀ ।
ਐਡੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਕਤਲ ਕਾਰਨ ਮੀਡੀਆ ਚ ਵੀ ਮਸਲਾ ਉੱਛਲ ਜਾਣਾ ਸੀ ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਤਾਂ ਉਸਤੇ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਸੀ ਹੀ ।ਟੀਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਚ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਹੀ “ਆਨਰ ਕਿਲਿੰਗ” ਹੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ।ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਅਫਸਰਾਂ ਤੇ ਉਸਦਾ ਜਿਉਣਾ ਦੁੱਭਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ।
ਪਰ ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੂੰ ਜੋ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਅਮਨ ਦੇ ਬਿਆਨ । ਉਸਨੇ ਜੋ ਵੀ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤੇ ਸੀ ਉਹੀ ਇਸ ਕੇਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਐਧਰ ਜਾਂ ਓਧਰ ਕਰਨ ਚ ਸਮਰੱਥ ਸਨ ।
ਐਦਾਂ ਹੀ 8 ਕੁ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੇ ਘੇਰੇ ਚ ਵੱਸੇ ਇਹ ਪਿੰਡ ਮਾੜੇ ਹੋ ਗਏ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਘੂਕ ਸੋ ਗਏ । ਨੀਂਦ ਉੱਡੀ ਸੀ ਕੁਝ ਕੁ ਟੱਬਰਾਂ ਦੀ ਕਈਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਹਨੇਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਪਰਮ ਓਧਣ ਇਸੇ ਸੂਏ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਆਲੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਪਾ ਕੇ ਮੁੜਨ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਐਨੇ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਆਲੀ ਅਖਰੀਲੀ ਬੱਸ ਚੋਂ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਉੱਤਰੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਪੀ ਸੀ । ਐਨਾ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਚ ਜਿੰਨੀਆਂ ਕੁ ਕੁੜੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸੀ । ਪਰਮ ਸਭ ਦੀ ਤੋਰ ਪਛਾਣਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਇਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਨਾ ਸਿਰਫ ਟਰ ਵੱਖਰੀ ਸੀ ਸਗੋਂ ਸਲਵਾਰ ਸੂਟ ਛੱਡ ਜੀਨ ਟਾਪ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਕਈ ਮਿੰਟ ਉਸਦੇ ਡੋਲਦੇ ਲੱਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਦੋ ਉਹ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ ਤਾਂ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਹਨੇ ਪੱਕੇ ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਮੋੜ ਲਈ 200 ਮੀਟਰ ਅਗਾਂਹ ਰੋਕਕੇ ਉਹਨੇ ਮੋਬਾਈਲ ਕੱਢ ਕੇ ਫੋਨ ਸੁਣਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਉਹਨੇ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ । ਦੋ ਚਾਰ ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਉਹ ਪਛਾਣ ਗਿਆ । ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਅਮਨ ਹੈ!!
ਕਰੀਬ 5-6 ਮਗਰੋਂ ਓਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਸੀ ।ਬਾਰਵੀਂ ਤੱਕ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੜੀ ਸੀ ।ਪਰ ਮਗਰੋਂ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ । ਉਹ ਇਸ ਜੱਕੋ ਤੱਕ ਚ ਸੀ ਅਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵੇ ਜਾਂ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਚਲਾਵੇ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਏ ਜਾਂ ਉਹਦੀ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ ।
ਅਮਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਰੁਕੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ ।ਉਹਨੇ ਐਨੇ ਸਾਲਾਂ ਚ ਅਜਿਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੁੰਡਿਆ ਨੂੰ ਇੰਝ ਬਹਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਉਹਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋਗੀ ।ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਤਾਂ ਪਰਮ ਨੇ ਵੀ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ।
ਬੜੇ ਬਤਕਲੂੱਫ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦਾ ਹਾਲ ਇੰਝ ਪੁੱਛਿਆ ਜਿਵੇਂ ਨਿੱਤ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣ । ਤੇ ਜਿਸ ਮਾਹੌਲ ਚ ਉਹ ਰਹਿ ਕੇ ਆਈ ਸੀ ਓਥੇ ਇੰਝ ਕਿਸੇ ਜਾਣ ਪਛਾਣ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲੈਣਾ ਆਮ ਸੀ ।
ਮਿੰਟਾਂ ਚ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿਛਲੇ 5-6 ਸਾਲ ਦਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ ।ਪਰਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਬੈਂਕ ਚ ਲੱਗਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਅਮਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਐੱਲ ਐੱਲ ਬੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਜੱਜ ਦੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ।
ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨੰਬਰ ਵੀ ਸ਼ੇਅਰ ਹੋਏ ਤੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਣਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ ਦੋਨੋਂ ਤੁਰ ਪਏ ।
ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਅਮਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੱਲ ਨਾ ਤੱਕ ਸਕਿਆ । ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਠੰਡਕ ਨੇ ਉਹਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੋਸੇ ਕੋਸੇ ਜਿਹੇ ਅਹਿਸਾਸ ਜਗਾ ਦਿੱਤੇ ਸੀ । ਉਸਤੋਂ ਕਿਤੇ ਸੋਹਣੀ ,ਉੱਚ ਜਾਤ ,ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਕੂਲ ਸਮੇਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਮੁੰਡਿਆ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੱਜ ਨਾਲ ਬੁਲਾ ਸਕਣ ਦਾ ਹੀਆ ਵੀ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਉਦੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਐਨੀਆਂ ਕੁ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਗਈ ਕਿ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਪੁਰਾਣੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋਕੇ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਬਣ ਕੇ ਧੜਕ ਉਠੇ । ਘਰ ਤੱਕ ਉਹ ਬੱਸ ਗੀਤ ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦਾ ਹੀ ਗਿਆ ।
………..
ਅਮਨ ਦੇ ਮਨ ਚ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇ ਉਸਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਹੋਈਆਂ ਫੋਨ ਜਾਂ ਮੈਸੇਜ ਰਾਹੀਂ ਗੱਲਾਂ ਚ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ । ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰਮ ਇੱਕ ਪੜਾਕੂ ਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੱਕ ਮਤਲਬ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ।
ਉਸਦੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਧੂ ਦੋਸਤ ਸੀ ।ਇਸ ਲਈ ਪਰਮ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੀ ਸੀ ।
ਪਰ ਪਰਮ ਦੀ ਜੋ ਗੱਲ ਅਮਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਉਸਦੀ ਸਾਦਗੀ ਸਾਫ ਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦੇਣ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ । ਤੇ ਉਸਦੀ ਕੇਅਰ ਵੀ !! ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਛੇ ਕੁ ਮਹੀਨਿਆਂ ਚ ਡੀਪੈਂਡ ਜਹੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ।ਉਸਦਾ ਜਦੋ ਵੀ ਚਿੱਤ ਉਦਾਸ ਹੁੰਦਾ ਉਹ ਪਰਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਚਿੱਤ ਹੌਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ । ਉਹਨੇ ਕਦੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਮਨਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ।ਪਰਮ ਵੀ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਉਸਦਾ ਮੂਡ ਸਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਉਦਾਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਾਸੇ ਠੱਠੇ ਚ ਉੜਾ ਦਿੰਦਾ ।
ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਝ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਉਹਨਾਂ ਉਸੇ ਹਾਸੇ ਦੇ ਪਲਾਂ ਚ ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਅਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਾਹ ਇੱਕ ਦਮ ਰੁੱਕ ਗਿਆ । ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦਵੇ । ਪਰਮ ਮੈਂ ਫੇਰ ਗੱਲ ਕਰੂ । ਕਹਿਕੇ ਉਹਨੇ ਫੋਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ । ਮਗਰੋਂ ਪਰਮ ਦਾ ਸੌਰੀ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਵੀ ਆਇਆ ਕਿ ਜੇ ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਖੁਸ਼ ਹੈ ।
ਪਰ ਅਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿ ਕਹੇ ਕੀ ਨਾ ਕਹੇ । ਉਹ ਫੋਨ ਬੰਦ ਕਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸੌਂ ਗਈ ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਉੱਠੀ ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਵਾਲ ਤੋਂ ਬੱਚਦੀ ਉਹ ਕੰਮਾਂ ਚ ਰੁੱਝੀ ਰਹੀ । ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਫਿਰ ਪਰਮ ਦੀ ਕਾਲ ਆਈ ਤਾਂ ਉਹ ਇਗਨੋਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ । #HarjotDiKalam
ਉਹ ਪਰਮ ਦੇ ਜਜਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਚ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮ ਲਈ ਹੈ । ਪਰ ਉਹ ਪਰਮ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਭੁਲੇਖੇ ਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਚੱਕਕੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੀਤੇ ਬਾਰੇ ਸਭ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ । ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਾਸਟ ਰਹਿ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ । ਉਸਦਾ ਰਿਲੇਸ਼ਨ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਉਹਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਆਹ ਪਿਆਰ ਵਗੈਰਾ ਚੋ ਉੱਡ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਪਰਮ ਦੇ ਇਕਰਾਰ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਸ਼ੰਕਟ ਚ ਪਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਹ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾ ਰਹੀ ।
ਪਰਮ ਨੇ ਕੇਵਲ ਐਨਾ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਾਸਟ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ ਅੱਜ ਨਾਲ ਮਤਲਬ ਹੈ ।
ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਅਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ “ਕੀ , ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ‘ਵਰਜਨ’ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਇਸ ਸਵਾਲ ਤੇ ਇੱਕ ਪਰਮ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਲ ਹੀ ਸੀਤੇ ਗਏ ਹੋਣ ।ਪਰ ਪਰਮ ਨੇ ਜੋ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਉਸਨੇ ਅਮਨ ਦਾ ਦਿਲ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ।
“ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ,ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਏ । ਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਰੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਆਰੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ । ਜਿਸਮ ਦਾ ਕੀ ਏ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕੱਲ ਮਿੱਟੀ ਹੀ ਹੋ ਜਾਣਾ ।” ਤੇ ਨਾਲੇ ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੁਆਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ । ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਿਉਂ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ?”
ਅਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਪਰਮ ਦੇ ਐਸੇ ਦਲੇਰ ਉੱਤਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਮਾਹੌਲ ਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਥੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਸੂਹ ਲੈਣ ਦੀ ਅਫਵਾਹ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ।
ਉਸਦੇ ਮਗਰੋਂ ਉਹਨਾਂ ਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੇਅਰ ਹੋ ਗਿਆ । ਹਰ ਗੱਲ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਕੱਢਿਆ ਸੀ । ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀਂ ਚੜੀ ਕੱਤਕ ਦੀ ਗਰਦ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੱਛੋਂ ਦਾ ਮੀਂਹ ਲਾਹ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ ਉਂਵੇ ਹੀ ਪਿਆਰ ਦੇ ਇਸ ਇਕਰਾਰ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਦੁੱਖ-ਤਕਲੀਫ ,ਰੋਣੇ ਧੋਣੇ ,ਧੋ ਛੱਡੇ ।
ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਣਾ ਕਿਸੇ ਨੌਕਰੀ ਜਾਂ ਕੰਮ ਚ ਸੈਟਲ ਹੋਏਗਾ । ਦੋਂਵੇਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਘਰ ਕਰ ਲੈਣਗੇ । ਅਮਨ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਜਾਤ ਅਲਗ ਹੈ ਪਰ ਨੌਕਰੀ ਲੱਗ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਘਰਦੇ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਣਗੇ । ਐਨਾ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦਾਰ ਮੁੰਡਾ ਜ਼ਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕੀ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ । ਜਰੂਰ ਮੰਨਣਗੇ ।
ਉਸਦੇ ਜਮਾਤੀ ਮੁੰਡੇ ਦੋਸਤ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਘਰ ਕਦੇ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ / ਨੋਟਸ ਲੈਣ ਦੇਣ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘਰ ਚ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਇਤਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਉਸਦੇ ਘਰ ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਦੇਣ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ ਪਰ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ । “ਪੁੱਤ, ਤੇਰੇ ਬਾਕੀ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕਿ ਕਿਸ ਜ਼ਾਤ ਦੇ ਨੇ । ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਏਥੇ ਜਾਣਦਾ । ਪਰ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਬਾਰੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੋਕੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਗੇ । ਬਈ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਉ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ । “
ਉਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਰਾਹ ਉਸਤੋਂ ਕਿਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ।ਇਸ ਚ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਾਥ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ ਦਾ ,ਜੋ ਸਡੁ ਰਾਜਦਾਰ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਸਹੇਲੀ ਵੀ,ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਐਨਾ ਤੇਜ਼ ਨਾ ਚੱਲੋ ਹਲੇ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਚਿਰ ਦੱਬ ਕੇ ਰਹੋਗੇ ਵਧੀਆ । ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਸਭ ਸਹੀ ਹੋਜੂ ।#HarjotDiKalam
ਪਰ ਤੇਜੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਜਹਾਰ ਮਗਰੋਂ ਆ ਹੀ ਚੁੱਕੀ ਸੀ । ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਕਦੋਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹੀ ਲੈਵਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ ਸਨ । ਜੱਫੀ ,ਕਿੱਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਿਨ-ਕਪੜੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਭੇਜਣ ਤੱਕ ਦਾ ਕੰਮ ਬੱਸ ਦਿਨਾਂ ਚ ਹੋ ਗਿਆ । ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲਹੂ ਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ । ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ । ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਤੇ ਐਸਾ ਵੀ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੇ ਚਾਹੇ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇ ਚਾਹੇ ਦੁਪਹਿਰ ਚਾਹੇ ਰਾਤ । ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੇ ਭੇਦ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਵੇਂ ਸਾਥੀ ਸੰਗ ਉਹਦੀ ਉਹ ਜਗਿਆਸਾ ਓਨੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲ ਸੀ । ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਦੋਂਵੇਂ ਪਹਿਲਾ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚ ਰਹਿ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹੁਣ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫਰੋਲਣ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਬੜਾ ਹੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਰਮ ਨੇ ਆਖਿਰ ਪਹਿਲ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛ ਹੀ ਲਿਆ ।
” ਆਪਾਂ ਕਿਤੇ ਕੱਲੇ ਮਿਲੀਏ ? ਦਿਨੇ ਜਾਂ ਰਾਤੀ “।
ਉਸਦੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਤੇ ਅਮਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਈ ਪਰ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਜਵਾਬ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ । 

ਪਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਚ ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਅਮਨ ਸੰਗੀ ਜਰੂਰ ਪਰ ਹਿਚਕੀ ਨਹੀਂ । ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾਂਝਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ।ਇਹ ਦਿਨ ਵੀ ਅਉਣਾ ਹੀ ਸੀ । ਅਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਪਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਬੱਸ ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਮਗਰੋਂ ਉਸਦਾ ਵਸਲ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਵੀ ਬਣ ਹੀ ਗਿਆ ।

ਜਿਸਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਪਿਛਲੇ  ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਪੜਿਆ।

ਪਿਛਲੇ ਛੇ ਕੁ ਮਹੀਨੇ ਚ ਦੋਵੇਂ ਜਦੋ ਵੀ ਮਿਲੇ ਪਿੰਡੋਂ ਬਾਹਰ ਮਿਲੇ ਸੀ । ਉਸ ਰਾਤ ਬੀਰੇ ਦੇ ਦੇਖਣ ਮਗਰੋਂ ਘਰ ਵਾਧੂ ਕਲੇਸ਼ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਸੱਤੇ ਦਾ ਦਿਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ।ਅਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗਰਮਾ ਗਰਮ ਬਹਿਸ ਹੋਈ ਸੀ ।ਅਮਨ ਨੇ ਦੋ ਟੁੱਕ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵਿਆਹ ਕਰਾਏਗੀ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਪਰਮ ਨਾਲ । ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਆਦਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ ਉਹ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਜਾਊ ਤੇ ਓਥੇ ਰਹਿਕੇ ਆਪਣਾ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖਕੇ ਜਾ ਵਕੀਲ ਦੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਕਰਕੇ ਕਮਾ ਲਵੇਗੀ ।ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਮੀਨ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਉੱਪਰੋਂ ਸੱਤੇ ਨੇ ਵੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇ ਉਹਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਕੇ ਫਾਹੇ ਲੱਗ ਜਾਊ ।ਮਾਂ ਬਾਪ ਤੇ ਤੇ ਵਿੰਨੀ ਚੱਕੀ ਦੇ ਦੋ ਪਿੜਾਂ ਚ ਪਿਸ ਰਹੇ ਸੀ । ਕਿਸ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਕਿਸ ਦਾ ਨਹੀਂ ।
ਉਸ ਰਾਤ ਪਲੈਨ ਸੀ ਕਿ ਸੱਤੇ ਨੇ ਕਿਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਸੀ । ਤੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਦਿਨ ਸਨ । ਉਪਰੋਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਫੀ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ।ਸਰਦੀ ਚ ਵੈਸੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਬੁੱਕਲ ਦੀ ਨਿੱਘ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ । ਇਹੋ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਪਰਮ ਤੇ ਅਮਨ ਨੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਪਲੈਨ ਕੀਤੀ ਸੀ । ਪਰ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ ।ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਸੱਤੇ ਨੇ ਜਾਣਾ ਸੀ ਉਸਦਾ ਕੀਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਨਿੱਕਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਹ ਗੱਡੀ ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ।ਘਰ ਦੇ ਮੋੜ ਤੋਂ ਪਰਾਂ ਉਹਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਬੂਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਤੱਕਿਆ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਣ ਚ ਜਰਾ ਵੀ ਚਿਰ ਨਾ ਲੱਗੀ ਕਿ ਓਪਰਾ ਬੰਦਾ ਕੌਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ।ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਸਕੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ । ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਘਰੋਂ ਹੀ ਕੋਠੇ ਉੱਪਰੋਂ ਜਾ ਕੇ ਦੋਂਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੇਹੜੇ ਚ ਆ ਕੇ ਪਿਛਲੀ ਬੈਠਕ ਚੋਂ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚ ਆਕੇ ਰਾਡ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕਿਆ । ਓੰਨੇ ਚਿਰ ਸੀਰੇ ਨੇ ਕਮਰੇ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੀ ਤੇ ਮੇਨ ਗੇਟ ਤੇ ਜਿੰਦਾ ਜੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕਮਰੇ ਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਅਵਾਜ ਤੋਂ ਤਸੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ ਫਿਰ ਕਿਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਰਵਾਜੇ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ । ਤੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਲਾਵੇ ਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ ।ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਕੋਈ ਗੈਰ ਮਰਦ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦਾ ਇਹ ਸੋਚਕੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕੋਈ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰਿਹਾ । ਤੇ ਉਸਨੇ ਉਹ ਗੁਨਾਹ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸੋਚਕੇ ਕੋਈ ਨਾ ਕਰਦਾ । ਪਰ ਜਜਬਾਤਾਂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਚ ਵਹਿ ਕੇ ਇਨਸਾਨ ਐਸਾ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਗਰੋਂ ਪਛਤਾਵੇ ।
ਤੇ ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਠਾਣੇ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਆਕੇ ਅਮਨ ਇਹੋ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ । ਕਿ ਕਿੰਝ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪਸੰਦ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਬ ਦਾ ਹੱਕ ਖੋ ਸਕਦਾ । ਤੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਮੌਤ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ । ਪਰਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਸੱਤੇ ਦੇ ਮਨ ਚ ਜਰ ਜਿੰਨਾ ਅਫਸੋਸ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਪਰ ਅਮਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਚਕੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਆਪਣਾ ਖੂਨ ਹੈ ।
ਪਰ ਅਮਨ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਜਰੂਰ ਦਿਵਾਏਗੀ ਭਾਵੇਂ ਸਮਾਜ ਪਿੰਡ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਆਖਣ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬਿਆਨ ਚ ਇੱਕ ਇੱਕ ਗੱਲ ਉਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਸਹੀ ਸਹੀ ਲਿਖਵਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਾਫ ਸਾਫ ਕਤਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੱਤੇ ਤੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਸੀਰੇ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖਵਾ ਦਿੱਤਾ ।
ਪਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਰਾਰ ਹੀ ਸਨ । ਅਮਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਅਗਲੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਾਰੀ ਅਦਾਲਤ ਚ ਕੇਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਘਰ ਛੱਡਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ।ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਜਦੋਂ ਉਹਦੇ ਘਰ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਭਾਬੀ ਹੀ ਸਨ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕੇ ਬੈਗ ਚ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਗਈ । ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਤੇ ਭਾਬੀ ਦੇ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕੱਲੇ ਰਹਿਕੇ ਹੀ ਕੇਸ ਲੜਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ।
ਸੱਤੇ ਤੇ ਸੀਰੇ ਤੇ ਅਮਨ ਦੇ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਟਰਾਇਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ । ਹਾਲਾੰਕਿ ਬਿਆਨ ਮੁਤਾਬਿਕ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਕੇਸ ਸਿਰਫ ਸੱਤੇ ਤੇ ਸੀਰੇ ਖਿਲਾਫ ਹੀ ਸੀ ਕਤਲ ਦਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਜਮਾਨਤ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।
ਪਰ ਇਸ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਨੇ ਕਈ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਜਾਂਈ ਰੋਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਪਰਮ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ।ਅਮਨ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੀ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ।ਵਿੰਨੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਹਨੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸੀ ।ਇਹੋ ਹਾਲ ਸੀਰੇ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸੀ । ਅਮਨ ਦੇ ਮਾਂ -ਬਾਪ ਲਈ ਵੀ ਘਰ ਜਮੀਨ ਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦਾ ਰੁੱਲ ਜਾਣਾ ਦਰਦਾਂ ਦਾ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਦਰਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਲਈ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦੋ ਪਿਆਰ ਨਾ ਭਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਲ੍ਹਣਾ ਕਿਸੇ ਵਖਰੇਵੇਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਕੇ ਬੁਣਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਤੇ ਉਹ ਆਲਣਾ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੀਲਾ ਤੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਆਲ੍ਹਣੇ ਤੋੜ ਗਿਆ ।
ਅਮਨ ਹਰ ਗਵਾਹੀ ਤੇ ਹਰ ਟਰਾਇਲ ਵੇਲੇ ਘਰੋਂ ਇਹੋ ਸੋਚਕੇ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਕਦੀ ਇਹ ਸਮਾਜ ਸੱਚੀ ਵਰ ਚੋਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਜੰਗੀਰੂ ਸੋਚ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਕੇ ਸੋਚ ਸਕੇਗਾ ।
ਪਰ ਜੋ ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਹਰ ਤਰੀਕ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਸੀ ਸੱਤੇ ਤੇ ਸੀਰੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਬਦਲੇ ਤੇਵਰ ਸ਼ਾਇਦ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਵਜੋਂ ਜਾਂ ਜੇਲ੍ਹ ਚ ਕੈਦ ਕੱਟਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜਜਬਾਤਾਂ ਦੇ ਵਹਿਣ ਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਤਲ ਵਰਗਾ ਗੁਨਾਹ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਕਿਸੇ ਜਿਉਂਦੇ ਜਾਗਦੇ ਸਖਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥੀਂ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਿਸਮ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗੁਨਾਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਹਰਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸੀ ।
ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਉਹ ਲੰਮੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਣ ਇਸਦੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਦਬਾਅ ਪਵਾਏ । ਪੁਲਿਸ ਸਰਕਾਰੀ ਵਕੀਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਖਵਾ ਕੇ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੇਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜੋ ਜਾਵੇ ।
ਪਰ ਇੱਕ ਤਾਂ ਅਮਨ ਨੇ ਕੋਈ ਬਿਆਨ ਨੀ ਬਦਲਿਆ ਉਸਨੇ ਹਰ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਉਹੀ ਬਿਆਨ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦੁਹਰਾਇਆ । ਤੇ ਦੂਜਾ ਬਚਾਅ ਪੱਖ ਦੇ ਵਕੀਲ ਦੇ ਹਰ ਪੁੱਠੇ ਸਿੱਧੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ।ਉਹ ਖੁਦ ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕੋ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਕੇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰੱਖੇਗਾ । ਬਚਾਅ ਦੇ ਵਕੀਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕੁਝ ਨੀ ਪੁੱਛਿਆ ।
ਜਿਵੇਂ ਜਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲਿਆ ਤੇ ਪਰਮ ਉੱਪਰ ਸੀ ਜਾਂ ਉਹ ?
ਕਿੰਨੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ ਕਿੰਨਾ ਦੋਂਵੇਂ ਨੰਗੇ ਸੀ ?
ਕਿਸ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਸੀ ?
ਤੇ ਉਸਨੇ ਪਰਮ ਨੂੰ ਘਰ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ ?
ਉਸਦੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ?
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਿਲੇਸ਼ਨ ਕਿਥੋਂ ਤੱਕ ਸੀ ।
ਅਜਿਹੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਬੇਲੋੜੇ ਤੇ ਫਾਲਤੂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸਿਰਫ ਉਸਨੂੰ ਅਟਕਾਉਣ ਤੇ ਭਾਵੁਕ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਸੀ ।
ਪਰ ਉਸਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਤੇ ਪਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ।ਤੇ ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਜਵਾਬ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਉਵੇਂ ਦਿੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਰੂਰੀ ਸੀ ਮ ਜਿਥੇ ਵੀ ਲਗਦਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਉਹਨੇ ਉੱਤਰ ਲਿਖਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ।
ਪਰ ਕੋਰਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੀ ਸਨ ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮਕਾਨ ਮਾਲਿਕ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਕਤਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹਦੇ ਭਰਾ ਤੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਕੇਸ ਚਲ ਰਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਸਜਾ ਲਈ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ ।ਉਹ ਮਕਾਨ ਮਾਲਿਕ ਉਸਨੂੰ ਚਾਲੂ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ।ਕੁਝ ਉਸਨੂੰ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਣ ਦਾ ਨੋਟਿਸ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਭਰਾ ਖਿਲਾਫ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ । ਕਈ ਉਸਨੂੰ” ਚਾਲੂ” ਮੰਨਕੇ ਉਸਤੇ ਡੋਰੇ ਪਾਉਂਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਰਾਤੀ ਮਿਲਣ ਦੇ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ।ਅਜਿਹੇ ਘਰ ਉਹ ਖੁਦ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ । ਪਿਛਲੇ ਡੇਢ ਕੁ ਸਾਲ ਚ ਉਹ ਦਰਜਨ ਦੇ ਕਰੀਬ ਘਰ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ।
ਉਸਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਲਗਦੀ ਕਿ ਆਨਰ ਕਿਲਿੰਗ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਲੂਸ ਕੱਢਦੀ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਤੇ ਟੀਵੀ ਚ ਇਹਨੂੰ ਭੰਡਦਾ ਇਹ ਸਮਾਜ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਿਉ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਹੰਡਾਇਆ ਸੀ ।ਤੇ ਹੰਢਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਹ ਬੱਸ ਉਸ ਵਕਤ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਜੱਜ ਫੈਸਲਾ ਦਵੇ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਖੌਟਿਆ ਵਾਲਾ ਸਮਾਜ ਨਾ ਹੋਵੇ । ਪਰ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਕੁਝ ਕੁ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾ ਐਸੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੈਸਲੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ ।

ਉਸ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਅਮਨ ਕਚਹਿਰੀ ਚੋਂ ਪੇਸ਼ੀ ਮਗਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ ਅਜੇ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਗੋਲੀ ਦੀ ਦੇ ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਫਾਇਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਤੇ ਚਾਰੇ ਹੀ ਪਾਸੇ ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਮੱਚ ਗਈ । ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਛਾਂਤ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਸਭ ਉਸ ਪਾਸੇ ਗਏ ਜਿਧਰੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਸੀ । ਅਮਨ ਨੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਨਵਾਂ -ਵਿਆਹਿਆ ਜੋੜਾ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਬਿਲਕੁਲ ਛਾਂਤ ਪਿਆ ਸੀ । ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭੀੜ ਨੂੰ ਘੇਰਕੇ ਹਸਪਤਾਲ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਜ਼ਾਰੀ ਸੀ । ਪਰ ਨੇੜਿਓਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਚ ਕਾਨਾਫੂਸੀ ਸੀ ਕਿ ਦੋਂਵੇਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ।
ਗੱਲਾਂ ਗੱਲਾਂ ਚ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਦੋਂਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਕਿਤੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸੀ । ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਮੁੰਡਾ ਬੇਦਖਲ ਕਰ ਰਖਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੋਰੀ ਛੁਪੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਇੰਝ ਸਰਕਾਰੀ ਕੋਰਟ ਚ ਰਜਿਸਟਰ ਕਰਾਉਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਾ ਪਸੰਦ ਆਇਆ । ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਧਮਕੀ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਦਿਆਂ ਭਰੀ ਅਦਾਲਤ ਚ ਗੋਲੀ ਮਾਰਕੇ ਕਤਲ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ।
ਅਮਨ ਲਈ ਇਹ ਪੀੜ ਅਸਹਿ ਸੀ । ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਕਤਲ ਦੇਖ ਚੁੱਕੀ ਸੀ । ਹੁਣ ਇਹ ਦੋ ਹੋਰ !!! ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਕੀਲ ਦਾ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕੌਣ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੀ ਅਨਵਿਆਹੀ ਧੀ/ ਭੈਣ ਦਾ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਰੰਗ ਰਲੀਆਂ ਸਹਿਣ ਕਰ ਲਵੇਗਾ । ਪਰ ਏਥੇ ਤਾਂ ਇਸ ਜੋੜੇ ਨੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਣ ਦੇ ਸਬੂਤ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮਾਜਿਕ ਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦਵਾਈ ਸੀ । ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਕਤਲ ਹੋ ਗਏ ! ਇੱਜਤ ਲਈ !!
ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਮਗਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੰਦਗੀ ਜੀਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ।ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਇਹ ਜਿੰਦਗੀ ਕੁਝ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਜਾਨ ਬਚਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਕੁਝ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ।ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਰਮ ਬੱਚ ਜਾਏ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜੋੜਾ ਇੰਝ ਭਰੇ ਦਿਨ ਚ ਸਮਾਜ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾ ਬਣੇ ।
ਉਸਨੇ ਇੰਝ ਹੀ ਕੀਤਾ,ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਅਗਾਂਹਪੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਸ ਕਤਲ ਹੋਏ ਜੋੜੇ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਬਣਾਈ ।
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਈਕੋਰਟ ਚ ਰਿੱਟ ਦਾਖਿਲ ਕਰਕੇ ਇੰਝ ਸਮਾਜ/ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਲਈ ਕੋਰਟ ਤੋਂ ਇਜਾਜਤ ਲਈ । ਫਿਰ ਲੋਕਲ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਵੀ ਬਣਾ ਲਿਆ । ਪੈਸੇ ਤੇ ਜਮੀਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਮਰੇ ਜੋੜੇ ਵਿਚੋਂ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕਾਫੀ ਮਦਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ।ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਆਪਣਾ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਗਵਾ ਕੇ ਸਮਝ ਲੱਗੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਧਰਮ / ਜਾਤ ਦੇ ਅਖੌਤੀ ਢਾਂਚੇ ਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਖੜਦੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦਾ ਇੰਝ ਹਸ਼ਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ।
ਅਮਨ ਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਖੂਬ ਸੰਭਾਲਿਆ । ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਛੱਡਕੇ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਕੇਸ ਲੜਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ । ਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਦੀ ਕੇਅਰ ਟੇਕਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ।
ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਮਨ ਮੁਤਾਬਿਕ ਬਹੁਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਹੋਈਆਂ ।ਵਕੀਲ ਇਸ ਆਧਾਰ ਤੇ ਕਿ ਕਤਲ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਗੋਂ ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਚ ਸੁੱਧ ਬੁੱਧ ਖੋ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਸੀ । ਇਸਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਤਕਨੀਕੀ ਕਾਨੂਨੀ ਪਹਿਲੂਆਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਸੱਤੇ ਨੂੰ ਜੱਜ ਨੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਕੁੱਲ 5 ਸਾਲ ਦੀ ਸਜਾ ਸੁਣਾਈ ।
ਪਰਮ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਜਰੂਰ ਐਨੀ ਘੱਟ ਸਜਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ । ਅਮਨ ਵੀ ਹੁਣ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਚ ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਵਾਪਿਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ । ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ -ਬਾਪ ਦਾ ਕਚਹਿਰੀ ਚ ਰੁਲਦਾ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਭਾਬੀ ਦੀ ਰੁਲਦੀ ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ । ਜਿਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੁੱਕ ਜਾਂ ਮਿਹਣੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ ਸੀ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਕਬਜੇ ਦੀਆਂ ਵਿਉਂਤ ਗੁੰਦ ਰਹੇ ਸੀ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਕਦੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਤੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ । ਨਾ ਉਹ ਪਰਮ ਦੇ ਕਤਲ ਚੋ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਪਾਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕਰ ਸਕੀ । ਉਪਰੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਤਾਅਨੇ ਮੇਹਣੇ ਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਫਿਕਰੇ ਉਸਨੂੰ ਚੈਨ ਨਾ ਲੈਣ ਦਿੰਦੇ ।
ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਕੇ ਬੰਦਾ ਭਾਵੇਂ ਜਿੰਨਾਂ ਮਰਜ਼ੀ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਆਖੇ । ਪਰ ਓਥੇ ਕੱਟੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਹਰ ਤਰਾਂ ਦੀ ਹੋਸ਼ ਨੂੰ ਟਿਕਾਣੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ । ਤੇ ਜਦੋਂ ਜਜਬਾਤਾਂ ਚ ਵਹਿ ਕੇ ਕੀਤੇ ਜ਼ੁਰਮਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਬੰਦਾ ਕਰਨ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖੁਦ ਦੀ ਬੇਵਕੂਫੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ । ਉਹ ਘੜੀ ਪਲ ਉਸ ਪਲ ਨੂੰ ਕੋਸਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਪਲ ਉਸ ਹੱਥੋਂ ਜੁਰਮ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜੇਲ੍ਹ ਦਾ ਸਮਾਜ ਵੀ ਕੋਈ ਅਲਗ ਨੀ ਮਿਹਣੇ ਤੇ ਟਿੱਚਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਓਥੇ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਕਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ । ਪਰ ਇਕੱਲਤਾ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਭੋਰ ਭੋਰ ਖਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ ।
ਸੱਤੇ ਤੇ ਬੀਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਰੀਬ ਕਰੀਬ ਸਾਲ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੱਲੇ ਇਸ ਮੁਕੱਦਮੇ ਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੇਲ੍ਹ ਚ ਇਹੋ ਸਹਿਣ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਅਫਸੋਸ ਭਾਵੇਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਅਹਿਸਾਸ ਤਾਂ ਸੀ ਹੀ । ਤੇ ਪਰਮ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਦੀਆਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਵੇਖਕੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਹੋਰ ਵੀ ਪਸੀਜ ਜਾਂਦਾ । ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਿੱਡਾ ਵੀ ਕਠੋਰ ਪੱਥਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਖੋਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਨ ਇਹ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਸੱਤੇ ਤੇ ਬੀਰੇ ਦਾ ਦਿਲ ਸੀ । ਉਪਰੋਂ ਇੱਕਲਤਾ ਚ ਆਉਂਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਡਰ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਜਗਾ ਦਿੱਤੇ ਸੀ ।
ਅਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਵੱਲੋਂ ਅਗਾਂਹ ਕੋਈ ਵੀ ਅਪੀਲ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ । ਪਰ ਪਰਮ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਕੋਲ ਤਾਂ ਹੁਣ ਕਰਨ ਲਈ ਸੀ ਵੀ ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਮੁੜ ਕੇਸ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕਾਤਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਹੋ ਸਕੀ ਸਜਾ ਦਿਵਾਉਣੀ ਸੀ ।
ਅਮਨ ਦੇ ਜੀਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ । ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਸੀ ਪਰਮ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ । ਉਸਨੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪਰਮ ਦੀ ਸਾਥਣ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈ ਆਈ ਤੇ ਉਸੇ ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਘਰ ਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ ।
ਜੁਆਨ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੌਤ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਹੰਡਵੇ ਸਰੀਰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ।ਇਹੋ ਹਾਲ ਪਰਮ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਦਾ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ -ਨੁੱਕਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਅਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ । ਵੈਸੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦਾ ਵੀ ਕੌਣ ? ਅਮਨ ਦੇ ਸਮਝਾਉਣ ਤੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਅਪੀਲ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਸਜਾ ਮਿਲ ਗਈ ਓਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੋਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ । ਅਦਾਲਤਾਂ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਜਿੰਨਾਂ ਤੋੜਿਆ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ,ਓਥੇ ਹਰ ਸੁਣਵਾਈ ਚ ਹੀ ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਘਟਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਹੀ ।
ਤੇ ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਹੋਏ ਦੋ ਸਾਲ ਹੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੀ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਬਰਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੋਗ ਉਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਾਇਆ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੂਸਰੀ ਬਰਸੀ ਲਈ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਭੋਗ ਪਾਉਣ ਲਈ ਗਏ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਅਜ਼ੀਬ ਜਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ ਸਭ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਹੀ ਉੱਡ ਗਏ ।

ਇਸ ਸਾਲ ਦੀ ਬਰਸੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲੋ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੂਏ ਦੇ ਇਸ ਪੁੱਲ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਹਨ । ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਚ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਅਜ਼ੀਬ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸੁਣਦੀਆਂ ਸਨ । ਕਈਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਇਸ ਪੁੱਲ ਤੇ ਆਕੇ ਅਚਾਨਕ ਪੈਂਚਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ । ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਹਨੇਰੇ ਚ ਕਿਸੇ ਸਾਏ ਨੂੰ ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਵੀ ਕਰਦੇ । ਡਰਦੇ ਲੋਕੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਉਸ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਕਤਰਾਉਂਦੇ । ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਏ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਾਰੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਉਹ ਵੀ ਉੱਪਰੋਂ ਵਾਟ ਪਾ ਕੇ ਜਾਣਾ ਬੇਹਤਰ ਸਮਝਦੇ । ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਚ ਉਸ ਕਤਲ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਪ੍ਰੇਤ ਚ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ ।
ਅਮਨ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਵਹਿਮ ਹੈ । ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਸੁਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇਸ ਡਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਏ ਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ । ਗੱਲ ਗੱਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀਆਂ ਫੜਾਂ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿੰਨੇ ਡਰਪੋਕ ਹਨ । ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ।
ਇਸ ਵਾਰ ਬਰਸੀ ਦੇ ਭੋਗ ਮਗਰੋਂ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੋਹਤਤਬ ਬੰਦਿਆ ਨੇ ਕੱਠੇ ਹੋਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕਤਲ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਪਰਮ ਦੀ ਆਤਮਾ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ” ਸਿਆਣੇ” ਤੋਂ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ । ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਦੋ ਤੱਕ ਇਹ ਭਟਕੁ ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਇਸ ਰਸਤਿਓਂ ਲੰਗਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰੂ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ।
ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਡੇਰੇ ਦੇ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕਿ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ । ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕੇ ।
ਪਰਮ ਦੇ ਡੈਡੀ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰਤਬ ਬੰਦੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਜਾ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਡੇਰੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ । ਅੱਗਿਓ ਬਾਬੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਸੀ । ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਟਕਣ ਹੈ । ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਉਮਰ ਦੇ ਉਸ ਪੜਾਅ ਤੇ ਕਤਲ ਉਸ ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਥੋਂ ਬੰਦੇ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਭਟਕਣ ਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਵ-ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੀ ਉਸ ਰਸਤਿਓਂ ਲੰਗਦੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦਾ ਸੱਜ ਕੇ ਲੰਗਣਾ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ । ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਚ ਵਿਘਨ ਪਾ ਰਿਹਾ । ਇਸ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮਾਧ ਬਣਾ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਭਟਕਣ ਖਤਮ ਹੋ ਸਕੇ ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਬਾਬੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਜਹੇ ਕਾਫਲੇ ਨਾਲ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਆਕੇ ਮੁਆਇਨਾ ਕੀਤਾ । ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲਗਦੀ ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸ਼ਾਖਾ ਖੋਲਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗੀ ।
ਕਹੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਉਸਨੇ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਪੁੱਛ ਕੇ ਜਿਥੇ ਪਰਮ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਮਿਲੀ ਸੀ ਮਿੱਟੀ ਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਸੰਗਮਰਮਰ ਦਾ ਇੱਕ ਚਬੂਤਰਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ । ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕੱਚੀ ਲੱਸੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ । ਨਾਲ ਹੀ ਬਾਬੇ ਨੇ ਹੁਕਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਰ ਬਰਸੀ ਤੇ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕੱਚੀ ਲੱਸੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਜਾਏਗਾ ।ਤੇ ਹਰ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੀ ਦਾ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕੱਚੀ ਲੱਸੀ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣਾ ਜਰੂਰੀ ਸਮਝੇ ।
ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਓਥੇ ਪੂਜਾ ਪਾਠ ਲਈ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਬਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ ਚਲਾ ਗਿਆ । ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਕਿਸੇ ਬੁਰੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਗੇ ।
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸ ਸਮਾਧ ਦਾ ਘੇਰਾ ਵੱਧਦਾ ਵੱਧਦਾ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲਾਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਪੇਟੇ ਚ ਲੈ ਗਿਆ । ਆਸ ਪਾਸ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਚੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਜਗ੍ਹਾ ਉਸੇ ਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਗਈ । ਲੋਕੀ ਕਿਸੇ ਕਰੋਪੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਚੁੱਪ ਰਹੇ । ਵੈਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਕਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਚ ਲੋਕੀ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਚ ਚੁੱਪ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ।
ਕੁਝ ਵਿਸਵਿਆ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਇਹ ਡੇਰਾ ਕੁਝ ਕੁ ਚ ਹੀ ਕਨਾਲਾਂ ਚ ਫੈਲ ਗਿਆ । ਨਾਮਕਰਨ ਵੀ ਪਰਮ-ਦਸੇਰਾ ਕਰ ਲਿਆ । ਤੇ ਇੰਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਡਰ ਨੇ ਇੱਕ ਕਤਲ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਧਰਮ ਦਾ ਧੰਦਾ ਉਸਾਰ ਦਿੱਤਾ । ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਜ ਤੇ ਲੋਕ ਵਿਰੋਧੀ ਸੀ ਅੱਜ ਉਸੇ ਨੂੰ ਲੋਕ ਪੂਜ ਰਹੇ ਸਨ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਦੁਆ ਮੰਗ ਰਹੇ ਸੀ । ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਪਸੰਦ ਸੀ ਚਾਹੇ ਨਾ ਪਸੰਦ ਪਰ ਕਰ ਸਾਰੇ ਹੀ ਰਹੇ ਸੀ । ਮਗਰੋਂ ਡੇਰੇ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਮਗਰੋਂ ਇਸਦੀ ਪਹੁੰਚ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੱਕ ਹੋ ਗਈ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ।
ਪਰ ਇਸ ਸਭ ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੀ ਉਹ ਅਮਨ ਨੂੰ ਕਿ ਪਰਮ ਦਾ ਨਾਮ ਰਹਿੰਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ । ਨਾ ਇਹ ਲੋਕ ਕਦੇ ਡਰ ਚੋ ਨਿਕਲਣਗੇ ਤੇ ਨਾ ਉਹਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਡੇਰਾ ਚਲਦਾ ਰਹੇਗਾ । ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸੱਭਿਅਕ ਤੇ ਸਮਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖਵਾ ਕੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਉਕਰਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਰੂਹਾਨੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਜਿਸਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੱਸ ਕੇ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਹੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ । ਤੇ ਨਸੀਹਤਾਂ ਲਿਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਕਿ ਕਿੰਝ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ । ( ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿੰਝ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਵਲ ਚ )
ਇਥੇ ਸਿਰਫ ਉਸਦਾ ਸਾਲ ਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਆਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
ਇਸ ਪਾਸਿਉਂ ਥੋੜਾ ਸੁਰਖਰੂ ਹੋਕੇ ਅਮਨ ਨੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਜੋ ਕੰਮ ਦੇਖਣਾ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ੈਲਟਰ ਹੋਮ ਦਾ ਜਿਥੇ ਨਿੱਤ ਹੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਪੰਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੀ ਸੀ । 

Harjot Di Kalam ਵਟਸਐਪ : 70094-52602

Facebook Instagram ਤੇ Telegram : Harjot Di Kalam

ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਇਸ ਪੇਜ਼ ਤੇ ਜਾਓ

Story Anlag Part IV

ਕਹਾਣੀ ਅਣਲੱਗ 

ਚੌਥਾ ਤੇ ਆਖ਼ਿਰੀ ਭਾਗ 

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਮਨ ਚ ਅੜੀ ਉਹ ਘੁੰਡੀ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਲਝਦੀ ਚਲੇ ਗਈ । ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਸਖਸ਼ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਿਆ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਤਨ ਤੇ ਮਨ ਦੋਂਵੇਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਟਿਊਨ ਵਿੱਚ ਜਾਪਦੇ ਸੀ । ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਦਿਮਾਗ਼ ਚ ਭਰੀਆਂ ਬੋਝਲ ਗੱਲਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੀਆਂ । ਦੋਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਕਸੂਲ ਐਕਟਿਵ ਕੁੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ,ਰਿਲੇਸ਼ਨ ਚ ਰਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਨਾਨ ਵਰਜਨ ਕੁੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਕੀਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਸੁਣ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਜੋ ਇੱਕ ਮਰਦ ਈਗੋ ਬਣੀ ਸੀ ,ਉਹ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਨਿੱਕਲ ਰਹੀ ਸੀ । ਜੇ ਕਿਸੇ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ  ? ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਗੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਘਰਦਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਫਿਰ ? ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੁੜੀ ਅਣਲੱਗ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਉਸਨੇ ਇਹੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਮਾਜ ਵਿਚੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ । ਉਹ ਆਪ ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕੁਡ਼ੀ ਨਾਲ ਐਨੇ ਸਾਲ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਚ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ ਜੋ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ । ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚ ਆਉਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਝੂਠਾ ਪੈ ਗਿਆ । 
ਰਾਤੀਂ ਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ  ਚ ਅਲੱਗ ਸੌਂ ਗਿਆ ਸੀ । ਰਾਤ ਭਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ,ਕਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਜਾਵੇ । ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸੁਵੱਖਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਬਿਨਾਂ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਉਠਾਏ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਮੀ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਗੁਰੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਸੌਂ ਚੁੱਕਾ ਸੀ । ਕਈ ਦਿਨ ਇਹੋ ਉਹ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ । ਮੈਸੇਜ ਜਾਂ ਕਾਲ ਤੇ ਗੁਰੀ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਹਾਈ ਹੈਲੋ ਕਰਦਾ । ਤੇ ਰਾਤੀਂ ਸੌਂਣ ਦਾ ਨਾਟਕ । ਗੁਰੀ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਪੁੱਛ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਇੰਝ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੰਮ ਜਾਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ । 
ਗੁਰੀ ਸਭ ਸਮਝ ਤਾਂ ਰਹੀ ਸੀ ,ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੋ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ । ਫਿਰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮਾਉਣ ਜਾਂ ਇੰਝ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ । ਜੋ ਹੈ ਸੋ ਹੈ ਉਸਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਤੱਕ ਦੌੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ? ਜੋ ਬਦਲਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਣ ਚ ਸਿਆਣਪ ਹੈ । ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਅੱਗਿਉਂ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ।
ਪਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤਾਂ ਹੋਣ ਜੇ ਉਹ ਆਹਮਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਤਾਂ ਕਰੇ । ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਜਿਵੇੰ ਦੌੜ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ । ਇੱਕ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਿਸ ਆਈ ਉਦੋਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸੁਖਵੀਰ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦੋ ਵਾਰ ਬੁਲਾਇਆ ਪਰ ਉਹ ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਹਿਕੇ ਫਿਰ ਸੌਂਣ ਲੱਗਾ । ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਉੱਠਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਲਾਈਟ ਆਫ਼ ਕਰਕੇ ਲੇਟ ਗਈ । ਪਰ ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਪੂਰੀ ਖਿਝ ਸੀ । “ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦੱਸੇ ਤਾਂ ਸਹੀ ਹੋਇਆ ਕੀ ਏ “। ਇੰਝ ਵੀ ਕੋਈ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਲੇਟੇ ਲੇਟੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਜਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਈ । ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟ ਇੱਕ ਲੱਤ ਘੁਮਾ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾ ਉੱਪਰ ਰੱਖ ਲਈ । ਨਿੱਘੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਸਾਹਾਂ ਨੇ ਸੁਖਵੀਰ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।ਪਰ ਜਿਵੇੰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤਨ ਮਨ ਨੂੰ ਕੁੰਡਲੀ ਮਾਰ ਲਈ ਹੋਵੇ । ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਦਾ ਨਾ ਵੇਖ ਗੁਰੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਘੁਮਾਉਣ ਲੱਗੀ । ਹੱਥ ਖਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗੇ । ਪਰ ਢਿੱਡ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਸੁਖਵੀਰ ਨੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ।
-“ਪਲੀਜ਼ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ “. ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚੋ ਭਰੀ ਗੱਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ ।
-“ਪਰ ਕਿਉਂ ਸੁਖ,ਇਹ ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਹੋਇਆ ਕੀ ,ਅਚਾਨਕ ਇੰਝ ਬਦਲਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ? “ਗੁਰੀ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੀ ਗਈ। 
ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰਦਾ ਰਿਹਾ । ਪਰ ਅੱਜ ਗੁਰੀ ਵੀ ਜਿੱਦ ਤੇ ਸੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਉਹ ।ਤੇ ਊਸਦੀ ਜਿੱਦ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਖੀਰ ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਸੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ।
-ਉਸ ਦਿਨ ਜੋ ਵੀ ਹੋਇਆ ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਮਗਰੋਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਛੂਹਿਆ ਵੀ ਹੈ ,ਮੇਰੇ ਮਨ ਚ ਗੰਦੇ ਜਿਹੇ ਅਹਿਸਾਸ ਭਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ।ਤੇ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾ ਸਕਦਾ । ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ । 
ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇੰ ਇੱਕ ਦਮ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ ਉਹ ਇੱਕ ਦਮ ਉੱਠਕੇ ਪਿਛਾਂਹ ਹੋ ਗਈ  । ਹੰਝੂ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਆ ਕੇ ਅਟਕ ਗਏ । ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ ਤੇ ਬੋਲੀ .
-ਸੁਖਵੀਰ ,ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਲਗਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਹੀਂ ਹਾਂ ? ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਚਾਹੁਣ ਨਾ ਚਾਹੁਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ।
ਸੁਖਵੀਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ 440 ਵੋਲਟ ਦਾ ਝਟਕਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ । ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਇੱਕਦਮ ਉੱਠਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ।ਗੁਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਨਿੱਕਲਦੇ ਸ਼ਬਦ ਬਾਹਰੋਂ ਆਉਂਦੀ ਭਿੰਨੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚ ਉਸਨੂੰ ਵਿਖਰਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ । ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਗਨ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਬੈੱਡ ਤੇ ਬੈਠੀ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚਾਹਵਾਨ ਹੈ ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡੌਰ ਭੌਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਪਰ ਗੁਰੀ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ ।
-ਦੇਖ ਮੈਂ ਏਥੇ ਵੈੱਲ ਸੈੱਟਲ ਹਾਂ , ਇੰਡੀਆ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਚਾਹਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹਰ ਦਰਜ਼ੇ ਚ ਚੰਗਾ ,ਪੜ੍ਹਾਈ ,ਸ਼ਕਲ ਸੂਰਤ, ਪੈਸਾ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਅਫਕੋਰਸ ਬਾਕੀ ਸਭ ਲਿਆ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਆਹ ਤੇ ਸਾਰੇ ਖਰਚੇ ਵੀ ਖੁਦ ਕਰਨਗੇ । ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਕਰਵਾਵਾਂ ? ਤੇ ਸਭ ਮੇਰੇ ਰੋਹਬ ਚ ਰਹਿਣਗੇ । ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਭ ਉਲਟ ਹੋਏਗਾ । 
-“ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ? “ਸੁਖਵੀਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ
-ਪਿਆਰ ਦਾ ਮਤਲਬ, ਮੈਂ ਉਸ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਿੰਝ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਮਹਿਜ਼ ਸੁਆਦ ਲਈ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਪਨਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਈ ਉਸਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਅੱਗੇ ਆ ਗਈ । ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁਣ ਵੀ ਕੱਲ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਤੱਕ ਸਭ ਕਿੱਸੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ । ਤੇ ਕਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗ਼ੀ । ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੁਣ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹਾਂ ।” ਕਹਿਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆ ਤੇ ਰੁਮਾਂਟਿਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਨੂੰ ਛੇੜਨ ਲੱਗੀ ।
ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਦਿਲ ਤਾਂ ਜਿਵੇੰ ਇੱਕ ਦਮ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ।ਜਿਸਮ ਚ ਇੱਕ ਐਸੀ ਠੰਡਕ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀਆਂ ਕਾਮੁਕ ਹਰਕਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰਨ ਜੋਗੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
-ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਂਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਰੂਹ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਏਂ । 
-ਮਿਸਟਰ ਸੁਖਵੀਰ! ਗੁਰੀ ਇੱਕ ਦਮ ਚੀਖ ਕੇ ਬੋਲੀ ,” ਸੋਚ ਤੇਰੀ ਜਿਸਮ ਤੋਂ ਅਗਾਂਹ ਨਹੀਂ ਗਈ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਦਿਲ ਤੇ ਰੂਹ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰ ਰਿਹੈ ? ਇਸ਼ਕ ਤੇ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ ਇਸ ਲੈਵਲ ਤੇ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸਮਾਂ, ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਦੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ । ਸਿਰਫ਼ ਮੂੰਹ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਦਿਲ ਤੇ ਰੂਹ ਦੀ ਮੁਹੱਬਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ । ਵਕਤ ਪਏ ਤੋਂ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ । ਤੇ ਆਪਾਂ ਤਾਂ ਮਹਿਜ਼ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਅਰਸਾ ਪਹਿਲੀ ਰਿਲੇਸ਼ਨ ਚ ਕੀਤੇ ਸੈਕਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ ।
ਸੁਖਵੀਰ ਚੁੱਪ ਸੀ , ਕੀ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਗਲਤ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾ ਬੈਠਾ ਸੀ ?ਜਵਾਬ ਗੁਰੀ ਨੇ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ।
-ਰਹੀ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ,ਹਾਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁੱਲ ਹੈ , ਰਹੇਗੀ ਵੀ। ਤਨ ਮਨ ਤੇ ਰੂਹ ਤੋਂ । ਤੈਨੂੰ ਪਤੈ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਪਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਇਸ ਲੈਵਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਇਸ ਲਈ ਲੱਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਤਨ ਮਨ ਤੇ ਰੂਹ ਤੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਸੀ । ਤੇ ਆਪਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਓਥੇ ਤਨ ਮਨ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜ ਕੀਤੀ । ਤਨ ਤਾਂ ਰੋਜ ਧੋ ਵੀ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਸਭ ਮੈਲ ਉੱਤਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸਤੋਂ ਵੱਧ ਤਨ ਹੋਰ ਸੁੱਚਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ? ਪਰ ਮਨ ਤੇ ਰੂਹ ਚ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੱਸਿਆ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਪਲ ਪਲ ਜੀਅ ਲਿਆ ਹੋਵੇ । ਓਥੋਂ ਮੁੜਨਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ।  ਤੇ ਇਹ ਵਕਤ ਮੰਗਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਆਪਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਦੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਸਭ ਪਾਸਿਓਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ । 
ਸੁਖਵੀਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਹੁੰਗਾਰੇ ਚ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ । ਤੇ ਗੂਰੀ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ ।
– ਬੱਸ ਆਖ਼ਿਰੀ ਗੱਲ ਕਹਾਂਗ਼ੀ , ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਉਸ ਦਿਨ ਇਸ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਸੀ ।ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਸਿਓਂ ਉਸ ਦਿਨ ਅਣਲੱਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ । ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਜਾਂ ਜੂਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਜੁੱਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ । ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਤੇ ਰੂਹ ਤੋਂ ਅਣਲੱਗ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ । ਜਿਸਮ ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਰਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਣੇ ਹਨ । ਬਾਕੀ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਜੋ ਤੇਰਾ ਫੈਸਲਾ ਹੋਏਗਾ ਮੈਨੂੰ ਮੰਜੂਰ ਹੈ । ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫੋਰਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ । ਆਖਕੇ ਉਹ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹੋਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ । 
ਸੁਖਵੀਰ ਵੀ ਕੁਝ ਦੇਰ ਸੋਚਦਾ ਸੋਚਦਾ ਲੇਟ ਗਿਆ । ਮਨ ਚ ਰਾਤ ਭਰ ਉਹੀ ਸਭ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ । ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਕੰਨਾਂ ਚ ਪਈ ਗੁੱਡ ਮਾਰਨਿੰਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇ ਕੱਪ ਲਈ ਸੁਖਵੀਰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਹਾਸਾ ਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਸੀ । 
-“ਮੈਂ ਇੰਝ ਹੀ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਓਗੇ? “,। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੇ ਅਖੌਤੀ ਦਾਅਵੇ ਉਡ ਗਏ ਸੀ । ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਲੱਗੀ ਸੀ ਕਿ ਔਰਤ ਵੀ ਮਰਦ ਵਰਗੀ ਇਨਸਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । 
ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁਖਵੀਰ ਨੂੰ ਉਡੀਕਣ ਦੀ । ਕਾਫ਼ੀ ਦੇ ਕੱਪ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਰੱਖ ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਹੀ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਚ ਭਰ ਲਿਆ । ਕੱਸੇ ਗਏ ਜਿਸਮਾਂ ਨੇ ਸਭ ਉੱਤਰ ਖੁਦ ਹੀ ਸਮਝ ਲਏ । 

【ਸਮਾਪਤ 】

ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਲਿਖਤਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਈਟ ਨੂੰ ਫੋਲੋ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਵੱਧ ਜਾਣਕਾਰੀ ਇਸ ਪੇਜ਼ ਤੇ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਓ।

ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਪਛਾਣ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਣ ਲਈ ਇਸ ਲਿੰਕ ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ।

Story Anlag Part III

ਕਹਾਣੀ ਅਣਲੱਗ 
ਭਾਗ ਤੀਸਰਾ 

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਬੂਟੇ ਭਾਵੇਂ ਲੱਖ ਵਾਰ ਉੱਜੜਨ ਮੁੜ ਵੱਸਣ ਲਈ ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਫੁੱਟਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ । ਔਰਤ ਮਰਦ ਦੀ ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਖਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੂਹ ਤੱਕ ਤਰੰਗਾਂ ਛੇੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ । ਸੁਖਵੀਰ ਤੇ ਗੁਰੀ ਦੇ ਸਿਰਫ ਦਿਲ ਟੁੱਟੇ ਸੀ । ਹੁਣ ਹਰ ਬੀਤਦੇ ਦਿਨ ਨਾਲ,ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਹਰ ਪਲ ਨਾਲ ,ਪੀਤੀ ਹਰ ਚਾਹ ਨਾਲ ,ਪਿਆਰ ਦੀ ਹਰ ਤੱਕਣੀ ਨਾਲ ਇਹ ਖਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੇ ਸੀ । ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀਆਂ ਵੱਧਣ ਲੱਗੀਆਂ ,ਅੱਖਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੂਹ ਜਿਸਮ ਚ ਤਰੰਗਾਂ ਛੇੜਨ ਲੱਗੀ ਤੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਪਲ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਜਾਪਣ ਲੱਗਾ । ਰਾਤ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਣ ਦੀ ਹਸਰਤ ਜਾਗ ਉੱਠੀ । ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਿਲ ਦੇ ਉਹ ਜਜ਼ਬਾਤ ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਉੱਕਰੇ ਗਏ । 
ਉਸ ਦਿਨ ਗੂਰੀ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਦੁਖੀ ਸੀ , ਨਾਲ ਵਾਲੇ ਸਭ ਕੋਈ ਫਿਲਮ ਵੇਖਣ ਗਏ ਹੋਏ ਸੀ । ਤੇ ਕੰਮ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । “ਜਿਸ ਦਾ ਵੀ ਕਰਦੀਂ ਹਾਂ ਕੋਈ ਕਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖੜਦਾ,ਉਸਦਾ ਮੈਂ ਹਰ ਵਾਰ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕੱਲੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ .”।
ਰੋਂਦੀ ਉਹ ਕੰਮ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਈ ਸੀ । ਸੁਖਵੀਰ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਨੀਂਦ ਦੇ ਉਨੀਂਦਰੇ ਚ ਉੱਠਿਆ ਸੀ । ਕਿਸੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਖਵਾਬ ਨੂੰ ਗੁਰੀ ਦੇ ਰੋਣੇ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈੱਡ ਨਾਲ ਢੋ ਲਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ । 
“ਕੋਈ ਨਾ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਾਂ ਨਾ “। ਉਸਦੇ ਠੰਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਸੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਘੁੱਟਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ । ਗੁਰੀ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਕੇ ਡੁਸਕਣ ਲੱਗੀ । “ਤੂੰ ਵੀ ਬਾਕੀ ਸਭ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰੇਗਾਂ ,ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹੀ ਐਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ .” ਗੁਰੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਚ ਪਕੜ ਕੇ ਬੜੀ ਨੀਝ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ,” ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਗਾਂ “,ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਅੱਜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਬੋਲੇ ਸੀ . ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਜਿਵੇੰ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਚ ਖੁੱਬਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਸਮਾਂ ਗਈ ਸੀ ।ਤੇਜ਼ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕੇ ਸੀ । ਦਿਲ ਦਾ ਧੜਕਣ ਤੇ ਸਾਹ ਦਾ ਮੁੜ ਚੱਲਣਾ ਸਿਰਫ ਉਦੋਂ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਜਦੋਂ ਗੁਰੀ ਨੂੰ ਕੋਸੇ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਰਮਾਹਟ ਭਰੇ ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਏ । ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਚ ਗਈਆਂ । ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਸਪਰਸ਼ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਝੁਣਝੁਨੀ ਛਿੜ ਗਈ । ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਦਮ ਝੂਠਾ ਪੈ ਗਿਆ । ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਹੱਥ ਖਿਸਕਦੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸੀ ।  ਉਸਦੇ ਨਰਮ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸੁਖਵੀਰ ਦੀ ਪਕੜ ਚ ਸੀ ਤੇ ਪਲ ਪਲ ਉਸਦੇ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ ।ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਹੱਥ ਖਿਸਕਦੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋ ਜਿਵੇੰ ਕੁਝ ਗਵਾਚਿਆ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋਣ । ਉਂਝ ਹੀ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਭਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਥੱਲੇ ਲਿਫਦੀ ਗਈ । ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਕੱਸ ਲਿਆ ਸੀ । ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੇੜ ਛੇੜ ਨਵਾਂ ਹੀ ਸੰਗੀਤ ਛੇੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਹਰ ਪਲ ਜਿਸਮ ਚ ਵੱਧਦੇ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਪਿਗਲੇਪਣ ਨੂੰ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਛੋਹੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ । ਮਹਿਸੂਸ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਛਾਹ ਗਏ ਸੁਖਵੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ । ਊਸਦੀ ਅੰਗ ਅੰਗ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਉਸਦਾ ਜਿਸਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਸੁਖਵੀਰ ਦਾ ਵੀ ਇਹੋ ਹਾਲ ਸੀ । ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਚੁੰਮਦਾ ਤੇ ਜਿਥੇ ਵੀ ਉਹ ਛੋਹਦਾ ਉਸਨੂੰ ਤੜਪ ,ਗਰਮੀ ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਰਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲਦਾ । ਕਦੋੰ ਦੋਂਵੇਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਏ । ਤੇ ਕਦੋੰ ਨਗਨਤਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪਰਦੇ ਚ ਕੱਜੀ ਗਈ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ । ਜਿਸਮ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਹਾਣ ਦੇ ਹੋਕੇ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਚ ਇੰਝ ਸਮਾ ਗਏ ਜਿਵੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾ ਰਹੇ ਹੋਣ । ਅਚਾਨਕ ਹੋਈ ਇਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਸੁਆਦ ਹਰ ਬੀਤਦੇ ਦੇ ਪਲ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਤੋਂ ਪੀਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦਿਆਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਦੀ ਹੀ ਚਲੀ ਗਈ । ਹੱਥਾਂ ਚ ਸਮੇਟ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਧੁਰ ਤੱਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮਿਲਣ ਦੇ ਉਸ ਆਖ਼ਿਰੀ ਮੁਕਾਮ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕੇ ਸੀ । 
…………..
ਚਰਮ ਸੁੱਖ ਦੀ ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਵੀ ਚਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ,ਪਰ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਨਹੀਂ । ਕਹਾਣੀ ਤਾਂ ਇਸਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ।ਇਸੇ ਤੇ ਉੱਸਰਦੀ ਹੈ । ਇਸ ਮੁਕਾਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਇਕਰਾਰ ਪੱਕੇ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ਤੇ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਤਮੰਨਾ । ਹੁਣ ਤਾਂ ਦਿਨ ਵੀ ਕੱਠਿਆ ਦੇ ਬੀਤਦੇ ਸੀ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵੀ । ਪਰ ਯਾਦਾਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੁੜ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਚਰਮ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਕੋਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਅੱਗੇ ਆ ਖੜਦਾ ਹੈ । ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਇਆ । ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਸਮਾਏ ਉਸ ਚਰਮ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਮੁੜੇ ਸੀ । ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਕਿਸੇ ਗੱਲੋਂ ਰੀਤੂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ਤੇ ਜ਼ਿਕਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਉਸ ਆਲਮ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਕਦੋੰ ਸੁਖਵੀਰ ਖੁਦ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਫਰੋਲਣ ਲੱਗਾ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ । ਰੀਤੂ ਨਾਲ ਬੀਤੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਪਲ ਪਹਿੱਲੀ ਕਿੱਸ ਤੋਂ ਅੰਤਿਮ ਮਿਲਣ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋ ਮੱਲੋਮੱਲੀ ਨਿਕਲਦਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਗੁਰੀ ਸੁਣਦੀ ਰਹੀ ਸਮਝਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੱਸਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਾਸੇ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਇਨਜੂਆਏ ਕਰਦੀ ਰਹੀ । ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸੁਖਵੀਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟਕੇ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛ ਲਿਆ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ।
ਗੁਰੀ ਦੱਸਣਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਪਰ ਸੁਖਵੀਰ ਦੀ ਜਿੱਦ ਅੱਗੇ ਊਸਦੀ ਇੱਕ ਨਾ ਚੱਲੀ । ਉਸਦੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਤੇ ਅਖੀਰ ਉਸਨੇ ਸਭ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ । ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹ ਸੁਖਵੀਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਚ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ । ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੁੜ ਗੁਰੀ ਦੇ ਜਿਸਮ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ ਸੀ । ਊਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਦਲਦੀ ਗਈ ਖੁਦ ਦੇ ਜਿਸਮ ਚ ਵੀ ਅਲੱਗ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਸੀ । ਹਰ ਨਵੀ ਗੱਲ ਤੇ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਗਏ । ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਗੁਰੀ ਦੇ ਜਿਸਮ ਚ ਵਧਦੀ ਉਤੇਜਨਾ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ । ਤੇ ਹਰ ਪਲ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਚ ਜਾਂਦੇ ਗੁਰੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ੰਗਤਾ ਵੱਧਦੀ ਗਈ ਸ਼ਬਦ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਗਨ ਹੁੰਦੇ ਗਏ । ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਫਰੋਲਿਆ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੁਣ ਉਸਨੇ ਉਮਰ ਭਰ ਜਿਉਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਸ਼ਰਮ ਨਾਮ ਦੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਤੇਜਨਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਨਾ ਦਿੱਤਾ । ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਬੋਲਦੇ ਬੋਲਦੇ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸਾਹ ਉੱਖੜ ਗਏ ਤੇ ਉਖੜਦੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਨੇ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ । ਉਤੇਜਨਾ ਦੇ ਉਸ ਸ਼ਿਖਰ ਤੋਂ ਮੰਜਿਲ ਤੇ ਜਾਣ ਚ ਜੋ ਸੁੱਖ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ । ਉਸ ਮਗਰੋਂ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।
ਪਰ ਸੁਖਵੀਰ ਦੇ ਮਨ ਗਲਤਾਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ । ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਭਰ ਅਣਲੱਗ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਨੇ ਜਿਹਨਾਂ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣਿਆ ਉਹੀ ਉਸਨੂੰ ਕੱਚਾ ਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ । ਸਮਾਜ ਦੀ ਸੋਚ ਇੱਕ ਪਲ ਚ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਤੇ ਛਾ ਗਈ । ਉਹ ਇੱਕ ਵਰਜਨਿਟੀ ਖੋ ਚੁੱਕੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਿਹਾ ਤੇ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਬਿਤਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਕਾਸ਼ ਉਸਨੇ ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਨਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੁੰਦਾ । ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਗੰਦੇ ਤੇ ਸੈਕੰਡ ਹੈਂਡ ਵਰਗੇ ਵਿਚਾਰ ਭਰ ਗਏ । ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਦੀ ਛੋਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਚੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ । 
ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦ ਆਲੀ ਈਗੋ ਅੱਗੇ ਆ ਗਈ ਸੀ । ਜੋ ਖੁਦ ਬਾਰੇ ਸਭ ਭੁੱਲ ਕੇ ਔਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਸ਼ਰਤ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਪਲਾਂ ਦੀ ਉਸ ਉਤੇਜਨਾ ਦੀ ਖੇਡ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਦੋਰਾਹੇ ਤੇ ਲਿਆ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ।

ਚਲਦਾ ………

ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ

Story Anlag Part II

ਕਹਾਣੀ :ਅਣਲੱਗ 
ਭਾਗ ਦੂਸਰਾ 
ਸੁਖਵੀਰ ਦਾ ਦਿਲ ਰੀਤੂ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਇੱਕ ਇੱਕ ਪਲ ਚ ਗੁੰਮ ਗਿਆ ਸੀ । ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੇ ਖਾਲੀਪਣ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਟਸਐਪ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ । ਪਰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਹਸਬੈਂਡ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਡੀਪੀ ਵੇਖ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਦੇਖ ਓਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ । ਅਲਵਿਦਾ ਦਾ ਆਖ਼ਿਰੀ ਮੈਸੇਜ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਚੈਟ ਚ ਗੁੰਮ ਜਾਂਦਾ । ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਡਿਲੀਟ ਕਰ ਦਵੇ । ਪਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਕੰਬ ਉੱਠਦੀਆਂ । ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਚੈਟ ਡਿਲੀਟ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ । 
ਤਦੇ ਗੁਰੀ ਦਾ ਮੈਸੇਜ ਫਲੈਸ਼ ਹੋਇਆ । ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦਾ ਖਾਣੇ ਦਾ ਬ੍ਰੇਕ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਖੁਦ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਫੋਟੋ ਕਲਿੱਕ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਭੇਜੀ ਸੀ । ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਚ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰਤਨਮਾਨ ਫੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਫੋਟੋ ਦੇ ਬਦਲੇ ਚ ਉਸਨੇ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਦੇ ਬਟਨ ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕੀਤਾ ।ਅੱਗਿਉਂ ਗੁਰੀ ਦਾ ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿੱਸਿਆ।
ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਫਿਊਜ਼ ਉੱਡੇ ਵੇਖ ਗੁਰੀ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਜਰੂਰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਕੋਸ ਰਿਹਾ ਹੋਣਾ । “ਹੁਣ ਤੇ ਉਹਦਾ ਵਿਆਹ 
ਹੋ ਗਿਆ ਹੁਣ ਤੋਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾ “. ਇੰਝ ਹਰ ਰੋਜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਦਾਸ ਬਣਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਭਲਾਂ ? 
ਗੁਰੀ ਨੇ ਕਹਿ ਤਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੋਚਕੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਫਿਰਨ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਸ਼ਿਕਨ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ । ਉਹ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸੁਖਵੀਰ ਉਦਾਸ ਹੋਵੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਉਦਾਸੀ ਜ਼ਾਹਿਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦਵੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋੰ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਉਦਾਸ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਸੀ । ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਟੁੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਸਮਝਦੇ ਹਨ । ਟੁੱਟਣ ਦਾ ਦਰਦ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਦਾ ਵੀ ਸਮਝ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । 
ਪਰ ਸੁਖਵੀਰ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਤੇ ਰੀਤੂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਏ ।ਇੱਥੇ ਲਈ ਤੁਰਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਦੋ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਚ ਰੀਤੂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕੇ ਲੈ ਆਏਗਾ। ਤੇ ਫਿਰ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਹੋਵੇਗੀ । ਪਰ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਤੇ ਚਾਰ ਤੋੰ ਪੰਜ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਦਿਆ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਫੋਨ ਕਾਲ ਦੇ ਸਹਾਰੇ । ਉਮਰ ਦੇ ਸੁਨਿਹਰੇ ਵਰ੍ਹੇ ਖਵਾ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਫਾਸਲੇ ਨਾ ਮਿਟ ਸਕੇ । ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਹੋਕੇ ਚਲੀ ਗਈ । ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਆਪਸ਼ਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਇਹੋ ਜਹੀ ਕਹਾਣੀ ਹੀ ਗੁਰੀ ਦੀ ਸੀ ,ਆਪਣਾ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਸਮਾਜਿਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸਗੋਂ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਮਿੱਤਰ ਵੀ । ਗੁਰੀ ਵੀ ਧੰਮੀ ਨੂੰ ਇਸੇ ਲਈ ਛੱਡ ਆਈ ਸੀ । ਪਰ ਉਸਦੇ ਅਜੇ ਪੈਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੰਮੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ । ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਸੀ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੁਨੱਖਾ ਸੀ ਪੂਰੇ ਟੱਬਰ ਦੀ ਆਸ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਕਨੇਡਾ ਸੈੱਟਲ ਹੋ ਜਾਊਗਾ । ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਕੱਲੀ ਦੀਆਂ ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਚ ਗੁਜਰੀਆਂ ਸੀ ।
ਇੱਥੇ ਇਸ ਬੇਸਮੈਂਟ ਚ ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਫਟ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤਾਂ ਦਵਿੰਦਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ । ਬਾਕੀ ਮੁੰਡਿਆ ਨਾਲੋਂ ਅੱਡ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਿਆ । ਬਿਨਾਂ ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ ਤੋਂ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿ ਰਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਏਥੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ । ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ । ਤੇ ਫਿਰ ਕੁਝ ਦਿਨ ਕੱਢੇ ਤੇ ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਵੱਲ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੇ ਇਹੋ ਰੁਟੀਨ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ । ਜਿਵੇੰ ਕੋਈ ਇੱਕੋ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਚ ਬੋਰ ਹੋ ਜਾਏ । ਫਿਰ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰੇ । 
ਪਰ ਸੁਖਵੀਰ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਕੁ ਦਿਨਾਂ ਚ ਹੀ ਅਲੱਗ ਦਿੱਸਣ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਬਾਕੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਘਟੀਆ ਜੋਕਸ ਸੀ ਨਾ ਕਿਸੇ ਵਾਰ ਚੰਗਾ ਮਾੜਾ ਕਹਿਣਾ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਬਾਰੇ ਊਹਦੇ ਮੂੰਹੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸੁਣਿਆ । ਉਸਨੇ ਕਹਿਣਾ” ਛੱਡੋ ਸਭ ਦੀ ਲਾਈਫ ਏ ਆਪਾਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ “.
ਪਰ ਬਾਕੀ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਚ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਦੇ । ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅਲੱਗ ਬੈਠਣ ਲੱਗੇ । ਅੱਡ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ । ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਵਕਤ ਕੱਢਦੇ ਗਏ ਤੇ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮੁਕਾਮ ਤੇ ਲੈ ਗਏ ਸੀ । 
ਇੱਕੋ ਜਹੀ ਸਮਝ ਆਲੇ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ । ਸੁਖਵੀਰ ਤੇ ਗੁਰੀ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗੇ ਸੀ । ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸੁਖਵੀਰ ਕੋਲ ਕੋਈ ਆਪਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਕਈ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਪਰੋਪੋਜ਼ਲ ਉਸਨੂੰ ਆਏ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਹਰ ਵਾਰ ਨਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ । ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਪਰੋਪੋਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਪਾਸਿਓਂ ਹੁਣੇ ਨਿੱਕਲੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਫਿਰ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਚਲੀ ਜਾਵੇ । ਉਸਦਾ ਮਨ ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਅ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਮੁਤਾਬਿਕ ਕੁੜੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ । 
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਆਦਤ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਜੋ ਮਿਲੇ ਅਣਲੱਗ ਮਿਲੇ ,ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਾਏ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਉਂਦਾ ।ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਰਹੀ ਸੀ । ਕਿ ਜੋ ਮਿਲੇ ਅਣਲੱਗ ਮਿਲੇ। ਉਸਦੀ ਦਾਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਦੀ ਸੀ । ਮਾਸੀ ਮਾਮੇ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਹਿਨਣ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੀ । ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਲਈ ਇੰਝ ਦੀ ਕੋਈ ਰੋਕ ਟੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਜੋ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਨਵਾਂ ਨਕੋਰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ । 
ਇਸੇ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇ ਰੀਤੂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਮਰੇ ਚ ਮਿਲੇ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਦਿਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰੀਤੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਆਪਣੇ ਲਈ ਬਣਾਈ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਲਗਦੀ ਸੀ ਉਸਨੂੰ । 
ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰਦੇ ਉਸਨੇ ਸੰਗਦੇ ਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ,” ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ,ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਏਗਾ ਨਾ ?” 
ਉਸਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਇਹੋ ਸੀ,”ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” ਸੱਚੀ ਉਦੋਂ ਉਸ ਲਈ ਰੀਤੂ ਹੀ ਊਸਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸੀ । ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰੀਤੂ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ ,”ਮੇਰੀ ਸਹੁੰ ਖਾ ਕੇ ਆਖ ਭਲਾ ,”। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕਕੇ ਇਹੋ ਗੱਲ ਦੁਹਰਾਈ ਸੀ । ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਦਾ ਪਰਦਾ ਸੀ । ਦਿਲਾਂ ਚ ਵੀ ਦੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । 
ਫਿਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਐਨੇ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ ਉਹ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ ਕਿੱਧਰ ਗਈ । ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਿਗੜਿਆ । ਹਾਲਤਾਂ ਨੇ ਦੂਰੀਆਂ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਇਕਰਾਰ ਤੇ ਸਹੁੰ ਝੂਠੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ । ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਕੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿੱਘੇ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਬਿਸਤਰਿਆਂ ਖੁਸ਼ਬੋ ਮਾਣੀ ਸੀ । ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਪਲਾਂ ਦੀ ਕਸਾਵਟ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ । ਉਹ ਸਹੁੰਆਂ ਉੱਡ ਗਈਆਂ ਸੀ ਯਾਦਾਂ ਬਾਕੀ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਪੂਰੀ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ …….

ਚਲਦਾ …..

ਤੀਸਰੇ ਭਾਗ ਲਈ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ

Story Anlag Part I

This image has an empty alt attribute; its file name is images-2.jpeg

ਬੈਕਯਾਰਡ ਚ ਗੱਡੀ ਪਾਰਕ ਕਰਕੇ ਸੁਖਵੀਰ ਮਲਕੜੇ ਜਿਹੇ ਬੇਸਮੈਂਟ ਵੱਲ ਗਿਆ । ਵੈਨਕੂਵਰ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਇਸ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਟਾਊਨ ਦੇ ਅਪਰ ਸਾਈਡ ਉਹ ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ । ਚਾਰ ਜਣਿਆਂ ਚ ਦੋ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਸੀ । ਕਈ ਹੋਰ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਓਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਖੱਪ ਕਰਦੇ ਖਾਂਦੇ ਪੀਂਦੇ ਤੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ । ਘਰ ਦਾ ਕੱਲਾਪਣ ਸਭ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਜ਼ੀ ਰੱਖਣਾ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਚ ਗੱਪਾਂ ਮਾਰ ਟੈਮ ਕੱਢ ਲੈਣਾ ਹੀ ਸਹੀ ਲਗਦਾ ਸੀ ।
ਹੁਣ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਉਸਨੂੰ ਆਖ ਰਹੇ ਸੀ ਕਿ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਇਥੇ ਹੀ ਕਿਤੇ ਇੱਧਰ ਉੱਧਰ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ । ਪਰ ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਾ । ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਕਿਧਰੋਂ ਵੀ ਟੈਮ ਬਚਾ ਕੇ ਬੇਸਮੈਂਟ ਚ  ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਕਾਰਨ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਕੁੜੀ ਗੁਰੀ ਕੱਲੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਤਾਂ ਓਥੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੀ ਮਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ । ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਕਾਂਵਾਂਰੌਲੀ ਚ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਪਾਉਂਦਾ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋੰ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਪਏ ਗਈ ਸੀ ।
ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਬੈੱਲ ਵਜਾਈ ,ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਗੁਰੀ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ । ਨਹਾਕੇ ,ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਵਰਦੀ ਚ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ । ਆਪਣੇ ਵਰਕਿੰਗ ਡੇ ਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦੀ ਸੀ । ਦੇਰ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਮਗਰੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਸੌਂਦੀ ਫਿਰ ਕਲਾਸ ਲਗਾ ਕੇ ਆ ਕੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਤੇ ਫਿਰ ਤਿਆਰ ਹੋਕੇ ਮੁੜ ਕੰਮ ਤੇ ਹਫਤੇ ਚ 5 ਦਿਨ ਇਹੋ ਰੁਟੀਨ ਸੀ ਉਸਦਾ । ਤੇ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਸੁਖਵੀਰ ਵਾਪਿਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਚਾਹ ਤੇ ਸਨੈਕਸ ਲੈਣਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਰੁਟੀਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ  ।
ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਕੋਲ ਰੱਖੇ ਬੇਂਚ ਤੇ ਬੈਠ ਚਾਹ ਦੀਆਂ ਚੁਸਕੀਆਂ ਭਰਦੇ ਖਾਂਦੇ ਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ । ਸੁਖਵੀਰ ਨੂੰ ਚਾਹ ਦਾ ਐਨਾ ਝੱਸ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਪਰ ਸਿਰਫ ਗੁਰੀ ਨਾਲ ਬੈਠਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਊਹਨੇ ਆਦਤ ਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਾਲਜ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਲਾਈਫ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਤੋਂ ਜੀਅ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ …..ਕਿਸੇ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨਾ … ਤੇ ਆਨੇ ਬਹਾਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵਕਤ ਬਿਤਾਉਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ।
ਹੁਣ ਵੀ ਉਹ ਉਹੀ ਸਭ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ , ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਗੁਰੀ ਚ ਕੀ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ ਸੀ ਮੁੜ ਉਹ ਉਹੀ ਸਭ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਚ ਉਸਨੂੰ ਉਹੀ ਪਲ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦੇ ਲਗਦੇ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਲੈਂਦਾ । ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਊਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗ਼ੀ ਦਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਲ ਜਹਾਜ ਚੜਦੇ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਛੁੱਟ ਗਏ ਸੀ ।
ਗੁਰੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੀ ਰਹੀ , ਕਿਸੇ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਤੋਂ ਚੁਗਲੀ ਤੋਂ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਤਾਅਨੇ ਤੋਂ ਬੜੀ ਛੇਤੀ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ । ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਆ ਕੇ ਉਹ ਸੁਖਵੀਰ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਕਦੇ ਗ਼ੁੱਸੇ ਚ ਕਦੇ ਉਦਾਸੀ ਚ ਕਦੇ ਹਾਸੇ ਚ ,ਹੋਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਵੀ ਕੌਣ ਸੀ । ਸਾਰੇ ਹੀ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਦੀ ਲਾਈਫ ਇਹੋ ਜਹੀ ਸੀ ਇਹੋ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਸੀ । ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲੋਂ ਟੈਨਸ਼ਨ ਦਿੱਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਂਦੀ । ਸਿਰਫ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਸੁਖਵੀਰ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ । ਦੋ ਅਜਨਬੀਆਂ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬਣ ਗਏ ਸੀ । ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਅਕਸਰ ਉਹ ਲੇਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਫਿਰ ਕੰਮ ਤੱਕ ਪੈਦਲ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸੁਖਵੀਰ ਉਸਨੂੰ ਕੰਮ ਤੱਕ ਡਰਾਈਵ ਕਰਕੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ।
……….
ਸੁੰਨੀ ਹੋਈ ਬੇਸਮੈਂਟ ਚ ਵਾਪਿਸ ਆ ਉਹ ਕਾਲਜ਼ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਦਾਸਤਾਨ ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਣ ਲਗਦੀ । ਕਿਵੇਂ ਹਜਾਰਾਂ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚੋਂ ਰੀਤੂ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਟਿੱਕੀਆ ਸੀ । ਤੇ ਫਿਰ ਕਿੰਝ ਉਹ ਉਸਦੇ ਜਾਦੂ ਚ ਜਕੜਿਆ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਮੰਡਰਾਉਂਣ ਲੱਗਾ । ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮੁੰਡੇ ਦੁਪਿਹਰ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਕਲਾਸਾਂ ਮਿਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸੀ ।ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਰੀਤੂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਬਿਤਾਉਣ ਖਾਤਰ ਕਦੇ ਕਲਾਸ ਮਿਸ ਨਾ ਕਰਦਾ । ਕੁਦਰਤੀ ਉਸਦਾ ਤੇ ਰੀਤੂ ਦਾ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਗਰੁੱਪ ਵੀ ਇੱਕੋ ਬਣ ਗਿਆ । ਫਿਰ ਕਦੇ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਦੇ ਪੇਪਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਮਿਸ ਹੋਏ ਲੈਕਚਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਤੇ ਸਮਝਾਉਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਇੰਝ ਕਰਦੇ ਹੀ ਉਹ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਸੀ । 
ਉਸ ਨਾਲ ਕਾਲਜ ਦੇ ਬੈਂਚ ਤੇ ਕਲਾਸਰੂਮ ਲੈਬ ਕੰਟੀਨ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਤੱਕ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਇੱਕ ਪਲ ਅੱਜ ਵੀ ਚੇਤੇ ਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । 
ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਕਿੱਸ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਭੁੱਲਦੀ । ਯੂਥ ਫੈਸਟੀਵਲ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸੀ । ਉਹ ਭੰਗੜੇ ਦੀ ਟਿਮ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਰੀਤੂ ਗਿੱਧੇ ਦੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ।ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਅਕਸਰ ਲੇਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੱਕਣ ਲਈ ਦੋਂਵੇਂ ਆਉਡੀਟੋਰ ਦੇ ਬੈਕ ਰੂਮ ਚ ਗਏ ਸੀ । ਸ਼ਾਮ ਢਲ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਕਮਰੇ ਚ ਅਜੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਸਵਿੱਚ ਆਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੇ ਤੇ ਆਪਸ ਚ ਖਹਿ ਗਏ । ਲਾਈਟ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਲ ਚ ਕਈ ਜਜਬਾਤ ਜਾਗ ਗਏ । ਕਮਰੇ ਦੀ ਸ਼ਾਂ ਸ਼ਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ । ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਖਵੀਰ ਨੇ ਹੱਥ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੀਤੂ ਛੁਡਵਾ ਸਕੀ ।ਗੁੱਟ ਪਾਸੋਂ ਘੁੱਟ ਕੇ ਸੁਖਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ । ਚੁੰਬਕ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਰੀਤੂ ਉਸਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜ ਗਈ । ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਕਦੋੰ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਕਦੋੰ ਕੱਸਕੇ ਮੁੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਾ । ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਬੁੱਲਾਂ ਚ ਉੱਤਰ ਆਈ । ਪਲ ਛਿਣ ਚ ਹੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਇੱਕਮਿਕ ਹੋ ਗਏ । ਕਮਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚ ਦੱਬੇ ਦੱਬੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਲ ਗਈ ਸੀ । ਸਰੀਰ ਇੰਝ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੋਵੇ । ਰੀਤੂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਭਾਰ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਸੀ । ਕਦੋੰ ਉਹ ਮਦਹੋਸ਼ ਦੇ ਆਲਮ ਚ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਗਰਦਨ ਤੇ ਖਿਸਕ ਗਿਆ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ । ਪਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਹੋਰ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਖਿਸਕਦੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਰਕਤ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਰੀਤੂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਇੱਕਦਮ ਉਸਨੂੰ ਸੂਰਤ ਆਈ । ਉਹ ਇੱਕ ਦਮ ਉਸ ਕੋਲੋ ਖੁਦ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਬੋਲੀ ,” ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ,ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ।”  ਸੁਖਵੀਰ ਵੀ ਇੱਕ ਦਮ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ ਜਿਥੇ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਫੜੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਤਾਂ ਸੀ !!!
ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਗਿਆ । ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਰੀਤੂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਚੱਕ ਦਰਵਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਖੜੀ ਸੀ । ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਅੱਖਾਂ ਚ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਉਡੀਕ ਚ ਖੜੇ ਬਾਕੀ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ ਜਾ ਰਲੀ ।
ਸੁੰਨੇ ਕਮਰੇ ਚ ਬੈਠ ਉਹ ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਬੀਤੀ ਉਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗਾ । ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਅੱਜ ਕਨੇਡਾ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਉਸ ਸੁੰਨੇ ਕਮਰੇ ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਉਸੇ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਪਹਿਲੀ ਮੁਹੱਬਤ ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਚੁੰਮਣ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਭਲਾ !!! 


ਦੂਸਰੇ ਭਾਗ ਲਈ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ

ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਪਛਾਣ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਣ ਲਈ ਇਸ ਲਿੰਕ ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ।

ਕਹਾਣੀ :ਬਦਲਦੇ ਜਜਬਾਤ

ਉਭੜ ਖ਼ਾਬੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉੱਸਰੇ ਪਾਰਕ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸਿਰੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਢਲਣ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਕੋਈ ਹਜਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਉੱਸਰੇ ਕਿਲੇ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਸੀ ।ਇਸੇ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕੀ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਹੁਣ ਮੁੜਨ ਵਾਲਾ ਓਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਰੁਪਿੰਦਰ ਤੇ ਕਮਲਜੀਤ ਕੱਲੇ ਹੀ ਸੀ । ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਚ ਵਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਬਣੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ।
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੀ । ਕਮਲ, ਰੂਪੀ ਨੂੰ ਜਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣਦਾ ,ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਬਰਥਡੇ ਪਾਰਟੀ ਤੇ ਮਿਲੇ ਸੀ । ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਨੰਬਰ ਬਦਲ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਮਗਰੋਂ ਨਿੱਤ ਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਣ ਲੱਗੀ । ਤੇ ਰੂਪ ਨਿੱਤ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਖ ਦਿੰਦੀ ਆਖਦੀ ਕੀ, ਜਿੱਦ ਹੀ ਕਰਦੀ । ਦਿੱਲੀ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕੱਲੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਇਸ ਹੁਸੀਨ ਮੋੜ ਤੇ ਵੀ ਇੱਕਲੀ ਸੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੌਣ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਖਦਾ ਏ ?
ਥੱਕ ਹਾਰ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਇਸ ਨਿੱਕੇ ਕੁਦਰਤੀ ਪਾਰਕ ਨੂੰ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਸੀ । ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਆਸ ਬਣਿਆ ਇਹ ਪਾਰਕ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਭੱਜ ਦੌੜ ਨਾਲੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਸੀ ? ਪਰਿੰਦਿਆ ਨੂੰ ਜਿਵੇੰ ਮਸਾਂ ਹੀ ਕੁਝ ਪਲ ਇਕਾਂਤ ਦੇ ਮਿਲੇ ਸੀ । ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਚ ਉਡਦੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆ ਹੀ ਅਵਾਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨੀ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ।
ਉਸ ਉਜਾੜ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਤੇ ਟੁੱਟੀ ਪੌੜੀ ਤੇ ਦੋਂਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਏ । ਐਨੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ । ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਚੁੱਪੀ ਸੀ । ਪਰ ਦਿਲਾਂ ਚ ਨਹੀਂ ,ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜੋ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ । ਇਕਾਂਤ ਚ ਬੈਠਦੇ ਹੀ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।
ਬੈਠੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੱਥ ਚ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ । ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਘੁੱਟ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ।
“ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਐਨਾ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ” । ਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਫਰੋਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।
ਕਮਲ ਨੇ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸੁਣਿਆ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਆਫਿਸ ਚ ਵੀ ਕਿੰਨੀਆ ਹੀ ਚੜਦੀ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕਿੰਨੀਆ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਸਤੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਇੰਪਰੈੱਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
“ਪਰ ਕਿਉਂ “, ਕੱਲੇਪਨ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਤੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਚ ਵੀ ਧੜਕਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਤੇ ਆਵਾਜ ਚ ਕੰਬਣੀ ।
“ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇੰ ਜਿਸ ਸਖਸ਼ ਨੂੰ ਉਮਰ ਭਰ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਤੂੰ ਲਗਦਾ ਏ “. ਇੱਕੋ ਸਾਹੇ ਰੂਪ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ।
ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਮਲ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ । ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਚ ਭਲਾ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਉਮਰ ਲਈ ਵਾਅਦੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ । ਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਪਹਿਲਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਭਾਵੇਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਿਘਲਿਆ ਪਰ ਜਿਸਮ ਜਰੂਰ ਪਿਘਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਜਦੋਂ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਦਿਸਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੇ ਜਲੌਅ ਨੂੰ ਤੱਕ ਨਾ ਸਕਿਆ । ਅੱਖੀਆਂ ਚੁਰਾ ਕੇ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਲੱਗੀ ਪਾਰਕ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ । ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕੇ ਰੂਪ ਦੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨਜਦੀਕ ਆ ਰਹੇ ਸੀ । ਜਿਸਮ ਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉੱਠੀ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਰਦੀ ਨਾਲ ਡ੍ਰਾਈ ਹੋਏ ਬੁਲਾਂ ਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਕੂਲੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ । ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਥੋੜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਕੇ ਅਚਾਨਕ ਹੋਏ ਇਸ ਕਿੱਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ ਪਰ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਸਨੂੰ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ । ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦੀ ਧੌਣ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਵਲ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿਸਕਾ ਲਿਆ । ਹਵਾ ਦੀ ਗੁਜਰਨ ਜੋਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚੀ ਹੋਣੀ । ਬਾਹਾਂ ਚ ਕੱਸਕੇ ਮਧੂਮਖੀ ਦੇ ਮਖਿਆਲ ਚੂਸਣ ਵਾਂਗ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਕਤ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ।ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਉਂਦੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੈੜਚਾਲ ਕੰਨੀ ਨਹੀਂ ਪਈ ।
ਕਮਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਕੇ ਉੱਠਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਰੂਪ ਜਿਵੇੰ ਗੁਆਚ ਗਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ । ਕਮਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰਾਂ ਹਟਾਇਆ ਤਾਂ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਤੇ ਦੰਦੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀ । ਦਰਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਆਹ ਨਿੱਕਲ ਗਈ ।
ਰੂਪ ਆਹ ਸੁਣਕੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਜਿਵੇੰ ਹੀ ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਉਹ ਓਥੋਂ ਤੁਰ ਪਏ ।ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਗੱਡੀ ਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੋ ਹੀ ਸਵਾਲ ਸੀ “ਦਰਦ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ?” “ਆਪਾਂ ਫਿਰ ਕਦੋਂ ਮਿਲਾਂਗੇ ?”
ਕਮਲ ਦੇ ਦੋ ਹੀ ਜਵਾਬ ਸੀ “ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ” ਤੇ ਜਦੋ ਵੀ ਸਮਾਂ ਮਿਲਿਆ ।
ਇਹ ਸਮਾਂ ਦੋਹਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟ ਸੀ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਜੌਬ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਖਾਲੀ ਸਮਾਂ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਬਿਜ਼ੀ ਹੁੰਦਾ । ਗੱਲ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਰਾਤੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ । ਕਮਲ ਖੁਦ ਘਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਘਰ ਗੱਲ ਘੱਟ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਰਾਤ ਗਏ । ਇਸ ਲਈ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਪਾ ਰਿਹਾ । ਪਰ ਉਸ ਕਿੱਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਰਿਸਪਾਂਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲ ਸਕਿਆ । ਲੋਕੀਂ ਖਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿੱਲੀ ਕਿੱਸ ਨੂੰ ਬੰਦਾ ਉਮਰ ਭਰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ । ਪਰ ਉਸ ਕਿੱਸ ਚ ਅਜਿਹਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਸਮਝ ਅਉਣੋ ਹੱਟ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਅਨੁਭਵ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤੇ ਤਾਂ ਅਖੀਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੂਪ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ।
“ਜੇ ਆਪਾਂ ਦਿਨ ਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਤਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਰਾਤ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਇਕੱਠੇ ਰੁੱਕ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ” ।
ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਇਤਰਾਜ਼ ਸੀ ! ਬੱਸ ਉਹਨੂੰ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਰੂਪ ਉਸਨੂੰ ਗਲਤ ਨਾ ਸਮਝੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਹਨੇ ਪੁੱਛ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਇਮੇਜ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ ।ਸਭ ਦੋਸਤਾਂ ਚ ਉਹਦੀ ਸ਼ਰਾਫ਼ਤ ਦੇ ਚਰਚੇ ਸੀ ਤੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਪੁੱਛ ਕੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਰੂਪ ਕੋਈ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖੇ ।
ਤੇ ਉਸਨੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਮਿਲਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਤੈਅ ਹੋ ਗਿਆ । ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੁਕਣ ਲਈ ਜੋ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਸਨੇ ਕਰ ਲਈ ਸੀ । ਬੱਸ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਤਾਂ ਹੁਣ ਉਸ ਰਾਤ ਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਮਾਨਣ ਦਾ ਜੋ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਆਕੇ ਮੁੜ ਗਏ ਸੀ । ਨਿਸਚੇ ਹੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦੇ ਯਾਦਗਾਰ ਪਲਾਂ ਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਉਹ ਸਮਾਂ ਤਿਆਰ ਸੀ ।

ਸੱਚਮੁੱਚ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ਨੁਮਾ ਲੰਘੀ । ਦਿੱਲੀ ਚ ਹੋਟਲਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਟਲਾਂ ਚੋਂ ਇੱਕ ਚੁਣਿਆ ਸੀ । ਐਸੀ ਰਾਤ ਕਮਲ ਨੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਿਤਾਈ । ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਚ ਉਨੀਂਦਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਮਿਲਣ ਵੀ ਐਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ ।ਰਾਤ ਭਰ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗ ਸ਼ਰਮ ਓਪਰਾਪਣ ਉਹਨਾਂ ਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਲਾਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੱਜਿਆ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇੱਕੋ ਕੰਬਲ ਚ ਲਿਪਟੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਉਸ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸੀ । ਅਲਾਰਮ ਵੱਜਿਆ ਤਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਜਾਗ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਖੁੱਲੀ ਸੀ । ਆਫਿਸ ਜਾਣ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਕੁ ਘੰਟਾ ਕੁ ਮਸਾਂ ਸੀ । ਉਸ ਚ ਉਹਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਡਰਾਪ ਕਰਕੇ ਆਉਣਾ ਸੀ ਫਿਰ ਖੁਦ ਜਾਣਾ ਸੀ । ਉਸ ਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਹਾ । ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨੀਂਦ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ । ਉੱਠ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਹੋਰ ਵੀ ਸਮਾ ਲਿਆ । ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਚ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ । ਪਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ ਜਾਣਾ ਤੇ ਪੈਣਾ । ਇਸ ਲਈ ਮੁੜ ਉੱਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ।
“ਆਫਿਸ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਦਿਨ ਵੀ ਐਥੇ ਹੀ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ “ਰੂਪ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਸੀ ।
“ਨਹੀਂ ,ਜਿਆਦਾ ਹੀ ਹੈ ਰਾਤ ਲਈ ਫਿਰ ਰੂਮ ਬੁੱਕ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ “ਕਮਲ ਆਫਿਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵੀ ਰੂਪ ਉੱਠੀ ਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵੱਲ ਗਈ । ਖਿੜਕੀ ਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚ ਉਸਦਾ ਨੰਗਾ ਸ਼ਰੀਰ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਸਫੇਦ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਜ਼ਿਸਨੂੰ ਢੱਕਣ ਦੀ ਹੁਣ ਉਹ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਮਝੀ ਉਸਦੇ ਆਮ ਤੋਂ ਭਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਚਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਕਮਲ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਛੁੱਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰ ਉੱਠਿਆ । ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਤੇ ਕਾਇਮ ਹੀ ਰਿਹਾ ।
ਘੰਟੇ ਕੁ ਚ ਦੋਂਨੋ ਤਿਆਰ ਹੋਕੇ ਹੋਟਲ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੇ । ਕਮਲ ਡਰਾਈਵ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਰੂਪ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਟਿਕਾਅ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ ।
ਹੋਟਲ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਕੁਝ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਹੀ ਗਏ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਕਾਰ ਨੇ ਹਾਰਨ ਮਾਰ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਕਾਰ ਸਾਈਡ ਤੇ ਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਉਸਨੇ ਸਾਈਡ ਕਰਕੇ ਕਾਰ ਰੋਕੀ । ਕਾਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਉਸਦੇ ਹਾਣ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਿਆ ਤੇ ਵਿੰਡੋ ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ । ਉਸਨੇ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ । ਮੁੰਡਾ ਉਹਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਰੂਪ ਵੱਲ ਦੇਖਕੇ ਬੋਲਿਆ ” ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ” ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਖਰਾਬ ਕੀਤੀ ਏ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ .ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਭੰਨ ਦਊਗਾ ਕਾਰ ਦੇ “.
ਕਮਲ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਉਹ ਦੋਂਵੇਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੇ । ਮੁੰਡਾ ਕਮਲ ਨਾਲ ਹੱਥੋਂ ਪਾਈ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਾਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਡਰ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਬਾਰ ਬਾਰ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਥੋਨੂੰ ਕੀ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ । ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡਾ ਹਰ ਕਿਤੇ ਘੁੰਮਣ ਫਿਰਨ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਮੈ ਸਵੇਰ ਦਾ ਹੋਟਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਰੂਪ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ । ਕਮਲ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਖੜਾ ਸੀ ਕਿ ਅਖੀਰ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ । ਉਸਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਤੋੜਨ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਸੀ । ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜੋ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੋਨੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹਰ ਫੋਨ ਤੇ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ । ਮੈਸੇਜ ਚੈਟ ਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ । ਰਾਤ ਕਿੰਨੇ ਵਜੇ ਮਿਲੇ ਸੀ ਇਸਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ ।
ਰੌਲਾ ਸੁਣਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕ ਰੁੱਕ ਗਏ ਸੀ । ਅਖੀਰ ਇੱਕੋ ਸ਼ਰਤ ਤੇ ਹੰਗਾਮਾ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਕਿ ਰੂਪ ਉਸ ਨਾਲ ਜਾਏਗੀ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਉਹ ਬਾਅਦ ਚ ਨਿਭੜੂ ।
ਕਮਲ ਇਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾ ਹੀ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹੇਗਾ ।
ਐਨਾ “ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਬੰਦਾ “ਤੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਖੁਦ ਓਥੋਂ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਉਹ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਫਿਸ ਆ ਗਿਆ । ਰੂਪ ਸੋਨੀ ਨਾਲ ਬੈਠਕੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਰ ਕਮਲ ਲਈ ਸੈਂਕੜੇ ਸਵਾਲ ਛੱਡ ਗਈ । ਇਹ ਸਭ ਅਚਾਨਕ ਹੋਇਆ ਕੀ ਸੀ ,ਇੰਝ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕਿਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਲੈਕਮੇਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਕਿਤੇ ਉਹ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਰੇਪ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਹੀ ਨਾ ਲਾ ਦੇਵੇ । ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਗਰ ਆਪਣੇ ਬੰਦੇ ਲਾਏ ਹੋਏ ਸੀ । ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਅਮੀਰ ਸਖਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਇੰਝ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੰਦੇ ਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ।
ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਵਾਲ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਸੀ । ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਮਨ ਕੰਬ ਗਿਆ ਸੀ । ਜੇ ਰਸਤੇ ਚ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਰਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਰਾਤ ਭਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦਾ ਸਬੂਤ ਸੀ ਫਿਰ ਪੁਲਿਸ ਮੈਨੂੰ ਘਸਿਟੇਗੀ ।
ਉਹ ਫੋਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਫਿਰ ਡਰਦਾ ਵੀ ਸੀ । ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਇਹ ਡਰ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ । ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਰੂਪ ਦੀ ਕਾਲ ਨਹੀਂ ਆ ਗਈ ।
ਮਨ ਚ ਰੱਬ ਨੂੰ ਧਿਆ ਕੇ ਉਸਨੇ ਕਾਲ ਚੁੱਕੀ ,ਕਿ ਬੱਸ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਖਬਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ।

ਕਮਲ ਨੇ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਅੱਗਿਓ ਅਵਾਜ ਰੂਪ ਦੀ ਹੀ ਸੀ । ਸ਼ਾਂਤ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਸਭ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲੱਗ ਗਿਆ । ਪਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਜੋ ਸਵਾਲ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਰੂਪ ਸ਼ਾਇਦ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ । ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ? ਤੇ ਕੌਣ ਸੀ ?
ਰੂਪ ਹਿਚਕਿਚਾਈ ਜਰੂਰ ਪਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ,ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਇੰਝ ਕਰੇਗਾ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ।
“ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ?”ਕੌਣ ਸੀ ਇਸ ਸਵਾਲ ਨਾਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਿੱਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਦਿਨ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਓਥੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਬੱਸ ਮੁੜ ਇਹ ਡਰਾਮਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ।
“ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਉਹ ਮੈਂ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਲਾਈਫ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਸੀ ਸਭ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ “.
“ਤੂੰ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ? ” ਕਮਲ ਜਾਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
“ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ” ਰੂਪ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ ।
ਕਮਲ ਲਈ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਸੀ , ਕੀ ਰੂਪ ਝੂਠ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਹੀ . ਇਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ।
ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਵਿਚਾਰ ਉੱਠਿਆ । “ਤੇਰੇ ਮੁਬਾਇਲ ਨੂੰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਦੇ ਫੜਿਆ ਸੀ ਉਸਨੇ ? “
” ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਤਸੱਲੀ ਲਈ ਦੇਖਦਾ ਸੀ “
ਤੇਰੇ “ਆਈ ਕਲਾਊਡ “( I Phone ਦੀ ਆਨਲਾਈਨ ਸਟੋਰੇਜ) ਦਾ ਪਾਸਵਰਡ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ?
“ਸ਼ਾਇਦ,ਕਿਉਕਿ ਉਹਨੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਫੋਨ ਐਕਟੀਵੇਟ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਮੈਂ ਮੁੜਕੇ ਕਦੇ ਬਦਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ “
ਕਮਲ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਗਿਆ ।
ਆਈ ਕਲਾਊਡ ਚ ਹਰ ਆਈਡੀ ਭਾਵੇਂ ਗੂਗਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੀ ਇਨਫਰਮੇਸ਼ਨ ਸ਼ੇਅਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕੇਸ਼ਨ ,ਚੈਟ ,ਫੋਟੋਆਂ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ।ਇਸਦਾ ਮਤਲਬੁ ਸੋਨੀ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਨੂੰ ਟਰੈਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਹੋ ਸਕਦਾ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਐਪ ਇੰਸਟਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਵੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ।
” ਇਸ ਪਿਆਰ ਕੋ ਮੈਂ ਕੀਆ ਨਾਮ ਦੂੰ ” ਕਮਲ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਚ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ।
ਉਸਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਸਵਰਡ ਬਦਲ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤੇ ਐਪਸ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਐਵੇਂ ਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜ਼ਿਸਨੂੰ ਯੂਜ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ।
ਪਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਚੈੱਕ ਕਰੇ ।
ਰੂਪ ਨੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਚੈੱਕ ਕਰ ਲਵੇ ਉਹ ਪਾਸਵਰਡ ਸੈਂਡ ਕਰ ਦਵੇਗੀ ।
ਕਮਲ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚਿਆ । ਪਰ ਫਿਰ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਫੋਨ ਤੇ ਹੀ ਊਹਨੇ ਯੂਜਰ ਨੇਮ ਤੇ ਪਾਸਵਰਡ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ।
ਕਮਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੀਸੀ ਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ । ਟਰੈਕ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਲੋਕੇਸ਼ਨ, ਸਰਚ ਹਿਸਟਰੀ ,ਐਪ ਹਿਸਟਰੀ ਤੇ ਫੋਨ ਚ ਖਿੱਚੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਨੂੰ ਅਪਲੋਡ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਉਸਨੇ ਪਾਸਵਰਡ ਬਦਲਿਆ । ਫਿਰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਐਪ ਸਟੋਰ ਤੇ ਐਪ ਚੈੱਕ ਕੀਤੀ । ਚੰਗੇ ਭਾਗੀਂ ਕੋਈ ਐਪ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਿਰਫ ਇਹੋ ਤਰੀਕਾ ਸੀ ਤੇ ਪਾਸਵਰਡ ਬਦਲਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਸੋਨੀ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਚੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ।
ਪਰ ਕਮਲ ਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਜਗਿਆਸਾ ਜਾਗੀ ਆਖਿਰ ਕਿਉਂ ਉਹ ਐਨਾ ਮਗਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ।
ਹਿਸਟਰੀ, ਲੋਕੇਸ਼ਨ, ਫੋਟੋਆਂ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਡਾਟਾ ਵੀ ।
ਗੂਗਲ ਹਿਸਟਰੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਿਕੋਰਡ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੰਦੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਚੋਂ ਉਹ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ।
ਗੂਗਲ ਤੇ ਯੂ ਟਿਊਬ ਸਰਚ ਸਾਡੇ ਮੂਡ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੇ ਜਜਬਾਤਾਂ ਦੀ ਡਿਜੀਟਲ ਤਸਵੀਰ ਹੈ ।
ਕਮਲ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਐਨੀ ਹਸਮੁੱਖ ਰਹਿੰਦੀ ਕੁੜੀ ਐਨੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਗਾਣੇ ਕਿਵੇਂ ਸੁਣ ਸਕਦੀ ਸੀ । ਰਾਤ ਦਿਨ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਗਾਣੇ !!! ਤੇ ਕਦੇ ਦੱਸਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ?
ਫਿਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਰਾਤ ਦੀ ਸਰਚ ਚ ਪੋਰਨ ਸਰਚ !!!
ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ।
ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ ਬੱਸ ਐਨਾ ਕਿ ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਪਾਰਕ ਚ ਮਿਲੇ ਸੀ ਉਸ ਏਰੀਏ ਚ ਹੋਟਲ ਕਮਰੇ ਲਈ ਸਰਚ !!!!
ਕਮਲ ਦਾ ਸਿਰ ਚਕਰਾ ਗਿਆ ।
ਕੀ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਮਿਲਣੀ ਤੇ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਚ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ ! ਐਡੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰਿਲੇਸ਼ਨਸ਼ਿਪ ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿਲ ਚ ਕੀ ਸੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਿਆ !
ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦਾ ਚੇਤਾ ਆਉਣ ਲੱਗਾ । ਪਹਿਲੀ ਕਿੱਸ ਦੀ ਉਹ ਗਰਮੀ ਜਿਸਨੇ ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਗਰਮਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਤੇ ਬੀਤੀ ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ ।
ਕਮਰੇ ਚ ਵੜਦੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਬੈਗ ਨੂੰ ਅਜੇ ਰੱਖਿਆ ਹੀ ਸੀ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਚ ਭਰ ਲਿਆ ਸੀ । ਭਰਿਆ ਕੀ ਸੀ ਜਕੜਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਕੋਈ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਵੇ । ਕਮਲ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉੰਝ ਹੀ ਬੈੱਡ ਤੇ ਟੇਢਾ ਹੋ ਗਿਆ । ਦੋਂਵੇਂ ਬੈੱਡ ਉੱਤੇ ਤਿਰਸ਼ੇ ਡਿੱਗ ਪਏ । ਪਰ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਵਿੱਚੋ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡਿਆ । ਕਮਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਸਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਰਗੜ ਵਿਚੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਲਗਦੀ ਸੀ । ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪਾਸਾ ਪਲਟ ਕੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥੱਲੇ ਕਰਦਾ ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਫ਼ੜਕੇ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ ਸੀ । ਦੋਵਾਂ ਦਿਆਂ ਲੱਤਾਂ ਬੈੱਡ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਲਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸੀ । ਰੂਪ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਭਰਿਆ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕਦੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਿਆ ਸੀ ਉਹ ਸੀ “ਆਈ ਲਵ ਯੂ ” . ਕਮਲ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਬੱਸ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ।
“ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੋਂ ” ਰੂਪ ਨੇ ਕਿਹਾ ।
ਹੁਕਮ ਦੀ ਤਾਮੀਲ ਹੋਈ ਤੇ ਕਮਲ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆਂ । ਰੂਪ ਨੇ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰੀ ਬਾਰੀ ਚੁੰਮਿਆ । ਉਸਦੇ ਭਰਵੇਂ ਮੱਥੇ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਤੇ ਕਿੱਸ ਕੀਤੀ । ਕਮਲ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਹਰ ਕਿੱਸ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ । ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਦੇ ਨਜਦੀਕ ਆਉਂਦੇ ਗਏ ਲਹੂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਤੇਜ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ । ਤੇ ਬੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਬੁੱਲ੍ਹ ਤੜਪ ਉੱਠੇ ਉਸ ਦਿਨ ਵਾਲੀ ਕਿੱਸ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਆਨੰਦ ਸੀ । ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾ ਖੋਲ ਸਕਿਆ । ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਖਤ ਬੁਲਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਤਰੀਕਾ ਰੂਪ ਵਰਤ ਰਹੀ ਸੀ ਉਸਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਚ ਲਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ।ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਰੂਪ ਦੇ ਲੱਕ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਿਆ । ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਚ ਭਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਜਿਵੇੰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਗਰਮਾਇਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਚੋਂ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ ।
ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੀ ।
ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਕਮਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੇਖੀਆਂ ਸੀ ਪਰ ਇਸ ਲੈਵਲ ਦੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੋਏ ਸੀ । ਐਨਾ ਯਕੀਨ ਤੇ ਗਲਤ ਨਾ ਸਮਝੇ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਨਿੱਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ।
ਉਹ ਹਲੇ ਸੋਚ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਬੈਲਟ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਈ ਪੈਂਟ ਉੱਤਰੀ ਤੇ ਪਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ ਰੂਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਬੱਸ ਸਰੂਰ ਹੀ ਸੀ ।
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਉਤੇਜਨਾ ਉਸ ਸ਼ਿਖਰ ਤੇ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਕਾਮਦੇਵ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ।
ਅੰਕਟ੍ਰੋਲ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟਿਆ ਤੇ ਪਾਸਾ ਪਲਟ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੀਚੇ ਕਰ ਲਿਆ । ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ । ਜੋ ਜੋ ਹਰਕਤਾਂ ਰੂਪ ਨੇ ਕੀਤੀਆਂ ਸੀ ਉਹੀ ਸਭ ਹੁਣ ਕਮਲ ਦੁਹਰਾਉਣ ਲੱਗਾ । ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪਡ਼ੇ ਉੱਤਰਦੇ ਗਏ ।ਇੱਕ ਇੱਕ ਅੰਗ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪਹੁੰਚਦੇ ਗਏ । ਤੇ ਨਗਨ ਸਰੀਰ ਹੀ ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ ।
ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੈਲਦੇ ਰਹੇ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਰੂਪ ਦੀ ਤੜਪ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ । ਉਸਦੇ ਸਖਤੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਾਹਤ ਸਮਝ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗਹਿਰਾਈ ਚ ਗਿਆ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਇਸ ਵੱਧਦੇ ਸੇਕ ਨੂੰ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ ।
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੱਠਾ ਕਰ ਉਹ ਰੂਪ ਨਾਲ ਇੱਕਮਿੱਕ ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਠੰਡਕ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਤਪਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਫੁਹਾਰ ਵਾਂਗ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵੱਧ ਗਈਆਂ । ਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਸਿਆਲ ਮਹੀਨੇ ਚੜੇ ਬੁਖਾਰ ਵਰਗੇ ਨਿੱਘੇ ਹੋਕੇ ਕੰਬਲ ਹੇਠ ਲੁਕ ਗਏ ।
ਤੇ ਰਾਤ ਭਰ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਉਹ ਕੰਬਲ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਗੁਜ਼ਰਿਆ । ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣੇ ਜਰੂਰੀ ਨਾ ਸਮਝੇ । ਨਾ ਹੀ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਣ ਵੇਲੇ ।
ਉਹੀ ਫੋਟੋਆਂ ਜੋ ਹੁਣ ਆਈ ਫੋਨ ਦੀ ਗੈਲਰੀ ਚ ਸੇਵ ਹੋਈਆਂ ਪਈਆਂ ਸੀ । ਤੇ ਜ਼ਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਸ਼ਾਇਦ ਸੋਨੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਸੀ । ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੁਣ ਕਮਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਤਣਾਅ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਕੱਪੜਿਆਂ ਉਹਲੇ ਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਹੀਣ ਚਿਹਰੇ ਉਹਲੇ ਲੁਕੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਸੀ ।
….
ਉਸਨੇ ਪਾਸਵਰਡ ਚੇਂਜ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਨੰਬਰ ਤੋਂ ਕਾਲ ਡਿਸਪਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ।
ਟਰੂ ਕਾਲਰ ਤੇ” ਸੋਨੀ” ਫਲੈਸ਼ ਹੋਇਆ ।
ਮਸਲੇ ਦਾ ਖਤਮ ਹੋਣਾ ਐਨਾ ਵੀ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਔਰਤ ਦੀ ਐਨੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਦਾਰੀ ਹੋਵੇ ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਇਤਿਹਾਸ ਚ ਵੀ ਖੂਨ ਖਰਾਬਾ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਇਥੇ ਵੀ ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ? ਮਰਦ ਲਈ ਔਰਤ ਕਬਜ਼ੇ ਵਰਗੀ ਹੀ ਤਾਂ ਹੈ ।
ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਕਾਲ ਅਟੈਂਡ ਕਰ ਹੀ ਲਈ ।

ਉਭੜ ਖ਼ਾਬੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉੱਸਰੇ ਪਾਰਕ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸਿਰੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਢਲਣ ਲੱਗਾ ਸੀ । ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਕੋਈ ਹਜਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਉੱਸਰੇ ਕਿਲੇ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਸੀ ।ਇਸੇ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕੀ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਸੀ । ਹੁਣ ਮੁੜਨ ਵਾਲਾ ਓਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਰੁਪਿੰਦਰ ਤੇ ਕਮਲਜੀਤ ਕੱਲੇ ਹੀ ਸੀ । ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਚ ਵਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਬਣੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ।
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੀ । ਕਮਲ, ਰੂਪੀ ਨੂੰ ਜਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਣਦਾ ,ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਬਰਥਡੇ ਪਾਰਟੀ ਤੇ ਮਿਲੇ ਸੀ । ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਨੰਬਰ ਬਦਲ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਮਗਰੋਂ ਨਿੱਤ ਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਣ ਲੱਗੀ । ਤੇ ਰੂਪ ਨਿੱਤ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਖ ਦਿੰਦੀ ਆਖਦੀ ਕੀ, ਜਿੱਦ ਹੀ ਕਰਦੀ । ਦਿੱਲੀ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕੱਲੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਇਸ ਹੁਸੀਨ ਮੋੜ ਤੇ ਵੀ ਇੱਕਲੀ ਸੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੌਣ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਖਦਾ ਏ ?
ਥੱਕ ਹਾਰ ਕੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਇਸ ਨਿੱਕੇ ਕੁਦਰਤੀ ਪਾਰਕ ਨੂੰ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਸੀ । ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਆਸ ਬਣਿਆ ਇਹ ਪਾਰਕ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਭੱਜ ਦੌੜ ਨਾਲੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਸੀ ? ਪਰਿੰਦਿਆ ਨੂੰ ਜਿਵੇੰ ਮਸਾਂ ਹੀ ਕੁਝ ਪਲ ਇਕਾਂਤ ਦੇ ਮਿਲੇ ਸੀ । ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਚ ਉਡਦੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆ ਹੀ ਅਵਾਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨੀ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ।
ਉਸ ਉਜਾੜ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਤੇ ਟੁੱਟੀ ਪੌੜੀ ਤੇ ਦੋਂਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਏ । ਐਨੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ । ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਚੁੱਪੀ ਸੀ । ਪਰ ਦਿਲਾਂ ਚ ਨਹੀਂ ,ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜੋ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ । ਇਕਾਂਤ ਚ ਬੈਠਦੇ ਹੀ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।
ਬੈਠੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੱਥ ਚ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ । ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ । ਹੱਥ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਘੁੱਟ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ।
“ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਐਨਾ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ” । ਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਫਰੋਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।
ਕਮਲ ਨੇ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸੁਣਿਆ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਆਫਿਸ ਚ ਵੀ ਕਿੰਨੀਆ ਹੀ ਚੜਦੀ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕਿੰਨੀਆ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਸਤੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਇੰਪਰੈੱਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
“ਪਰ ਕਿਉਂ “, ਕੱਲੇਪਨ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਤੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਚ ਵੀ ਧੜਕਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਤੇ ਆਵਾਜ ਚ ਕੰਬਣੀ ।
“ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇੰ ਜਿਸ ਸਖਸ਼ ਨੂੰ ਉਮਰ ਭਰ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਤੂੰ ਲਗਦਾ ਏ “. ਇੱਕੋ ਸਾਹੇ ਰੂਪ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ।
ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਮਲ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ । ਪਹਿਲੀ ਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਚ ਭਲਾ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਉਮਰ ਲਈ ਵਾਅਦੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ । ਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਪਹਿਲਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਭਾਵੇਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਿਘਲਿਆ ਪਰ ਜਿਸਮ ਜਰੂਰ ਪਿਘਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਜਦੋਂ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਦਿਸਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੇ ਜਲੌਅ ਨੂੰ ਤੱਕ ਨਾ ਸਕਿਆ । ਅੱਖੀਆਂ ਚੁਰਾ ਕੇ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਲੱਗੀ ਪਾਰਕ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ । ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕੇ ਰੂਪ ਦੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨਜਦੀਕ ਆ ਰਹੇ ਸੀ । ਜਿਸਮ ਚ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉੱਠੀ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਰਦੀ ਨਾਲ ਡ੍ਰਾਈ ਹੋਏ ਬੁਲਾਂ ਨੂੰ ਰੇਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਕੂਲੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ । ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਥੋੜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟਕੇ ਅਚਾਨਕ ਹੋਏ ਇਸ ਕਿੱਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ ਪਰ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਸਨੂੰ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ । ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦੀ ਧੌਣ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਵਲ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿਸਕਾ ਲਿਆ । ਹਵਾ ਦੀ ਗੁਜਰਨ ਜੋਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚੀ ਹੋਣੀ । ਬਾਹਾਂ ਚ ਕੱਸਕੇ ਮਧੂਮਖੀ ਦੇ ਮਖਿਆਲ ਚੂਸਣ ਵਾਂਗ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਕਤ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ।ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਉਂਦੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੈੜਚਾਲ ਕੰਨੀ ਨਹੀਂ ਪਈ ।
ਕਮਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਕੇ ਉੱਠਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਰੂਪ ਜਿਵੇੰ ਗੁਆਚ ਗਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ । ਕਮਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰਾਂ ਹਟਾਇਆ ਤਾਂ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਤੇ ਦੰਦੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀ । ਦਰਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਆਹ ਨਿੱਕਲ ਗਈ ।
ਰੂਪ ਆਹ ਸੁਣਕੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਜਿਵੇੰ ਹੀ ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਉਹ ਓਥੋਂ ਤੁਰ ਪਏ ।ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਗੱਡੀ ਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੋ ਹੀ ਸਵਾਲ ਸੀ “ਦਰਦ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ?” “ਆਪਾਂ ਫਿਰ ਕਦੋਂ ਮਿਲਾਂਗੇ ?”
ਕਮਲ ਦੇ ਦੋ ਹੀ ਜਵਾਬ ਸੀ “ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ” ਤੇ ਜਦੋ ਵੀ ਸਮਾਂ ਮਿਲਿਆ ।
ਇਹ ਸਮਾਂ ਦੋਹਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟ ਸੀ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਜੌਬ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਖਾਲੀ ਸਮਾਂ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਬਿਜ਼ੀ ਹੁੰਦਾ । ਗੱਲ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਰਾਤੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ । ਕਮਲ ਖੁਦ ਘਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਘਰ ਗੱਲ ਘੱਟ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਰਾਤ ਗਏ । ਇਸ ਲਈ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਪਾ ਰਿਹਾ । ਪਰ ਉਸ ਕਿੱਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਰਿਸਪਾਂਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲ ਸਕਿਆ । ਲੋਕੀਂ ਖਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿੱਲੀ ਕਿੱਸ ਨੂੰ ਬੰਦਾ ਉਮਰ ਭਰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ । ਪਰ ਉਸ ਕਿੱਸ ਚ ਅਜਿਹਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਸਮਝ ਅਉਣੋ ਹੱਟ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਅਨੁਭਵ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤੇ ਤਾਂ ਅਖੀਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰੂਪ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ।
“ਜੇ ਆਪਾਂ ਦਿਨ ਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਤਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਰਾਤ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਇਕੱਠੇ ਰੁੱਕ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ” ।
ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਇਤਰਾਜ਼ ਸੀ ! ਬੱਸ ਉਹਨੂੰ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਰੂਪ ਉਸਨੂੰ ਗਲਤ ਨਾ ਸਮਝੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਹਨੇ ਪੁੱਛ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਇਮੇਜ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ ।ਸਭ ਦੋਸਤਾਂ ਚ ਉਹਦੀ ਸ਼ਰਾਫ਼ਤ ਦੇ ਚਰਚੇ ਸੀ ਤੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਪੁੱਛ ਕੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਰੂਪ ਕੋਈ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖੇ ।
ਤੇ ਉਸਨੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਮਿਲਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਤੈਅ ਹੋ ਗਿਆ । ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੁਕਣ ਲਈ ਜੋ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਸਨੇ ਕਰ ਲਈ ਸੀ । ਬੱਸ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਤਾਂ ਹੁਣ ਉਸ ਰਾਤ ਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਮਾਨਣ ਦਾ ਜੋ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਤੇ ਆਕੇ ਮੁੜ ਗਏ ਸੀ । ਨਿਸਚੇ ਹੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦੇ ਯਾਦਗਾਰ ਪਲਾਂ ਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਉਹ ਸਮਾਂ ਤਿਆਰ ਸੀ ।

ਸੱਚਮੁੱਚ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ਨੁਮਾ ਲੰਘੀ । ਦਿੱਲੀ ਚ ਹੋਟਲਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਟਲਾਂ ਚੋਂ ਇੱਕ ਚੁਣਿਆ ਸੀ । ਐਸੀ ਰਾਤ ਕਮਲ ਨੇ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਿਤਾਈ । ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਚ ਉਨੀਂਦਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਮਿਲਣ ਵੀ ਐਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ ।ਰਾਤ ਭਰ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗ ਸ਼ਰਮ ਓਪਰਾਪਣ ਉਹਨਾਂ ਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਲਾਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੱਜਿਆ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇੱਕੋ ਕੰਬਲ ਚ ਲਿਪਟੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਉਸ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਸੀ । ਅਲਾਰਮ ਵੱਜਿਆ ਤਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਜਾਗ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਖੁੱਲੀ ਸੀ । ਆਫਿਸ ਜਾਣ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਕੁ ਘੰਟਾ ਕੁ ਮਸਾਂ ਸੀ । ਉਸ ਚ ਉਹਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਡਰਾਪ ਕਰਕੇ ਆਉਣਾ ਸੀ ਫਿਰ ਖੁਦ ਜਾਣਾ ਸੀ । ਉਸ ਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਹਾ । ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨੀਂਦ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ । ਉੱਠ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਹੋਰ ਵੀ ਸਮਾ ਲਿਆ । ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਚ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੇਰਨ ਲੱਗੀ । ਪਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਸੀ ਜਾਣਾ ਤੇ ਪੈਣਾ । ਇਸ ਲਈ ਮੁੜ ਉੱਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ।
“ਆਫਿਸ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਦਿਨ ਵੀ ਐਥੇ ਹੀ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ “ਰੂਪ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਸੀ ।
“ਨਹੀਂ ,ਜਿਆਦਾ ਹੀ ਹੈ ਰਾਤ ਲਈ ਫਿਰ ਰੂਮ ਬੁੱਕ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ “ਕਮਲ ਆਫਿਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵੀ ਰੂਪ ਉੱਠੀ ਤੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵੱਲ ਗਈ । ਖਿੜਕੀ ਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚ ਉਸਦਾ ਨੰਗਾ ਸ਼ਰੀਰ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਸਫੇਦ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਜ਼ਿਸਨੂੰ ਢੱਕਣ ਦੀ ਹੁਣ ਉਹ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਮਝੀ ਉਸਦੇ ਆਮ ਤੋਂ ਭਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਚਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਕਮਲ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਛੁੱਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰ ਉੱਠਿਆ । ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਤੇ ਕਾਇਮ ਹੀ ਰਿਹਾ ।
ਘੰਟੇ ਕੁ ਚ ਦੋਂਨੋ ਤਿਆਰ ਹੋਕੇ ਹੋਟਲ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੇ । ਕਮਲ ਡਰਾਈਵ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਰੂਪ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਟਿਕਾਅ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ ।
ਹੋਟਲ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲ ਕੇ ਕੁਝ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਹੀ ਗਏ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਕਾਰ ਨੇ ਹਾਰਨ ਮਾਰ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਕਾਰ ਸਾਈਡ ਤੇ ਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਉਸਨੇ ਸਾਈਡ ਕਰਕੇ ਕਾਰ ਰੋਕੀ । ਕਾਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਉਸਦੇ ਹਾਣ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਿਆ ਤੇ ਵਿੰਡੋ ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ । ਉਸਨੇ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ । ਮੁੰਡਾ ਉਹਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਰੂਪ ਵੱਲ ਦੇਖਕੇ ਬੋਲਿਆ ” ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ” ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਖਰਾਬ ਕੀਤੀ ਏ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ .ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਭੰਨ ਦਊਗਾ ਕਾਰ ਦੇ “.
ਕਮਲ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਉਹ ਦੋਂਵੇਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲੇ । ਮੁੰਡਾ ਕਮਲ ਨਾਲ ਹੱਥੋਂ ਪਾਈ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਾਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਡਰ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਬਾਰ ਬਾਰ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਥੋਨੂੰ ਕੀ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣਾ । ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੁਹਾਡਾ ਹਰ ਕਿਤੇ ਘੁੰਮਣ ਫਿਰਨ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਮੈ ਸਵੇਰ ਦਾ ਹੋਟਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਰੂਪ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ । ਕਮਲ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਖੜਾ ਸੀ ਕਿ ਅਖੀਰ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ । ਉਸਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਤੋੜਨ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਸੀ । ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜੋ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੋਨੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹਰ ਫੋਨ ਤੇ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ । ਮੈਸੇਜ ਚੈਟ ਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ । ਰਾਤ ਕਿੰਨੇ ਵਜੇ ਮਿਲੇ ਸੀ ਇਸਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ ।
ਰੌਲਾ ਸੁਣਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕ ਰੁੱਕ ਗਏ ਸੀ । ਅਖੀਰ ਇੱਕੋ ਸ਼ਰਤ ਤੇ ਹੰਗਾਮਾ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਕਿ ਰੂਪ ਉਸ ਨਾਲ ਜਾਏਗੀ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਉਹ ਬਾਅਦ ਚ ਨਿਭੜੂ ।
ਕਮਲ ਇਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਾ ਹੀ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹੇਗਾ ।
ਐਨਾ “ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਬੰਦਾ “ਤੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਖੁਦ ਓਥੋਂ ਲੰਘਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਉਹ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਫਿਸ ਆ ਗਿਆ । ਰੂਪ ਸੋਨੀ ਨਾਲ ਬੈਠਕੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਰ ਕਮਲ ਲਈ ਸੈਂਕੜੇ ਸਵਾਲ ਛੱਡ ਗਈ । ਇਹ ਸਭ ਅਚਾਨਕ ਹੋਇਆ ਕੀ ਸੀ ,ਇੰਝ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕਿਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਲੈਕਮੇਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਕਿਤੇ ਉਹ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਰੇਪ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਹੀ ਨਾ ਲਾ ਦੇਵੇ । ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਗਰ ਆਪਣੇ ਬੰਦੇ ਲਾਏ ਹੋਏ ਸੀ । ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਅਮੀਰ ਸਖਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਇੰਝ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੰਦੇ ਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ।
ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਵਾਲ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਸੀ । ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਮਨ ਕੰਬ ਗਿਆ ਸੀ । ਜੇ ਰਸਤੇ ਚ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਰਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਰਾਤ ਭਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦਾ ਸਬੂਤ ਸੀ ਫਿਰ ਪੁਲਿਸ ਮੈਨੂੰ ਘਸਿਟੇਗੀ ।
ਉਹ ਫੋਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਫਿਰ ਡਰਦਾ ਵੀ ਸੀ । ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਇਹ ਡਰ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ । ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਰੂਪ ਦੀ ਕਾਲ ਨਹੀਂ ਆ ਗਈ ।
ਮਨ ਚ ਰੱਬ ਨੂੰ ਧਿਆ ਕੇ ਉਸਨੇ ਕਾਲ ਚੁੱਕੀ ,ਕਿ ਬੱਸ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਖਬਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ।

ਕਮਲ ਨੇ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਫੋਨ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਅੱਗਿਓ ਅਵਾਜ ਰੂਪ ਦੀ ਹੀ ਸੀ । ਸ਼ਾਂਤ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਸਭ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲੱਗ ਗਿਆ । ਪਰ ਕਮਲ ਨੂੰ ਜੋ ਸਵਾਲ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਰੂਪ ਸ਼ਾਇਦ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ । ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ? ਤੇ ਕੌਣ ਸੀ ?
ਰੂਪ ਹਿਚਕਿਚਾਈ ਜਰੂਰ ਪਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ,ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਪਰ ਇੰਝ ਕਰੇਗਾ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ।
“ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ?”ਕੌਣ ਸੀ ਇਸ ਸਵਾਲ ਨਾਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਿੱਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਦਿਨ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਓਥੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਬੱਸ ਮੁੜ ਇਹ ਡਰਾਮਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ।
“ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਉਹ ਮੈਂ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਲਾਈਫ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਸੀ ਸਭ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ “.
“ਤੂੰ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ? ” ਕਮਲ ਜਾਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
“ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ” ਰੂਪ ਨੂੰ ਖੁਦ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ ।
ਕਮਲ ਲਈ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਸੀ , ਕੀ ਰੂਪ ਝੂਠ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਹੀ . ਇਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ।
ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਵਿਚਾਰ ਉੱਠਿਆ । “ਤੇਰੇ ਮੁਬਾਇਲ ਨੂੰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਦੇ ਫੜਿਆ ਸੀ ਉਸਨੇ ? “
” ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਤਸੱਲੀ ਲਈ ਦੇਖਦਾ ਸੀ “
ਤੇਰੇ “ਆਈ ਕਲਾਊਡ “( I Phone ਦੀ ਆਨਲਾਈਨ ਸਟੋਰੇਜ) ਦਾ ਪਾਸਵਰਡ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ?
“ਸ਼ਾਇਦ,ਕਿਉਕਿ ਉਹਨੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਫੋਨ ਐਕਟੀਵੇਟ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਮੈਂ ਮੁੜਕੇ ਕਦੇ ਬਦਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ “
ਕਮਲ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਗਿਆ ।
ਆਈ ਕਲਾਊਡ ਚ ਹਰ ਆਈਡੀ ਭਾਵੇਂ ਗੂਗਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੀ ਇਨਫਰਮੇਸ਼ਨ ਸ਼ੇਅਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕੇਸ਼ਨ ,ਚੈਟ ,ਫੋਟੋਆਂ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਭ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ।ਇਸਦਾ ਮਤਲਬੁ ਸੋਨੀ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਨੂੰ ਟਰੈਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਹੋ ਸਕਦਾ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਐਪ ਇੰਸਟਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਵੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ।
” ਇਸ ਪਿਆਰ ਕੋ ਮੈਂ ਕੀਆ ਨਾਮ ਦੂੰ ” ਕਮਲ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਚ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ।
ਉਸਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਸਵਰਡ ਬਦਲ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤੇ ਐਪਸ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਐਵੇਂ ਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜ਼ਿਸਨੂੰ ਯੂਜ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ।
ਪਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਚੈੱਕ ਕਰੇ ।
ਰੂਪ ਨੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਚੈੱਕ ਕਰ ਲਵੇ ਉਹ ਪਾਸਵਰਡ ਸੈਂਡ ਕਰ ਦਵੇਗੀ ।
ਕਮਲ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚਿਆ । ਪਰ ਫਿਰ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਫੋਨ ਤੇ ਹੀ ਊਹਨੇ ਯੂਜਰ ਨੇਮ ਤੇ ਪਾਸਵਰਡ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ।
ਕਮਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੀਸੀ ਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ । ਟਰੈਕ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਲੋਕੇਸ਼ਨ, ਸਰਚ ਹਿਸਟਰੀ ,ਐਪ ਹਿਸਟਰੀ ਤੇ ਫੋਨ ਚ ਖਿੱਚੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਨੂੰ ਅਪਲੋਡ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਉਸਨੇ ਪਾਸਵਰਡ ਬਦਲਿਆ । ਫਿਰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਐਪ ਸਟੋਰ ਤੇ ਐਪ ਚੈੱਕ ਕੀਤੀ । ਚੰਗੇ ਭਾਗੀਂ ਕੋਈ ਐਪ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਿਰਫ ਇਹੋ ਤਰੀਕਾ ਸੀ ਤੇ ਪਾਸਵਰਡ ਬਦਲਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਸੋਨੀ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਚੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ।
ਪਰ ਕਮਲ ਦੇ ਮਨ ਚ ਇੱਕ ਜਗਿਆਸਾ ਜਾਗੀ ਆਖਿਰ ਕਿਉਂ ਉਹ ਐਨਾ ਮਗਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਚੈੱਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ।
ਹਿਸਟਰੀ, ਲੋਕੇਸ਼ਨ, ਫੋਟੋਆਂ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਡਾਟਾ ਵੀ ।
ਗੂਗਲ ਹਿਸਟਰੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਿਕੋਰਡ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੰਦੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਚੋਂ ਉਹ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ।
ਗੂਗਲ ਤੇ ਯੂ ਟਿਊਬ ਸਰਚ ਸਾਡੇ ਮੂਡ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੇ ਜਜਬਾਤਾਂ ਦੀ ਡਿਜੀਟਲ ਤਸਵੀਰ ਹੈ ।
ਕਮਲ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਐਨੀ ਹਸਮੁੱਖ ਰਹਿੰਦੀ ਕੁੜੀ ਐਨੇ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਗਾਣੇ ਕਿਵੇਂ ਸੁਣ ਸਕਦੀ ਸੀ । ਰਾਤ ਦਿਨ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰਫ ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਗਾਣੇ !!! ਤੇ ਕਦੇ ਦੱਸਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ?
ਫਿਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਰਾਤ ਦੀ ਸਰਚ ਚ ਪੋਰਨ ਸਰਚ !!!
ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ।
ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ ਬੱਸ ਐਨਾ ਕਿ ਜਿਸ ਦਿਨ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਪਾਰਕ ਚ ਮਿਲੇ ਸੀ ਉਸ ਏਰੀਏ ਚ ਹੋਟਲ ਕਮਰੇ ਲਈ ਸਰਚ !!!!
ਕਮਲ ਦਾ ਸਿਰ ਚਕਰਾ ਗਿਆ ।
ਕੀ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਮਿਲਣੀ ਤੇ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਚ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ ! ਐਡੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰਿਲੇਸ਼ਨਸ਼ਿਪ ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿਲ ਚ ਕੀ ਸੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਿਆ !
ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦਾ ਚੇਤਾ ਆਉਣ ਲੱਗਾ । ਪਹਿਲੀ ਕਿੱਸ ਦੀ ਉਹ ਗਰਮੀ ਜਿਸਨੇ ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਗਰਮਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਤੇ ਬੀਤੀ ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ ।
ਕਮਰੇ ਚ ਵੜਦੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਬੈਗ ਨੂੰ ਅਜੇ ਰੱਖਿਆ ਹੀ ਸੀ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਚ ਭਰ ਲਿਆ ਸੀ । ਭਰਿਆ ਕੀ ਸੀ ਜਕੜਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਕੋਈ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਵੇ । ਕਮਲ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਉੰਝ ਹੀ ਬੈੱਡ ਤੇ ਟੇਢਾ ਹੋ ਗਿਆ । ਦੋਂਵੇਂ ਬੈੱਡ ਉੱਤੇ ਤਿਰਸ਼ੇ ਡਿੱਗ ਪਏ । ਪਰ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਵਿੱਚੋ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੱਡਿਆ । ਕਮਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਸਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਰਗੜ ਵਿਚੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਲਗਦੀ ਸੀ । ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪਾਸਾ ਪਲਟ ਕੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥੱਲੇ ਕਰਦਾ ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਫ਼ੜਕੇ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ ਸੀ । ਦੋਵਾਂ ਦਿਆਂ ਲੱਤਾਂ ਬੈੱਡ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਲਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸੀ । ਰੂਪ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਚ ਭਰਿਆ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਤੱਕਦੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਿਆ ਸੀ ਉਹ ਸੀ “ਆਈ ਲਵ ਯੂ ” . ਕਮਲ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਬੱਸ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ।
“ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੋਂ ” ਰੂਪ ਨੇ ਕਿਹਾ ।
ਹੁਕਮ ਦੀ ਤਾਮੀਲ ਹੋਈ ਤੇ ਕਮਲ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆਂ । ਰੂਪ ਨੇ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰੀ ਬਾਰੀ ਚੁੰਮਿਆ । ਉਸਦੇ ਭਰਵੇਂ ਮੱਥੇ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਤੇ ਕਿੱਸ ਕੀਤੀ । ਕਮਲ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਹਰ ਕਿੱਸ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ । ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਦੇ ਨਜਦੀਕ ਆਉਂਦੇ ਗਏ ਲਹੂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਤੇਜ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ । ਤੇ ਬੁੱਲਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਬੁੱਲ੍ਹ ਤੜਪ ਉੱਠੇ ਉਸ ਦਿਨ ਵਾਲੀ ਕਿੱਸ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਆਨੰਦ ਸੀ । ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾ ਖੋਲ ਸਕਿਆ । ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਬੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਖਤ ਬੁਲਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਤਰੀਕਾ ਰੂਪ ਵਰਤ ਰਹੀ ਸੀ ਉਸਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਚ ਲਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ।ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਰੂਪ ਦੇ ਲੱਕ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਿਆ । ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਚ ਭਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਜਿਵੇੰ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਗਰਮਾਇਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਚੋਂ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ ।
ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗੀ ।
ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਕਮਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੇਖੀਆਂ ਸੀ ਪਰ ਇਸ ਲੈਵਲ ਦੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੋਏ ਸੀ । ਐਨਾ ਯਕੀਨ ਤੇ ਗਲਤ ਨਾ ਸਮਝੇ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਨਿੱਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ।
ਉਹ ਹਲੇ ਸੋਚ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਬੈਲਟ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਈ ਪੈਂਟ ਉੱਤਰੀ ਤੇ ਪਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ ਰੂਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਬੱਸ ਸਰੂਰ ਹੀ ਸੀ ।
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਉਤੇਜਨਾ ਉਸ ਸ਼ਿਖਰ ਤੇ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਕਾਮਦੇਵ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ।
ਅੰਕਟ੍ਰੋਲ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਉਸਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਘੁੱਟਿਆ ਤੇ ਪਾਸਾ ਪਲਟ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੀਚੇ ਕਰ ਲਿਆ । ਪਲਾਂ ਚ ਹੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ । ਜੋ ਜੋ ਹਰਕਤਾਂ ਰੂਪ ਨੇ ਕੀਤੀਆਂ ਸੀ ਉਹੀ ਸਭ ਹੁਣ ਕਮਲ ਦੁਹਰਾਉਣ ਲੱਗਾ । ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪਡ਼ੇ ਉੱਤਰਦੇ ਗਏ ।ਇੱਕ ਇੱਕ ਅੰਗ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪਹੁੰਚਦੇ ਗਏ । ਤੇ ਨਗਨ ਸਰੀਰ ਹੀ ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ ।
ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੈਲਦੇ ਰਹੇ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਰੂਪ ਦੀ ਤੜਪ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ । ਉਸਦੇ ਸਖਤੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਭਿੱਜ ਗਏ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਾਹਤ ਸਮਝ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗਹਿਰਾਈ ਚ ਗਿਆ ਤਿਉਂ ਤਿਉਂ ਇਸ ਵੱਧਦੇ ਸੇਕ ਨੂੰ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ ।
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੱਠਾ ਕਰ ਉਹ ਰੂਪ ਨਾਲ ਇੱਕਮਿੱਕ ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਠੰਡਕ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਤਪਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਫੁਹਾਰ ਵਾਂਗ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਵੱਧ ਗਈਆਂ । ਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਸਿਆਲ ਮਹੀਨੇ ਚੜੇ ਬੁਖਾਰ ਵਰਗੇ ਨਿੱਘੇ ਹੋਕੇ ਕੰਬਲ ਹੇਠ ਲੁਕ ਗਏ ।
ਤੇ ਰਾਤ ਭਰ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਉਹ ਕੰਬਲ ਉੱਤਰਿਆ ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਗੁਜ਼ਰਿਆ । ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣੇ ਜਰੂਰੀ ਨਾ ਸਮਝੇ । ਨਾ ਹੀ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਣ ਵੇਲੇ ।
ਉਹੀ ਫੋਟੋਆਂ ਜੋ ਹੁਣ ਆਈ ਫੋਨ ਦੀ ਗੈਲਰੀ ਚ ਸੇਵ ਹੋਈਆਂ ਪਈਆਂ ਸੀ । ਤੇ ਜ਼ਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਸ਼ਾਇਦ ਸੋਨੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਸੀ । ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੁਣ ਕਮਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚ ਤਣਾਅ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਕੱਪੜਿਆਂ ਉਹਲੇ ਤੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਹੀਣ ਚਿਹਰੇ ਉਹਲੇ ਲੁਕੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਸੀ ।
….
ਉਸਨੇ ਪਾਸਵਰਡ ਚੇਂਜ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਨੰਬਰ ਤੋਂ ਕਾਲ ਡਿਸਪਲੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ।
ਟਰੂ ਕਾਲਰ ਤੇ” ਸੋਨੀ” ਫਲੈਸ਼ ਹੋਇਆ ।
ਮਸਲੇ ਦਾ ਖਤਮ ਹੋਣਾ ਐਨਾ ਵੀ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਔਰਤ ਦੀ ਐਨੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਦਾਰੀ ਹੋਵੇ ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਇਤਿਹਾਸ ਚ ਵੀ ਖੂਨ ਖਰਾਬਾ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਇਥੇ ਵੀ ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ? ਮਰਦ ਲਈ ਔਰਤ ਕਬਜ਼ੇ ਵਰਗੀ ਹੀ ਤਾਂ ਹੈ ।
ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਕਾਲ ਅਟੈਂਡ ਕਰ ਹੀ ਲਈ ।

ਕਮਲ ਰਾਤੀਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਸੁੱਤਾ । ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭੱਜ ਦੌੜ ਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਥਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਵੀ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਸ ਦਾ ਉਨੀਂਦਰਾ ਤੇ ਨਸ਼ਾ ਉਸਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਚ ਉੱਤਰ ਆਇਆ ਸੀ । ਅਲਾਰਮ ਵੱਜਦੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲੀ ਸੀ । ਪਰ ਸੌਣ ਲਈ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਪਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਰਿਹਾ ।
ਆਫਿਸ ਨਾ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਮੁੜ ਉੱਠਿਆ ਦਿਨ ਗੋਡੇ ਗੋਡੇ ਚੜ ਆਇਆ ਸੀ । ਬਿਸਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਫੋਨ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਕਾਲਾਂ ਸੀ ਪਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਮੁੜ ਕਾਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ।
ਜਿਸ ਰਾਤ ਪਾਰਟੀ ਤੇ ਉਹ ਤੇ ਰੂਪ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਮਿਲੇ ਸੀ । ਉਹ ਦਿਨ ਯਾਦ ਆਇਆ । ਭੱਜਦੌੜ ਤੇ ਰੁਟੀਨ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਤੋਂ ਅੱਡ ਉਸਨੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਇੱਕ ਹਾਣ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਰੌਲੇ ਤੋਂ ਪਰਾਂ ਹੋਕੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸੀ । ਡੀਜੇ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਾਵਾਂਰੌਲੀ ਤੋਂ ਹਟਕੇ ਛੱਤ ਦੇ ਇੱਕ ਸੁੰਨੇ ਜਿਹੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਦੋ ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਦੋਂਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ । ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਿਲਦਾ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਬੰਦਾ ਇਹੋ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿ ਸਿੰਗਲ ਏ ਕਮਿਟਡ ਏ ਜਾਂ ਕੁਝ । ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਮੀਂ ਚ ਜਿਉਂਦੇ ਲੋਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਾ ਕੇ ਸਮਾਂ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ।ਇਸ ਲਈ ਕਿਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਪੁੱਛ ਕੇ ਗੱਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਐਸੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਡੇਟਸ ,ਡਿਨਰ ਤੇ ਵਨ ਨਾਈਟ ਸਟੈਂਡ ਨਿੱਕਲਦੇ ਹਨ ।
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਐਸੀ ਨਾ ਕੀਤੀ । ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਨਾ ਸੁੱਖਸੁਵਿਧਾ ਬਾਰੇ ਨਾ ਗਰਲਫਰੈਂਡ ,ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ ਬਾਰੇ । ਸਿਰਫ ਕੰਮ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਨੰਬਰ ਬਦਲੇ ਸੀ । ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਕੋਈ ਸਕਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਵਕਤੀ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਅਗਾਂਹ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ । ਜਿਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਵੇਲੇ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਤੜਾਤੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਇੱਕ ਠਰੰਮਾ ਗਿਆ ।
ਜਿਥੇ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਚ ਇਕੋ ਝਟਕੇ ਚ ਨਸ਼ੇ ਨੂੰ ਗਟਕ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਸਿਪ ਸਿਪ ਚ ਆਨੰਦ ਹੈ ।ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੌਸਮ ਤੇ, ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਦੇ ਭੇਦਾਂ ਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹਲਕੇ ਚੁਟਕਲਿਆਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਸੀ ।
ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਾਲਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ । ਪਰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਵੇਰੇ ਮਾਰਨਿੰਗ ਤੇ ਰਾਤੀ ਗੁੱਡ ਨਾਈਟ ਫਿਰ ਦੁਪਿਹਰੇ ਫਿਰ ਕਾਲ ।
ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਵਕਤ ਕਾਲ ਕਰਦੇ ਜਦੋਂ ਦੋਂਵੇਂ ਵਿਹਲੇ ਹੋਣ ।ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਚ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਵਕਤ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਐਸੇ ਵਕਤ ਕਾਲ ਆਈ ਹੋਵੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁੱਲ ਵਿਹਲਾ ਬੈਠ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ । ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਸੀ ਹਰ ਕਾਲ ਦਾ ਅੰਤ ਇਸੇ ਗੱਲ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕਦੋਂ ਮਿਲਿਆ ਜਾਵੇ ।ਜਿਸਨੂੰ ਕਮਲ ਟਾਲਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪਾਰਕ ਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੂਸਰੀ ਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੀ ।
ਤੇ ਤੀਸਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਮਗਰੋਂ ਸਭ ਬਦਲ ਹੀ ਗਿਆ । ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਗ੍ਰਾਫ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਖਰ ਤੋਂ ਆ ਅਚਾਨਕ ਥੱਲੇ ਖਿਸਕਿਆ ।ਕੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੀਦਾ ? ਕੀ ਉਸ ਸ਼ਖਸ਼ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਦੁਤਕਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ । ਆਖਿਰ ਮੇਰੀ ਕੀ ਇੰਜਤ ਬਚੀ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਉੱਠਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ ।ਰਾਤ ਭਰ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਚ ਸੌਂ ਕੇ ਇੰਝ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨ ਬੈਠ ਜਾਣਾ ਕੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ।
ਉਹ ਸੱਚੀ ਰੂਪ ਤੇ ਚਿਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖਤਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਅਖੀਰ ਕਿਉਂ ਸਭ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ? ਉਹ ਪਿਆ ਸੋਚ ਹੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਫਿਰ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ ।
ਰੂਪ ਦਾ ਹੀ ਸੀ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਸਨੇ ਪਿਕ ਕਰ ਹੀ ਲਿਆ ।
ਰੂਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਸੋਨੀ ਨੇ ਮਿਲਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ,” ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਰਸ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਇੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਫੁਹਾਰ ਜੋ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਦਿਸਦੀ ਸੀ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਸੀ . ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਮਿਲਣਾ ਤਾਂ ਕਮਲ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਦੋ ਕੁ ਘੰਟਿਆਂ ਚ ਹੀ ਮਿਲਣ ਦਾ ਪਲੈਨ ਬਣਾਇਆ ।
ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਮਾਰਕੀਟ ਦੇ ਕੋਨੇ ਲੱਗੇ ਬੇਂਚ ਤੇ ਦੋਂਵੇਂ ਜਾ ਬੈਠੇ । ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੀ ਗਰਮਜੋਸ਼ੀ ਇੱਕਦਮ ਜਿਵੇੰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ । ਪੁੱਛਣਾ ਤਾਂ ਕਮਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਚ ਸੋਨੀ ਦਿਆਂ ਐਨੇ ਸਾਲ ਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸੀ ।ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਜੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਏ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਏ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਮਨ ਚ ਬੱਝੀ ਗੰਢ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਸਕਦੀ ।
ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਐਨਾ ਹੀ ਪੁੱਛਿਆ ,”ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ? “
ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਜਿਵੇੰ ਬਾਕੀ ਸਵਾਲ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲੈ ਹੋਣ ।
“ਦੱਸਣਾ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਐਨਾ ਵਕਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਐਨੀ ਜਲਦੀ ਤੇ ਫਟਾਫਟ ਸਭ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਿ ਉਸ ਕੰਮਫਰਟ ਜੋਨ ਚ ਪਹੁੰਚਦੀ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਇੰਝ ਹੋ ਗਿਆ । ਸਾਡਾ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ । ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇੰਝ ਟਰੈਕ ਕਰ ਰਿਹਾ । ਉਸ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਵੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਬੱਸ ਮੈਂ ਇਸਦੀਆਂ ਮਿਨਤਾਂ ਹੀ ਕਰਦੀਂ ਰਹੀ ਵਿਆਹ ਲਈ । ਚਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚ ਰਹੇ । ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਸਭ ਬਦਲਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਅਦੇ ਸਾਰੇ ਖਵਾਬ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਗਏ ਸ਼ੱਕ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ । ਇਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ੱਕ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਅਜਮਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀਂ ਵਾਰ ਇਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੈਟ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਛੱਡਦੀ ਰਹੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਵੀ ਹੈ ਹੁਣ ਐਨੇ ਸਾਲ ਇਸ ਨਾਲ ਰਹਿ ਲਈ ਕੀਤੇ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ।ਪਰ ਇਸਦਾ ਸ਼ੱਕ ਲੜਾਈ ਵਧਦੀ ਗਈ । ਤੇ ਫਿਰ ਅਖੀਰ ਇਹ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁੱਕਰਨ ਲੱਗਾ ।ਫੋਨ ਵੀ ਅਟੈਂਡ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਮੈਂ ਇਹਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿਂਦੀ ਗੱਲ ਕਰਵਾ ਦਵੋ ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਧਮਕੀਆਂ ਦਿੰਦਾ । ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ।ਫਿਰ ਅਖੀਰ ਇਸਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਾਲ ਚੱਕਣੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ।
ਥੱਕ ਹਾਰ ਤੇ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਮੈਂ ਫਿਰ ਹਾਰ ਮਨ ਲਈ । ਤੇ ਸਾਲ ਇਸਨੂੰ ਕਦੇ ਕਾਲ ਜਾਂ ਫੋਨ ਨਾ ਕੀਤਾ । ਆਪਣੇ ਆਪ ਚ ਰੁੱਝ ਗਈ । ਆਫਿਸ ਤੋਂ ਘਰ ਘਰ ਤੋਂ ਆਫਿਸ ,ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ । ਮੇਰੇ ਆਫਿਸ ਚ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਲਜ ਚ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਇਸਦੇ ਬਾਰੇ ਸਾਡੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਪਲੈਨ ਬਾਰੇ । ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਆਫਿਸ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਜਮਾਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਦੀਂ ਕਿਉਕਿ ਜੇ ਕਰਦੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਇਹੋ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ ਅਗਲਾ ਕਿ ਸੋਨੀ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ।ਪਾਰਟੀਆਂ ਚ ਜਾਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ।
ਤੇ ਉਹ ਪਾਰਟੀ ਜਿੱਥੇ ਆਪਾਂ ਮਿਲੇ ਸੀ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਪਾਰਟੀ ਸੀ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਚੋਂ ਨਿਕੱਲੀ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਸੀ ਤੇਰੇ ਚ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਅਲੱਗ ਲੱਗਾ ਸੀ ।ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਫਿਸ ਚ ਵੀ ਜੇ ਕੋਈ ਹੈਲਪ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਅਗਲਾ ਸਵਾਲ ਡਿਨਰ ਲਈ ਜਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਲਈ ਪੁੱਛਦਾ ਅਜੀਬ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ । ਮੈਨੂੰ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਭੈ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇੰ ਉਹ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋ ਜਾਣ ਗਏ ਹੋਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਏ ।ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਅਪਣੇ ਬੈੱਡ ਤੱਕ ਘੜੀਸਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ ।
ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚ ਨਜਰ ਨਾ ਆਇਆ । ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਦ ਨੰਬਰ ਮੰਗਣਾ ਪਿਆ ਸੀ । ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹੋਕੇ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਸਮਾਈਲ ਪਾਸ ਹੋ ਜਾਏ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਬੰਦਾ ਦੋ ਦਿਨ ਘਰ ਤੋਂ ਆਫਿਸ ਆਫਿਸ ਤੋਂ ਘਰ ਤੱਕ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ । ਇਧਰੋਂ ਓਧਰੋਂ ਹੱਥ ਪੱਲੇ ਮਾਰਕੇ ਫੋਨ ਨੰਬਰ ਲੱਭ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ।
ਤੇਰੇ ਚ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ । ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆ ਕੇ ਵੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲਵਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਮੁੜ ਲੀਹ ਤੇ ਆ ਜਾਏ ।ਪਰ ਉਸਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ ।ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਸਭ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਗਿਆ ।
ਬੋਲਦੇ ਬੋਲਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਗਲਾ ਭਰ ਆਇਆ ।
ਕਮਲ ਵੀ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਿਆ । ਉਸਦੇ ਮਨ ਚ ਹਲੇ ਵੀ ਕਈ ਸਵਾਲ ਸੀ ਪਰ ਰੋਂਦੇ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੀ ਪੁੱਛੇ । ਉਹ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਆਖਿਰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਕਮਰੇ ਚ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਪੁੱਛ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ । ਹੌਂਸਲਾ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਇਹ ਪੁੱਛ ਸਕਿਆ ਕਿ “ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਚ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ ,ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ “.
ਪਰ ਰੂਪ ਉਸਦਾ ਅਸਲ ਸਵਾਲ ਸਮਝ ਗਈ ਸੀ ।
” ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਹੀ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਸੀ , ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਮਿਲਣ ਪਿੱਛੋਂ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕੀ । ਜਿਵੇੰ ਅੱਲ੍ਹੜ ਉਮਰ ਚ ਪਹਿਲੇ ਪਿਆਰ ਮਗਰੋਂ ਹੁੰਦਾ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚ ਉਵੇਂ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ ਸੀ । ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਮਰਦ ਨੂੰ ਔਰਤ ਪਿਆਰ ਕਰੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਕੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬਦਲਦਾ ਉਹ ਮਰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ । ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹੋਣ । ਮੈਂ ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪਛਤਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਨਾ ਸਕੀ । ਪਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਫੋਨ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਪਿਛਲੇ ਐਨੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਲੁਕ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਂਦੀ ਸੀ ਉਹ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਰਮਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਚ ਜਿਵੇੰ ਭੜਕ ਉਠਦਾ ਸੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਚ ਜਗਿਆ ਸੀ । ਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਤਨੋ ਮਨੋ ਚਾਹਤ ਹੋਵੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਕੀ ਤੇ ਮਗਰੋਂ ਕੀ ਇੱਕ ਬਰਾਬਰ ਏ । ਧੋਖਾ ਤਾਂ ਇੱਕ ਰਾਤ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਤੇ ਛੇ ਸਾਲ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ।
ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਕਮਲ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾ ਰਿਹਾ । ਉਹ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰੇ । ਉਹ ਸਭ ਚਿੱਲਾ ਕੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾ ਕੇ ਇਥੇ ਖਤਮ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ ਪਰ ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਪਿਆਜ਼ ਦੇ ਵਰਕੇ ਵਾਂਗ ਨਵਾਂ ਨਵਾਂ ਹੀ ਉੱਧੜ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਪਰ ਕਮਲ ਚੁੱਪ ਸੀ ਉਹ ਕਿਸ ਮੋੜ ਤੇ ਜਾਏ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਤੋਰੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗ ਰਹੀ । ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਵੇਖ ਰੂਪ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ ,” ਸੋਨੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਨੇ ਵਰ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਾਇਦ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਜੂਠੀ ਹੋ ਗਈ ਜਾਂ ਸੁੱਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਤੇਰੇ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਬਿਲ ਨਹੀਂ । ਪਰ ਇਸ ਸੋਚ ਚ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਗੁੰਮ ਨਹੀਂ ਏ । ਵਨ ਨਾਈਟ ਸਟੈਂਡ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ , ਵੇਸ਼ਵਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ,ਮਲਟੀਪਲ ਪਾਰਟਨਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਮਰਦ ਹੀ ਅਸਲ ਚ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਸਾਫ ਕੁੜੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਹਰ ਮਰਦ ਇਹ ਸੋਚਦਾ। ਕਿ “ਬਾਕੀ ਸਭ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ “ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਅਜਿਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਹੋਵੇ . ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਰ ਹਾਂ 99% ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਚ ਸਿਰਫ ਇਹੋ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕੋ ਮਰਦ ਦੀਆਂ ਹੋਕੇ ਰਹਿਣ ।ਕਿਉਕਿ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਹੀ ਐਸਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ । ਪਰ ਅੱਗਿਓ ਕੋਈ ਐਸਾ ਟੱਕਰ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਉਹ ਭਟਕਣ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ । ਤੇ ਜਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਏ ਫਿਰ ਇਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਸਭ ਉਲਝਣ ਚ ਫੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਪਰ ਇਹ ਉਲਝਣ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਮਲ! ਸਗੋਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੈ । ਜਿੱਥੇ ਬੰਦਾ ਖੁਦ ਨਦੀਆਂ ਚ ਗੋਤੇ ਲਾ ਕੇ ਪਾਰਟਨਰ ਸੁੱਕਾ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ । ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹੋ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਏ ਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਤੂੰ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾਂ । ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਾਸਟ ਨਾਲ ਫਰਕ ਹੈ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਨਹੀਂ ਏ ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏਗਾ ਕਿਉਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਫਿਊਚਰ ਵੇਖਣਾ ਹੈ ਪਾਸਟ ਵੇਖ ਕੇ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਨਹੀਂ ਜਿਊ ਹੋ ਸਕਦੀ !!ਬਾਕੀ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ।
ਆਖ ਕੇ ਰੂਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਮੂੰਹ ਭੁਆਂ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ । ਕਮਲ ਕੋਲ ਹੁਣ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਸੀ ਸੋਚਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਸੀ ਉਹਦੇ ਲਈ ਰੂਪ ਵੱਲ ਜਾਂ ਉਸਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣ ਦੇ ਦੋਂਵੇਂ ਰਾਹ ਸੀ ।
ਇਹੋ ਰਾਹ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮੁੰਡਿਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ । ਤੇ ਕੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਕੋਈ ਰੂਪ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕੋਈ ਸੋਨੀ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ । ਫ਼ਰਕ ਸਭ ਦੇ ਅਖੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਤੇ ਹੈ । ਇਸ ਲਈ ਇਥੇ ਕਮਲ ਸੋਨੀ ਜਾਂ ਰੂਪ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਮਾਅਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ । ਹਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਜੋ ਕਿਤੇ ਵੀ ਖੁਦ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਉਸਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਤੇ ਹੈ । ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗ਼ੀ ਬਾਰੇ ਕਿ ਫੈਸਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਹੈ । ਪਰ ਕੁਝ ਪਲ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ।
ਸਮਾਪਤ ਤੇ ਧੰਨਵਾਦ ।
ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ